Bultruggen zwemmen zeer vermoeid in de kanalen. Geloof me vrij, dwaze toerist, Brugge is een zeer spannende stad!
Hier sterft bijna alles. Muffe kaas gevuld met schimmel, versleten bier in nieuwe flessen, zelfs de chocolade schreef een testament in bruine letters.
We willen nu wel echt naar huis, brullen walrussen, ginds op de Eiermarkt. Niets is hier nog vers, niet de lach van stenen beelden, noch de roest op het gelaat van blinde paarden.
Ik neem dan toch een koets. Gewoon, mee naar huis en echt, alle dieren worden nu bevrijd!
De zwaluwen, ze huizen voortaan in die mensenbussen, zwanen mogen paren gelijk zot en de Vismarkt blijft nu eeuwen leeg.
En die bultruggen? Ja. Ze zijn intussen weg.
Ze zwommen onder bruggen, regenbogen, helemaal tot aan die frisse horizon.
uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'