Soms begeeft je spraak het,
altijd onverwacht,
zoals een lekke band.
Die bestelt niemand,
al zeker niet
de stokken in je wielen.
En zo staakt ook
geluid
wel eens,
je keel
die stokt,
woorden
die je huig
grijpen,
en zo hard
trekken
dat je ogen
uitpuilen,
barsten
van ontzetting.
Sommige woorden
zijn als teken,
ze klitten zich
ongemerkt vast,
vergiftigen je stem.
Verlamde stembanden
hebben geen rolstoel,
die krijg je trouwens niet
je keel in geduwd.
Geen mutualiteit
die een verpleegster
langs stuurt.
Is je spraak loos,
dan word je nu eenmaal
niet gehoord.
Je stembanden
liggen daar maar,
geplet,
nu woorden
soms
gewichtig zijn.
Tot een blinde passeert,
en hij de lamme leidt.
(Foto Hunt-er Pixabay)