Van een appel naar een foute man is maar een kleine schil.
Het verschil zit in de schil.
De schil zou de meeste vitamines bevatten. Bij een aardappel huizen die net onder de schil. Zelfs kaas verkaast nog liever dan dat je haar schilt.
Die schil dus, daar was het om te doen. Zijn schil leek nochtans veelbelovend. De vitamines spoten bijna uit zijn poriën. Wist zij veel dat etter en appelsap er hetzelfde uitzien. Dat had niemand haar verteld, al zeker niet in de les biologie. Alsof kennis van fotosynthese je relatiebekwamer zou maken.
Te veel vitamines leveren trouwens weinig op. Je loost ze gewoon mee in de toiletpot. Maar ze was een doorzetter. Ze mocht haar doel niet uit de schil verliezen. Zonder hem zou ze verschalen, of nog erger, verschillen. De juiste dosis, daar ging het om.
Ze wilde het weleens proeven, vruchtvlees zonder schil. Daar hoefde ze haar tanden niet echt in te zetten. Dat knapperige, dat miste ze wel eens.
Maar die smaak, die smaak jongens.
(Magnific)