Lezen

Sleutel

Jouw ogen, deur naar je ziel. Ik weet niet hoe je te benaderen, toch schuif ik naar je toe, vlotjes. Als een indringer in het geheel. Een laatkomer. Toch weet ik dat in mijn broekzak zich een sleutelbos bevindt. Ik circuleer en promeneer. Dartel rond jouw présence als een valk boven zijn prooi. Ik neem je waar. Echt. In mijn ooghoeken vat ik de plooien van je haardos. Ik proef je reeds. Wisselen we kreten? Of houden we het bij blikken? Ik weet jouw geheim. Mijn passie is de sleutel, jouw licham is het sleutelgat. En de deur die opengaat, brengt ons naar het eeuwige.

Sébastien
29 0

FAULKNER FAULKNER IT'S STUPID

Elle brise le sol avec son souffle en attendant les Cieux lointains. Elle ballade comme des princesses style fabuleux, bouche fermée et ses yeux sont muettes. Tourmenté du désir en cherchant son plaisir elle regarde autour reconnaît en tout le monde, son vrai destin d'amour.

Sébastien
2 0

NEVER CHANGE, NEVER STOP

Les flammes m' ensortent quand je rêve du son qui pointe mon âme. Démon dans la nuit, montrez ta présence où la veille de mon conscient sera inutile.

Sébastien
2 0

Dix vers

La rude tempête s'éclate, le bruit d'horreur saisie mon âme frappé par son arme doré: ses vagues comme des hautes-voix lointaines, qui brisent sans souffle – gauche – l'infinie et le liquide d'orange tout droit dont je compte dans le sable l'ombre de mes doigts désirant de s'échapper, l'angoisse d'oublier: horizontale gluant; le sang magente de l'ange sa tombe, noir-pourpre, – à droite – les phares s'allument et réflètent dans une nuit toute abandonnée la richesse éternelle, qui sorte de ma plume.

Sébastien
0 0

Sérendipité

Sérendipité Les falaises vers l'infinie libèrent les barbes dorées venant de l'Angleterre, à l'intérieur se refugent les chanteurs de zénith qui s'inspirent du passé, flottant sur le souffle Boréas, odorante salé, volie poussière, une vraie kermesse où des rochers gris-grillés se longent comme fauteuils; la mousse visqueuse coule au bord de tes dents; pierres perforées, des milliers m'entourent et j'embrasse l'impression: la larme sur ta joue quand le temps se prépare en attirant la lune, brillant l'ardant de l'orient qui mange le sable et dégage le noir. Une amalgame de va-et-vient, se dévoile sans ombre sur le plage la tête nue dans les vagues en rage –

Sébastien
2 0

een zoektocht

op de tast stel je de vragen stap voor stap als een onbekende die in je oor fluistert je valt geen builen het gaat goed

Nellie
7 0

Drie parabels voor de krekels

ze speeltwat oud vinylook teveel beeldendrukt op stopom me te kussen eerst een dozijnop vrije zeedaarna wel duizendstraksde eeuwen vol misschien ze speelten spoelt terug, van vloed naar ebom één nog onbeschreven kloofje te verzoenen ook nu, en ik beloof je, schat pas later zal ik voor je schrijven twee waterverfgedichtenware fabelsook een krant met zure sprookjesof drie parabels en een roemloze roman   alleen voor jouniet voor die Vladimir, Godot of Estragonmaar voor de kille nachten en de stille krekelsvoor moeders hoop, voor straks en Kalimero     uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek'  

Bernd Vanderbilt
4 0

Oneindig Zielloos

Ik hoor de trompet in mijn oren. Het voelt zo vertrouwd aan. Waarom weet ik niet. Betoverend, feeëriek en ravissant. Dat zijn de drie beste woorden die ik hiervoor kan beschrijven. Het voelt alsof ik de hele wereld aankan. Het geeft mij een vrij gevoel. Ik wil dit nooit meer kwijt. Het moet voor eeuwig blijven zitten waar het zit. Voor eeuwig.   Ik zit op een bank in het park. Ik denk aan de stilte, de rust, de vogeltjes die fluiten. Ik adem diep in, en diep uit. Ik voel dat ik leef. Ik heb een slechte tijd doorgemaakt, maar daar wil ik nu niet meer aan denken. Ik wil buitenkomen voor wie ik ben. Ik wil vrij zijn. Dat vind ik hier, nu. In deze rust en stilte. Ik voel me gelukkig. Dat heb ik in maanden niet meer gevoeld. Ik wil dit nooit meer opnieuw meemaken. Daarom wil ik ervan genieten. In mijn eentje. Ik kan het alleen. Daar heb ik niemand voor nodig. Want ik voel me sterk, helemaal alleen. Ik kan gewoon worden aan dit. Ik wil dat dit hier eindeloos blijft duren. Ik wil vliegen, vrij zijn. Dat is op dit moment het belangrijkste in mijn leven.   Ik sla mijn vleugels uit en vlieg. Vlieg weg. Naar weet ik veel waar. Als ik maar weg ben van hier. Misschien ga ik wel met de vogels mee naar het zuiden. Door de wouden, door de bomen. Door de bomen, door de schroeiende zon, die op mijn huid schijnt. Ik zit vol van liefde. Liefde voor de wereld. Voor de buitenlucht. Voor de zuurstof die ik inadem. Als ik niet vlug mijn eigen weg inga. Ga ik eraan kapot. Ik kan hier niet blijven zitten. Ik moet iets doen met mijn leven. Wat dan ook. Maar ik ga het hier niet vergooien met in een kamer te zitten tussen vier muren. Alles wat ik wil, is terug gelukkig zijn. Voor even.   Mijn ouders zijn gescheiden. Die periode, stierf ik diep vanbinnen. Ik ging kapot. Mijn hart brak in een miljoen stukjes, die ik daarna probeerde aan elkaar te plakken. Het is me deels gelukt. Er ontbreken er wat. Die stukjes wil ik nu gaan zoeken in de vrijheid. Ik hoop dat ik ze daar zal vinden.     Ik was een heel ander mens, toen mijn ouders gingen scheiden. Een deel van me was nog altijd ikzelf, een ander deel was iemand vreemd. Die vreemde persoon wil ik zijn. Mijn oude ‘ik’ helemaal vergeten. Weggooien in de vuilbak. Dat is moeilijker dan je denkt, hadden ze tegen me gezegd. Ik moet en zal het kunnen, verdedigde ik mezelf. Waarom doen andere mensen moeilijk over mijn problemen? Ik moest het alleen verwerken. Dat wilde ik tenminste bereiken in mijn leven. Mijn ouders vonden dat ik mezelf niet meer was. Logisch, want ik wou mezelf niet meer zijn. Ik wilde iemand ‘nieuw’ zijn. Schone lei. Dat gaat zomaar niet, hadden ze me gewaarschuwd. Gewaarschuwd voor wat? Het kwaad dat ik zou tegenkomen op mijn tocht? Als dat dan gebeurt, zal ik dat kwaad zelf wel bestrijden. Ik wil alles in mijn eentje kunnen. Daar heb ik geen reden voor. Gewoon mijn gang laten gaan.   De trompet is terug. Ik heb hem even moeten missen, maar ik voelde aan mijn hart dat hij terug ging komen. Voor even dan toch. Ik voelde ook dat hij, zodra ik er weer aan gewend was, weer zou vertrekken. Dat wil ik niet, daarom klamp ik me vast aan het gevoel dat hij nu voor eeuwig blijft. Mijn broer is enkele jaren geleden gestorven, aan iets dat ik niet kan uitspreken. Het was alsof ik toen alles kwijt was. Mijn hele leven lag overhoop. Voordat ik dat zou verwerken, zou er wel een wonder moeten gebeuren. Het wonder is geschied. Ik hervind de rust. Ik word eindelijk met rust gelaten. Ik ben klaar om het te verwerken. Alles eens op een rijtje zetten. Ik voel dat dat moet lukken.   De trompet. Nu met saxofoon erbij. Raar hoe dat die melodieën ineen vloeien. Het is mooi. Zeer mooi. Ze horen bij elkaar, zoals de zee en het strand, de zon en alle planeten. Ik voel dat dit voor altijd zo moet blijven. Anders is het niet meer hetzelfde.   Thuis was ook niets meer hetzelfde. Ik moest kiezen. Kiezen tussen twee werelden, waar ik allebei in wou leven. Ze stelde mij voor een moeilijke keuze. Ik wou die keuze niet maken. Ik zou nooit een keuze maken tussen mijn ouders. Nooit.   De meeste hebben dromen. Materiële dromen. Ik heb ook een droom. Alleen is die wat aangepast aan de gewone, andere, dagdagelijkse dromen. Mijn droom is vrij zijn. Mezelf terugvinden in de rust. De rust die ik ga opzoeken. Andere verklaren me zot, dat ik rust en stilte wil. Rust wil ik niet altijd. Ik wil ook wel eens muziek. Of het lawaai op straat, waar andere mensen krankjorum van worden. Mooi woord krankjorum. Dat is speciaal, anders dan anders. Ik zeg het niet graag, maar ik ben graag anders. Abnormaal, ongewoon. Dat is speciaal. Iedereen wilt normaal zijn. Ik kan je al een ding zeggen. Ik niet. Dat vinden ze raar.   Nog een droom van me. Mijn eigen weg gaan. Dan kan niemand me inhalen of voorsteken. Mijn eigen perfecte weg, tocht, mars, trip. In die tocht wil ik de wereld ontmoeten. De verschillende soorten landen. Ik wil de wereld ontdekken.   Ik word wakker, en kan bijna niks zien. Ik denk dat het maar voor even is, omdat ik net wakker ben, maar bij het ontbijt is het nog niet beter. Ik vind het maar angstaanjagend, luguber en huiveringwekkend tegelijk.       De trompet en de saxofoon zijn terug. Ik kan goed horen hoe ze van laag naar hoog gaan. Hoe ze stil en luid afwisselen. Hoe ze samen kunnen spelen, maar ook een prachtige solo kunnen opvoeren. Een wonder, een wonder dat dit zo mooi en vermakelijk klinkt. Dat zoiets bestaat! Ik hou ervan. Ik hou ervan met heel mijn hart. Uit het diepste der diep. Ze stellen me gerust. Het is alsof ze van mij houden. De enigste twee zielen die van mij houden. Daar ben ik blij om. Er is iets ergs met me aan de hand. Ik voel het. Er is iets incorrect aan mijn ogen. Ik kan niets meer zien. Ik voel me vreemd, om zo niets te zien. Ik ben bang. Heel erg bang. Ik besluit om naar de dokter te gaan. Hij zegt – na veel onderzoeken en gekijk en gestaar naar mijn ogen – dat ik een operatie zal moeten ondergaan. Ze gaan mijn ogen bestralen. Hopelijk komt dan alles goed. Begeleid door mijn moeder loop ik de deur uit. Ik heb al direct een afspraak met het ziekenhuis.   Als er een moment is, wanneer ik denk dat het niet meer gaat, helpt de rust en de muziek mij wel een handje. Mensen verwachten van me dat ik van hier naar daar spring voor hen. Het maakt niet uit waar ik ben. Het zal nooit gebeuren. Ik denk vanaf nu alleen nog maar aan mezelf.   Begeleid door piano hoor ik alleen de saxofoon spelen. Superbe hoe zijn geluid klinkt. Het lijkt alsof hij alle macht, die hij tegenkomt, voor zich grijpt.

Juliette Bell
14 0

Lynx

John of Lucy Lucky Luke hoofdletters een morgenster een tuin vol onbetaalde edelstenen onfortuin mollen valse hoop herinneringen als een draak doorgaans beschilderd met de kleuren van de ogen die van hier zijn heengegaan   schat, ik wil gewoon een lynx twee linkerhanden om jou wanhopig te masseren als het bloed wat stroefjes stroomt   schenk me ook jouw nachtegaal die ook bij dag veel liedjes zingt waarvan ik vrolijk word ik wil het alles allemaal       uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek'  

Bernd Vanderbilt
3 0

Wie is de mol

mijn kabouter wordt wat stouternu hij al wat ouder iselke nacht neukt hij een molof een fraaie kippekut overdag, dan staat hij daarwat te geilen en te loerennaar de kwikke lentebillen,wilde meisjes en de hoeren ja, hij mag daar blijven in mijn tuinmet zijn fallus immer stijfik heb hem pas geschilderdals een felle regenboog gezogen heb ik hem nog nietwant die verf, ze blijft lang natmoeder Onschuld laat me wachtenmens, wat staat mijn keel toch droog       uit de reeks  'Alfred frietkabouter'

Bernd Vanderbilt
28 0

rottend rijst

We stonden op, gingen naar beneden, dronken koffie. We liepen naar buiten, naar de regen, de wind, de modder. De boerderijen sliepen vredig. Ze droomden van mortel en keramiek. We lachten, we bulderden van het lachen, we huilden. We voelden ons eenzaam, voelden aan elkaar, we hadden seks in een paardenstal. We hadden laarzen aan, groene laarzen, glad en kil. We keerden terug. Ons bed was opgemaakt. De lakens gewassen. Het nachtkastje afgestoft. De wekkerradio schreeuwde het uit. We waren jong en onvolmaakt. We waren het gepeupel, het volk in de straat. De wagens reden sneller en sneller. We struikelden het bos in. De laatste bomen kreunden zacht. We wisten dat het ooit ging stoppen, dat de rijst zou rotten, net als onze tanden. We zouden honger krijgen en ruzie. We zouden elkaar aanraken, onzacht en met de vuisten. We zouden roemloos ten onder gaan, net als onze buren. Maar tot het zover was zouden we in elkaars ogen kijken, om ter langst zonder te knipperen.

Maarten Verhelst
0 0

Touw.

Hij dankt mij voor het broodje en een kwartlitersportdrank. Met een zachte klap slaat de deurdicht. Straks komt hij terug. Zo gaat het altijdmaar nooit van een leien dakje. Lente volgtop een korte winter. Knoppen zwellen, vogelsstrijken tegen de wind in, lachen. Huizen kerenhun hoeken om. Zo gaat het altijd en niemandvraagt met open ogen. De dromer spant zijn jeugdals metseltouw. Hij tekent strakke lijnen,ruimte om te dansen.

Kris De Lameillieure
29 0

Moeder.

Er staan auto's voor het huisvan alle kinderen. Ze wachtenstil en wezenloos op de moederdie niet komt. Op de keukentafelverschaalt koffie. Wat nu nog rest, wordt uitvergroot. Brieven volnamen die niet vergeten. Woordenbij foto's zonder kader. Vanaf nuzijn ze dichter. Ze leren zich ontzeggenzonder schaamte. De inkeer komtzonder beheersing. Het huis leeftzonder ziel onbeholpen verder.

Kris De Lameillieure
18 0

Beelder.

Hij schept ruimte met handenvol stilte, houwt zacht een ribuit steen, snijdt en klieft, schuurt.Zijn ogen priemen als hij ademloosblaast. Hun harten kloppen levensecht.Hij buigt vol passie met hen meein eenvoud, trotse deemoed.Samen zijn ze zwanger, samen alleen.Hij is wachter van het gild, bijna beeld.

Kris De Lameillieure
20 0

als een dag

lastig om te schrappen dat uit vrije wil dicteert me wakker maakt om thee te zetten brood te smeren en de zon op voor te zijn

Nellie
20 0

Woordborstje

Ik ben nog jong, springend van tak naar tak, met mijn puntig snaveltje klikken makend. Het hele jaar door spreek ik met soortgenoten en proberen mensen te luisteren vanachter de ramen in hun huis of komen ze naar buiten, in hun tuin. Ze zingen niet het hele jaar door maar vooral als ze me zien. Als ze de zon zien zakken. Het spinnetje dat buiten werd gezet, is mijn kleine maaltijd. Ik ben daarom genoodzaakt verder te zoeken naar al wat eetbaar is. Vreemd dat de mensen me nooit een keer bessen bezorgen. Ze nemen wel foto's van mij, mijn grijze mutsje en lichtkleurige buik. En wachten dan tot ik mijn oranje keel open zet en spreek, minutenlang. De woorden komen zonder omweg uit mijn borstje, fladderen in oren van geïnteresseerden. Ik ben het kleintje onder de vogels. Niemand doet me pijn, wil me in een kooi, leest me verhaaltjes voor. Geen mens weet dat ik met boekjes nieuwe woordjes leer. Met soortgenoten ben ik ingeschreven in een club voor sprekers, maar men zingt daar, niet eens het hele jaar door. Mensen kelen vaak iets vaag, iets dat oud is en versleten, of wachten zij ook op iets dat ze willen leren?

Ingrid Strobbe
4 1

VORST

Hij oogst de tijden plukt het levenIn sneeuwlandschapontkiemt wat groenals teken van vorstigenalatigheidWaar winter heerstoogst hij de tijden plukt het levenDie kinderlijkeonverschrokkenheidvan groen dat kiemten gauw ontspruitHij lust het rauwen ruimt het ophij grijpt en grilthij rijpt en stilthij slokt het opWeldra ruiltde nachtverwoestend witvoor vredig zwartDan rouwtwat leeftdoch nooitzon zien zaltreurt wat nimmerwortelschieten kanWant winter oogst de tijden plukt het levenen lente leeftmaar laat niet wetenwanneer zij weerheersen zal

Fuaran
0 0

met voorbedachten rade

  iets in helder water oplossen kan helpen of uitbundig zingen tot de dood erop volgt echter komt het zelden voor   het mes op de keel zetten is een oude gewoonte waarbij meestal de baard geschoren wordt   als de loop naar het hoofd is gekeerd gaat een kogel vaker elders dan door een kerk   methodiek zoeken is zwalpen als een losgeslagen gondel, als je toch aan suïcide en Venetië denkt kies dan voor een zachte dood   een Venetiaanse trapgevel zal minder hoog lijken bovendien beweert men dat Italiaanse duiven bij wijlen mensenkinderen redden in de vlucht                    

Argyll
0 0

Beneveld

Zoals elke zaterdagavond zat Thomas met zijn maten op café. Hij zat daar om zat te worden. Ha, wat was hij toch goed in woordspelingen. Vanuit de hoek met de sanseveria's stak hij vier vingers en zijn pink omhoog terwijl hij zijn lippen tuitte en heftig knikte. Misschien moest hij zich ook maar eens een sanseveria aanschaffen. Als die dingen in De Gouden Vis konden overleven, moest dat ook bij hem thuis lukken. Meisjes hielden van planten, het zou duiden op een zorgzame kant of zoiets. Eline was iemand die hij absoluut voor zich wilde winnen en misschien paste zorgzaamheid wel in haar kraam. Het barmeisje bracht de ijskoude pintjes. Terwijl ze wegwandelde bedacht hij zich hoe zeer ze leek op Eline, dezelfde manier van wandelen. Hij bracht het glas naar zijn lippen en kapte een geut bier op zijn trui. Zijn maten bulderden van het lachen. Dat gebeurde wel vaker omwille van hem. Soms kwam hij wat onhandig uit de hoek. Maar dat was geen probleem want meisjes hielden van grappige jongens. Tijdens zijn studententijd had hij eens de proef op de som genomen en de meisjes in zijn klas gevraagd naar hun top drie van aantrekkelijke eigenschappen bij mannen. Humor zat gegarandeerd in de top drie. Dat zijn mini-onderzoek was uitgemond in enkele memorabele avonden, nam hij er met plezier bij. Nachtelijke herinneringen hadden hij en Eline nog niet. Maar dat kon niet lang meer duren. Zijn maten stoorden hem in zijn mijmeringen. Ze porden hem aan en maakten op weinig subtiele wijze obscène gebaren in de richting van een blonde stoot. De dame in kwestie was zich van geen kwaad bewust. Ze was te druk bezig met haar lege glas waaruit ze een ijsblokje probeerde te vissen. De overgave waarmee ze het deed was geweldig. En ja hoor, dat waarop zijn maten en hij hoopten gebeurde daadwerkelijk. In een flits glipte het ijsblokje uit het glas, recht in haar decolleté. Zijn maten barstten uit in een oerkreet. Lichtjes verstoord keek ze onze kant uit. Matthijs gaf haar de vettigste knipoog ooit. Gegeneerd deed ze alsof ze iets zocht in haar handtas. De vrouw in al haar verschijningsvormen was één van de favoriete gespreksonderwerpen van Thomas en zijn maten. Vooral wanneer de avond nog jong was en hun kansen bij het andere geslacht eindeloos leken. Later schakelden ze graag over op voetbalanalyse en in de nachtelijke uren durfden ze weleens de filosofische toer op gaan. Vaak kwamen ze op die manier terug uit waar ze begonnen waren: bij de vrouw. Thomas hield van meisjes en hij werd makkelijk verliefd. Zijn gevoelens waren altijd oprecht maar helaas nooit van lange duur. Hij was een hopeloze romanticus. Zijn maten lachten hem er soms mee uit maar hij kon er toch ook niet aan doen. Hij bedacht zich dat het met Eline anders zou zijn. Het voelde alleszins anders. Zou zij misschien de ware zijn? Als een soort letterlijk antwoord op zijn vraag, wandelde ze plots De Gouden Vis binnen. Daar stond Eline. Ze keek enigszins schichtig rond, wat hij niet van haar gewend was. Hij haalde zijn breedste glimlach uit de kast maar hij kreeg geen blik van herkenning. Tegen het aangedampte raam en in het gedimde licht van het café zag ze er ongelooflijk mysterieus uit. Ze intrigeerde hem en terwijl hij naar haar staarde, besefte hij dat het niet Eline was.

Natascha K.
0 0

Witte luister

Absurd, zoals gewoonlijk is zijn droom gespaard gebleven van de logica, liefdeslyriek. De haan kraait straks een einde aan de nacht, geluid dat hem de ogen opent spijts de weerstand. Een verse onderbroek, wat melk met brood en zijn recente aankoop, een fiets helpt hem op weg. Te Bellem is een spoorwegbrug, twee verzakkingen daar boven past U beter op of U vaart slecht, belandt er met Uw voertuig, klikken en Uw klakken in de steile berm. Somers, onderweg ingehaald door een kannibaal, zo’n kilometervreter in een strakgetrokken pak, stopt boven op die brug en voelt, weet : de pennywafel is hij thuis vergeten. Zon en argwaan in de verte, een zottighedenpanorama met twee weggelopen lama’s, een wereld, witte vogel, Zwaenepoel zat lang geleden in zijn klas.   Somers hoeft niet na te denken. Het is pas over een maand of twee, het communiefeest van het petekindje, de mensen, de speech die hij niet geven zal over coquetterie, kroketjes, les comédies de l'amour et des bétises humaines. Modegoden, hapjes, goede smaak van roodgekookte kreeft, het meisje neergedaald, opgekleed, -getut, de glazen vleugeltjes apart verpakt en de traiteur hij zweet, zoals de kaasplateau, die wacht in de veranda.   Ongeloof, als hij dichter komt, de zwaan op de oever beter ziet, kwajongens allicht, Picasso want de nek ligt in een knoop gelijk een witte krakeling. Het dier verlost, zijn handgeklap, wintermugjes bij het water dansen op en neer. Somers moet verder. Ook voorbij het huis, van de dokter die hem vorig jaar het leven nog gered heeft toen hij luisterde.       uit de reeks  'Ignace Somers'  

Bernd Vanderbilt
0 0
Laad meer ...