Mijn vriendin eet traag.
Ze slikt niets zomaar door. Ze onderhandelt met haar bord, lijkt toestemming te vragen. Zelfs filet zou ze fileren — al is het met haar ogen.
Tijd en geduld zijn haar rennie.
Haar maag is een wachtkamer: ze doorloopt lijdzaam haar stappenplan. Verteren zal ze. Ze vertrouwt haar binnenkant.
“Je moet niet willen verteren voor je kan teren.”
Een hap wordt pas behapbaar eens hij geduldig is verbrokkeld.
Dan pas mengen de sappen hun zuren, zetten alles om tot wat voedt.
Mijn slokdarm is een snelweg. Alles raast voorbij. Maak ik brokken, dan reken ik op de pechdienst.
Misschien verslik ik me te vaak in onversneden gedachten.
Wat de maag verteert, hoeft het hart niet te betalen.
Gulzig als ik ben, schrok ik nog even verder.
Haar hand op mijn rug houdt ze zich klaar.