Moeten is boeten voor de pastoor zijn voeten.
Er zijn nauwelijks nog pastoors, enkel voeten.
Dat scheelt een hoop gezag boven de enkels.
Hoe te boeten, laat staan te moeten?
Wie zondigde, werd op het matje geroepen.
Dat mocht je vrij letterlijk nemen:
het matje lag klaar, de pastoor ook,
en niemand kwam vrijwillig.
Wie houdt er nu van een bolwassing
voor ongewassen voeten?
De pastoor had geen tijd
om zijn eigen voeten te wassen.
Hij was te druk met anderen
op hun voeten te wijzen.
Te veel moeten leidt tot boeten.
En wie veel boet, landt vanzelf op zijn knieën.
Gelukkig dragen we tegenwoordig ons eigen gezag,
al weegt dat niet veel minder dan een pastoorskleed.
Zelfs voor gewassen voeten buig ik niet.
Al zeker niet als het moet.
We zijn geboren verzetsstrijders.
Nog voor we kunnen praten, protesteren we tegen dwang.
Met gebleit als onschuldig wapen, kindergezang in dovemansoren.
Maar als het niet gaat zoals het moet,
dan moet het maar zoals het gaat.
En nu wegwezen maar, nu niemand zegt dat het moet.
(Afbeelding van CDD20 via Pixabay)