Ik ben een buikschrijver.
Schrijven voelt als buikspreken,
maar dan zonder pop.
Mijn buik wil best een pop,
zolang die hem niet tegenspreekt.
Ik ben slechts stagiaire,
mijn buik is de hoofdredacteur,
hij palmde mijn bureau zelfs in.
Buiken maken vreemde geluiden,
ze liggen aan een snelweg
vol rommel
en onverteerde gedachten.
Je spitst maar beter je oren.
Een buik staat niet op de kaart,
hij verbergt zich op paden
die zelfs muizen mijden.
Wie vaak genoeg wandelt,
komt hem wel eens tegen.
Zelf wandelt hij nooit,
hij zet liever de wegwijzers.
Met pen en papier
schrijf ik al lang niet meer.
Een buik schrijft niet handig,
zeker niet boven een blad,
ergonomisch niet verantwoord.
Hij wiebelt er zo vanaf,
drachtig van rijpe ideeën,
die lekken zomaar op je blad.
Ik typ dus maar.
Zo waant mijn buik zich
een auteur,
en hoeft hij alleen maar
te rommelen.
(foto Debatrix)