Lezen

Op zoek

Het was koud,onder je voeten kraakt de verse witte sneeuw. Je bent op zoek en laat je leiden door het pad. Het brengt je over bergen en diepe dalen. Je bent op zoek en laat je leiden door een machtige kracht. Het brengt je door het bos en luisterd naar de bomen hun verhalen van oeroude dagen. Je bent op zoek en laat je leiden door een betoverende schittering daar in de verte. Het brengt je aan een spiegel van water waar de bewoners van de diepte opkijken van bewondering. Je bent op zoek en laat je leiden door pure schoonheid, een schouwspel zo mooi zo eerlijk"Door moeder natuur gegeven"

frederica Wouters
0 0

verloren

Jezelf vinden en weten dat je niet echt weg was voelt als een sluier die onthuld wat je bent.Door alles wat is gebeurd kijk ik in de spiegel van het verleden. Zie ik pijn,verdriet en haat.Het omhult me als een duister gewaad. Verdrongen verleden speelt een film,krijgt zijn eigen leven. Poelen van angst nemen de overhand. Ik verdrink en niemand die het merkt,niemand die me vind.

frederica Wouters
0 0

Bij jou

Bij jou zijn dat is alles wat ik wil, maar zelden mag. Bij jou willen zijn is wel naar mijn zin, het mag niet zijn. Om bij jou te kunnen komen daar heb ik mijn leven voor over. Ik mag het niet laten zien,het is hartverdovend. Kon ik maar een enkele keer bij je zijn,een hartslag lang.

frederica Wouters
0 0

Hou me vast

Als alles donker is om me heen Laat me dan niet alleen Als mijn hart schreeuwt voor begrip Laat me dan niet alleen Als ik je teleurstel Laat me dan niet alleen Als ik onredelijk ben  Laat me dan niet alleen Als ik niet meer verder wil Laat me dan niet alleen Als ik voor de afgerond sta Laat me dan niet vallen maar hou me vast

frederica Wouters
0 0

Rust

Chaos in mijn leven,onrust in mijn hoofd. Wie kan me stilte geven,onschuld te vroeg beroofd. Je stapte in mijn leven en hebt me toen beloofd, mij al jou liefde te geven. Al mijn steun,waarin ik jou heb geloofd. Stilte in mijn leven,rust in mijn hoofd. Allemaal door jou beloofd. Rust in mijn hoofd nu ik je nimmer geloof.

frederica Wouters
2 0

Pinteliere potloodgat

Er was eens een meneertje, zo licht als een veertje. Zorgen voor anderen was wat hij deed, met lief en met leed. Van ziek naar gezond en andersom, het meneertje, zo licht als een veertje, werkte zich krom. Van spuug dat de kamer rondvloog tot een dame die tegen hem loog. Nooit stopte het meneertje, licht als een veertje, met werken, vol passie en vervuld met vuur. Uur na uur, dag na dag, week na week. Tot het meneertje, licht als een veertje, telkens een beetje meer woog. Drama en blijdschap, bed na bed, soms droefheid, soms pret. Het meneertje, zo licht als een veertje, voelde zich ondertussen verzwaren. Grammetje na grammetje kwam er verhaal en patiënten leed bij en kregen zijn lichte schouders meer en meer te verduren. Hij voelde zich niet meer zo licht als dat befaamde veertje. Tijd om zijn draaglast te ontzenuwen, het ontknopen van zijn eigen kluwen. “Pinteliere potloodgat, dit mag niet blijven duren!”, vloekte het meneertje, nu iets minder licht dan een veertje. Nog meer spuug, nog meer drama. Nog meer stoelgang en verhalen en al wat onder de noemer sappig valt. Het meneertje, zo zwaar als een veertje voelde zich buigen. Elke dag liep hij een beetje krommer, zwaarder en brommiger. Tot een wijze man, bijna volledig lam, hem vertelde waarom zijn gewichtig dragen hem kwelde.” Om nieuwe dingen in je leven toe te laten, zal je soms oude moeten loslaten. Mensen vergeten misschien wat je gezegd hebt, maar ze zullen niet vergeten hoe ze zich door jou voelden. Als je kwetsbaar bent zien mensen ook je kracht. Als je louter kracht uitstraalt, bouw je een muur om je heen. Volg je hart, want dat klopt. “ Het meneertje, een beetje zwaarder dan een veertje, voelde de intensiteit van die woorden. En dacht er wel tien keer over na tot hij ze in zijn gedachten hoorde. De volgende dag huppelde het meneertje, zo licht als een veertje, naar zijn werk en begon aan een twerk. Een lach links, een blik rechts, maar uitermate zichzelf huppelde hij zich doorheen zijn shift. De wijze man, quasi volledig lam, gaf hem zijn innigste blik en zei: “ Meneertje, lichter dan een veertje, u vliegt. “

Jiggi
0 0

Slissende slangen

Slissende slangen snikkend van verlangen Glibberig glijdend op de grond Lepig lispelend muisje vangen Trippel trippel trip in de mond   Slikkend slokkend slangen bestaan Sporen van subtiel spelige “s”-en Gewoonlijk hun gang laten gaan Door pieterige weggetjes persen   Holle bolle gijs Sisser sis sis Kruiperig kruipend Kronkelend voorbij elke hindernis   Ssssssssss Stil

Jiggi
20 0

Oerkracht

Lang geleden was er iets agressieve simpliciteit eenvoud   Gevestigd in grotten Schilderij van oker Standvastige zekerheid veilig   Omringd vurig verlicht Glinsterend hemellicht Dan niets meer Rust   Stille spraakzaamheid Ruwe verzachtende handen Eerlijk bestaan Oerkracht

Jiggi
0 0

Vuurvliegje

Waar het begon was toen, je weet wel.   Wereld volgens natuurwetten Groen begroeid Continentale vreugde de natuur offreerde   Dat was toen, Weet je wel   Bomen bebladerd levenslustig Dorstig zoekend vers bronwater Met kracht verhelderd De moraal van Moeder natuur   Diep geworteld bomen herboren groene blaadjes vol neuriënde nerven met slagaderlijk sap richting gevend Zonder blad voor de mond Niet eens groen achter hun oren   Je weet wel, toen   Wuivend naar die dulle dingetjes Met hun lichtend lijfje, betoverend Glinster-poeder verstrooid schemerlucht Schrijven hun naam   Vurig vliegje Vliegje vol vuur Vuurvliegje  

Jiggi
0 0

Muze

De esthetiek van de dood komt voort uit de tragiek van het leven. En de tragiek van het leven uit twee broeken vol goesting. Vertel mij, o muze, over hoe wij samen gulzig het leven inademden en als drie totaal krankzinnige malloten door de smalle steegjes van deze oude stad zwierven. Wij, onverzadigbaar hunkerend naar de klanken van jouw lied, de bevreemdende choreografieën van jouw dans en naar de kleuren waarmee je ons leven als een action paintdoek hebt ingekleurd. ‘Bezing mij, o’ muze,’ zongen wij jou vrolijk toe. Jij bezong en besprong. ‘Wat hebben we d’r aangedaan?’ schreit Zappa. Mijn beste maatje. Ne smoel voor stront op te sorteren, maar toch zie ik hem graag. In zijn hoofd is hij een groot kunstenaar. Ooit breek ik door, zegt hij aldoor. Hij is al eind dertig. Net als ik. Hij benijdt me. Dat weet ik. Pijnt zijn hart. Kwist zijn tijd. Hij veegt het snot van zijn mond. ‘We za..zagen haar allebei zó graag.’ Opnieuw een jammerend Zappa. ‘Ze zou van de ene naar de andere blijven kruipen. Steeds van jouw met verf bekladde matras naar mijn warme, zachte hemelbed, om dan terug met haar blote kont op het koele oppervlak van jouw keukentafel te belanden.’ Zeg ik. Ik moet het hem uitleggen. Hij ziet niet hoe dit ongeluk voorbestemd was. Wroeging snijdt brandend haar weg door mijn aderen. Gelaten dump ik dit prachtig hoopje mens in het water. Haar bestaan weldra gereduceerd tot een vage schim in onze herinnering. Zacht kabbelende golven trekken haar jeugdige, ongehavende lichaam langzaam dieper het water in. Haar gezicht is zo vertrouwd, maar anders dan de laatste keer dat ik haar kuste. Zappa ramt me het water in. Zijgt zelf neer in het gras. ‘Krijgt de kramp in uw kloten!’ roept hij mij toe. Die vreemde man. Huilend begint hij excuses te prevelen tegen Anne-Sophie, die weldra gedegradeerd is tot bodemsubstraat voor bacteriën en kikkervisjes. ‘Sorry, kreunt de minnares tegen haar man, vanonder haar naakte minnaar.’ Denk ik. ‘Het is een hol woord, ontdaan van alle betekenis, door nichterige excuustruzen zoals wij die het te pas en vooral te onpas gebruiken.’ Ik denk aan hoe je daar nu ligt, mijn lieve Anne-Sophie, op de bodem van dat meer. Het hoornvlies van jouw ogen is vertroebeld, en de eerste tekenen van rigor mortis dienen zich aan. Voorgoed verdwenen zijn het aanstekelijke geluid van jouw lach, de zachtheid van jouw kleine borsten en de vanillegeur van je witblonde haren.

FridaKahlypso
0 1

De zon duimt

  Lang na de Slag bij Camlann...     Dodo..dodo..dolores, dede..de zon is wakker. Ze lacht niet met die ogen omdat ik stotter, terwijl ze op mijn vingerkootjes knabbelt. Gij Chinese kogelkraan. Je lekt, drupt, letters komen los. Incontinent. Als een zieke waterbron waarvoor je duim te klein is. Verder niets.   Overdag elkander tatoeëren in de wolken. Alleen dat. Stervende bloemen, zoete bomen.    Bij valavond aan de ronde tafel. Dodo..remi..fasol..lasi, zingt ze wat. Zij speelt The King. Hij krijgt een kinderei, wat plasticine. Lasi is de hond. Sisi mijn prinses.       uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek'  

Bernd Vanderbilt
0 0

Laat mij

Laat mij je lichaam raken, je lijn der vormen maken, de gulzigheid in ons ontwaken Laat mij je lippen kraken, je passie smaken, de hartstocht kleven op ons kaken Laat mij je buik bevaren, je storm bedaren, de zwaarte van ons geheim bewaren.

socrates
10 0

Raamwerk

ik tel de vlekken op mijn vingers de zwartingen en effen tinten - een handvol straf – en maak de kamer schoon de haren van het vloerkleed trek ik glad ik zet de borstels recht de lagen op het rooster drogen tot traliewerk en procedures rond een verfblik

Leen Pil
13 0

De bovenkant is wit

Met uitgestoken tong zitten meisjes aan het brood, ze houden hun tanden schoon, vullen hun borsten met papieren dekens en schuiven de tafel weg van hun schoot.

Leen Pil
9 0

't ligt

en er vloeien woorden  ze vallen op de grond maar eerst tel ik tot tien en daarna tot zestig nog voor ik jammer roep en he, hoe kan dat nou

Nellie
0 0

I'm a believer

(geloof ik toch)           wie heeft het nog over de ziel behalve dan bij flessen en wat dan nog niemand geloof ik behalve priesters en hoeveel zijn dat er nog maar om op flessen terug te komen dan liever geen steelse scherven meer maar het systeem van statiegeld weer spijtig zal ook dat de ziel dat vijfde wiel niet opnieuw salonfähig maken geloof ik toch gezien de platte bodem van het hedendaagse flessenbeeld geen omgekeerde kiel geen ziel geloof ik nog

Yves Dekimpe
9 0

Laatste adem.

Mijn lijf ligt bij het grofvuil. Onhoorbaar schreeuw ik alleen in het donker. Bonte kleuren zijn vaalgrijs en mooie klanken doofstom. Mijn woorden onverstaanbaar. En ik hoop. Op genezing. Op dragelijke pijn. De sluwe koning Sisyfus hield van het leven, maar daagde de Goden uit. Als straf moest hij oneindig een rotsblok de berg opduwen. Mijn rotsblok is een lepel rijstepap. Ik doe verdomd hard mijn best om die naar mijn mond te slepen. ‘Rust nu maar. We zorgen goed voor elkaar. We zien jou graag.’ Onbeholpen nemen geliefden afscheid van de man die ik was. 'Nee, geef me niet op,' schreeuw ik hen toe. Cinema brengt mijn verwarde geest tot rust. Ik zie. Gierende koters – mijn broers in een zalige jeugd vol kattenkwaad - die achterna gezeten worden door een boze boer. Flits. Ik voel. De eerste kus die Josefientje op mijn mond drukt. Flits. De engel Abaddon opent met zijn sleutel de afgrond en spreidt zijn vleugels. Een klein zuchtje. Het is mooi geweest.

FridaKahlypso
0 0

singing in the rain

Vandaag werd ik passief door honderden ruitenwissers toegewuifd, telkens gepaard en parallel, massaal, conform, snel. Deze vorm van verbruiksvriendelijkheid stoorde me toch nog enigszins wel.

Yves Dekimpe
11 0

staatsgeheimen achter een PC-sherm

het is me allemaal zo duidelijk meneerwat u van me verwacht mevrouwik zie uw probleem jongeman zal ik kijken wat ik voor u kan doenof praten we nog even verder dat is, ik heb u wat te zeggenen u ziet er uit als luisteraarsof dat met uw nood aan hulp te maken heeftlaat ik in het midden, maarvertrouwt u mij gerust aan mij ligt het niet dat zeg niet ik, maar het scherm, ziet u, nee blijft u rustig zitten, dus als u dit, en dit, dan dat en dat doetkomt het allemaal in orde ja, zelfs met uw vader die ziekelijk isuw moeder overheersenden uw zoon zijn toekomst dat staat hier, nee, nee, blijft u rustig zitten hah, u ving een glimp op nietwaar, maar nee, daar komt u helaas niet voor in aanmerking oh, blijft u toch rustig zitten, hier staat verder niets bijzonders wacht, ik print het even voor u uit, ziehier dit papierweet allesen op dit adreskan u het allemaalnalezen mochten er nog problemen zijnaarzel niet ons even te mailenbellen of spring gewoon even binnenhet is altijd zo gezelligja, voor mij is het ook niet altijd makkelijk maar het dossier weet bestnietwaar meneer, mevrouw, jongemanhet dossier weet best. voorzichtig bij het trapje

IT
0 1

Zelfbedrog

Dit doet de deur dicht, dacht hij (emmer, druppel, dat soort van dingen), nam z’n aktetas en tegen z’n principes in de lift down – dat kon er nog wel bij.   Hij dacht ik zal niemand nog vertrouwen, terwijl hij zich nog net de metro in kon wringen. Hij dacht, nee op geen mens kan ik nog bouwen, terwijl hij de grote spanbrug over liep;   niets of niemand, wrokte hij, vertrouw ik meer, wachtend tot het licht op groen zou springen. Ik reken op niemand meer, dacht hij alweer toen hij wat later voor z’n bushalte belde   en toen hij thuis z’n dag afrondde en honderdveertig digitale seconden voor z’n microgolfdiner mee aftelde.

Yves Dekimpe
0 0
Laad meer ...