Vlaams-nationalistische collaborateurs, subsidieslurpers en witteboordencriminelen.
Op veertienjarige leeftijd werd ik naar de fabriek gestuurd. Als zoon Vlaams-nationalistische collaborateurs, subsidieslurpers en witteboordencriminelen
Op veertienjarige leeftijd werd ik naar de fabriek gestuurd; als zoon van arbeiders. De kinderen van de vroegere Vlaams-nationalistische collaborateurs werden daarentegen naar de universiteit gestuurd. Daar ontpopten ze zich tot 'subsidieslurpers' tot ver na hun dertigste, om vervolgens met hun diploma kapitalen te vergaren via ons belastinggeld. Nu pochen ze tegenover mij over de verhuizing van hun zwart geld naar belastingparadijzen — eerst Luxemburg, nu het eiland Man. Hun strijdleuze? "Geen geld voor België."
Ondertussen ben ik, na een leven van hard labeur met een lage opleiding en een laag loon, gepensioneerd met een bedrag onder het minimum. Maar de witteboordencriminelen hadden nog iets nieuws voor mij in petto: de IGO (Inkomensgarantie voor Ouderen). Door mijn lage pensioen krijg ik dit 'extraatje', maar dat komt met een prijs. Ik word gecontroleerd via onaangekondigde huisbezoeken of aangetekende brieven. Ik mag mijn eigen woning nog geen zeven dagen na elkaar verlaten, of mijn schamele pensioen wordt gekort. Wil ik naar het buitenland, dan moet ik een kafkaiaanse procedure ondergaan.
Toen ik dit besefte, begon ik mails te sturen naar de politici die deze regeling hebben ingevoerd. Ik kreeg één reactie, van Georges-Louis Bouchez. Hij lichtte mij toe dat deze regeling bedoeld is om mensen van buitenlandse herkomst met een laag pensioen te verhinderen hun IGO in hun geboorteland te consumeren. Men wil hen hier houden. Ik besefte echter al snel dat niet de vreemdelingen in verre landen het grootste slachtoffer zijn; de inhouding van de IGO deert hen nauwelijks door de lage levenskosten daar. In Marokko of Turkije kost een dagschotel een fractie van wat we hier betalen.
De echte slachtoffers van deze IGO-regeling zijn de arme Belgen. Zij kunnen niet zomaar in Marokko of Turkije gaan wonen, maar moeten hier elke dag met angst de postbode afwachten.
Ondertussen stuurde Louis Tobback decennialang elke politieagent de straat op om de armen, de migranten en de alternatievelingen die cannabis verkozen boven alcohol, naar de 'vergeetput' te sturen. Terwijl miljarden vrolijk naar het buitenland werden gesluisd, konden de Vlaams-nationalisten vanuit hun belastingparadijzen Tobback alleen maar dankbaar zijn. "Drugs is dood," scanderen de Italiaanse neofascisten. Ze vergeten voor het gemak de alcohol — het 'bloed van Christus' en het verdienmodel van de Leuvense biergiganten.
Nadat 'het genie van de Karpaten' uit Leuven jarenlang zijn natuurlijke kiespubliek liet opsluiten, verklaarde hij in het boek van Jan Lippens plots: "Ik ben bereid cannabis te legaliseren." Zijn partij behaalde toen nog slechts 9%, waarna hij eindelijk zweeg.
Vandaag de dag stelen partijen met 'Vlaams' in hun naam onze identiteit door te dicteren wie en wat 'Vlaams' is. Wie niet in hun plaatje past, wordt uitgestoten. Dit is niet in het belang van de Vlaming. Hun echte motto? Eigen zakken eerst. Eigen huisjesmelkers eerst.
Er zijn zelfs verdwaasde Vlaams-nationalisten die het Roomse Vlaanderen weer bij het protestantse Nederland willen voegen. Ze hallucineren; de Nederlanders moeten ons niet.
EIGEN ZAKKEN EERST.
Eigen huisjesmelkers eerst.
vervolg in :
M. De zoon van de eeuw Antonio Scurati
De geschiedenis leert ons bovendien dat protestantse stromingen mee aan de wieg stonden van racisme in Amerika en apartheid in Zuid-Afrika. Zoals een historicus schreef in Pius XII en de vernietiging van de Joden: terwijl de katholieken zwegen, sloten protestanten zich massaal aan bij de nazi-partij.
Hun werkethos vernietigt onze planeet. "Arbeit macht frei" vindt zijn oorsprong in de Bijbelse vloek: "In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood eten." Vandaag is de cannabismarkt (volumineus en makkelijk opspoorbaar) hard aangepakt, maar wat blijft er over? De gevaarlijke, bijna onzichtbare illegale synthetische drugs. Eén derde van onze gevangenispopulatie zit vast voor cannabis gerelateerde feiten. Legalisering zou de gevangenis problematiek in één klap oplossen.
Terwijl de macht van de spieren afneemt en de kenniseconomie groeit, trekt de geestelijke gezondheidszorg in dit land op niets.
Zoals ooit gezegd werd: "De grootmachten van de toekomst zullen grootmachten van de geest zijn."
Winston Churchill
____________________________________________________________________________
foto gallery VERF ED
https://www.2dehands.be/q/verf+ed/
https://www.2dehands.be/q/verf+ed+poppy+2006/
--------------------------------------------------------
Kunstwerk: "Altaar der Culturen"
Rond 1995 heb ik dit werk gemaakt, dat ik "Altaar der Culturen" noem.
Beschrijving en Symboliek:
°Links: Men ziet een televisie. Onze gemeenschappelijke identiteit valt van het scherm. De vroegere gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen, opgevolgd door radio en uiteindelijk tv, die een min of meer gedeelde boodschap uitdroegen. Tegenwoordig is die gemeenschappelijkheid er niet meer; de informatie is volledig versplinterd.
°Rechts: Er staat een gietijzeren kandelaar met daarin een mensenhoofd van papier, beplakt met stukken krantenpapier met de tekst "De encyclopedische mens".
°Gietijzer staat voor nationalisten.
°Kandelaar staat voor religie.
°In het midden: Hierin bevindt zich de hedendaagse mens, opgesloten: "de encyclopedische mens".
°Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift: "Regeneratie Kosmetik".
°In de dubbele wand van transparant plexiglas gaan luchtbellen met water de hoogte in. In deze dubbele wand zit diezelfde "encyclopedische mens" gevangen.
°De basis: Het geheel staat op dunne platen van glas, wat symbolisch is voor chips = zand = silicium.
Dit alles steunt op een gietijzeren pilaar, die de industriële cultuur vertegenwoordigt.
De gietijzeren plaat staat op de grond, wat de landbouwcultuur symboliseert.
Ten tijde van de creatie, in de jaren negentig, woonde ik in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen.