Iedereen snakt naar regen.
Ik niet.
Ik heb niks met regen.
Regen en ik hebben een afspraak:
ik blijf binnen zolang hij voorspelbaar is.
Als ik me wil wassen,
neem ik wel een douche.
Regen plakt,
om maar te zwijgen
van de stank op asfalt.
Mijn kokhals neigt daarvan.
Alsof de hemel
zijn afval op me uitstort.
Die trekt zich niks aan
van afvalbeleid.
Wie weet
wat zich in die regen verstopt.
Waarschijnlijk dingen
waar zelfs ratten
hun neus voor ophalen.
En die houden van riolen.
Nu, het zijn meer dan
hygiënische overwegingen
die me afkering maken van regen.
De temperatuur klopt ook nooit.
In de winter win je het van Mega Mindy;
Frozen na één regendrup,
geen auditie voor nodig.
’s Zomers zakt je make-up
sneller dan je temperatuur.
Je gezicht wordt dan
een soort verfdoos,
gratis smeltkunst.
Een paraplu is al evenmin mijn ding,
die haakt gaten in mijn dag,
en is trouwens nooit groot genoeg,
ik trek die al lang niet meer open,
mijn fouten passen daar niet onder.
Een paraplu is gewoon
een praatjesmaker.
Die houdt beloftes nooit droog.
Als ik dan toch
in de regen beland,
blijf ik weg van dakgoten.
Die zuigen je
van de regen in de drup.
(foto Evgenit Pixabay)