“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
Soms zei hij tegen mij:
"VOIL JANET!"
Waarna ik hem toeriep:
"VOIL MAKAK!"
Soms ik tegen hem, soms hij tegen mij.
Zolang we erom konden lachen,
zolang de belediging onze ziel niet raakte,
niet door het schild van onze vriendschap brak,
zolang we spontaan in lachen uitbarstten,
wisten we dat we vrienden waren.
Maar mocht er ooit een blik verschijnen
die angst of haat uitstraalde,
dan wist ik zeker: het is gedaan.
De magie is er niet meer.
Maar in deze test,
die we op de meest onmogelijke momenten
en plaatsen op elkaar uitprobeerden,
schoten we altijd in een warme, spontane lach.
De omstanders verwachtten die ontlading niet,
maar wat kon ons dat schelen?
Onze lach was ons geschenk,
de lach was onze band,
die nooit ofte nimmer is verbroken.
Ook niet toen je lange tijd weg was,
toen ik je zo ver op moest zoeken.
Heb ik het je ooit verteld?
Dat ik daarheen kwam om jouw lach te horen,
jouw opgewektheid te voelen?
Die urenlange reis in hobbelige treinen en bussen,
waarna ik pas na een grondige controle bij je werd toegelaten...
Dat deed ik alleen maar
om jouw lach weer te zien.
Zodat ik weer een beetje van jouw veerkracht
met me mee kon nemen.
De laatste keer dat ik je zag, mijn vriend,
was er een waas om je heen verschenen.
En nu is die waas over hem heen gevallen,
het bedekt hem van kop tot teen.
Naar je glimlach moet ik nu zoeken,
want je hoofd kun je zelf niet meer bewegen.