Vôruut mè de gjitte!

22 nov 2026 · 26 keer gelezen · 4 keer geliket

Kyk noa wien dat er ounder je stoat, nie noa wien boven je stoat.

Mijn grootvader zaliger heb ik nooit gekend. Zijn spreekwoorden dan weer wel. Zo gaat dat met taal: die verdwijnt minder snel dan erfenissen.

Ik kijk steeds minder vaak naar beneden, maar dat ligt vooral aan mijn nek. Ik wil de zwaartekracht geen extra duwtje geven, mijn hals plooit al genoeg. Mijn nek verstijft daar trouwens van, al zou je dat ook aan mijn schermtijd kunnen wijten.

Eerlijk gezegd kijk ik tegenwoordig liever naar boven. Daar voel ik mij beter bij.

Ik zie haren die de weg kwijt zijn en thuisloos kinnen bewonen. Ik krijg neuzen te zien, of liever: hun gaten. Die lekken. Niets zit voor altijd vast.

Over kaaklijnen zwijg ik liever. De tijd vervaagt nu eenmaal de meeste lijnen.

En zo voel ik me stilaan één van hen.

Mijn grootvader indachtig zou ik ook eens kunnen kijken naar wie onder mij staat. Maar ik houd niet van haarschilfers. Tijd die verschilfert, maakt me weemoedig.

Zie content me wuk da je et, nie iederêen et zoveel sjanse.

Wie vandaag onderaan staat, kijkt morgen misschien al tegen haarschilfers aan.

En wie morgen bovenaan staat, niest misschien nog van de haren van gisteren.

Ik kijk maar beter vooruit.

Vôruut mè de gjitte!

(Pixabay)

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

22 nov 2026 · 26 keer gelezen · 4 keer geliket