Lezen

kille wisse

de tuinman die de dood in zijn vijver vond had hem al dagen op voorhand in het vizier gekregen hij had hem zien spartelen wanneer hij toevallig de andere richting opkeek en ik mezelf zijdelings gadesloeg toen zijn ruwe hand me uit het koele water had getrokken onder die ene eerste ster die aan het firmament verschenen was een zwarte vlek als geen ander, die daar bebloed hing te drogen zonder van toeten of blazen te weten zonder belgerinkel, het leven schenkend aan de afscheidskus waarmee ik zijn vaderloze ziel te lijf had willen gaan

Eliot Blohm

2 0

Wandelende takken

Het is vandaag een vredige dag. Ik deed boodschappen, zei hallo tegen de buurtkat en ging terug naar huis. Thuis hoefde ik niks te doen en kon ik dus eindelijk bezig zijn met mijn wandelende takken. Ik heb in totaal 14 wandelende takken. Één kamer waar ze vrijuit mogen lopen, vliegen en eten. Daar zit ik dan zowat altijd. Samen met hen voel ik mij pas echt rustig, echt mezelf. Als ik eenmaal lang genoeg in die kamer zit, heb ik zo lang de wandelende takken geobserveerd dat ik mezelf ook een wandelende tak voel. Mijn naam als wandelende tak is Stick, niet echt origineel maar ik ben er blij mee. Het liefst zit ik urenlang op het eikenblad in de hoek van de kamer onder het bureau waar onze terraria op staan. Al die anderen durven daar niet te komen, ze vinden het daar te grauw. Ik vind het juist lekker, zo weggestopt in een donker hoekje, alleen met mijn gedachten. Dan denk ik na over de dood. Ik denk het liefste de hele dag aan de dood. Hoe hij voor iedereen een keertje komt. Hoe hij zonder overleg, zonder een greintje medelijden je leven wegneemt. Dat is de sombere kant van de dood, maar de dood komt dus toch wel, dus wat kan je er tegen doen? Zonder dood geen leven. Zonder leven geen dood. Maar ik ben geen wandelende tak, ik ben een mens en ik zit op de grond.

Romijn.julius

5 1

Kabouterbos - #novembervers2025

Ik fluister mezelf onverstaanbare woorden toe vooraleer ik tot een dwerg verschrompel Ik ben een ongetemde dichter van taal een kleine zoekende zingever Ik sukkel met plunjezak en koudwatervrees in het brakke water op zoek naar stekelbaars Ik heb oprispingen van het zout Ik drentel dan maar wat in de kilte Ik vlam tegen een afgebroken boomstam Ik ben gevangen in een beklemmende sfeer Met gezwollen ogen strompel ik voort tot de arduinen zuilen van haar kasteel Ze is na een lange slaap aan het wakker worden Ik laat de ophaalbrug over de gracht neer In een oogopslag vloeien herinneringen samen van toen ik nog in het kabouterbos woonde Ik fluit een deuntje en sta op de binnenkoer haast me door de wandelgangen tot op de vloer van haar vergeten verleden waar onze toekomst is gelegen

Geert Herregodts

16 0

Wilde chrysanten

de ongeluksplek - wilde chrysanten groeien bij het kromme hek

Margaretha Juta

12 1

Tip

Doorgeschoten

Vrouw zijn is een straf van God. Dat las ik ooit ergens in de Libelle, geloof ik. Je wordt in een buisje boven aan de baarmoeder verwekt met wat vaderspul. Bij je geboorte is je vader meteen teleurgesteld. Daar staat hij dan, in de ziekenhuiskamer met zijn voetbaltruitje en babypetje van KSC Lokeren. ‘Huh?’, zegt je moeder. ‘Dat kan je haar toch ook aantrekken?’‘Neen, dat gaat niet, Laura! Ze krijgt tieten.’ ‘...’ ‘Laat maar, je begrijpt er toch niks van!’ Wat later in je kindertijd dien je met alle geweld – en liefst met een boog van honderd meter – vaders gereedschapskist te vermijden. Gevolg: op je dertigste ken je het verschil niet tussen een schroef en een bout. Je laat je lief sprakeloos achter met de vraag naar ‘die tool die rakke-takke-tak doet’. Terwijl hij sussend over je bol aait, neemt hij manhaftig het klusje van je over. Op de sofa zak je in je aangeleerde hulpeloosheid ineen, knikkend naar de stemmen in je hoofd die iets mompelen over ‘wijven en werkmanshanden – da’s geen match’. Fast forward. Tien jaar en een kattenluik later begint je zelfbewustzijn zich te roeren. Je neerbuigende ex heb je intussen buiten gekegeld en vervangen door sporadisch bevredigende onenightstands. Het zal je worst wezen. Je zelftwijfel heeft plaatsgemaakt voor een overoptimistische ‘can do’-houding. Wacht eens even: we kunnen niet klussen omdat niemand ooit in ons geloofde. Maar tegenwoordig is er YouTube! Geen Roger meer nodig. Gewoon zoeken: hoe maak je een kast vast aan de muur. Aangevuurd door Whitney Houstons I’m Every Woman ga je aan de slag. Jij bent elke vrouw, dus zeker ook een klusser. Intuïtief kies je de juiste maat voor je klopboor. Hierbij heb je YouTube zelfs niet nodig. Je steekt de stekker in en klautert de ladder op. Op de hoogte waar ongeveer het eerste muuranker moet komen, begin je. Ja, je weet nu hoe die dingen heten! Maar dan – BAM, je werktuig gedraagt zich als een drilboor op steroïden en schiet dwars door het pleister heen alsof het nat karton is. Een wolk van kalkstof dwarrelt neer. Je hoort iets knappen. Misschien in de muur. Misschien in jezelf. Het stof is met de subtiliteit van een kietelveer je neus in gekropen. Je niest. Hard. Herhaaldelijk. Zoals dat gaat bij vrouwen van een zekere leeftijd, neemt je urine de vrije loop. Recht je broek in. Je staart naar het gat in de muur. Je broek plakt. Je trots dreigt langzaam via je dij af te druipen. Je haalt je schouders op: C’est la vie zonder Tena Lady. Pleisteren, doorlekken, en vooral doorgaan.

Els Staes

115 3

En...weg was ze!

Na lang aarzelen, had ze na twintig minuten een besluit genomen. Ze zou gaan! Al die tijd had ze ja en nee in de weegschaal gelegd. Ja, het is nog niet laat, echt moe ben ik nog niet. Nee, ik zal hem zien, die confrontatie kan niet goed verlopen. Ja, ik ga, ik ben tenslotte uitgenodigd. Nee, zijn vrouw zal me geen blik gunnen, dat zal me pijn doen. Omdat het buiten zacht was, trok ze een mouwloze jurk aan. Schoenen eronder, en klaar! De tijd van panty's was voorbij. Ze was overigens voorzichtig met nylon sinds die brand in het hotel. De kranten kopten toen iets over de Kerstboom maar verder in het artikel werden er vele woorden besteed aan de kousen en jassen die de brand hadden versneld. Het was al ver na achten toen ze vertrok. De massieve poort viel vanzelf wel dicht. Op het feest werd ze niet ontvangen door hem maar door een ingehuurde buitenwipper. Was dat nodig? Ze vroeg het zich af. Meteen kwam Ina naar haar toe, zoende haar op de wang met de woorden: wat fijn dat je toch bent gekomen. Ina's sterrenbeeld was boogschutter, zij twijfelde nooit zo lang vooraleer een besluit te nemen. Wanneer Roos bleef wikken en wegen, durfde ze al eens Ina op te bellen. Zal ik je helpen, vroeg ze dan. En Ina hakte de knoop door. Roos keek rond met de coupe champagne in haar hand maar zag weinig bekenden. Veel glitter, dat wel. Opvallend veel rood ook; rokken en oorbellen en lippen. Dirk zag haar en stak zijn hand op. Een glimlach, wist ze, is altijd een mooie reactie maar hij had zich al omgedraaid. Staat hij in een andere kamer te praten met zijn gasten? Zou hij zenuwachtig zijn om haar weer te zien? Jacob was nu wereldnieuws en zij, zij was niets bijzonders geworden, zij had niets gedaan om de mensheid enige vorm van geluk te brengen. Hij was zo goed geworden in zijn vakgebied waardoor hij rijen mensen kon helpen langer te leven, zij was daarentegen een onopvallende kantoormedewerker gebleven. Een banaal gegeven, dat ben ik. Haar hart sloeg een tel over toen ze hem zag, nog een keer moest kijken om zeker te zijn. Het is Jacob! Wat nu? Ze keek naar Ina's mond die druk bezig was met praten, ze zag de bodem van haar glas. Ze begreep dat ze hem zou passeren op weg naar de lange tafel met drankjes. wordt vervolgd...

Ingrid Strobbe

3 0

Afscheid

ik zie je bronzen buste op deze brandende plek van talent tot ster tot stof opgezogen dicht bij de mens ruik ik het zweet van mijn vriend, je geur verdwaald op de rug van het sterrendom ik hoor kinderen jubelen van genot ik hoor een moeder roepen: “No – stop!” De walm van vleesburgers terwijl ik afdaal niet ver hier vandaan, de stad der Engelen vol van verhalen van verleden en vandaag ik zie je nog rijden hard -van die klif de afgrond in ik voel me duizelen, opnieuw loom van indrukken, te veel liet ik achter - voor jou m’n vriend (je trekt me weg je vertelt me wat je niet denktje doet me wat je niet zegt) ik voel mij, verdwijnen, vocht te kort, rede te veel adem ingehouden - wacht op mij ik die je herken, de rebel de vechter voor het jonge vel, ik proef het zilte op mijn lippen nog even - ik valik proef de stankdie me stuurt, die me rechthoudt, m’n vrienden jij die roept: “Drink, drink zoveel je kan!” Laat me met rust, net als hem, wil ik niet meer terug, jij die zegt: “hou vol.” Ik die denk - gij gore klootzak, ik hou van je, maar nu is’t genoeg, ik zie me nog rijden de afgrond in hard - van die klif lachend als Brando en Dean vaarwel, m’n vriend. @ Griffith Observatory #Novembervers2025

Bart Vermeer

7 0

#novembervers2025 28Nov2025 - Creative quarter

You took me on an expedition through the midnight sky.No sound, no soul, no music,only a starry moonlit skyand us.I never knew this would be magic.Never knew someone to make my heart tick.Forever in your supernova twirl,bouncing up and down,you make me swirl.Wherever you have come from,are you sure you are on track?Because light years away from here,I am wanting my old life back.Your presence is invigorating,no time to say goodbye.If we had met in other circumstances,I surely would have walked on by.No road ahead, just good intentions.No lies to spread,so be pretentious.Conquer me in dreams,conquer me in tries.The one who persevereswill not deny.An endless portret,a blush of skin.Do not pay attention,the creepy crawlies live within.As fear may growand bones will glow,the forest by the dead ignite,a fever dream,a touch of gold,no body can deny.No circles to get back to,no square to leave unturned.I might have turned my back too,thou lookest so concerned.Though words may flowand eyes may flutter,listen to my heart,hear its wave turn to a stutter.You make me weak,you make me cry.Shake the leaves, walk on by.An astronaut without a suit,no air, no breath,no place to root.Instinct draws you inor beats you down.The judges rule and save this town.Swoon me,sweep me off my feet.Only in darkness,can I ever feel complete.Now turn the page,unlock the cage,let rage flow freely into the stream,let the sun illuminate its every beam.No window cleaner,floor and ceiling too.No puppy love,no hard to find,I'll never find another you.As eyes are closing,sleep sets in,now let the merry-go-round begin.Twirl and twirl and twirl me good,I shall behave just like I should.A window open,door is closed.No from behind,the devil's kind,no wind or sun or raindeer too.No lyrics, no rhyme,lost in sands of time.The hourglass slipping slowly,head to toe,the sand as it glides downmy lover's foe.No quarrel, no quiver,no nothing in between.My hand on the paper,words barely seen.The vision too blurry,the sound buckled up.Take one last sip of my sippy cup.I spit it out,I drink it in,now let creativity flow from within. 🖌Daisy Gijbels👾

D@isyG

3 0

Are You Woke Yet? (NovemberVers, opdracht 3)

Je noemt me BOER, terwijl ik agrariër ben. BOER, verdomme, jij groene hoer jij sojaslurper politieke pop. Je zegt: woorden doden, letters snijden als een mesmaar kerft het woord als een stigma in m’n kop BOER verdomme, terwijl ik agrariër ben. Hoe zou jij het vinden?Hoe zou jij je voelen? jij gendergeaffecteerde andersgepigmenteerde seksueel ontaarde KUTTEKOPwanneer ik je een n**** noem?Pieter Van der Schoot

Pieter Van der Schoot

5 0

Het weerzien

‘Hoe zat dat weer Whimsyridge? Die musketiers waren die nu met drie of met vier?’‘Tja, Tinkervoet, ze waren eerst met drie en later kwam er een vierde bij.’‘Wij zijn met zijn vijven en samen kunnen wij alles aan: één voor allen, allen voor één!’De vijf kabouters zijn op zoek naar de Kabouterberg.Brimwick is de stille bewaker van het bos, altijd op hun hoede zijn de geheimzinnige en slimme Fizzlewhisk en Mosglimmer , de wijze Whimsyridge zit vol eeuwenoude geheimen en de speelse Tinkervoet zit vol kattekwaad en durft je wel eens te bedriegen. Ze hebben in een atlas gezocht naar bergen die met K beginnen. De K2 is het niet, die ligt ver weg in Azië. In hun bosrijke streek zijn er twee bergen die in aanmerking komen, maar hun namen zijn enkel aangeduid met K’berg. ‘Hier moet het zijn’, roept Tinkervoet als ze de berg opstappen.‘Dit is vreemd, wat doen al die bordjes hier met namen op en hier en daar staat er zelfs een kruisje?’Brimwick herkent meteen deze plakkaatjes.‘Dit zijn graven van dieren, die heb ik al meermaals gezien in bossen. Welke namen staan er op?’Mosglimmer leest voor: ‘Snuffel, Witvachtje, Pip, Pluisje, Vlekje en hier is zelfs een Nijntje.’Whimsyridge weet meteen wat er fout is.‘Dit is niet de Kabouterberg maar de Konijnenberg natuurlijk’, zegt hij wijselijk.Ze moeten verder op zoek, maar weten niet welk gevaar er dreigt op deze Konijnenberg . Aan het andere eind van de heuvel lopen vier wanstaltige gedaanten. Dit zijn beslist niet de Vier Musketiers. Het zijn trollen.Blargfang staat bekend als de nachtmerrie voor alle reizigers, Blarglurk is een vraatzuchtige veelvraat, Grisjthar stinkt uren in de wind en Tork irriteert iedereen door zijn gesnuffel aan alles en nog wat.‘Laten we hopen dat er nog wat verse kadavertjes te vinden zijn’, smakt Blarglurk. Viesgroen speeksel druipt daarbij uit zijn mond.‘Lekkere konijnenboutjes, ze zijn nog beter als ze enkele dagen oud zijn‘, kwijlt Grisjthar.Van mensen die wild eten is geweten dat ze het vlees eerst laten ‘besterven’. Fizzlewhisk is van oudsher op zijn hoede en heeft rare geluiden gehoord. Hij raadt de groep aan om zich te verschuilen. Maar goed ook, op veilige afstand merken ze hoe de vier trollen zich een weg banen door het struikgewas. Met zijn gesnuffel heeft Tork al snel de plaatsen gevonden waar nieuwe konijnen begraven liggen. Met hun handen als schoppen delven de trollen de lijken op die ze gulzig opsmikkelen. Telkens ze er een hebben opgegraven maken ze de kuil weer dicht en plaatsen het naamplaatje terug. Zo weet niemand dat de dieren verdwenen zijn. Tinkervoet walgt zodanig van de stank die Grisjthar verspreidt dat hij plots moet overgeven. De trollen horen zijn gekokhals en komen op de groep kabouters af.‘Zo, kijk hier, hier liggen nog wat toetjes in het struikgewas’, grinnikt Blarglurk. ‘Laat ons met rust, jullie buiken puilen al uit van al dat gefret. Wij zijn verdwaald en zoeken de Kabouterberg. Ik herken je, Blargfang en weet dat je veel reist. Jij weet beslist welke richting we uit moeten?’‘Kijk eens aan,’ zegt Blargfang ‘als dat Whimsyridge niet is, ouwe rakker, wij hebben elkaar al eens eerder ontmoet maar waar ben ik vergeten. Natuurlijk laten we jullie gaan. Oude kabouters smaken daarenboven niet, geef ons maar jong mensenvlees, zoals de kindertjes op de Kabouterberg. Die ligt hier niet ver vandaan. Een paar uurtjes stappen in noordoostelijke richting, dat wordt minstens een halve dag trotten met die korte beentjes van jullie. Haha…!’ Het kaboutervolkje maakt zich snel uit de voeten…

Vic de Bourg

11 1

Mijn lichaam - #novembervers2025

Soms vraag ik mijn lijf iets te doen geef ik me in alle vertrouwen over Ik dans dan als een losgeslagen marionet Ik hoef niet te schuilen in de schaduw van een ander Ik zing de verborgen verhalen en melodieën van een gezond mens in een gezond lichaam Ik leer mezelf in een deken van troost te wikkelen In de oprispende pijn leer ik me thuis te voelen De opengebroken straat aan mijn huis zit in mij Ik loop verloren in wat doodlopend is Ik verdrink soms in overmatig veel ontsteking Mijn blik is vertroebeld geraakt Ik vergaloppeer me als een gemaskerde patiënt als een uitgerekt geheel van vergeten spieren betutteld door te veel doktoren om diagnose en behandeling te aanhoren (op zoek naar de juiste sporen)

Geert Herregodts

0 0

Vuur

een komen en gaan - bij een groot vuur van blaren pruttelt een herfstpot

Margaretha Juta

8 0

hoek

geef me mijn hoek terug haal er de welwillendheid uit bijt me met stompe kiezen maak alles onbuigzaam roep op me dat de lucht wel zal komen en klaren meer keren op vele keren zie me snakken zie me vallen beveel me om te leren wachten in je mond die knispert van de verzinsels als suiker gesponnen rond een van je heelallen zonder hoeken zal ik zalven tot de keer komt dat ik al je tanden tot bloedende kalk kapot zal stampen

Veerle Breemeersch

42 2

#novembervers2025 27Nov2025 - Black and white or in between

The devil is in the details,but does he ever come out?Angels have eyes and wings,but don't they have other things?Mothertongue and father figure,but what about me?Walking on air or on sunshine,but what if walking hurts?Biting in the dust or throwing in the towel,until the body, down it shuts.Pulling someone's leg or spilling the beans,whoever gets hurt is the unseen.Every saint a past, every sinner a future,but where are you on the scale ?Are you the coffin or the nail? ⚰Daisy Gijbels👤

D@isyG

0 0

hoe zou het nu gaan?

Hoe zou het nu gaan? Met jou? ‘k zou het zo graag willen vragen Maar die mogelijkheid Word mij geweigerd En waarom? Dat vraag ‘k mij af.

Creatieve held

14 1

Slammen voor jou

Jij houdt van Roos zoals Marie-Antoinette zoals de kleren die je draagt zacht en net en zijde van stof en fluweel je rok dat tot strelen dwingt de hachtach MeTo ver voorbij net zoals jij hou ik van pizza zelf gebakken in een hete oven nat met uitjes, to-nijn en klei-ne cham-pig-nons terwijl ik weg zwijmel in je – ogen, blik je - ik ben vergeten te zeggen dat je warme lijf klanken danst als zumba, als de beste en fit-nest als tijdverdrijf maar één grote zonde - hoor ik als ik naar je luister - jij houdt niet van hard core action, no brain films, wel van dat “romantisch gezever” zoals je bij-na-ex het zegt, weet je, ik kijk met jou naar elke prent waarin wordt gezoend als een e-thriller doe ik je binnen binchen als een basic instinct waarin we samen die fles goedkope rosé naar binnen gieten vlammen maar wanneer jij een avond organiseert -want dat doe je geweldig goed- voor ons twee, en ik, - dirty old bastard - zeg nooit: NEE! #novembervers2025

Bart Vermeer

5 1

Betekenisgeving - #novembervers2025

Ik koester de verwachtingen die de tijd heeft glad geschuurd De gulheid van de toekomst ligt voor ’t rapen Ik laat het verleden rauw en grauw achter Ik ontleed de inkapseling van de uren Behoedzaam, diepgravend en argwanend Wat vergaan is heeft me klemgezet Ik heb mijn durf en mijn lef achtergelaten om de tijd stil te zetten en te zien wat ik zie Zwijgzaam, nerveus en karig verbeeld ik me een prikkelende uitdaging om het ongeziene te onderzoeken Hoe kan ik deze verwildering verwoorden tenzij met een stokkende nietszeggendheid Ik stut mezelf met betekenissen die versleuteld en virtueel liggen te wachten

Geert Herregodts

0 0