De winterkou stopt de aarde in
Onder een extra laken, dun en wit
Het laagje bijt in mijn ochtendbenen
Helemaal ingepakt op de fiets
Het bijt en laat niet meer los
Ook niet wanneer ik al even
Mijn bestemming bereikt heb.
De tandafdrukken blijven staan
Het laken blijft nog even liggen
Het kroop ook over mijn ramen heen
Als een dubbel gordijn
Het houdt pottenkijkers buiten
En zou mij gemakkelijk binnen kunnen houden
Als de plicht niet zou roepen.
De winter nodigt uit tot rust
Tot vertragen en uitbollen
Tot reflecteren en lezen
Tot wentelen in laagje
Na laagje
Na laagje
Warmte zoeken bij elkaar.
Warmte die buiten even wegvalt
En ook over het geluid lijkt een deken te hangen
De ervaring is minder intens
De wijzers van de klok lijken mee bevroren
De dagen kruipen onder en door elkaar
Lijken één groot kluwen te worden
Nog tot het einde van dit jaar.