Lezen

Herfstzonde

Bij stralend herfstweer 's ochtends vroeg in de natuur dat is pas vrijheid. Plots moet ik plassen tegen een stokoude eik een erg strafbaar feit. En ik word betrapt door een jonge boswachter honderd euro kwijt! Zo een herfstzonde brengt je tot de bedelstaf zorg dat je 't vermijdt.

M. van Muze
4 0

liefdestrachten

Ik volg het kuiltje in haar wang tot het kuiltje in haar t-shirt, dan duik ik eronder en probeer te denken aan het zilverpapiertje van een reep chocola. Mag ik je uitpakken en proeven? We zitten op een terras onder de platanen, vlekjes op hun bast, vlekjes zon op de jouwe en vlekjes opgewondenheid in mijn hals. Op wie wacht je? Je bestelt espresso, dus ik ook. Het is zwoel vandaag, een dag waar de straten zinderen als een warme adem, een dag waarop je je huid niet voelt, de lucht smelt samen met je lijf. Ik droomde van een verkoelend meer waar we naakt als zeemeerminnen onder elkaar zouden zwemmen en luchtbellen tegen onze lenden blazen. De rekening. Wat nu. Het is nog net geen middag. Ze wandelt vastberaden de straat op. Ik reken snel af en volg haar. Een boekenwinkel. Ze stopt. Ze leest, ze legt haar voorhoofd tegen het raam en leunt haar bekken naar voren. Ze twijfelt. Ze droomt. Bijt op haar lip. Draait met een vinger in haar lang donker haar. Ik wacht tussen twee geparkeerde auto’s en zoek zogezegd sleutels in mijn zak. Ze stapt de boekenwinkel binnen. Ik kijk door het troebele laagje talg van haar voorhoofd naar de boeken. Ijl in mijn hoofd. Weiger te leven naar realiteit, alles is mogelijk, ook zij aan mijn zij.     Alsof de wereld in een versnelde timelaps zit, alles ontluikt, bloeit, rijpt en valt gistend op mijn gedachten, ik wordt niet verliefd op vrouwen maar beeld me graag eens in hoe een man denkt. En dan schrijf ik.   Waarom schrijven. Nu. Omdat ik het voel. De drang. Omdat mijn gevoel tegen de binnenkant van mijn tanden zit en mijn maag dat gewicht wilt naar boven stuwen. Tsunami door mijn cellen. Dat zijt gij. Ik ga u niet benoemen. Ik word makkelijk verliefd. Op wat ooit was. Op wat nooit was. Ik kijk vanuit een lamlendig bureautje in een grauwe kelder naar twee ratelpopulieren; hun bladeren schudden als twee overgeëxiteerde cheerleaders. Ze lijken me meer te willen vertellen dan dat maar ik zit hier en zij wortelen daar. De kleur van de muren rondom mij zijn in het kleur van de stopverf tussen de ramen. Het blik zei: “couleur champagne”, en zelf met een glas champagne in de hand zou het nog blijven deprimeren. Ik ben gekomen om mijn uren uit te zitten. Het oude toetsenbord, een plastieken wandklok en een tweedehands koelkast zoemen en tikken de tijd weg. Gij; gij zit in een proces van beweging, van deadlines en grootse projecten, gij hebt soms even tijd. En dan werpt ge even uw hengel uit en ik ben zo gepakt door die kleine sjnabbel die je me toewerpt. Ik wil opgegeten worden, snap je? Je mag me niet terugwerpen dat is hel.   Ze verhuisde van de “Elle” naar “Het rijk der vrouw”. Van de stad naar het platteland dat is het cliché. Ze had haar wagen volgeladen met goede voornemens. Dat is zo als je naar de veertig gaat en toch nog hebt gekozen voor een paar kinderen als midlife crisismanagement. Je komt vanuit zo’n postmodern stadsnihilisme waar je wanhoop en frustratie verpersoonlijkt ziet in je vrienden die zijn blijven zuipen; de ene het grootste betoog aan de toog houdend, de andere op zoek naar vossen voor één nacht. Het enige verschil met die nachtbrakers: je lijdt aan eenzelfde slapeloosheid maar dan sober met een wenend kind op de arm, vragen stellend over een gerecycleerde wcpapiergrijze toekomst, want veel heb je nooit vooruit gepland daarvoor. Chemie, chemie, chemie; heel haar plantsoen vol hormonen feromonen werd in een tuin geplant op schone rijtjes ontdaan van onkruid en slakken. Wat ik hiermee bedoel is; ze nam een zware pil, nette zaadjes die ze dagelijks in een rijtje slikte en daarnaast,om haar gedachtentrein te laten rusten, woelde ze in perkjes waar ze de vruchten van at wat later op de lente. Dit was wat anders dan wroeten in een kleerkast om als de mooiste bloem de stad te versieren. De competitie in een stad is één van jonge tieners, twintigers en dertigers die strijden om een berucht of beroemd imago. Virtuoze virtualiteit, weet je hoeveel er zich profileren met de prachtigste profielen?   Swat, de werkelijkheid dan maar weer Opgekleed alsof ze dertig was, een vrouw van rond de zeventig   Ik zat daar op den tram met een krimpend hart vol empathie opdat gij vertelde waarom ge zo geworden zijt eigenlijk wou ik het zelf niet te weten en vanaf dat ik mijn drang losliet   begon je te spreken: Kind, zorg dat ge nooit iemand nodig hebt voorzie u eigen van liefde, geluk en trekt u geen klote van de wereld aan doe vooral waar gij goesting in hebt denkt ge dat de wereld naar u omkijkt dat de mens gemaakt is van medeleven en liefde kijk ziet ge daar die gast staan? dat is nog schoon, elastisch, vol blos, vol vos ooit zei er een oude geliefde tegen mij gij waart zo warm als we vreëen uw kaken stonden vol rood gelijk een hete stoof ge waart zo vol gloed in u kon ik thuiskomen ik zie dat niet meer in u ge zijt gelijk perkament geworden dof en geel en taai en ik voelde mij diep gekwetst want ik kleurde mijn wangen met rouge de illusie dat ik mijn jeugd nog kon inhalen en ik zag onze lichamen niet meer oplichten ik zag twee rammelende skeletten waar nog hier en daar wat verschrompeld fruit aanhing en daarmee deden we het met de illusie van de hitte en weet ge hoe ouder dat ge wordt het wordt alleen maar erger die drang ik kijk graag naar jongens met lust ik zit graag op de tram waar ik met trots op het pikuur -ja u hoorde het goed ik zei het uur van de pik- nog tegen een jong lijf kan staan ik heb ooit zo’n oude mannen gezien ik herkende situaties van vroeger als puber en ik weet het is een beetje pervers maar ik heb geen stijve en dat maakt het verschil en zo erg zit ik mijn kut niet aan te schuren aan dat jong geweld sommige houden van die oude gretigheid oud droog hout brandt goed en ik brand toch sneller als een ander ‘k heb mijn leven weggesmeten omdat niemand het toch iets waard vond het beetje leven dat hier nog bijeenstaat profiteert en ik zeg u après nous le déluge feest en geniet als ge die efficiëntie van een machien niet haalt zijt dan zelf een naaimachien al wat ge kunt bij elkaar naaien doe dat want daar hebt ge later nog wat connectie mee omdat het u even terugbrengt naar de gloed de vloed de zonde de stonde meiske ik heb u als een biechtvader gebruikt maar weet dat ik ook net als gij op zoek was naar dat stukske hetzelfde in een ander en dat hebben ze naar de kloten gedaan ik verwijt niemand nog iets misschien wel een stukske mijzelf daarom zie nen helen boterham op de tram maar nu ga ik afstappen de brouckère ik drink hier mijne koffie tot het pikuur komt en dan ge weet wel naar huis met de vochtige muis   Denkt ge nu echt dat ze mij zo aansprak en dat allemaal aan mij oh gieren oh got vertelde?! Zeg, gij gelooft ook teveel in de mens zeker.   Nee ze was beleefd en koud en afstandelijk correct. Ik kroop gewoon in haar gereutel, in haar geremde pezige lijf en voelde tot in haar rimpelige vingertoppen. Ik stopte nadien met roken. Ik zou nooit of te nooit dezelfde weg inslaan. Dacht ik. Ik zit nu weer te doempen als een turk. Stress stress stress. Wordt ik week van dat wat verloren ging? Niet echt. All I want is you dit gaat over mijn verleden the moon and the star    

lucia Rozenkin
0 0

Wanhoop

Jouw graf vol blommen was jij maar blijven bloeien! Ik huil, verdomme!

M. van Muze
30 0

Weë kan da wa schille?

Iech ken da spènneke, da kroop in menen oof tun ich dizze zoumer doë zoe mar wa zoet te roemele. Iech ken da spènneke, tis mar e spellekupke grout, of toch iets mijër, weeë kan da wa schille?   De zoumer is verbijë, da spènneke is lang doud, warschènlek der ne vougel opgegètte, ne bloon, messchien, bè wa hoenger, offen mus, vor her joeng, weeë kan da toch wa schille?   En t’einigste wa ter blif, is dè fottau van da spènneke, oppet ijnternet, en vor de res… Tis al lang vergètte.

OudHerk
0 0

Leonard Cohen's grootste fan

  Leonard Cohen’s sexy basstem vult ons grauwe klaslokaal. Elke noot , zwaar en donker ,doet me beven. Verzwaart en bevrijd mijn ziel …tilt me van mijn harde bank. ONMOGELIJK! ONGEHOORD! We kregen zonet de onuitvoerbare en haast oneerbiedige opdracht dit meesterwerk te vertalen ! Verbaasd staart die muziekschenner naar het blad op mijn bank. Geërgerd trekt hij één wenkbrauw op en leest hardop : ‘Vrije Vlaamse vertaling van Suzanne’. Tweeëntwintig hoofden draaien zich om en staren naar mijn blozende appeltjeswangen. Suzanne’s zwierige rokken ruisen. Het kant van haar zoom haakt zich zo nu en dan vast aan droge rivierplantjes die dorstig hun wortels uitstrekken naar de rivier. Jonge drukdoenerige mussen voeren een luchtdans uit boven het donkere water. Twee ogen glinsterend als kristallen volgen de levende pijl van snaveltjes die eensgezind een luchtpaadje naar de andere oever beschrijven . Zonder enige aarzeling tilt Suzanne haar ruisende rokken tot ver boven haar knieën. Haar sierlijke , warme voetjes worden verrast door het koele zompige rivierzand. Vastgezogen maar vol vertrouwen laat ze zich leiden door de mussen die inmiddels neergestreken zijn op de andere oever. Haar roze vingers grijpen zich vast aan de wieren die als een groene bruidssluier boven haar hoofd hangen. Ze glijdt nu door het diepzwarte water. Haar zijden lippen proeven van het zilte sop. Twee groen bruin gestippelde armen steken boven de donkere poel en vormen een driehoek. Hemelwaarts. Blindelings rijst ze op en wordt door twee sterke armen omhooggetild. Een kruidige geur van mannelijke extase vermengd zich met haar naar exotisch geurende bloesems lichaam. Samen klieven ze door de lucht die zich als een bloemblad opent. Kleverig en versmolten mogen ze nu in de eeuwigheid van de hen met honing bedruipende zon baden. Het geluid van scheurend papier en de één na de ander afgevuurde lachsalvo drukt me en dwingt me genadeloos weer op mijn schoolbank. ‘Een nul op je rapport!’ blaft hij .Verontwaardigd verdedig ik mij tegen tweeëntwintig paar ogen die spottend op me neerkijken. ‘Kan ik het helpen dat jullie liever naar newbeat luisteren’ !?

inez
0 0

Verloren geluiden

‘Als ik stap heb ik het gevoel dat ik niet vooruit ga,’ zei hij zacht. Het klonk een beetje vreemd hem dat te horen zeggen terwijl hij in de zetel zat. Ze sloeg haar ogen op van haar boek en zei: ‘Zo.’ Het ging verloren in de stem van de cassette, maar hij zag de beweging van haar mond en wist wat ze zei. Ze wist niet altijd wanneer hij iets meende en wanneer niet - al wist ze het beter dan de anderen, dat wel. – Welke anderen en hoe wist zij dat nu? – Hij bleef haar aankijken. Ze wist nu dat hij het meende en vroeg zich af of hij haar wel zag of iets achter haar. Ze hoorde stappen op de trap. Hij keek opnieuw in het ijle en zij keek naar haar boek. Het was hun vader maar hij ging voorbij, naar de verdieping hoger.   ‘Het is alsof de wereld onder mij draait en ik blijf waar ik ben.’ ‘Nogal egocentrisch,’ zei ze. En ze keken naar elkaar. Ze stond op en kwam naast hem zitten. ‘Ik heb van een wankelende trap gedroomd,’ zei hij. ‘Ik stond erbovenop en hij was dubbel en ik moest eroverheen, er aan de andere kant er weer af. Ik denk dat ik in de golven viel toen. De ladder stond in de zee…’   ‘Misschien moet je daar weg,’ zei ze aarzelend. ‘Als het je niet bevalt, blijf er dan niet.’ ‘Het zal overal zo zijn,’ antwoordde hij snel. ‘Het heeft geen belang. Morgen is het over. Dan loop ik gewoon weer de struiken voorbij en de vogels vliegen weer over mijn hoofd, gewoon… Het is gek: naar de top van een hoog gebouw blijven kijken en dan ronddraaien. Het is alsof alles om je heen dan op je hoofd zal vallen.’ ‘Je moet er weggaan als het je niet bevalt, Bram. Als je het gevoel hebt dat je er niet kan bewegen, als er niemand is die je interesseert.’ ‘Waar wel,’ zei hij.   Weer stappen op de trap. Vader die weer naar beneden gaat, met boeken in zijn hand. Onwillekeurig grijpt ze naar het boek dat naast haar ligt, maar hij kijkt niet eens op, hij gaat voorbij. Zijn stappen gaan verloren in het geluid dat uit de boxen komt. ‘De muziek mag harder,’ zegt hij. Maar geen van beiden staat op om aan de knop te draaien. Ze kijken niet eens naar elkaar. Dat is ook moeilijker nu ze naast elkaar zitten. ‘Ja,’ zegt hij dan, ‘misschien.’ Ze zwijgen. Hij voelt eerder de schok van schrik in haar schouder dan dat hij het geluid hoort. De knop van de cassettespeler springt af. De muziek valt uit. Zelf voelt hij niets. Het geluid zou hem voorbijgegaan zijn als hij niet die snelle beweging had gevoeld. ‘Jij bent nog mijn enige band met de wereld,’ zegt hij. Ze ziet van opzij zijn onderlip trillen maar de toon van zijn stem verandert niet en zijn ogen worden niet vochtig. ‘Ik denk dat ik niet meer kan voelen,’ gaat hij verder. Ze kijkt naar haar handen. ‘Er zit geen regelmaat in het leven… mijn leven,’ zegt hij. ‘Er is geen vooruit of achteruit gaan, geen oorzaak-gevolg, geen op en neer gaan, geen beweging. Er is niets.’ ‘Ik draai de cassette wel om,’ zegt ze. En hij volgt haar bewegingen. Als iemand die onverschillig is. Ze komt weer naast hem zitten en opnieuw weerklinken de stemmen. ‘Als de aarde onder onze voeten zou draaien, dan zouden wij stil moeten staan als iemand naar ons toe liep voor een omhelzing. Anders zouden we elkaar nooit bereiken.’ ‘Maar wie moet dan stilstaan?’ vraagt zij. Ze wil dat hij blijft praten. Zo bang is ze voor zijn tranen. Zo bang dat ze haar arm om hem heen zal willen slaan als het verdriet over zijn wangen stroomt terwijl dat…   Maar toen ze zag dat zijn lip niet langer trilde, werd ze boos, dat hij net zo was als de rest door stoer zijn tranen te verdringen. Terwijl hij zo broos was. Ze zag hem nadenken. ‘Misschien ben jij een vis die in ondiep water is terechtgekomen en daardoor niet meer kan zwemmen,’ zei ze opeens. Ze wist niet waarom. Hij keek haar aan, zijn wenkbrauwen gefronst. ‘Dus moet je weg, weg uit dat ondiepe water.’ ‘Ik doe niet wat ik wil,’ zei hij. ‘Daar ben ik hier niet voor. Als een vis verdrinkt of geen lucht meer krijgt, is dat zijn lot.’ Hij meende niets van wat hij zei en zij wist dat. Maar hij wachtte af hoe ze zou reageren. Ze zei niets, stond op en ging in de andere zetel weer naar de letters in haar boek zitten kijken. Hij keek naar de lucht achter het raam in de muur tegenover hem en verbaasde zich erover dat hij erdoorheen kon kijken maar niet gaan. ‘Blijf dan maar,’ zei ze toen en keek niet op. ‘Er is iets in je dat al zo verrot is dat het…’ Ze had gelijk, maar dat ze hem zo kwetste kon hij niet verdragen, en hij stond op om de muziek harder te zetten. ‘Bram,’ zei ze, ‘zal jij ooit iets goedmaken? Of altijd de ladder doen vallen en zeggen dat het jouw schuld niet was, maar de schuld van de golven?’ Hij hoorde niet goed wat ze zei. De muziek stond te hard en was te veraf. ‘De golven,’ herhaalde hij zacht en vermoedde dat ze het probeerde goed te maken. ‘Ga je mee,’ zei hij toen. ‘Ik ga zwemmen.’   (en zij ziet het beeld van zijn snelle voeten die rennen over het strand met de wolken erboven, die regen brengen, maar nu nog niet, terwijl de wereld onder hem door schuift waardoor hij nooit het water bereikt)  

jépé
0 0

tao

niet meer hechtend dan krijt op een schoolbord   niet vaster dan de pluizen van een paardenbloem   je verankerde waanbeelden iedere dag soigneus loslaten   met blazende mond en getuite lippen met een veeg van de spons

Argyll
0 0

komma

ik heb gezocht naar woorden die mij niet vonden, radeloos op de vlucht, een zandweg die geen spoor vond om tot zichzelf te worden,   luchthavens zonder landingsbaan. dat er taal moest komen, een pad weg uit de schaarste van alleen maar bomen - ik heb het naar de sterren   geschreeuwd die als een plafond tegen mijn adem plakten, tot een schaamrode maan het janken overnam. er is geen   betekenis gebleven na het lawaai van krekels en verre honden. alles van waarde zoemde zich dicht tot een komma in mijn keel.

Filip Bastien
12 1

betere dagen

een klein advies voor als het nacht wordt en ik – weer eens – niet bij je ben.   denk na voor je beslist wat te doen met dit raam in de tijd – gordijnen van inkt, een verveelde maan, hangende vragen.   leg zorgvuldig een sluimer over je ogen, oogst onze dromen met een zeis van geblauwd staal en slaap alsof iemand heel de tijd naar je kijkt,   in jezelf gerold als een klein dier, weerloos als ik op mijn betere dagen.

Filip Bastien
0 0

Priemseizoen

Herfst is iets dat nergens op rijmt, een seizoen dat niets anders verdraagt dan zichzelf, voor alles zijn eigen maatstaf geijkt. Hij haalt   de dagen neertot ze ternauwernood                        hun eigen licht kunnen dragen, als huid                     die krimpt in de kou. Hij is het comateuze slapen van wie   het einde is beloofd, de langste nachten op de rand van bed en afgrond. Nu en dan vraagt herfst zich af waarom   geen enkel woord bij hem wil passen en regent zich droevig een elegie van lossend blad bijeen.

Filip Bastien
0 0

Oorlogsherinneringen besabbelt als zoethout.

Als ik zoethout ruik of zie dan denk ik aan jou. Opa, jij met je stokjes in de lade, 1 stokje en we waren een week zoet. Jouw gezicht herinner ik me bijna niet meer. Maar jouw verhalen spoken nog steeds door mijn hoofd: deze van den oorlog met zijn rantsoenering, angsten en het wantrouwen in iedereen rondom jou. Veel verhalen waren zo mooi om beluisterd te worden, vooral omdat jij zo’n boeiende lichaamstaal had. Je ogen spraken boekdelen zeiden de mensen, ik kon helaas nog niet lezen. Maar ik bewonderde de vlotheid en durf die jouw verhalen uitstraalden. Visualiseren was bijna een onmogelijkheid. De zwarten die wit waren, hoe moest ik me dat voorstellen? Ik weet nog dat ik je vroeg als dat dan zwarte pieten waren die onder de bloem zaten van in de bakkerij te werken. Nee, het waren geen slaafjes! De glimlach op je mond en die schuddende hoofdbeweging verraden dat het nog niet zo slecht bedacht was van mij. Jouw uitleg leek me te moeilijk, te theoretisch. En na enkele zinnen haakte ik af maar in mijn hoofd zag ik allerlei gekke situaties. Ik wou het praktisch kunnen voorstellen. Als de zwarten wit waren kunnen de witten dan zwart zijn? Één zin bleef haperen in mijn hoofd : zwarten zijn carburateurs. Ja ik wist bijna wat dat was want papa volgde avondles automechaniek. En ik had dat woord al horen zeggen. Ik vroeg hem wat is da nu juist een caboradinges. en zijn uitleg van : een deel van een verbrandingsmotor met zuigers met iets van een nokkenas. Ja ik wist genoeg. Opa je had vertelt dat de auto’s nog werden aangezwengeld en ja de zwarten die eigenlijk wit waren dat waren volgens mij de ventjes die in de auto’s van het Duitse leger zaten. Op de nokkenas, ge weet wel die aan elkaar verbonden zeteltjes. Die mannetjes waren de zuigers die benzine dronken en om beurt in de verbrandingsmotor spuwden, een beetje zoals een stoker op een kolentrein. Natuurlijk dat die witten zwart werden door de hitte van de verbrandingsoven en de rook ontwikkeling. En de witten van het verzet ja die bleven wit want zij moesten ervoor zorgen dat iedereen zich op tijd verzette. Maar nooit verstond ik waarom je niet kon weten als iemand dus een zuiger was of een verzetter en waarom ge elkaar daarvoor moest wantrouwen. Ja de fantasie van een kleinkind neemt soms rare wendingen.   Later in het lager ontdekte ik dat er veel moeilijke woorden waren en dat die soms wel dezelfde klanken hadden maar in de verste verten niets met elkaar te maken hadden. De oorlog omschreven, door de juf, met haar verzetstrijders en collaborateurs leek wreder, laffer en was niet de moeite om te visualiseren het leek een nachtmerrie. Ik dacht toen juf heeft beslist niet de boekdelen van opa’s ogen geraadpleegd, en nochtans hij heeft de oorlog meegemaakt. Nu met een grotere woordenschat en dat beetje kennis van de oorlogsgeschiedenis begrijp ik steeds minder van je verhalen. Ik heb ze destijds in fonetisch klanken opgeslagen en nu ik het lezen beheers kan ik er niets zinnigs meer uit ontcijferen. De nationaliteiten die je verhalen en ook de kerkhoven bevatten kan ik enkel thuis wijzen in een land, als ze tenminste niet op de vlucht zijn en of geëmigreerd of een dubbele nationaliteit hebben door een gemengd huwelijk. De oorlog lijkt nooit meer zo fantastisch en spannend zoals ze klonk uit jou belevingen.

don Caëlia
0 0

want Klaas is een reiziger

hij reist al meer dan dertig jaar zonder naam. nog nooit zei hij zijn naam hij kent zijn naam niet, maar ik denk dat hij Klaas heet of toch iets met twee a’s een naam die klinkt een naam die spreekt zoals zijn oog. hij heeft maar een oog een lief oog maar dat is genoeg om te reizen. ja, hij reist maar wel alleen en als hij reist kijkt hij enkel naar het puntje van zijn neus. hij volgt gewoon het puntje het is al wat hij ziet want zijn neus is lang en zijn puntje bestaat uit drie. hij heeft een huppeltje dat gaat vlot het gaat van links naar rechts links, rechts en zo een tijdje door. hij fluit erbij maar zelf heeft hij geen oren dat hoeft ook niet reizen kan je zonder oren. een mond heeft hij wel die rondt hij tot ‘o’ en soms tot ‘a’ zo reist hij zo reist hij ook met een blok aan zijn been want hij heeft een blok aan zijn been een blok aan zijn voet nu ja, aan zijn hiel. dat doet hem af en toe eens naar achter leunen maar dat mag reizen kan je vooruit maar ook achteruit. het puntje zal wel volgen. volgen en gevolgd worden het is zijn levensloop. hij reist met een blok en een stok. zo is hij in evenwicht. hij is evenwicht en eenvoud en onbeschreven wit, maar niet meer voor lang hij is vastbesloten vastbesloten en daarom reist hij en blijft hij reizen hij blijft reizen tot ze over hem schrijven tot ze hem Klaas gaan noemen, een man met een oog geen oren een lange neus een o- of a-vormige mond en een huppeltje een huppeltje eenvoud en evenwicht maar alles behalve onbeschreven want Klaas is een reiziger.

Shari Van Goethem
0 0

Vergeten tijden

Achter de poorten van de tempeldansen de maagden de witte rondedansvloeiend zijdewit zucht langs lichamenom zich bij volle maanover te geven aan de adem van de bevruchting

Jackie B.
0 0

Open-kaart

Wel duizend troeven passeren op één dagvan boer tot koningvan verleidelijke aas tot gekleurde jokervan schoppend zwart naar kloppend hartik laat me in mijn kaarten kijken…maar alleen door de allerhoogste heer van het spel

Jackie B.
0 0

Alfabet

Als vervormde wormen spreekt mijn buik een onverstaanbare taalvoor niemand te lezenzelfs voor mij geen verhaalvol met duizenden letters, allen los van elkaarmet sliertjes verbonden, rent de c nog harder dan de

Jackie B.
0 0

Mijn god

Gevouwen handen bidden een eerste groetgebogen hoofden denken na over de zondengekromde ruggen laten zich nederig zijngeknielde knieën knikken voor het warme licht

Jackie B.
10 0

Waslijn

Ik hang in stukjes, vleesgeworden bestaantien verschillende vingers, elk met een kleurig touwtje aanmijn ene been hangt iets langer, dan de ander helemaal vooraande waslijn van een leven droogt in de open luchtna een flinke bui regen lacht mijn halve gezichtde wind doet mijn arm wiegenalle stukjes dansen meewachtend op de donder, smachtend naar de zonwie weet neemt zij ons mee, naar daar waar het ooit begon

Jackie B.
0 0

Feestje op het kerkhof

  Ik sluit het raam want het is plots hard beginnen waaien. De pluizige zaadjes van de eindeloze populieren sneeuwen mijn kamer onder. Ik luister graag naar hun gefluister, maar vandaag klinken hun groene stemmen steeds luider. Het zachte roezemoezen zwelt aan tot een protest. Peinzend trek ik met een éen hand de gordijnen dicht. Wat willen deze troosteloze reuzen me vertellen ? Zij weten alles over het leven en de dood. Huiverend had ik toegezien hoe vader een put groef voor onze hond . In een rood–zwart geblokt dekentje gewikkeld lag hij op het donkere, vochtige gras In een waas zag ik hem zakken. Rust zacht liefste Rex Hij ligt er niet alleen. Vader zegt dat onze tuin éen lijkput is Moeder hangt haar lakens nooit buiten te drogen. Onze tuin grenst aan het kerkhof . De populieren zijn de enige getuigen van de zombies die de urnen schudden als een strooibus. De zwarte heksen dansen in het maanlicht . Hun geelogige katten loeren likkebaardend en verlaten hun schuilplaats in de kruinen om de as op te snuiven .

inez
0 0

Felidi: hoofdstuk 5

'Hallo? Is hier iemand? Hallo?' vroeg Lieze. Maar er kwam geen antwoord. Alleen haar eigen echo beantwoorde haar vraag. Alles was spierwit. De muren leken oneindig door te lopen. Ze liep door de mist en probeerde ze aan te raken. Maar haar vingers verdwenen in een soort van blubber. 'Hallo Lieze.' hoorde ze een vrouw zeggen. Lieze schrok. Ze draaide haar om maar er was niemand te zien. Ze zag hoe de mist een hoopje vormde en hoe een vrouw verscheen. Een vrouw met een tijgergezicht. Snorharen liepen uit haar wangen. Ze droeg een kroon met zwarte en oranje diamanten. Haar bruine haren wapperden in de wind net zoals haar mantel (alhoewel er vreemd genoeg geen wind was). De vrouw deed haar denken aan het schilderij op de deur in Felidi. 'Ik ben tigre', zei ze. Lieze haar ogen gingen wijd open. Zij was degene die in het boek beschreven was. De uitverkorene. Maar dat kon toch helemaal niet? 'Dag Tigre, waarom bent u hier?' vroeg ze verward.'Omdat je de uitverkorene bent.''Dat ben ik helemaal niet''Vertrouw me Lieze, vertrouw Felidi. Maar niemand anders. Zelfs Tina niet. Je moet op passen. Wanneer iemand te weten komt dat je de uitverkorene bent kan het fout aflopen. Roep me op wanneer je me nodig hebt.''Maar de sleutel...' Lieze was teleurgesteld dat ze niets kon vragen. De vrouw was net zoals de mist verdwenen. Haar lichaam plakte tegen haar laken. Ze draaide zich om, om te kijken hoe laat het was. Vijf uur. Nu herinnerde ze zich weer wat er gebeurd was. Ze was de uitverkorene. Maar toch geloofde ze het niet. Er was maar één manier om dat te bewijzen. Het rode boek. Ze liep zo stil mogelijk naar de la. Het rode boek verlichtte heel de kamer. In paniek stak ze het boek onder haar pyjama. Thomas sliep in de kamer naast haar. Het laatste wat ze wilde was dat hij zich kwam moeien. Lieze haalde de ketting van haar nachttafeltje en probeerde het in één van de gaatjes te stoppen. Maar het paste niet. Toch was het gaatje groot genoeg. Maar iets hield het tegen. Ze dacht terug aan wanneer ze de ketting kreeg. Ze zag Thijs weer voor haar ogen met de diamant in zijn hand. De beelden flitsten voorbij. Alleen die van de auto bleef in haar gedachten hangen. Net alsof hij de uitweg via haar oor niet vond. Ze zag hoe ze de straat wilde oversteken en hoe ze viel. Recht op de diamant. Nu wist ze het. De echte diamant was gebroken. Midden op de weg! Ze rende naar haar kleerkast en kleedde zich om. Het maakte niet uit of Thomas haar hoorde. Ze rende de trappen in volle snelheid en sloeg de voordeur dicht. Ze was haar krukken vergeten maar dat maakte haar niet uit. Ze waggelde de straat op en rende naar de bibliotheek. De wind sneed in haar gezicht. De regen spatte tegen de grond. Plassen begonnen zich te vormen. Lieze moest op passen dat haar voet niet nat werd. Ze bereikte de plek waar de auto haar omver had gereden. Stiekem hoopte ze eigenlijk dat ze niets vond. Dat dit allemaal maar een droom was. Dat ze nu ieder moment wakker kon worden. Met het licht van haar gsm probeerde ze de grond te verlichten maar het hielp geen steek. Haar hand voelde de koude en harde grond. Wat wilde ze nu graag handschoenen hebben. Ze bleef zoeken maar vond niets. Vol teleurstelling kroop ze terug recht. Ze wilde net terug naar huis wandelen maar merkte een klein lichtje dat begon te branden. Snel draaide ze zich om. Zonder te kijken rende ze terug naar het lichtje. Tot haar verbazing zag ze weer de kleuren van een tijger. Zelfs in het kleine stukje. Vlug stak ze het het in haar zak en vertrok weer. Ze plofte zich op haar bed. Buiten begon de zon terug om te komen. Ze nam het kleine stukje uit haar zak. Het bleef sterk glinsteren. Alsof het wist wat er zou gebeuren. Ze plaatste het in één van de gaatjes. Ze zag hoe het boek het stukje opslokte en er een tekening verscheen. Het leek op een oor van een dier. Maar ze kon niet zeggen dewelke. Ze draaide het boek om en twee letters waren verschenen. De f en de e. Tina moest dit weten. Ze nam haar gsm in haar handen. Ze zocht tussen haar contacten. 'Hallo?' hoorde ze haar mompelen. 'Tina, ik ben de uitverkorene!' schreeuwde ze iets te luid door de telefoon. Ze hoorde de deur achter haar opengaan. Zo snel als ze kon legde ze haar boek onder haar laken en drukte Tina weg. 'Thomas, wat doe jij hier?' vroeg ze.'Ik hoorde je uitverkorene roepen. Is het waar wat je zegt?''Ik heb helemaal niets gezegd. Wat is een uitverkorene?''Deed je wel, je bent de uitverkorene.''Thomas...'Lieze wilde in tranen uitbarsten. Ze voelde hoe de dammen in haar ogen wilden breken. Maar ze kon het niet. Niet nu. Ze moest sterk zijn. 'Thomas, ik meen het. Ik heb hier niets mee te maken. Ik weet zelfs niet waarover je het hebt.''Ik heb al teveel gezegd.'Lieze keek naar haar voeten. Ze voelde zich beschaamd dat ze zo loog. Maar wat moest ze doen? Hem alles vertellen?'Het spijt me Thomas, ik had net een film gekeken omdat ik niet kon slapen.''Daarom al dat lawaai om vijf uur 's nachts.'Lieze knikte en slaakte een zucht. Ze had Thomas kunnen overtuigen maar voor hoe lang? Ze zag hoe hij teleurgesteld de deur uit wandelde. Misschien moest ze morgen eens naar Felidi gaan. Gisteren had ze geprobeerd Thijs te bereiken maar die nam niet op. Als ze hem morgen zag moest ze maar eens zeggen wat ze dacht. Ze werd eerst ontvoerd zonder reden en ze kreeg niet eens de volledige uitleg waarom ze daar was. Het knelde. De wantrouw van Thomas deed haar pijn. Ze had altijd gevoelens voor hem gehad maar die werden nooit beantwoord. Maar liever geen antwoord dan een fout. Ze plofte zichzelf terug op bed. Ze kon nog een uur slapen als ze wilde. Maar ze vond de slaap niet. De beelden van Thomas liepen heen en weer en dansten op haar oogleden. Morgen ging ze na school naar Felidi. Ze moest het weten. Alles.

Lentinaxxx
0 0

Tiendaagse

Maandag een baaldag geen goesting om te werken dinsdag de weerslag. Woensdag wat regen donderdag een donderslag vrijdag verse vis. Zaterdag wasdag samen naar het wassalon met een brede lach. Zondag uit eten in een stemmig restaurant zorgen vergeten. Maandag weer baaldag en dinsdag weer de weerslag woensdag nog geen vis.

M. van Muze
0 0
Laad meer ...