Lezen

Als de piano ... deel 5

Als de piano … deel 5 Herinneringen van zus P. aan onze Pa : Aan Pa terug denkend , geeft me altijd een warm en rustgevend gevoel . Nochtans stond hij synoniem voor een hardwerkende man ,uiterst zelden rustend in de zetel . Een heel fijne herinnering was op zondagmorgen naar de mis te voet langs de spooroverweg in het kielzog van onze Pa . We stapten samen in de maat ,neuriënd met soms zelfs hoorbare pom-pom-pom , pararapampom-pom over de straat tot aan de kerk . Alle marsen die onze Pa kende kwamen aan bod en zodoende kennen we er sommige nog van . Het gaf een geweldig samenhorigheidsgevoel. De band die toen gesmeed is ,is nu bij het ouder worden nog steeds van groot belang . Wat die marsen betreft , die komen op onze familiefeestjes nog regelmatig boven water ,we kenden toen alleen de pom-poms , maar nu weten we zelfs dat de mars van de zweetmuttekes er bij zat . De zusters karmelietessen konden altijd op de hulp van Ma en Pa rekenen en zij op hun gebed . Was er iets stuk , het werd hersteld , moesten vijzen of moeren los , die dikwijls verroest waren , kreeg onze Pa ze toch los met het tovermiddel : (in onze kindertaal : heksentuf .) Wat alle bezoekers bij ons thuis volmondig zullen beamen en herinneren ,was de joviale ontvangst met de gekende uitspraken : ietske drinken ? stukske eten ? alles goed ? zet u neer ! Onze Pa had iets van een grappige clown , met zijn guitige ogen , gekke sprongen ,gebaren en bekkengetrek ,waardoor na het bezoek aan bomma en bompa ,de kleinkinderen nog minutenlang schaterlachend op de achterbank van de auto zaten en we huiswaarts keerden met de liedjes en gedichtjes van bompa Dorke op de achtergrond , ze zongen en kwebbelde , tot ze in slaap vielen. Tot het dagelijks ritueel thuis waren een kusje en een kruisje op het voorhoofd van elk kind gegeven door Ma en Pa , voor het slapen gaan, zowel voor groot en klein . Met zo ’n veilig gevoel de nacht in gaan . ONVERGETELIJK ! Wat was het leven toen simpel en wondermooi ! Achter , beter gezegd naast onze Pa stond een sterke vrouw ,ons Ma . Zonder mekaars eindeloze liefde zouden zij niet het hechte liefdevol koppel geworden zijn zoals wij ze hebben gekend en mochten ervaren . Ze hebben al hun liefde op ons overgedragen en ons alzo steeds een warm nest en thuis gegeven . Ik besef dat wij waren gezegend met zo’n zorgzame vader en moeder , beide met een immens groot verantwoordelijkheidsgevoel .Pa en Ma , duizendmaal dank . P.

g.a.she

0 0

Als de piano ... deel 4

Als de piano … deel 4 In gedachten van broer J . Het is een hele eer en boeiend om kinderen van Dorke en Stina te zijn . Als ge ze in gedachten eens rustig bekijkt en beluisterd ,dan herinner ik mijn ouders terug in hun wezen ,hun taal ,hun klanken ,hun schrijven ,hun stappen ,hun bewegingen ,hun kijken en hun uitdrukkingen . Toch is onze Pa niet te evenaren. Wat elk kind volmondig kan beamen is dat onze Pa heel veel en hard heeft gewerkt . Nooit opgeven ! Zo bijvoorbeeld bij overwerk in de mijn , was er ’s nachts geen tram (en later ) geen bus meer huiswaarts , dus midden in de nacht dikwijls te voet naar huis en ‘s morgens vroeg was hij toch weer stipt op het werk . Meermalen zorgde onze Pa er voor dat ’s avonds zijn kroost braafjes in hun bed kwamen te liggen . Alles muisstil tot Pa beneden was , menigmaal werd er dan verstoppertje gespeeld . Dat ging zo : eentje verstopte zich en de andere moesten gaan zoeken ,niet rechtop lopend maar sluipend over de vloer . Op die bewuste avond had onze oudste broer zich verstopt . Wij ,zochten en zochten ,op alle kamers , op den allee , op het trapje naar de zolder … ons broer was onvindbaar … wij werden bang en traantjes vloeiden. Beneden hadden ons Ma en Pa geluid van geween en gesnik gehoord ,er was boven toch iets niet pluis … Plots knipte het licht aan in de hal en vroeg Pa voorzichtig : gaat het daar boven ? Stil allemaal en slapen ! Wij de traantjeslaters : “Pa onze grote broer is verdwenen.” IJzige stilte maar plots bulderde het gelach van onze broer . Hij had zich verstopt boven op de kleerkast . Iedereen terug gelukkig , lachen en slaap wel . Ettelijke kilometers werden afgelegd op de gammele fiets samen met Pa op familiebezoek . Eén kleine van voor op het stoeltje en eentje achter op het bagagerek . Er waren toen geen verharde fietspaden , dikwijls slechts een karrespoor… het was een gehobbel en gebobbel ,soms platte tube . Maar voor wie van ons toen mee mocht ,was dat een onvergetelijke plezante ervaring . Nog zo een avontuur was met de trein naar Antwerpen . In de voormiddag bezoek aan de zoo , nadien een hapje eten in de expres bar aan het station . ’s Namiddags met de tram naar Wilrijk , op bezoek bij Pa zijn studie- en jeugdvriend L.V. en zijn familie . We smulden van de koffiekoeken en pasten schoenen ,want M., L. zijn vrouw had een schoenwinkel . Vanzelfsprekend werden de familienieuwtjes uitgewisseld . Tegen de avond reisden we dan moe maar gelukkig terug naar huis . De tweede wereldoorlog heeft onmiskenbaar sporen nagelaten in het leven van onze ouders . Onze Pa werd samen met veel andere mannen na de 18-daagse veldtocht in 1940 als krijgsgevangenen meegevoerd tot in Nürnberg . Daar werd hij tentverantwoordelijke . Bij de broodverdeling hield hij minuscuul bij wie de korst-van-die-dag terecht kwam , ieder op zijn beurt , eerlijk zijn deel was pa zijn zienswijze . Gelukkig werden Pa en die mannen vrijgelaten rond 9 juli 1940 . Onze Pa heeft daar een dagboek over bijgehouden. In mei 1951 verhuisden ons gezin naar een eigen woning . Na jaren hard werken en sparen kwam hun wens uit en woonden wij in ons eigen huis ,wat waren we trots op en dankbaar om onze ouders . Onze Pa zijn interesses waren ruim , hij hield van muziek en alles dat harmonieus klonk . We waren fier als een gieter wanneer we mee mochten naar het concert van de Harmonie in de Casino te B. . Via de radio genoot hij van de luisterspelen , de voetbal- en Prioruitslagen . Hij hoopte ooit een winnende combinatie samen te stellen maar won hij er nooit het grote lot mee . Hij meende wanneer hij beweerde met zijn gezin het grote lot gewonnen had. Pa was ook in onze ogen grootmeester in het schaken . Ik kan me niet indenken ooit van Pa te hebben gewonnen . Hij zag de hele wereld bij het bestuderen van land- en wegenkaarten en heeft het geluk gehad om samen met Ma , met de al gehuwde kinderen mee op reis te kunnen gaan . Zo bezocht hij de Normandische kust met de herinneringen aan de landing in 1944 . Zo reisden ze ook door Italië met een bezoek aan Rome . ’n Weetje : voor de Lourdesreis samen met de kajotters van heel Vlaanderen in 1933 werd er 330 Bef. betaald hetgeen toen veel geld betrof . Ik meen oprecht wanneer ik nu stel , dat onze Pa zijn positieve inzet voor de medemens mij en mijn broers en zussen op verschillende vlakken geprikkeld heeft en ons tot navolging heeft aangezet . J.

g.a.she

0 0

Als de piano ... deel 3

Als de piano … deel 3 Verhaal van broer A . Onze Pa is een echte “Kampenaar “.Eerstgeboren zoon van V.A. en J.B.. In 1935 huwde onze Pa met J.H. eerstgeboren dochter van J.H. en C.V. , die onze lieve moeder zou worden . Dorke werd als jonge man sterk aangegrepen door de boodschap van priester ( later kardinaal ) Jozef Cardijn , die vond dat jonge arbeiders een eigen zending en verantwoordelijkheid hadden . Gefascineerd door de woorden en de figuur van Cardijn werd hij kajotter in hart en nieren . Hij is dat zijn verdere leven gebleven . De rode draad in onze Pa zijn leven is deze van dienstbaarheid , trouw en nederigheid tegenover iedereen en vooral in het bijzonder voor de zwakkeren in de maatschappij . Onze Pa zijn karakter betrof optimisme ,moed , kop omhoog , vooruitkijkend en toch het verleden koesteren . Kortom in elkeen het goede zoeken , warmte en genegenheid rondstrooien met gulle hand . Onvoorwaardelijke en niet aflatende werkkracht , steun en toeverlaat op sociaal , parochiaal en gemeentelijk vlak . Op de koolmijn in B., waar hij altijd heeft gewerkt , werd hij de eerste (en dit gedurende 12 jaar ) secretaris van de ondernemingsraad . Voor zijn inzet werd hij geëerd als laureaat van de arbeid . Onze Pa was een heel christelijk ,vroom ,en sociaal bewogen man met groot respect voor ieders overtuiging . Het zware werk op de mijn , de zorg voor een groot gezin en zijn bejaarde vader ,alsmede zijn bewogen leven en inzet hebben vroegtijdig hun tol geëist . Hij is ons veel te vroeg ontvallen twee dagen voor kerstmis in 1982 . Zijn familie , vrienden oud-werkmakkers , kennissen van heinde en ver , de kampse bevolking ,allen bewezen ze hem hun eer en dank op zijn begrafenis door massaal aanwezig te zijn . A.

g.a.she

14 0

Als de piano ... deel 2

Als de piano … deel 2 Mijmeringen van zus M . J. Honderd jaar geleden geboren , toch presteerden hij reeds half jaren 1936 toen al , wat nu van de jonge generatie vaders “als nieuwe man “ verwacht wordt . Onze Pa zorgde samen met ons Ma voor hun bewust gekozen groot gezin bestaand uit vijf zonen en drie dochters . Pa hielp met de dagelijkse bezigheden in het huishouden , kleine reparaties in huis , zijn kroost bijstaan met huistaken en lessen leren . Na zijn zware dagtaak in het ketelhuis op de koolmijn maakte onze Pa , na alle dagelijkse beslommeringen , om steevast voor elk kind de nodige aandacht te schenken en te helpen , zodat we ’s avonds in alle rust en harmonie konden gaan slapen , zo ving hij de spinnen in de hal of kamer , keek voor ons onder bed , achter de kast , of alles veilig was …. Heel typerend voor onze Pa was , wat hij ook deed ,hij steeds handelde met de glimlach en oneindig veel geduld . Ik zal hem altijd blijven herinneren als een vader om lief te hebben en heel trots op te zijn. M.J. .

g.a.she

0 0

blinkende ogen

Elke keer als je naar me belt en je geen tijd voor me maakt wel vraagt wanneer ik kom barst ik in eenzaamheid uit en tegelijkertijd voel ik twee handen op mijn schouders een gevoel van tijdelijkheid belangrijk genoeg te zijn om tijd vrij te maken vrij te maken en dan zie ik mezelf de volgende dag gedragen zoals jij doet

pole

9 0

Chopsticks en een warme plas

Een enkele rij bomen scheidt de kaarsrechte weg van de velden, af en toe onderbroken door een verbodsteken als opgestoken vinger. Er is nog een beetje clementie, tractoren mag je inhalen. Het lijkt Amerika wel, maar we zijn in Zeeuws-Vlaanderen, op weg van Cadzand naar Antwerpen. De puber heeft net voor vertrek een fles San Pellegrino gedronken, zelf hield ik het bij één glas witte wijn en een thee. De winterse regenlucht hangt laag, en we nemen het zekere voor het onzekere. Eén boom, één man. Onze plas dampt en ik snuif de zoete geur van verse urine op, wanneer die de grond raakt en zich mengt met de klei. Ze stinkt niet zoals in de stad, waar ze in de kieren van beton en asfalt kruipt om eeuwig te rotten. Hier verschilt de wilde mensenplas in niets van de eeuwige plas van de koeien, wat verderop in de wei. Onze straal wordt door de wind wat opzij gebogen en druppels scheiden zich af. We zijn één met de natuur. Terug in de warme machine met zijn zacht trillende motor voelen we ons echt mens, heersers van het universum. De puber, een verwoed stedelijk fietser, kijkt bewonderend naar het fietspad, bijna even breed en beter onderhouden dan de weg. Ik doe een poging om uit te leggen hoe de ruimtelijke ordening in Nederland zo anders is kunnen worden dan in België. Onze verkavelingen en langgerekte dorpen vindt hij maar niks, maar de dichtbebouwde kernen met de kleine, lage huizen die hij hier ziet, zijn hem ook te kneuterig. Alleen de ruimte bevalt hem, en het eindeloze strand van Cadzand, niet begrensd door aangespoelde en opgehoopte stenen. Je moet keuzes maken, leg ik uit. Ook verkeerde redenen kunnen de goede blijken te zijn, en andersom. Jouw besluit is er maar één tussen de vele, en de tegenstemmers hebben hun invloed gehad. Hoe het uitpakt weet je nooit, maar onbeslistheid vermoeit. Ik blijf in de stad, zegt hij. Dat is toch waar mensen zouden moeten wonen? Wat doe je in godsnaam in een dorp, de hele dag? Hij hoeft er niet bij na te denken, zijn biotoop ligt onwrikbaar vast, hij ziet zich eeuwig slalommen door het uitgekookte en ingedikte verkeer. We maken een tussenstop bij een design winkel. Hij houdt van tafels met marmeren blad en een strak design, en ik maak me zorgen over de hardheid van zo'n voorkeur. Ze hebben iets troostend, zegt hij, die tafels. Marmer toont hoe elegant het leven kan zijn. Er komen eerst grote machines aan te pas, en brute kracht. En dan is er verfijning. Meer kan je toch niet verwachten? In koken hebben we geen zin, en net voor Antwerpen bellen we een Japanner. Geen mes en vork, zeg ik. Sushi's en sashimi's eet je met chopsticks. Als elegantie zo belangrijk is voor jou, dan moet je ook dat leren. Hij doet zijn best, leert snel. Al prikt hij, wanneer ik even niet kijk, een sushi aan zijn stokje. Ik laat hem. Gedrag en oorzaak vallen niet altijd samen. En gevolgen niet met je keuze. Dat zeg ik wel. Ze bestaan wel, momenten waarop wie je bent samenvalt met wat je doet, en je keuzes niet lijden onder de onhandigheid van je daden. Ze blijven niet duren, tenzij in je herinnering, waar ze verkleuren en van smaak veranderen. Ze dienen zich aan, altijd onverwacht. Je kan er niet vals mee spelen, er enkel hardnekkig blind voor zijn. Zo moet het ook gaan in de protserige verkavelingshuizen in pastorie stijl, waar ik mij veel marmer bij voorstel. Ik weet dat ik me vergis, zoals wel vaker, en dat ook de would-be kasteelheren daar schoonheid en oprechtheid verbergen in een ruimtelijke ordening die ze niet zelf hebben gekozen. Hoezo, zegt hij, hoe kan ik anders dan afgaan op het gedrag dat ik zie? Wanneer een auto me de pas afsnijdt, interesseert het me niet waarom hij dat doet, ik ben gewoon boos. En toch, zeg ik, is dat ook wat jij wil. Dat ik begrijp waarom een marmeren tafel voor jou mooi is, terwijl dat voor mij niet zo is. Niet dat ik er één koop, we hoeven het niet eens te zijn. Maar ze blijven gevaarlijk, zegt hij, die chauffeurs. De laatste sushi ligt tussen ons in, ééntje met makreel. De strijd tussen intentie en gedrag barst los. We hebben allebei nog zin en honger, vier chopsticks zweven boven het stukje vis. We kijken mekaar aan, ik lach, en hij slaat toe. Dirk Van Boxem meer op www.bijgekleurd.wordpress.com

Dirk Van Boxem

0 0

Dreams and Memories

Dreams and memories Did we really think that it was so simple?And has the situation made it to an end?If we have the chance to do it all over again?Tell me? Would we? Should we?It is too painful,When I remember.All the precious moments, All the talks,All the tea moments.Dreams in my memory.

Raba Tower

20 0

Jouw Muziek

De muziek in mijn oren is giftigDoor de drastische stekenDie jij met jouw duimenOp het zwart-wit tapijt laat vallen,Door de groeiende bonzenDie in mijn hoofd een oorlog voeren.Maar eens de eerste drafjes Van zachtere klankenNaar mij toe kruipen,Maakt een wazige gloed de weg vrijVoor de dans die kan volgen.Deze klankenspelingIs nog niet uitgepraat,Want mijn wakkere hoofdHeeft slechts één kleur ingelijst:Deze muziek,Jouw muziek.

Masha

0 0

Vergelijk mij niet

Vergelijk mij niet,Want wat je noemt over hemEn verbergt over mij,Zal ik terugtrekken.Verwar mij nietMet een verwoestende steenDie zijn hart omplooitEn ter beschikking neemt.Verneem mij niet,Want de snelheid van mijn gedragLaat woede opwaaienTot een groene explosie.Maar spaar jezelfEn vergeet mij niet In dat flitsende levenWaar je lichtjes door danst,En laat me uniek zijn,Vlammend in jou hart,Zolang die ene wind van hem Mijn vuur beheerst.

Masha

0 0

De pijn

Als een steekDoor het bonzen van mijn hartVerroer ik mij niet, Want in de heldere lichtschijn van passie Wordt iedereen genageld als steenEn worden de gehouwen hartenDoorboord met een blozende sneeDie mijn woeste wereldLaat verdwijnenEn ik, verdwaaldIn deze vurige gracht,Blijf steken in jou valVan harde vergeving

Masha

0 0

Tip

Bezoek

gehoor was bezoek dat haar langzaam heeft verlaten haar ogen zijn bestofte ramen die niet meer kunnen gelapt waas werd een veel te goede vriend van haar grijze hoofd ze magert uit haar kleren de plooien van haar vel versneeuwen in het laken ik schenk alle planten aandacht voeding water

Femke Vindevogel

54 0

Geweldige plek in Delhi

Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Waar het hart is (uit liederen van een kapseizend paard) doorsta je (uit wij zijn evenwijdig) voor het vergeten. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Een kleine kras engel leg een nieuw lichaam voor me klaar blijf bang. Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt zolang we niet vergeten, gaat niets verloren. Ik had gecontoleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. In het hartweefsel gevoed door een verschroeiende kogel in mijn slaap blijf bang en blijf bij je. "Wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het oneindige, laten we rennen." Laten we dus vergeten, maar alleen. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Verder niets gedragen door sneeuw maar blijf van nature gedwongen zullen we wachten? Zullen we wachten zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar; Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station.

De Keyser Gèry

0 0

Geweldige plek in Delhi

Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Waar het hart is (uit liederen van een kapseizend paard) doorsta je (uit wij zijn evenwijdig) voor het vergeten. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Een kleine kras engel leg een nieuw lichaam voor me klaar blijf bang. Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt zolang we niet vergeten, gaat niets verloren. Ik had gecontoleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. In het hartweefsel gevoed door een verschroeiende kogel in mijn slaap blijf bang en blijf bij je. "Wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het oneindige, laten we rennen." Laten we dus vergeten, maar alleen. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Verder niets gedragen door sneeuw maar blijf van nature gedwongen zullen we wachten? Zullen we wachten zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar; Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station.

De Keyser Gèry

3 0

Tip

Het ongeluk

Zie ons hier zitten. Jij en ik samen, dichter bij elkaar dan ooit. Je hoofd leunt tegen mijn schouder, mijn kin op je blonde haren. Je bent mooi. Met mijn ene arm hou ik je vast, de andere streelt beverig je gezicht, je wang, je ogen, je lippen. Je bent zacht. Ik heb het warm. Je t-shirt is vuil, je rok hoger dan hij zou moeten zijn, je schoenen liggen wat verderop. Wat ik zie van je benen, ontneemt me de adem. Ik wil je geen pijn doen. Ik kus je en fluister lieve woorden. Je bent stil. Het is niet goed. Je zou hier niet moeten zijn met mij, niet op deze manier, niet hier. Je bent te jong. Je bent hier niet klaar voor, dit is niet wat je wil. En wacht maar tot je ouders ervan horen, vroeg of laat gebeurt het, ze zullen niet juichen. Ze zullen het niet begrijpen, ze zullen kwaad zijn, op jou, maar vooral op mij, ook al treft mij geen schuld. Ik ga ervan uit dat je weet wat je doet, daarvoor ben je toch niet te jong. De mensen kijken. Velen lijken gechoqueerd, allemaal gapen ze ons zonder gêne aan. Heimelijk gefluister. In andere omstandigheden zou ik hen de les hebben gespeld, maar nu maakt het me niets uit. Laat ze maar praten, laat ze maar staren. Je kan het ze niet kwalijk nemen. Je bent te jong, nog niet klaar, net wat ik al zei. Dat vinden de mensen ook, ik zie het, hoe sommigen stil het hoofd schudden en dan mij, vooral mij, verwijtend aankijken, alsof ik er iets aan kan doen en, ook, alsof het hen nooit kan overkomen. Ze houden afstand, de mensen. Sommigen wijzen, naar ons, naar jou, je t-shirt, je benen. Een kind wijst naar je fiets. Hij ligt daar, je fiets, op de grond, zo ongeveer halverwege onszelf en de starende mensen. Een mooie fiets. Maar met dat wiel is iets niet goed. Gebogen, in een vreemde hoek. Kapot. Net zoals je been. En je hoofd. Naar mijn auto heb ik nog niet gekeken. Het heeft ook geen belang. Wat telt, ben jij. Ik wil je niet loslaten, niet nu, niet hier. Wat de mensen denken, interesseert me niet. Ik wil bij jou zijn, meegaan met jou, maar dat gaat niet, je bent er niet, je bent al weg. Zeg toch iets.

joris

27 5

als de piano ... deel 1

ALS DE PIANO … deel 1 . Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboortedatum van onze PA : een eerbetoon aan hem . In 1977 schreef Nelly Byl een tekst op muziek van Will Tura . dit lied kreeg als titel : “ Als de muren konden praten .” Will zong dit lied reeds duizend maal , het heeft een vaste waarde in zijn concerten . Hij brengt het telkens met volle overtuiging en wordt door de fans laaiend enthousiast onthaald met een daverend applaus . We zijn ondertussen in het jaar 2012 .Honderd jaar geleden , meer bepaald op 26 februari 1912 , werd onze “Pa Dorke” geboren . Naar aanleiding van deze herdenking wens ik dit volgend verhaal te brengen met als titel : “ Als de piano van onze Pa kon praten ! “ Bij het bekijken van foto’s en het ophalen van herinneringen aan onze familie komen dikwijls de piano en het pianospel van onze Pa naar boven en dan volgen de verhalen . Onze Pa bespeelde de piano bij elke gelegenheid en gebeurtenis , bij vreugde , angsten ,verdriet ,geluk ,amusement en gewoon uit plezier . Onze Pa was begaafd met een muzikaal gehoor en eigen stijl van uitvoering . Ik herinner mij elk jaar het Eurovisiesongfestival op t.v. .Zodra het winnende liedje bekend was zette onze Pa zich aan de piano en speelde vrolijk het gekozen wijsje lustig mee . Tijdens zijn jeugd was hij lid van de kajotters . Er werden bonte avonden georganiseerd in zaal Patria . De piano werd dan met de stootkar naar de zaal gebracht waar onze Pa menige sterren voor één avond begeleidde . Meermaals is dit verhaal verteld tijdens zeer aangename ontmoetingen en gesprekken , over vroeger , dan borrelde de verhalen op over onze Pa en zijn begeleiding op de piano en welke capriolen hij daarbij uithaalde. Bij de bevrijding in 1944 werd de piano buiten gesleurd ,Pa speelde populaire deuntjes en de buren en omstaanders dansten en zongen op de noten van de muziek . Gelukkig , de oorlog was ten einde !!! Het moet een hele karwei van heffen zijn geweest om die piano op straat te krijgen want dat meubelinstrument is immers loodzwaar . Bij elk familie – en vriendenbezoek werd er duchtig piano gespeeld en uit volle borst meegezongen . Door de kleinkinderen werd onze Pa ‘ bompa Dorke ‘ genoemd . Hij was geliefd door jong en oud . De vriendinnetjes van ons dochter wilden gegarandeerd mee naar bompa Dorke om hem te zien en te horen pianospelen ,om te luisteren naar zijn verhaaltjes en hun krom lachten met zijn grapjes , terwijl ze ondertussen smulden van de lekkere wafels , gebakken door bomma Stina . Ons Ma zag het levenslicht ook in 1912 en wel op 7 januari . In 1935 huwde Dorke met zijn geliefde Stina . We stellen ons dikwijls de vraag : hoeveel muzikale liefdesverklaringen ons Ma ooit gekregen heeft van Pa , in een sfeer vol van oprechte gevoelens en tederheid ? We zijn er zeker van dat ze ontelbaar keren door het huis weerklonken . De piano thuis staat in ons familiaal collectief geheugen met zijn prachtige klanken eeuwig verbonden met en door het leven van onze Pa Dorke . Fijn voor mij want Pa zijn piano staat al jaren bij ons thuis , hij wordt gekoesterd , doet ons dagdromen en geregeld bespeeld door onze kleinzoon . Naar aanleiding van deze herdenking over Pa en Ma ,100 jaar geleden geboren , laat ik ook mijn broers en zussen aan het woord , zij wisten niet wat de andere geschreven had . Voor hun medewerking ’n dikke merci en hartelijke knuffel . G .

g.a.she

140 0