Lezen

De wildernis

Kilometers gleden voorbij – bijna was hij er, op één van de laatste plekjes ongerepte natuur in het land. Kilometerpaal 42, had de oude journalist geschreven. Daar vertrok het pad, niet meer dan een lijntje tussen de varens en de rotsblokken door, steeds steiler wordend. En aan het eind van dat pad moest het liggen: een stuk naaldwoud dat je nog zonder je te schamen ‘wild’ kon noemen, waar everzwijnen en vossen nog ongestoord hun gang konden gaan, waar de afgelopen eeuwen misschien vijf mensen geweest waren. Na kilometerpaal 41 werd de weg kronkelig en hobbelig, slecht onderhouden, vol afgewaaide takken. Gespannen in het stuur knijpend hield hij de rand van de baan in het oog, wachtend op dat verlossende getal 42. Op een door gure wind en zure regen aangetast, verroest plaatje prijkte nog net het getal 43. Onverstoord draaide hij de wagen. Hij moest onderweg een bordje over het hoofd gezien hebben. Kordaat reed hij terug tot de vorige kilometerpaal. Die met nummer 41. Met gefronste wenkbrauwen parkeerde hij de wagen even voor plaatje 41, waar net plaats was voor één auto, en wandelde een keer of drie van 41 naar 43 en terug. Geen paal 42. Dat was het probleem niet: ook geen pad naar het maagdelijke naaldwoud. Nergens was er een helling naar boven. Ongeveer tussen de twee bordjes ontdekte hij wel een smalle spleet tussen twee rotsblokken van zo’n twee meter hoog. Moeizaam wurmde hij zich door de opening en zigzagde tussen de bomen erachter. De helling ging omlaag en gaf uit op een grasveld waar twee koeien hem starend opwachtten. Dat er iets niet in de haak was met de schrijfsels van de oude journalist, was nu wel duidelijk. Vorige week was hij naar het veengebied in het oosten gereden om de waterval te vinden waar slechts een handvol mensen ooit in gebaad hadden. ‘Geen chocoladeverpakkingen, geen lege flesjes of blikjes energiedrank, geen gebruikte condooms,’ had de oude journalist daarover geschreven. ‘Een verademing, dit ongestoord ruisende wonder, één van de laatste overblijfselen van de natuur zoals ze was voor er zelfs maar mensen in ons land kwamen wonen.’ De stukjes van de oude journalist hadden zijn hersenen maandenlang op hol gebracht, tijdens de uren die hij sleet in de kroegen van de stad of op zijn studentenkamer met uitzicht op het keurig aangeharkte en met verpakkingen, lege flesjes, blikjes en gebruikte condooms bezaaide stadspark. Zielsveel hield hij van het gezoem en gebruis van de stad, maar de ruwe, wilde natuur is altijd nog iets anders. Nu was de zomer aangebroken, nu had hij alle tijd van de wereld – of toch tot de herexamens begonnen – om alle goed bewaarde geheimen die de oude journalist had beschreven in zijn column De laatste wildernis op te zoeken. De laatste wildernis was zelf een goed bewaard geheim. Duizenden mensen kochten de weekendkrant en lazen de stukjes over waar ze moesten eten, wat ze moesten kopen, hoe ze moesten vrijen en waarheen ze moesten vliegen. Slechts een handvol mensen las De laatste wildernis, en alleen hij deed moeite om naar die illustere plekjes, de laatste restjes en brokjes wilde, ongerepte natuur in eigen land, te speuren. Maar de waterval in het veengebied bestond niet – niet op de kaart, niet in werkelijkheid. En het zompige eiland in het meer in het heuvelland, waarop ‘dieren en planten voorkomen die in de rest van het land al lang verdrongen zijn door villawijken en dagjestoeristen’, bleken eveneens een verzinsel. ’s Avonds was hij aangekomen aan de oever van het meer, erop gebrand de warmste nacht van het jaar onder de blote hemel door te brengen op het eiland. Op een afgevallen boomstronk was hij over het inktzwarte meer gegleden, niet bang voor de afgrijselijk gillende watergeest die volgens eeuwenoude volksverhalen boven het water zou zweven. Het eiland bereikte hij echter niet. Overtuigd dat hij in het donker iets gemist moest hebben, overnachtte hij in het lange gras op de oever en waagde een nieuwe poging in de koelte van de ochtend. Maar ook onder het licht van de zon lag er geen eiland in het meer. En nu bleek ook het maagdelijke woud, dat onze verste voorouders niet durfden te betreden omdat het tot het jachtterrein van de nachtgodin behoorde, enkel te bestaan in de verbeelding van de oude journalist. Sneller dan hij ooit gelopen had, snelde hij naar de auto en scheurde weg, terug naar de autosnelweg, richting de hoofdstad. Daar, ergens in dat herenhuis met de ronde ramen en de engelenbeelden tegen de gevel, moest hij wonen. Op de tweede verdieping, volgens de namen op de deurbel. Verwonderd opende de oude journalist de deur. ‘Wat kan ik voor u betekenen?’ vroeg hij terwijl hij in zijn ogen wreef. ‘Waar is die wildernis van u?’ vroeg hij zonder zich voor te stellen. ‘De waterval. Het eiland. Het maagdelijke bos. Allemaal bedacht door u.’ De journalist zuchtte en keek naar de vloer. Hij opende de deur wat verder, zodat hij kon binnenkomen. ‘Weet u… Er zijn echt nog wel wilde stukjes natuur in ons land. Alleen… Als ik daarover zou schrijven… Er moet maar één gezinnetje op het idee komen om die plekjes op te zoeken en dat rond te bazuinen. Dan ligt het daar volgende week vol blikjes en condooms. En rijden er mensen met bakfietsen rond.’ ‘Bakfietsen,’ herhaalde hij. ‘Laat me daar niet aan denken.’ ‘Precies daarom heb ik een rookgordijn gecreëerd. Hoe weinig mensen mijn stukje ook lezen, zolang de krantenlezer denkt dat de wildernis in ons land op de plaatsen ligt die ik beschrijf, blijven ze tenminste weg van de echte ongerepte natuur.’ ‘En waar ligt die dan wel?’ De journalist stapte naar zijn bureau, toverde een kaart van het land tevoorschijn uit de tweede lade en bracht er zorgvuldig twee kruisjes op aan. ‘Hier.’ Hij nam de kaart aan en verliet het gebouw zonder afscheid te nemen. Terug in de wagen staarde hij enkele minuten naar de kruisjes, zette zijn aansteker tegen de kaart en gooide vervolgens de nog knisperende resten uit het raampje, voor hij de motor startte.

Felix Sandon
29 0

Mijn roman in Parijs schrijven

Ik was vergeten hoe zorgeloos Parijs kon zijn in de warmste zomermaand van het jaar. Ik herinnerde me alleen nog de pijn die de lichtstad kon geven. Mijn eerste indrukken zijn de sterksten van mijn trip to Memory Lane en staan in deze eerste tekst.   Ik kom twintig dagen schrijven in Parijs. Om het drama gehalte in mijn schrijven te accentueren. Om af te rekenen met Parijs zoals ik 23 jaar geleden afgerekend heb met Brussel.   Ons eerste weerzien gebeurde schuchter. We vibreerden allebei daar in het Gare du Nord. Het was een aangenaam maar ongemakkelijk en verrassend weerzien. Ik had niets gezegd over mijn terugkeer. Aan niemand. Alleen aan Parijs. Parijs, mijn oude vriend die me zoveel geboden heeft, zoveel afgenomen. Parijs die me geperverteerd heeft, Parijs die me getroost heeft. Waar ik de mooiste mensen heb ontmoet, waar… ach, het zal allemaal de komende dagen geschreven zijn.   Nog steeds wandelen Parijzenaren gehaast door de straten zonder iemand een blik te gunnen, nog steeds heerst er chaos, wanorde en ongeduld in de straten. La baguette française smaakt nog even heerlijk en boodschappen doen is een heuse culinaire wandeling langs afgemeten rekken gevuld met rillettes en terrines de campagne. Ik vind mijn sirop d’orgeat terug en vraag me af of de mayonaise hier ook onder bepaalde wetgeving staat. Zelfingenomenheid, attitude en drama sieren de gemiddelde Parijzenaar. La parisienne doordrenkt met de juiste dosis arrogantie. Het kleine kopje koffie aan de toog, het ritme van het spreken, oude vrouwen zien eruit als verloren kunstenaressen en het hipstergehalte is onrustwekkend hoog. De gemiddelde dertiger raast nog steeds krap en knap in kostuum op scootertjes door straten en op voetpaden. Mannen blijven hier mooi, al verandert de charme al snel door de flagrante arrogantie in hun spreken, in hun gestes, gewoon in hun manier van zijn. Seks hangt in de lucht, verleiden blijft een lokale sport.   Het worden twintig dagen van schrijven, herontdekken, ontdekken, kennismaken en mezelf voorgoed feliciteren met wat ik in Parijs ooit heb bereikt. Een ander heeft het nooit gedaan. Waar zou ik mijn standbeeld kunnen neerzetten? Of klinkt dat té Parijs?   En dan, Parijs ’s ochtends? Parijs overdag? Paris by night? Parijs in Summer Night City mood?   Ik weet nu nog niet waar het naartoe leidt. De omstandigheden zijn gunstig : mijn Spotify galmt door een Bose luidspreker, temperaturen gaan boven de 30 graden, het appartement dat ik twintig dagen mag hebben is rustig en heeft een mooi uitzicht. In ruil ben ik dog- en papegaaizitter. De frigo heeft eten en drinken. Er is geen uur. Het is exen terugzien, plaatsen een plaats geven, het is een leven terug glad strijken. Het is afsluiten. Het is een nieuw ander leven durven beginnen met een ander in mijn eigen stad. Het is opnieuw kunnen zeggen aan iemand : ik hou van jou. Het is opnieuw leren aanvaarden dat hij ooit hetzelfde zegt tegen mij. Het is van de warmte van de zomer van Parijs naar mijn eigen Zomer in Brussel gaan. Het is dit boek schrijven.   http://erwinabbeloos.over-blog.com/

Erwin Abbeloos
19 0

Stilte

Doorheen de donkere dagen geen stem die men herkent. Lonken de zwarte vragen die stellen wie je bent.    Geen rust die meer mag duren.  Al om is chaos groot. Wat tel ik toch de uren. De stilte is mijn nood.   De mist vervormd mijn visie geen gedacht is nog geheel.  Niemand vraagt permissie.  Iedereen weet te veel.   Wat lonk ik naar de stilte.  De rust is daar zo groot. Maar huist daar ook geen kilte?  Want ben je dan niet dood? 

Emely Rose
0 0

Urban Trail Mechelen - schrijf een nieuwsbericht (opdracht 3)

Op zaterdag 5 december overspoelen 4000 lopers de binnenstad van Mechelen tijdens de Gazet van Antwerpen Urban Trail. Dit loopevenement van +/- 10 km is ondertussen aan zijn tweede editie toe en ook dit jaar weer volledig uitverkocht. De organisator Golazo Sports belooft een pareltje van een parcours.  Om 20u starten de eerste lopers in waves aan de Veemarkt.     Het parcours  De renners bezoeken opeenvolgend onder andere Kazerne Dossin, het Groot Begijnhof, het Bisschoppelijk Paleis, brouwerij het Anker,… De laatste halte is een kort bezoekje door het stadhuis. Je kan hier het volledige parcours downloaden.     Nieuw dit jaar is de 'fast lane'. Op het parcours zullen er twee Fast Lanes zijn. Zo kan jij blijven lopen indien je niet wil aanschuiven aan deze locaties. De Fast Lanes bevinden zich aan Brouwerij Het Anker en het Stadhuis. Dan zie je de locatie niet in zoveel detail maar dan loop je wel vlotjes door en langs.    Verkeersbeperkingen  Kom je met de auto naar Mechelen hou dan rekening met de verkeersbeperkingen. De binnenstad wordt op zaterdag 5 december tussen 19 en 23u voor alle verkeer afgesloten. Voertuigen geparkeerd op het parcours en de ingesloten straten moeten blijven staan en kunnen dus tussen 19 en 23u niet vertrekken! Je kan dus best parkeren op de randparking. Klik op deze link voor meer verkeersinformatie.    Veel succes  Na afloop worden alle renners beloond met een welverdiende manneblusser. Bij een streepje muziek kan je samen met vrienden en familie nagenieten van je prestatie in de Winterbar. We wensen alle renners in ieder geval veel succes en loopplezier! 

Karin van Hees
0 0

De Trippelcontainer

Zaterdagochtend kreeg ik plots een opruimaanval. Ik stond nog in pyjama mijn tanden te poetsen terwijl ik verveeld mijn kamer rondkeek. Je weet natuurlijk niet hoe mijn kamer eruit ziet, maar ik zal toch even proberen een beeld te schetsen. Er staat een bed, een bureau, onze kat Trippel trippelt er rond, er is een lavabootje (dat is geen boot waar lava uit spuit, maar het verkleinwoord van lavabo) en dan zijn er nog die twee leuke matjes van de Ikea waarvan ik schat dat 98% van de Vlaamse bevolking ze in hun (bad)kamer heeft liggen. Alles wat er in mijn kamer staat, is dus vrij normaal, maar het probleem was: ik kon het niet meer zien staan want alles was bedekt door het mooiste wat God (of de Zara) ooit geschapen heeft, namelijk kledij.   Mijn grote boezem bevond zich nog steeds bh-loos in mijn pyjama en begon dit overduidelijk beu te worden, dus besloot ik op zoek te gaan naar een soutien. Zoals vermeld is mijn schap behoorlijk omvangrijk en bijgevolg zijn mijn bh’s dan ook – hoe zeg ik dat subtiel - GIGANTISCH. Een zoektocht naar dit kolossale voorwerp zou dus niet al te veel tijd in beslag mogen nemen. Een minuut of 10 van hopeloos zoeken verder (borsten eindelijk stevig ingesnoerd) besefte ik dat er iets moest gebeuren met de overvloed aan kleren in deze kamer. Als een bezetene begon ik ze te sorteren: welke houd ik bij en welke doe ik weg? Ik vond nog een oude joggingbroek van 5 maten te groot die heerlijk slobberde en trok ze meteen aan om verder te werken. Ik was erg gedecideerd, gezien de opruimbui waarin ik verkeerde, dus kreeg het over mijn hart een hele berg kleren in een valies te proppen en naar de dichtstbijzijnde kledingcontainer te rijden, die naast een kerk twee straten verder stond.   Het was een zaterdagochtend, nog vrij vroeg, en het leek wel alsof iedereen in mijn dorp nog heerlijk lag te ronken, na een tof vrijdagavondje. Ik opende de koffer van mijn auto, sleurde de valies eruit met al mijn kracht (beduidend weinig dus) en wandelde richting kledingcontainer met een gevoel van trots. Wat ben ik toch een brave burger! Toen ik de valies openritste, puilde de berg kleren flink vooruit, dus ik nam een grote hoop in mijn armen en gooide hem in het schap van de container. Net toen ik de hendel naar boven duwde, dacht ik dat ik iets zag bewegen tussen mijn kleren, maar ik was al te ver om nog terug te trekken. In een flits zag ik effectief iets wild tekeergaan tussen de oude kledingstukken. Ik schrok zo hard dat ik een gilletje sloeg en vlak daarna hoorde ik het, heel stil, maar ik hoorde het. ‘miaauw, miaauww…’. Ik moet daar een seconde of 10 voor me uitgestaard hebben. Toen begon ik te fluisteren: ‘ik heb NIET zonet mijn kat in een kledingcontainer gegooid. Ik heb NIET zonet mijn kat in een kledingcontainer gegooid!!’ Ik begon wanhopig te zoeken naar een telefoonnummer op de container en keek om me heen of er iemand was om me te helpen. Er stond enkel een auto van een begrafenisondernemer geparkeerd voor de kerk, er moest een dienst bezig zijn. Godzijdank vond ik snel een telefoonnummer dat je moest bellen om het bedrijf van de containers te bereiken. ‘Goeiedag, onze kantoren zijn geopend op weekdagen tussen 9 en 17 uur…’ Oké rustig blijven, er zit een kat in een kledingcontainer, dit is te bizar, het kan niet moeilijk zijn. Maar de enige oplossing die ik zag, was er zelf inkruipen om onze lieve Trippel te gaan redden. Ik zou hem opvissen en snel op de grond laten vallen (katten komen toch op hun pootjes terecht?) en dan mezelf weer naar beneden hijsen. Apetrots op mijn geniaal plan, gebruikte ik mijn valies als opstapje en klemde mijn vingers helemaal achterin de container. Terwijl ik mijn armen zo strekte, voelde ik tot mijn grote spijt dat mijn joggingbroek begon af te zakken. Maar ik had mijn beide armen nodig om me vast te houden, dus dan maar even in mijn onderbroek verder doen. Toen mijn hoofd eindelijk zicht had op de binnenkant van de container, zag ik een overvloed aan schoenen, handtassen, onderbroeken, vuilzakken, bh’s, broeken, T-shirts, plastic zakken, lege blikjes, handschoenen, een spin, sjaals, kousen, … alles eigenlijk. Behalve een kat.   Ik begon hysterisch met mijn armen heen en weer te bewegen en voelde dat mijn jogging meer en meer naar beneden zakte, maar had nu echt de tijd niet om ze op te trekken, ik moest mijn kat vinden voor ze stikte tussen al die kleren! Plots zag ik tussen een rasta-muts en een roze hotpants een pootje met scherpe nageltjes. Ein-de-lijk! ‘Trippeltje, kom bij mij, kom poesje!’ Ik pakte hem steviger vast dan ooit (ik heb hem in de voorbije 2 jaar ongeveer 4 keer vastgenomen, dus dit was wel een erg speciaal moment) en probeerde me elegant naar beneden te laten glijden. Het is een klein understatement om te zeggen dat ik er minder elegant dan een buffel met bottinnen uitgezien moet hebben. De hendel van de container schraapte langs mijn T-shirt, dat dus naar boven kroop, mijn jogging zakte zijn laatste kleine stukje naar beneden en belandde dus op mijn enkels, en ik botste met mijn hoofd tegen de rand van de container, wat een knal van jewelste gaf. Maar ik had de grond bereikt!! Ik was zó euforisch dat ik ‘YEEEESS!’ uitbrulde en mijn kat een dikke knuffel gaf. Toen ik opkeek, zag ik een man of 40 naast de begrafeniswagen staan met ogen zo groot als pingpongballen en handen voor hun opengevallen monden. Het viel me op dat iedereen vandaag wel héél somber gekleed was, zeker in vergelijking met mijn knalrode snoopy-onderbroek.

Hans Desmet
28 0

Verlaten

Echo breekt de stilte In de leegte in mijn hart   Zoemende vragen Beroeren mijn haar   Druppels paniek Vertroebelen mijn zicht   Verlaten, alleen He-le-maal       alleen

Joke Thiry
25 0

Dwangspel

De gordijnen van de dwang schuiven elke ochtend open: je weet niet welk stuk op de planken wordt gebracht. Je kan niet meer gaan lopen. Het volk zit in de zaal, de voetlichten ontbranden.  Je bent de manke hoofdrolspeler,   je hobbelt weer naar voren. In de ivoren toren van de slaap was je goed af. De dolksteek in je rug: het hijsen van je ooglid en dan de angst, de lafheid, de onwil om te delen wat niet van jou en elders is.   Houd al je tranen droog, je mag ze pas vergieten wanneer publiek het vraagt. Het podium is veel te hoog, de afstand veel te groot en nooit te overbruggen. Zo sta je voor de kloof en hoort dan plots muziek.  

Younes El Kafiri
1 0

Grootste gecontroleerd overstromingsgebied van Vlaanderen ingehuldigd

Oorsponkelijke titel : Grootste gecontroleerd overstromingsgebied van Vlaanderen ingehuldigd   Alexandra DI BONO - GEEL Nieuwe titel : Natuurgebied ingehuldigd als grootste gecontroleerd overstromingsgebied   “Polders van Kruibeke” een prachtig natuurgebied. Wandelaars en fietsers kom je hart ophalen in dit ruim 600 hectare gebied. Wij ontvangen u graag in onze prachtige onthaalcenter. Kom kennismaken met de nieuwe recreatie infrastructuur.   Op 3 oktober werd het natuurgebied door Vlaams Minister Ben Weyts officieel ingehuldig als grootste gecontroleerd overstromingsgebied; wel 12 keer zo groot als andere gebieden. De laatste nieuwe inzichten op het vlak van integraal waterbeheer werden toegepast. Hiermee staan de ‘Polder van Kruibeke’ model voor toekomstige projecten in de Scheldevallei.   Kom en geniet !     Inez

Inezz
0 0

H(aa)i certificaat, bye-bye ervaring

Schrijfopdracht 3 : ‘Wat uit je leefomgeving, werkmilieu of samenleving roept irritatie op of boeit?’   De hoofdgedachte: Het irriteert mij dat certificaten belangrijker worden ingeschat dan de opgedane kennis en ervaringen.   Welk soort opiniërend artikel (genre: bvb column, betoog, beschrijvend,…) ga je schrijven? è betoog     H(aa)i certificaat, bye-bye ervaring   Jan heeft zijn “Certified” certificaat gehaald. Fijn voor Jan, maar is Jan daardoor beter dan zijn collega die het vak al jaren uitvoert en geen specifiek certificaat heeft? Is ervaring voor jou plots niets meer waard? Heb je geen respect voor de kwaliteiten van iemands werk. Spring even met mee in het diepe water. Wat is de gelijkenis tussen de ervaren geëngageerd ‘selfmade’ coach en de coach met een specifiek certificaat? Beiden bouwden kennis op en verdiepten zich erin. Het verschil zit in de theorie en de praktijk.   Ik voel me als een vis in het water en bijt me vast in dat wat mij boeit. Door mijn interesse en passie verdiep ik me graag in mijn vakgebied. Ik duik onder, bijt me vast in de materie, observeer, luister, leer. Ik gebruik deze kennis om mijn cliënten zo goed mogelijk vooruit te helpen. Ik ben begaan en help hen. Cliënten zijn tevreden. Leren is een levenslang proces , een leerschool die steeds verdergaat. En oh zo boeiend is! Wat verandert een “certified” A4-papiertje aan de muur aan mij? Ben ik daarmee plots beter, meer ervaren of meer bekwaam?   Als echte haaien laten uitgevers van ‘certificaten’ ons dit graag geloven. Kies zelf. Met welke coach ga jij liefst in zee ? Kies je voor de doorgedreven ervaring en kennis of voor het A4tje .   Inez

Inezz
0 0

1.

Zaterdag 21 november. 14u38. De Meir. Op dit moment van de dag laat het me alles zien waar ik een hekel aan heb: kleine kinderen die aan haren trekken van nog kleinere kinderen, oude mensen die aan ijsjes likken, tienermeisjes in veel te korte rokjes voor deze tijd van het jaar. Ik beeld me in hoe ik er zou uitzien in zo’n rokje en verdring die gedachte al snel. Ik probeer me niet in te beelden hoe die oude mensen die aan ijsjes likken er in zo’n rokje zouden uitzien. Ik zit op een van de grijze banken en de koude plakt aan mijn billen, door mijn jeans heen. Ik heb de gewoonte om altijd dezelfde broeken te kopen, in verschillende kleuren. Mijn mama zei mij altijd dat ik vast moet houden aan dingen die mij gelukkig maken.    14u45. Onderweg van de meir naar de bakker zag ik vier mensen struikelen. Acht mensen hun neus snuiten. Twaalf mensen kussen. Ik heb iets met tellen en met lijstjes. Ik had alleen medelijden met de eerste persoon die struikelde en met de rest moest ik stiekem lachen. Ik weet niet wat voor een persoon dat van mij maakt.                             15u. Ik kocht twee broden: een voor mij en een voor buurman Jacques. Om 15u21 kwam ik bij hem thuis maar ik wachtte nog negen minuten tot het 15u30 was. Ik belde vier keer, zoals ik altijd deed. En ik weet dat Jacques wachtte aan de andere kant van de deur tot ik vier keer gebeld had, omdat hij wist dat dat voor mij zo hoorde. Jacques is 87 en momenteel de enige persoon die mij echt begrijpt, denk ik. Hij vindt mij niet raar als ik aan de deur wacht omdat het uur niet klopt, of als ik eens niet langskom omdat de kat mij die dag nog geen kopjes had gegeven en ik mijn huis niet kan verlaten als de kat dat niet gedaan heeft. Hij vertelde mij ooit dat er een schoonheid schuilt in mijn vastberadenheid. Mijn “vastberadenheid”, zo noemde hij dat. Hij noemde het niet abnormaal of ziekelijk, maar vastberaden. Ik heb dat altijd mooi gevonden. Vroeger zeiden mijn klasgenoten dat er beesten schuilden in mijn hoofd, maar ik had hen gezegd dat ze dat droomden, dat er in mijn hoofd niks anders zat dan woorden en dingen die ik niet gezegd krijg. En dat dat niet erg is: dat sommige dingen mooier worden door ze te verzwijgen. Ik denk niet dat ze me begrepen.

Mariekebn
0 0

schip

we kijken uit om te varen de golven laten ons spelen   achteraf blijkt alles mooier de boeien en ook het licht in het water   wanneer het land een haven is dan zal de regen niet meer huilen

Tom Veys
23 0

Wintergetjilp

de roede van het pad wijst tussen benen de weg naar nergens ergens stapt men over mos waar vogels fluiten de witborst tjilpt er de ijsduif-roekoet doorheen de basten van de maand die hem december voert

Sascha Beernaert
44 0

Soulmates found each other in London

I could hold it in because I was too scared to realize that this could be real. I could stop myself from crying because I simply cannot imagine that we won't be living together anymore. It feels so unreal because it's so sudden. 3 hours ago we were partying our worries away in another crazy London club and now we are here, saying goodbye. I could hold my tears because I just refuse to believe that I won't be seeing your face every day. I guess the tears will come when you're not there to dance with me on a Friday night. Or when I arrive somewhere and someone decides to take a look at me instead of the ridiculously gorgeous girl standing next to me. I guess the tears will come when you're not there to make me laugh for hours until our tummies are aching and our flat mates want to kill us for being so loud. The tears will surprise me when I'm thinking out loud and you're not there to make a clever yet absurd comment that makes me put everything into perspective. The amount of songs that will make me think of the good times we had from now on is just crazy, so unfortunately I can't afford (both money-wise and cellulite-wise) to get myself a pot of Ben and Jerry's and a spoon every time I hear one. On the other hand, I personally consider that as a pretty legit excuse for eating ice-cream. My eyes will get wet when I hear someone talk with an 'Espanish' accent that reminds me of you (although I strongly doubt if I will ever meet someone with the same twisted accent, honestly I don't know how you come up with it sometimes, amazing). And still, both not being English girls, I think we managed quite well in having interesting and deep conversations about our lives and opinions about several things, some more sophisticated than others, but okey. It's an understatement to say that we never had a second of silence from the moment we met (the situation alone clearly announced the start of an epic friendship: ah tu parles Francais? Bon je dois te dire quelque chose un peu bizarre...). 4 months is a very short time, but only you and I can understand that living in a room as tiny as a toddlers toilet changes the non-existing rules of friendship quite a bit, if not completely. Usually you will have a sleepover with a new friend after a certain amount of time, for us the sleepover came first and the friendship followed a bit later. Sometimes you don't have to look far to find a true connection with a person, sometimes it's just right there, literally in the top bunk of your bed. And that's by far the most important thing: this connection we have. You might be in 'Ashia', Denmark or Honolulu, it doesn't matter, this connection, unlike the Wi-Fi sometimes, will never break. Just making sure you know that I don't think you are dead because I am obviously speaking as if a tragedy has happened. I know: it hasn't. But it's still an ending of a very special time and words can't even start to describe how much I am going to miss you. I guess the crying starts right now, as I finish writing this, because I know you're not here to comfort me, to hold me when I'm sad, to hug me when I'm lonely, to wipe away my tears and put that smile back on my face in no time.

Hans Desmet
12 0

Einde.

Zelfmoord. Da’s eenzaamheid waar te hard is over nagedacht. Da’s onderhuidse jeuk, (net niet diep genoeg) priemend, die niet weggaat als je wacht. Da’s een hoop moeheid bij elkaar, maar dan alleen, zo bang zichzelf te zijn. Hoop. Da’s een dood die nooit zichzelf heeft bedacht of een leven dat (hoe mooi het ook had kunnen zijn) van jou niets meer verwacht.

Jürgen NaKielski
7 1
Tip

Drie vrienden in één nacht

Oh Girl,   hoe we naar binnen gingen om de drankjes te betalen op de drempel kibbelden om de laatste blokjes kaas te laat voor happy hour en liever vrij van lot en schuld als gebroken mannen buitenkwamen, ons nog bukten tussen stoelen, lichamen aan het stukgeschoten raam.   Het ademen ging onhandig en gejaagd, we ontdekten vingertoppen, de glasscherven in je gelaat, herinnerden ons de wereld licht en vrolijk tot het overliep, de belofte van november, de kogels, de stilte onder het laken. Misschien lag alles door de herfstkou dichter bij elkaar.      

Leen Pil
64 1

Atropa Belladonna

Numb by addiction, floating in restrictions, spiraling like the rings of saturn. Endlessly fixed, while the universe is expanding. I pity your patheticness.   Gravity binds them, who fear to reach believes beyond the seems.   Well excuses me? Are you kidding me? It might be that your name is on T.V. and your face is in magazines. Still you are straying to (social) selfdestruction.   A greed conceides you, feeds you visions, polluted by mass consumption. Relative realities percieved subjectively.   A truth hidden in the graves of to many human beings. Buried alive. Why can't we see? The sound they planted in our feelings. We are decieved by demons in disguise.   Bella Donna, I hope you realise, you'd find me free, to canalise everything, i decide to need.   Jealousy has no meaning to me. Because i came to the understanding that sheeps are ruled by wolves, which become the most marooned ones amongst all these creatures.          

S_Sence
0 0

Synchronicity

There is a silence in my heart. A sense of peace, beating in synchronicity.   It's empty, because it is you, who left me, for reasons founded in fear.   We were twin souls, untwined, yet still wired.   I find myself regretting nothing, fighting against your self-delusion.   What is reality? Is there one, if there are a million perspectives and so much more that we can't see?   But we can always feel it. And I will always feel you, like I felt you back then. When will you be able to understand?     Although we are temporary humans, who change every second. Somethings do remain the same. I'm possibly selfprojecting too many things.   Yet, i know by the look on your face, true nature will always come out to play.   That very day, you shouldn't have given a glimps at your cards. Remember, that time heals all wound, never all scars.    

S_Sence
0 0

Zen op de fiets

Vrijheid. Zo voelt het als ik ’s ochtend op de fiets de berg afsnel. Kinderen  op school gedropt, planning nipt gehaald. Oef! De wind wappert de stress van de ochtend van me af. Wanneer ik uitgewaaid ben, zo halverwege de berg, dwaalt mijn blik rond. Ik laat me verrassen: reflectie van lichtjes in de regen, de zonsopgang, een wolk. De belofte van een mooie dag. Dan ben ik blij dat ik fiets. Geen autodak, spiegel of vuile voorruit belemmert me het zicht. Ik voel de ochtendkou. De vochtige herfstlucht kriebelt aan mijn neus, strijkt me langs het gezicht.  Op de fiets ruik, hoor, voel en zie je dingen die je mist als je in de auto rijdt. Op de fiets ben je onafhankelijk. Vooral in de stad is het een gemakkelijke manier om je te verplaatsen. Geen gevloek in de file, of gekreun terwijl je wanhopig zoekt naar dat ene parkeerplekje. Mijn auto, mijn vrijheid?  Het dagelijkse fileleed in België is niet wat je wordt beloofd als je de reclame voor auto’s bekijkt. Fietsen is gezond. Dat weet jij ook. Maar het is meer dan dat: fietsen ontspant. Na een lange werkdag, zwoeg op de fiets ik naar boven. En de stress? Die adem ik weg. De chaos verdwijnt. Sterker nog, als ik alleen fiets, dan word ik ik. Dan mediteer ik. Of het kind in mij komt naar boven. De vrolijkheid. Soms ril ik van plezier. De fiets wordt één van de vrijheden van deze eeuw. Het symbool voor de leefbaarheid van een stad. Daar geloof ik in. Al hebben we nog een lange weg af te leggen. Een weg waar je nu als fietser geregeld agressief je plaats moet opeisen. Omdat er onvoldoende infrastructuur is. Omdat niet elke autobestuurder hoffelijk is. Omdat niet iedere bestuurder  in de achteruitkijkspiegel blikt voor hij rechtsaf slaat. Maar, ik geef het toe. Als niemand kijkt... negeer ik ook wel eens de verkeersregels. Ook dat is vrijheid op de fiets.

Sarava
0 0

De donkere dagen.

  Verborgen voor het licht van de dag, Geroepen door het donker van de nacht, Schrijf ik schaduwen op papier Zet ik mijn ziel op een kier. Maar dan komen ook de demonen, Die mijn angstig hart bewonen. Zij lachen vol leedvermaak voor wat ik vrees, Besturen ongenadig mijn hand, Om me te confronteren voor al wat ik vrees. En als ik daarna de woorden lees, Zie ik het verband; Angst om liefde te geven of liefde aan te halen; Angst om elk facet van pijn te beleven; Angst om te falen; Angst om me echt te geven; De waanzin fluistert: “Angst om te leven.” De woorden blijven in mijn geest hangen, De waanzin fluistert: “Geef toe aan je verlangen.” De rede zwijgt gefrustreerd, Tot het eerste licht verschijnt, Me terug hoop geeft, En de onzekerheid verdwijnt. Vreugde is voor wie leeft.

Fanny Vercammen
0 0

gele hoed

De hangjongeren in Bree zorgen binnenkort niet langer voor overlast. De senioren van de Grauwe Torenwal tonen de jongeren hoe je van rondhangen een succesvol evenement maakt. De senioren geven er een lap op. Senior Thieu is bereid om de jongeren te onderwijzen in het rondhangen. "Maak de hangplek gezellig, zorg voor dekentjes tegen de koude. Lekkere hapjes houden het volk langer op de hangplek. En aan drank mag het uiteraard niet ontbreken. Serveer geen alcohol, zo blijft het voor iedereen plezant en kan de hele groep het tot de ochtend volhouden."   Jongeren, wees welkom. Tijd en plaats? Na school in de tuin van de deken. _____________________________   blauwe hoed   In onze prestatiegerichte maatschappij hebben jongeren af en toe een uitlaatklep nodig. Om te ontsnappen aan het ouderlijk of ander toezicht troepen jongeren samen op plekken die hun anonimiteit bewaren. Tijdens rondhangen met leeftijdsgenoten ontwikkelen jongeren hun identiteit zonder invloeden van buitenaf. Niemand behoedt hen voor slechte invloeden, niemand stuurt hen in de juiste richting. Ze leven en beleven, vallen en staan op, en ontwikkelen tot wie ze zijn, niet wie ze moeten zijn.   De senioren kijken toe hoe de jongeren in de tuin van de deken rondhangen. Luidruchtige pubers, wild zoekend naar zichzelf. Drugs biedt hen rust in deze zoektocht en laat hen kennis maken met een andere wereld. Vrijende koppels die de wereld en de pottenkijkers negeren, ten volle genietend van elkaar, of van de daad. Deze verschijnselen strooien roet in het rustige leven van de senioren. Oudere mensen willen genieten van de laatste fase van hun leven, liefst in alle stilte. De krant lezen in de ochtend, een dutje in de namiddag, een heerlijke maaltijd op de vroege vooravond. Rondhangende jongeren s' avonds, en drugdealers 's nachts doen het hart van de senioren sneller slaan. Weliswaar niet met hetzelfde genoegen als de versnelde hartslag van de jongeren.   De bejaarde bewoners van de Grauwe Torenwal zien alles, behalve plezier. Senior Thieu vraagt zich af waar het genot zit in rondhangen. Hij ging op zoek naar een antwoord op zijn vraag en nodigde zijn buren uit om samen rond te hangen. Hij bereidt alles tot in de puntjes voor om er een perfecte hangavond van te maken. Stiekem hoopt hij dat de jongeren langskomen.   De senioren hangen rond tot 23.00 uur. Van jongeren hebben ze die avond geen last gehad. Dit rondhangen bevalt hen. Zeker voor herhaling vatbaar.

Noke Venken
0 0
Laad meer ...