Lezen

Hindoetempel Ninove

HTA Human Tissue Authority HTB Hug The Beast HTC Heilbot Tarbot Chatbot HTD How To Disappear HTE Here There and Everywhere HTF HandTasFabriek HTG Huisje Tuintje Grasmachien HTH Houten TuinHuis HTI Hopla Tombola Imola HTJ Hit The Jackpot HTK Hondurees TelefoonKot HTL Henri de Toulouse Lautrec HTM Heavily Twisted Mind HTN HindoeTempel Ninove HTO Het Tolerante Oordeel HTP Hits op Top Pop HTQ Honky Tonk Queen HTR High Tech Rainbow HTS Hard To Soften HTT Hallo Tante Terry HTU Hunting The Unicorn HTV Haring Tering Verlichting HTW Harold Tucker Webster HTX Houston Texas HTY Holiday Till Yesterday HTZ Hollow Time Zone     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
2 0

VRIENDEN UIT DE VORIGE EEUW

Ik koester hun namen als een vergeelde foto in mijn binnenzak.We lachen zonder haast en slenteren in straten waar de avond blijft hangen. 's Nachts fluistert mijn bedmij de groeven van hun zachte handen en het kraken van onze fietsentegen oude gevels. © Steven Vanackere, 2026.

Steven Vanackere
43 2

Mango's zwanenzang

Mango danst van hand tot hand. Daarna ligt hij groen en geel en rood te glanzen, wacht op tafel op zijn dood. Nu nog wordt hij stil door ons verwoord. Thuis zal Estor, de docent, hem schillen. Is hij melig als hij wordt vermoord? Spikkels, vlekken, tuit en bogen is hij kwijt. Ook zijn pit wordt dan van vlees bevrijd. Sap in Estors en haar partners mond wordt nu algemeen door ons benijd.

Robert de Roek
4 1

Aan dhr. Georges-Louis Bouchez, voorzitter van de MR

Geachte heer Bouchez,  Dat u een fan bent van Napoleon Bonaparte, is al langer bekend. Zo organiseerde uw partij onlangs een familiedag bij de Leeuw van Waterloo, waar de kleine generaal de nederlaag der nederlagen leed. Sta me toe het een rare keuze te vinden. Maar kom, het is eens iets anders dan Plopsaland of Bellewaerde voor een familiedag.  In café De Kiezel wisten ze te vertellen dat u nog helden hebt. Zo kunt u zich vinden in Nicolas Sarkozy, Silvio Berlusconi en Bernard Tapie. Wat een fout gezelschap. Als jullie samen een kaartclubje in café De Kiezel zouden oprichten, zou er nogal gefoerteld worden. En gefoefeld, rekening houdend met de reputatie van deze heerschappen.  Er zijn natuurlijk meer politici met helden. Bart De Wever heeft het voor het oude Rome, dat is bekend. Zelfs zijn kat werd tot 'Maximus' gedoopt. Zijn idolen zijn onder meer keizer Augustus, Cicero en Julius Caesar. Maar hij pakt het iets slimmer aan. Hij gaat met zijn partijleden niet naar Circus Maximus in Rome, waar de Vlaamse leeuw enkele belgicistische gladiatoren oppeuzelt.  Mijn buurman Gust vertelde me dat er nog andere politici zijn die zich spiegelen aan een idool. "Wist je dat Conner Rousseau het voor de tennisser Roger Federer heeft?”, zei Gust. “Ik snap het wel, want die slaat ook alle kanten op. En je houdt het niet voor mogelijk, maar Frédéric De Gucht is een fan van Fidel Castro. Niet voor de politiek, maar wel voor de dikke sigaren van Fidel. Fredje is een verstokt roker. En bij de volgende verkiezingen zou hij wel eens de sigaar kunnen zijn."  Maar laat me tot de kern van deze brief komen, beste Georges-Louis. Ons vader had het vaak over 'de kleine man'. Nu, die 'kleine man' is niet Napoleon, maar wel de gewone hardwerkende burger die altijd en overal het onderspit moet delven. Ik zeg het graag met de woorden van Gust over de huidige regering. "Met dit hardvochtig beleid van de regering blijft de gewone man in de kou staan, maar hij heeft geen geld voor een nieuwe winterjas."  Trouwens, die bijnaam 'kleine generaal' kreeg Bonapartje omdat hij nogal klein van stuk was. Vandaar het bekende napoleoncomplex. Hij kende bovendien geen glorieus levenseinde. Ik heb ooit bij zijn graf in de Dôme des Invalides in Parijs gestaan. Op latere leeftijd werd hij verbannen naar Elba en hij blies zijn laatste zuchtje uit in Sint-Helena. Het is niet meteen iets om naar uit te kijken als u het mij vraagt. En er zijn nog van die dinges.  Tot slot nog dit. Ik heb Napoleon leren kennen dankzij het stripverhaal 'De hoed van Napoleon', een avontuur van Jommeke en zijn kornuiten. Daaruit heb ik geleerd dat de typische tweekantige hoed van Napoleon een 'steek' wordt genoemd. Het is een binnenkopper van jewelste, maar uw adoratie voor de kleine generaal houdt werkelijk geen steek.  Ik raad u dan ook aan om iemand anders te kiezen als held. Men vertelde me dat u nogal wat tatoeages hebt. Het is misschien een bijzondere keuze, maar wat denkt u van kempenzoon Tijs Vaneste als idool? Hij is zelf een tatoeëerder, maar het is vooral een eerlijke man met veel eerbied voor de echte kleine man.  Aan de andere kant van het Bouchez-spectrum is mediapersoonlijkheid en macho Fabrizio Tzinaridis (bekend van Temptation Island) een optie. Ik hoop dat men deze getatoeëerde kleurplaat in Franstalig België nog niet ontdekt heeft, maar als er bij hem iets uit zijn mond komt, doet het ook pijn aan de oren.  Afijn, u bekijkt het maar.  Ondertussen verblijf ik, met de meeste hoogachting,  Désiré Dinges

Désiré Dinges
9 1

Leren lezen

Ik leerde lezen dankzij een strip, nog vóór ik naar de nonnenschool ging. Mijn grootvader nam me regelmatig op schoot en wees met zijn vinger naar het wekelijkse stripje in Het Volk: ‘Het kapoentje’. Een van die stripjes ging over een fietser die riep: "Zonder handen, zonder tanden!" toen het misging bij het leren fietsen. De nonnen wisten later op school niet goed wat ze met me aan moesten toen de leeslessen begonnen, want ik kon het al.Spijtig genoeg mocht ik tijdens mijn gehele jeugd daarna niet meer lezen. Mijn moeder heeft zelfs eens een boek dat ik stiekem las in de kachel gegooid: Old Shatterhand en Winnetou. Arbeiderszonen lazen niet, die moesten werken. Wie veel las, werd gek; dat was toen de opvatting. In de jaren vijftig stond immers alles in het teken van de wederopbouw. "Voor arbeiderszonen zoals ik gold: ‘arbeid maakt vrij’." Onder leiding van de kerk werden de kinderen van collaborateurs richting de universiteit geloodst.  Dit diende als beloning voor de monetaire steun tijdens de Operatie Gutt, de monetaire sanering na de Tweede Wereldoorlog. "Toen is het corrupte Vlaanderen ontstaan." Vermogende collaborateurs sluisden destijds grote sommen zwart geld naar de kerk om inbeslagname door de staat te voorkomen—een historische dynamiek die nu nog steeds zichtbaar is in de huidige politiek.  Wat later leerde ik lezen en schrijven en ik deed er stiekem leuke dingen mee. Ik merkte dat wanneer ik een brief naar een ambassade stuurde voor inlichtingen over het land, ik een heel pakket informatie kreeg toegestuurd. Tot grote verbazing van mijn ouders, die plots volledige documentatiemappen in de bus kregen. Toch heb ik me ook een paar keer vergist. Zo beantwoordde ik eens een advertentie voor inlichtingen, waarna er op een dag een vertegenwoordiger voor de deur stond: hij bleek complete bakkerij-inrichtingen te verkopen. Een andere keer werd een naamgenoot uit het dorp het slachtoffer van mijn schrijfdrang. Ondertussen heb ik mijn schade wel ingehaald.    ************************************************************************************ foto gallery verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+der+culturen/   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
87 1

Soms smaakt controle naar nylon

Je leven loopt gesmeerd, boterzacht, dankzij tijd en boterhammen. Maar één haar in de boter en je boterham is eraan. Een halve millimeter, meer is er niet nodig om droog brood te moeten eten. Je kan een haarnetje opzetten, maar meestal is het haardan al langontsnapt,haren ontsnappen zelfs uit Alcatraz,zonder plan. Zo’n netje is een agentdie pas komt opdagenwanneer de misdaadal langgepleegd is,en dan nog vraagtwaarom je 112belde. Al zit het straken netjes,wat het nooit doetis dat ene haartegenhouden,haren verschijnen graag op plekkenwaar ze nikste zoeken hebben. En toch blijven wehet opzetten,nu het ons eraanherinnerthoe controle smaakt,al is het naar nylon,en naar de illusiedat ietsons leven smeert. (Afbeelding nikobaer Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
64 8

Tochtje

een kind gesandwicht tussen haar ouders - motortochtje   

Margaretha Juta
10 0

'Intelligente' mensen?

Ik durf bezwaarlijk te stellen dat ÀLLE mensen intelligent zijn. Ok, we zijn een gematigd - misschien onderontwikkeld en achtergesteld- apenras en iedereen maakt fouten. Akkoord. INTELLIGENTIE BETEKENT DAT JE VAN DEZE FOUTEN KAN LEREN OM DEZE IN DE TOEKOMST PROBEREN TE VERMIJDEN.Is dit allemaal zó moeilijk?    

Canniball
6 0

Canadakaai

CTA Cruise To Avalon CTB Cure The Beast CTC CulTureClub CTD Chasing True Daemons CTE Capture The Egg CTF CacTusFestival CTG Cute Trans Girls CTH Clown Te Huur CTI Child Trauma Institute CTJ Center for Tormented Jellyfish CTK Castration Tool Kit CTL Chocolatier Tanguy Lippens CTM Count The Monkeys CTN Close To None CTO Carnaval Te Oostende CTP Catch The Pigeon CTQ City Trip to Quebec CTR Can't Trace Reality CTS Crematorium TerSchelling CTT Café Taverne Toetankhamon CTU Charles The Ugly CTV Comme Tu Veux CTW Colruyt Tielt-Winge CTX Coulis aux ToXines CTY ContainerTransport Yannick CTZ Canadakaai Terminal Zeebrugge     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
2 0

klimaatbeleving

is er zoiets als klimaatbeleving waarbij je  ongegeneerd van smeltende gletsjers kunt  genieten, live getuige kan zijn van het uitsterven  van de laatste ijsbeer, vooraan mag staan bij een  bosbrand, of er onder begeleiding zelf één mag aansteken, want door jezelf in het episch centrum plaatsen voel je pas echt dat je leeft.   je wilt ook wel eens eerste rang zitten in een  onderzeeër om die kilometers plasticsoep van  binnenuit te kunnen ervaren of om voor je ogen koraalriffen te zien verbleken, alsof je een  griezelfilm in real time meemaakt, terwijl je wijn wordt bijgeschonken en de borrelnootjes vrolijk  rondgaan, waardoor je je veilig en gezien voelt.   er valt ook veel te genieten aan de voet van afvalbergen, denk bijvoorbeeld aan  voedseloverschotten: gekwelde kromkommers,  misvormde wortels, brood van gisteren, rotte  aardappels, je las ergens dat wereldwijd 40% van al het geproduceerde voedsel verspild wordt,  wauw, zo’n overkill is echt chill.   maar er is meer: brandstapels met 1-dagskleding,  kerkhoven vol apparaten waar een steekje aan los  is of gewoon niet met de juiste kleur of look,  je kunt je vanuit je compleet uitgeruste SUV suf  lachen om al die schadende overdaad, je zit erbij  en je kijkt ernaar, er is een schrijnend teveel aan  alles, het mag best een beetje schuren toch?   die onleefbare toekomst is by the way een  broodje-aapverhaal, daar heb je onderzoek naar  gedaan, je bronnen wijzen allemaal in dezelfde richting, het is een kwestie van achterwaarts  vooruitschakelen naar het vroeger-was-alles- beter leven, daar zou een keurmerk voor  moeten zijn.   in the meantime is er nog zoveel te beleven, je  bucketlist groeit met de dag, je zou zelf wel eens  op de Titanic, in het hart van een kettingbotsing,  aan het front in Oekraïne, in een spaceshuttle,  die kort na lancering ontploft, of opgesloten in  een ingestorte mijn, elke ramp biedt nieuwe  kansen voor een next level experience.   ze noemen je een ramptoerist, maar dat ben je niet, je voelt totaal geen paniek, plat gezegd zit  het zo: filosofies gezien is de aarde net als ons,  soms heb je koorts, soms heb je het koud of  krijg je braakneigingen, na een weekje is het  over, bij de aarde is dat dan misschien een  eeuwtje of wat, een kniesoor die daarop let.

Hedianne
5 2

Kleurrijke saboteur

Op de Japanse kers groeit gele paprika, een frisse groente met oranje toppen. De bobbels wiebelen breed en golven uit. Oranje koppen klimmen op de flashy kartels. De paprika legt lagen ribbels op elkaar. Op schouderhoogte krijgen hoeden eerste klappen. Afgeslagen deuken liggen in het gras. Hoger op de stammen is de stapelgroente even veilig voor vernieling. Ze ondermijnt hier zelf met kleur Japanse kers.

Robert de Roek
6 1

Ribbenboog

Nu libellen vertragenwilde ganzen en zwaluwen zich naar het zuiden laten dragendwars door de wind, door deze regenboogdagen,zie ik langs schaduwstukken en zwarte sneeuw dat ik op pijn niet kan anticiperen.Voorzichtig zijn helpt me niet om pijn te voorkomen.Het verkrampt.Beter is zo mogelijk,durven zo open mogelijk te lopen. Met de pijn om te gaan wanneer die zich laat voelen. Wervelend.  Een val van deze gewervelde. Bewegende beenderen. Een arbeidsongeval. Een pijnscheut vult mijn borstholte. Een schreeuw scheurt het slot van mijn ribbenkast open. Deze regenboogdagen kneusde ik drie ribben aan mijn rechterflank.Rib 6, rib 7, rib 8. Twee ware ribben en één valse.Onderzoek leert me het woord ribbenboog.En ondervinding leert me dat achter de beschermers van mijn hartemotie pijn leeft. Die, nu de kast openbrak, op elk gegeven momentvrij Het regent herinneringen. Om de bochten zonder botschokken door te komen, houd ik met mijn hand de hoge hendel aan van de autodeur vast. We rijden naar het losloopbos om met de honden te gaan wandelen,mijn verzachtende vriendin en ik. Durven zo open mogelijk te lopen.Ze slaagt erin om me te willen blijven bereiken wanneer ik diep in een grotin mezelf… Ik denk terug aan mijn mama, en dat lukt niet goedzonder tegen je te willen spreken, al die jaren al. Je laatste autorit, de laatste keer dat je zonnebloemen zag. 

Jill Marchant
13 1

Stille namen op je lippen

Als het de laatste keer was,  oma. Als het de laatste streel was,als een zonnebloem hebben we de levensboom in je kamer dan gedraaid naar het lichtdat de laatste jaren door je raam traag en stil  binnen scheen hand in hand hebben we een lied geluisterdje herkende het, zei jeeen twist aan je kamerinrichting gegevenopa een nieuwe plekzijn doodsprent in de plant gezet je herkende hem, zei jeorganisch geherorganiseerd, vanuit je zetel georchestreerdeen praline in je mondde plant en de hond,water.Een orakelkaart die jou vond integratie laterdan scheen het licht stilin een volle leegtetraag binnen zoals de laatste jaren, zoals het ereen laatste keer was. “Sterven is moeilijk”,zei je de volgende keeren dat je dat nooit gedacht had.Dat je het nu wel zeker weet. “Is je mama daar?”Ja. “Geloof je dat echt?”Ja. Oma, dat geloof ik echtterwijl ik je smalle handen inoliede,een bloemenessentie in je waterglas zacht bewoog,mijn golden retriever aan je voeten neerlag.“Dan is het goedals ze is, daar waar ik naartoe gaals ze daar op me wachtenen opa daar ook isdan is het goeden  wat is water lekker.Ik wist niet dat water zo lekker kon zijn…” De keer daarna, maakten we een brug over je heen met onze armenhand in hand handen in handen en tranen in elkaars weerspiegelinglangs weerszijden van je bedlinks je oudste kleindochter, rechts iknamen we afscheiden gaven we afscheid aan je. Tot weerziens, oma.Tot ondertussen de anjers op de tafel naast je bedeen ondeugend gniffelend boeket genoffelsmet hoeveel waren ze? Tien,toch elfde mensen die je aanwezig voelde in je kamereen bos bloemen alleszinds envava die zei dat het wel was geweestde naam van je moederdat we best samen zouden blijven en voorzichtig zijn.Dat zouden we doen. De keer daarna wilde je rusten, gerust gelatennaar huis gaan. De keer daarna, golven die Chispa’s gouden staart je kamer in waaide,maakten je wakkerzag je ons, ademde zo diep inmet een schep lucht die alle komende ademhalingen kon bevattenkon je nog zien en zeggen dat je de rok van mijn vriendin erg mooi vonden durfde je me vragen ‘hou me vast. het gaat gebeuren’. Enkele uren gebeurden tussen ons ik hield je vast wilde jou niet lossenik niet als eerste sprak jouw naam uitachter gesloten ogen keek je opik zag hetwe namen afscheid van de wind, de zon, de regen, van het licht dat door je raam traag en stil binnen scheenzoals het erde laatste keer wasvan de bomen buiten, van de woorden op je lippenvan je hart waarvan je mond ooit overliepwaarvan ik weet dat het de namen op je lippenen bloemen zou willen kussenals bij een familiefeestafscheid van alle namen van je kinderen,je kleinkinderen en achterkleinkinderenvan alle namen die jij envan de stille stroom van het leven die jou droeg zachtjes wieg ik jou, naar de dood.  Zachtjes wieg ik jou, als een boot.Sluit ik de gordijnen nog een laatste keer. Laat een kaarsje branden. Was je hartslag het laatste in je, of was het je ademhaling waarmee je je leven uitblies? Ik brak wanneer ik in de afscheidsdienst achteraan op de banken zaten merkte dat ik de hoofden van je broers, het karuur van mijn nichten en je zoon en zijn familie herkende, maar jou mistte,  mama. Ik vroeg me af waar jij zou zittenbij het afscheid van jouw moeder.Ik sprak jouw naam uit, achter gesloten ogen keek je opwe namen afscheid van alle namen,van een familie. Van wat we zover hebben meegedragen.Als het de laatste keer wasdag moeder van mijn mama dag mama, nogmaals, eenmaal, andermaal, hiernamaals

Jill Marchant
11 0

Uitzichtvol

we zitten vast in de aarde op aarde in dit zwaartepunt in rotsvaste wolkenkrabbers op een slagveld van grove vuile overschot zijn we onze planeet kwijt  de bomen die leven in de steden wezens met ogen, monden en aderszij weten deze voorouders voelen de windkrachtvan onze brandende zorgenen bevragen de aardbevingshaard leven jullie ookmet ons samen in dit wonder, mensen?  wat gelooft een kind dat nu best gebeurtwelk speerpunt wat gelooft een kind dat van het vuur begeesterd door gensters leertdat van water weet dat later in golven zal komen van aarde over langzaam verteren van botten die leven van lucht dat een zuchtook een ademhaling is  wat nu best gebeurthoe kijkt een kind de toekomst in?uitzichtvolwe leven ook in dit wonder

Jill Marchant
8 0

Open en dicht

ik zie hoe ze  opent en dicht bij schemerend licht   waar ik zonet op aarde stond zak ik in onder water bestaan de woekerende waterpest die ik uit de vijver opdiep is een zwart zwaar gevoelens amalgaam   oprakelen, proper maken laten gaan wat mag gaan ik verzamel diep ingebed plant genoeg wortels hoger boven het wateroppervlak mogen bloemen ontstaan   ik geloof in vuur maken op water  dankzij deze bloem  die zich open en dicht bij ons hart waagt met haar openbloeiend licht

Jill Marchant
7 0

Aardtrekkingskracht

als de aarde een wezen is dat naar jou toe komt   en zegt ik heb jeuk ik droog op ik heb dorst ik rook uit ik ben uitgebuit uitgeputte eilandgrond aard rijks kunde verarmt met elke holle voetstap ril ik   antropoceen is ijziger dan holoceen mijn bodem kraakt van verlangen naar tussenijstijd mijn overvloed vergaat tot fossiel   van de honger van de mensen zou ik willen smelten mijn vruchtbaar lijf onder bevredigde tongen zodat we samen met onszelf kunnen zijn   zou je de aarde dan kussen? op haar aantrekkingskrachtveld vallen bewust met zachte voeten landen   als de aarde een wezen is dat naar jou toe komt en helder weet  dat morgen weer  kansen leven bomen adem geven handen harten in wezen kunnen strelen  hoe wil je zijn zou je haar dan met onszelf samen laten smelten  smelten      

Jill Marchant
10 0

In het licht

welke vrouw welke rol welke kleren zal ik vandaag  iemand  betekenen    blijven wandelen lang genoeg te snel te lang  genoeg  welke vrouw zal ik vandaag  voorkomen dan genezen    laat het los  zeggen ze ik kan het niet  het spel van winnaars alter ego’s met redderssyndromen een ogenschijnwaarheid  waarschijnlijk goedbedoeld ik werp hun afhaaladvies weg verzamel vitamines in wat mij voedt blaas achtergelaten kaarsen uit zie de rook en de schimmen gaan steek mijn eigen toorts aan ik heb andere dromen zie mij terug staan maak me los van mijn ogenblik op de grond het zwaartepunt waar ik in stond mijn opgeheven kin duwt mijn roestige wervels open ijzersterk voel ik vleugels komen  een tweede leven  zal ik schrijven    welke vrouw zal ik vandaag betekenen vanaf nu, in dit heldere heden zal ik schrijven in dit licht mag ik mij zijn

Jill Marchant
6 0

Prachtige wallen (deel 5) (einde)

8 februari 2014 Stevige discussie achter de rug vandaag. Magda wil dat we naar de relatietherapeut blijven gaan. Ik niet. 'De vorige keer heeft hij niks gezegd. Enkel geluisterd. Hij was een toeschouwer, meer niet. Wat heb je daaraan? Bij een voetbalmatch of concert moet het publiek betalen. Waarom moeten wij in dit geval het publiek betalen?' 'We hebben hem de vorige keer de kans niet gegeven om ons te helpen. De sessie zat erop nog voor hij begonnen was.' 'We hebben hem de kans niet gegeven?' 'We, ja.' 'Ik ben niet weggelopen.' 'Doe nu niet flauw. Ik had alle recht om kwaad te worden. Jij bent degene die doodleuk zijn overspel ontkende.' 'En daarvoor heb ik me al lang verontschuldigd. Verschillende keren. Dus hou erover op. Feit is dat niemand je heeft gedwongen om de kamer uit te stormen. Jij wou therapie, weet je nog? Dacht je dan dat alles vanzelf ging gaan? Je kan niet zomaar weglopen vanaf je kwaad wordt. We zaten net daar omdat we niet meer overeenkomen, en dat willen oplossen.' 'En daarom wil ik terug.' 'Wie zegt dat je niet opnieuw wegrent als ik iets verkeerds zeg?' 'Zeg dan niets verkeerds.' 'Heb soms de indruk dat alles wat ik zeg verkeerd is…' 'Och, jij, met jou valt niet te praten!' Ik heb hoe dan ook echt geen zin om terug te keren naar die therapeut. Waarom kunnen we het niet zelf oplossen, samen? Die kwakzalver kan toch nooit weten wat er in onze hoofden omgaat? Waarom zou hij het dan zoveel beter weten? Dit is iets tussen ons, Magda en mij. Wij moeten eruit geraken. En ik zie niet in hoe psychologieboekjeswijsheid ons daarbij zou kunnen helpen. Ik heb het een kans gegeven, en zij heeft het verpest. Punt. Meer geld wil ik er niet aan verspillen. We kunnen het net zo goed thuis uitpraten. Thuis… ik begin over thuis te spreken. Beangstigend… 9 februari 2014 Elk dag ruzie. Elke dag. Ik weet niet hoelang ik nog aankan. Zou er geen uitweg zijn? Soms mis ik mijn oude leven. Mijn betekenisloze leven. Ik begin moet te worden, verschrikkelijk moe. 10 februari 2014 Zelfmoord. Misschien is zelfmoord de oplossing. Misschien word ik dan morgen weer als iemand anders wakker. Of zou ik dan gewoon dood zijn? Misschien ben ik van een acteur in een echte persoon veranderd, iemand voor wie de normale wetten van de natuur gelden. Ik zou het graag testen. Maar ik weet niet of ik durf. 11 februari 2014 Ruzie. Weeral ruzie. Ik zit vast. In een huwelijk dat niet werkt. Ik weet het niet meer, ik weet het echt niet meer. Eén kogel door de kop zou alles veranderen. Maar hoe? Wat zou er hierna komen? Zou er iets hierna komen? 12 februari 2014 Vanavond doe ik het. Ik spring van een brug. Er moet iets veranderen. Het moet gewoon. Ik ga aan de rand van een brug staan en aftellen. 10… 9… 8… 7… En daarna… Daarna heb ik eindelijk mijn vrijheid terug. Maar wat voor vrijheid? Ik ben nog nooit zo bang geweest om eerlijk te zijn. Maar zo kan het niet verder. Echt niet. 13 februari 2014 Ik was er helemaal klaar voor gisterenavond. Tot ik op de brug stond. Ik kon het gewoonweg niet, springen. Ik merkte dat ik een hele hoop zou missen. Mijn job, mijn dochters, alles eigenlijk. Het gevoel een plaats te hebben in deze wereld, een vaste thuis. Het gevoel iemand te zijn in plaats van iemand te spelen. Ik ben al een tijdje geen acteur meer, ik ben Mark Desmet geworden. Mark Desmet… Mijn naam. Het woord ik heeft inhoud gekregen, mijn bestaan heeft inhoud gekregen. Omdat er mensen om me geven, om mij. Een prachtig gevoel. Vandaar dat mijn besluit vast staat. Ik ga ermee door. Morgen vertel ik Magda dat ik me bedacht heb, en verder wil gaan met die relatietherapie. En ik ga een agenda kopen om daarin de verjaardagen van mijn dochters te noteren. Zodat ik ze nooit meer vergeet. Dag wereld, mijn naam is Mark Desmet, en ik heb er zin in.

nEMO
0 0

Romeinse rotonde

Romeinse rotonde, omringd door pilaren, omhuld door de mist. De mist wordt gespoten, beschenen door lampen.   Blauw zijn de lampen, blauw hult de mist, blauw is het water centraal in het bad, een bad in de rondte, jacuzzu in blauw.   Rotonde in nevel. Gezwollen de paling, de vis voor zijn buik. Daarboven haar schede, daarboven zijn hand, haar borsten die zweven, één tepel geknepen.   Hoe glad is haar schede, hoe hard is haar knop, hoe teder zijn handen. Zijn paling gaat stijgen, haar lelie blijft glijden, haar lelie krijgt glans.   Hun bekkens gaan schokken, zijn vlokken gaan draaien in blauwe cadans. Wit zijn haar lokken, wit zijn zijn vlokken, wit is hun nevel in deze rotonde, omringd door de mist.  

Robert de Roek
2 0

De herfst

  Wanneer de planten om ons heennog één keer voluit gaan,en met een laatste levensspurtkrachtig blijven staan.Zij stoten af wat overbodig is,en laten alles los,om in een stille winterstand.In een overlevings Modus te gaan.   

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
10 0
Laad meer ...