Ze wil niet dat iemand het ooit ontdekt. Het is haar geheim. Niemand hoeft haar te veroordelen, dat doet ze zelf wel, daar heeft ze geen anderen voor nodig. Ze heeft zelfs een jury in huis.
Ze is een matroesjka.
Ze verbergt een hele klas vrouwen. Niet dat ze die ontvoerd heeft. Ze bewonen haar al sinds mensenheugenis, zonder huurcontract.
Telkens ze aan het tellen slaat, raakt ze de tel kwijt. Elke vrouw draagt weer een andere in zich. Ze is tig versies van zichzelf, allemaal keurig in elkaar gewikkeld. Al is het vooral ingewikkeld.
De ene is nog maar pas bevallen of een nieuwe zwangerschap kondigt zich alweer aan. Van kraamrust kan ze enkel dromen. Zodra een vrouw is uitgepakt, dient de volgende zich al aan. Zo loopt ze zichzelf weleens voorbij.
Ze krijgt trouwens al die paspoorten nooit op tijd vernieuwd. Geen gemeente die zoveel geboortes kan bijhouden. De burgerlijke stand heeft haar al meermaals een standje gegeven.
En dan al die namen. Ze weet soms niet meer wie er aan het woord is, ze willen allemaal het laatste woord.
Zou ze stilaan uitgebroed zijn, nu het kleinste popje gedragen wordt?
En haar vertelt wie ze is?
(Afbeelding PixelAnarchy Pixabay)