Lezen

Op reis

libelle waar  iemand op getrapt heeft - gefluit van de trein   Yamadera

Margaretha Juta
10 0

Eén radijs

  omdat mijn ziel dan toch al zoveel slagen kreeg de littekens verzamelt straks met deeg een mooi gebarsten brood wil bakken   daarom maar niet voor iedereen ik ben niet gek alleen de liefste pijn is welkom in mijn tuin   ja het gesprek mag moeizaam gaan zwijgen hielp mij meer de speer met al haar gif zit nog diep in mijn hart   het is voor jou ik koop voor jou mijn lief dit lot een kans om alles mooi te doden   zure tijd een uur te lang gebloed er leeft een ridder diep in mij kijk de fenix vliegt voorbij   zijn klauwen dragen alles mee de fee zij weet dat zij mij niet verleiden kan   ik houd enkel van leed en al wie domweg feest is blind gelijk het beest dat in hen leeft   hij zweeft mijn fenix weet de prooien uit te kiezen   zie ze leven de barbaren met hun rare streken   over een week of twee zullen ze bedelen om blinde vinken hinken naar de overkant   daar leeft geen troost de oogst is weer mislukt de wereld gaat gebukt onder zichzelf en het gewelf   die sterren al die elfjes dertien engelen ze dromen weer van een dozijn konijnen zacht als tederheid die kleine kuikens zacht als dons ze willen niets   ik zeg het u gij grootheden der aarde de waarde van geluk is door u allen zwaar onderbenut   de dwaas hij roept in mij tegen de harde muren   uren later zal de urne vol met milde vreugd zij zal door hem de turnleraar worden verkracht   daarna zal ik voorzichtig wachten op een mier af acht   trouw verzet en doorzetting ze leven in mijn bloed ik heb een toverhoed   uw blik weet goed hij geeft te weinig ogen regenbogen zullen u niet helpen   om verdriet en beterschap te kweken moet je wekenlang soms maanden één radijs verzorgen   morgen, schat want lang kan ik niet wachten in ons paradijs zullen spechten in die tuin de gaten maken voor jouw taai verleden   wil het sterven zal het larven worden van hetgeen graag weg wil vliegen dan moet je gewoon durven leven ja het mag al bevend weg     uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
2 1

Die naald met jouw oog

mijn schat ik weet niet welke weg ik nam zelfs zonder oog zag ik je staan   ik liep ik kwam vanuit de nacht ik had jouw licht nog nooit gehoord   je had een paard tranen onder je huid een blik die ik herkennen kon   zoals je vooraf wist ja ik was bang want elke pijn in mij blijft danig koppig jong   zelfs zonder hand raakte je aan de kleinste wond wachtte op jou   mijn schat als je straks wikkelt zijde rond mijn hart als lip en mond over mijn ziel bewegen mogen en je vel geleden tijd voorzichtig aait   word ik misschien echt blij wanneer je met een naald mijn pijn een kleine lach opnaait     uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
3 0

WK 2023

Ik zag haar op weg naar Opgefokt opgefokt tot en met Haar ogen uitzinnig vurig Chaos in haar hoofd Vaak gedroomd, betracht maar nooit gedacht Een tsunami woorden Het podium Ik zag een Nikè De gewijde stilte de hymne Nikè met een traan Ik met een traan Haar aristeia Haar moment van glorie Vluchtig Ja Voor altijd Ja zeker zeker voor altijd.  

Yvo
3 0

Skyline van een kleine wijk

Uit het dakraam tuurt de horizon. Net boven het maaiveldvindt de wijk zijn tweedeadem. In vogelvlucht duikel je makkelijk van grotnaar loods. De torens van hoogovenshouden zich koest en wachten met affakkelentot droever duisterdefinitief invalt. Dat doet de zondie steeds verder zakten minuut per minuutdichter naar de winter kruipt. Ze morrelt aan lange dagenzonder zorgen. Hier liepen mensendie nu rustenals stof als as. Hun schimmen bevolken de straten, regendruppels vervellenherinneringen. Ze wissen stapvoetsde tred en ritme van deze rijen huizendie -van boven gezien-als puzzelstukjes in elkaar passen. 

Thomas De Mulder
20 1

Klein Duimpje en de Specht

Het is te mijden en ik doe dat al eeuwen. Omwille van het slijk en de modder. Enkel één groene specht die het grauwe niet vreest en een koppel smoorverliefde wilde zwijnen durven het. Voor een gebarsten wezen is het best gevaarlijk. Eén misstap en het is prijs. Het komt gewoon uit de bodem. Het kapbos zelf heeft om dit pad nooit gevraagd. Ik weet alles staan. Ik weet ze allemaal liggen. Alle wrakken, elk kadaver staan op deze kaart en toch. Eén misstap en het is prijs. Ik heb het niet geprobeerd. Om mezelf te versnipperen en met mij de kaart. Daarop staan ze. Kruisjes en krassen. Er is geen ommweg op aangeduid, geen lichtpuntje. Zou ik nog oppassen, wanneer ik door een bosbrand loop? De zoveelste en toch. Niets verandert. Toen ik kind was, werd ik nog geaaid. Het zijn woorden van de specht. Mijn vingers gaan voorzichtig door het groen, de rode kuif. Het is niets. Vergeleken met een kluif, een bot van een olifant die zelden iets vergat. Olifanten willen hier niet leven. Om alles plat te lopen, is het wachten op de Klein Duimpje. Het mag ook hem zijn. Thanatos.     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Zakdoek

van de struik geplukt een blad waarin hij hard niest  - witte bloesem geur  

Margaretha Juta
12 0

Tranen

Eendruppel valt,en een regenbuilaat mijn zon plots verdwijnen.

Kim Stessens
13 1

Weg

Bomen vangen winden bladeren grijpen naar lucht, zonder houvast.

Kim Stessens
14 2

Ik vraag me af

Ik vraag me af waar je heen vaart Als de nacht valt En de slaap niet volgt En je een zee van tijd hebt     (Eenlettergreepgedichtje bij Man in a boat van Ron Mueck, Fondation Cartier, Paris)

Loos Katleen
19 1

Kakigori

het schaafijs smelt sneller dan ik kan eten - bergen, bos en zee   Haguro berg

Margaretha Juta
10 0

(zonder titel)

Eerst lach je nog smalendJe merkt haar op aan haar tafeltje,vingers rond een kop dampende thee. Hij maakt haar ook maar iets wijsAls je probeert, ben je minstens even mooiZij heeft vast nooit de storm in hem gezien. Toch kan je het niet laten om haarna te staren wanneer ze vertrekt,over het plein wandelt, haar leven in. Je wil het niet maar je vraagt je afwaar ze heen gaat en waarom hij nooit meer op weg isnaar jou.

Mieke Stessens
17 0

(zonder titel)

Ik lig bloot met knieën openals een toegangspoort, ben het middenvan de cirkels die jij ongedurig loopt. Mijn schouderbladen druk ik in het grasIk wacht op de vangst na het besluipen,jouw beet in mijn nek en dan het fixeren. Je bent vlakbij maarer is geen mes om mij te snijdengeen strak lijf dat me open kan rijten. Je zwijgt en kijktIk word langzaamaan kleiner. In jouw gelaat zittengroeven en lijnen die ik aai,waarin ik wil verdwijnen.

Mieke Stessens
17 1

Naakt blauw

Ik maak fouten, maar een rode pen raakt me niet. Wraak scheurt het papier.

Kim Stessens
11 1

Exodus

als hij de mensen op een hoopje gooit zo doet hij dat met wrede wezens dan zwijgen ze nog altijd niet   ze stamelen ze brabbelen ze grabbelen ze scharrelen het is een ware teringzooi   zijn hellehond loopt rond hij kwispelt met de staart  want Ricky heeft met god gebeld   de ufo’s zijn al onderweg ja pak ze straks maar mee ze mogen naar hun hemeltjes   Ricky heeft dat fraai geklaard de wereld is gered en god hij heeft hem toen benoemd tot christus van de dieren   daarna heeft de natuur het grauwe overgroeid met groen en nog wat kleuren met schoonheid zonder scheuren     uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
2 0

Reisgenoot

hij merkt het niet eens - een vlinder op zijn rugzak  reist een eindje mee

Margaretha Juta
22 2

Ik neem mee op reis

  ik ontving van een vink een pink voor kleine ringen   ik kreeg deze hamer van een klok om de tijd voorgoed te doden   mijn zwarte tent zal ik voorzichtig plooien mooie kleuren laat ik thuis     ik vul al lang dit potje spijt mijn tas kan het verdragen   ik heb een beetje lucht ook een matras voor dagen die zich minder voelen   als ze willen rusten voor altijd schuif ik mijn ziel opzij ik lig liefst op de rand     ik heb nog deze drinkbus en weet dat een traan of drie de bodem niet kan vullen   ik heb deze maanparasol  want ik wil dat niemand straks mijn putje ziet   behalve ik en de kraters ze lonken hemels groot ik ga ze dempen met verdriet       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
10 0

Haguro san

twee klimmers  dalen de Haguro berg af - geluid van waterval     

Margaretha Juta
9 0

Toevluchtsoord

Met een harnas om hun bloedende hart en een wereld afhankelijk van twee kreupele benenDromend van een wonderlandWaar iedereen houdt van het leven dat zij of hij leidtTerwijl anderen het zand aanraken Stervend met zoveel hoop knipperend in hun ogenNu kleurt hun onvervulde leven de woestijn in een tint roder dan het ooit geel wasMagen schreeuwen harder dan longen ooit zouden kunnen verdragenLanden waar niet veel meer is om voor te leven, wensend voor een wereld die veel zachter is Hun blikken recht naar de hemel gerichtZe vervolgen hun reisZonder meer dan een cent in hun lege handen, geschaad door valse leugensIn de hoop dat ze de kans krijgen om een beter leven op te bouwen zonder te proberen dit 'toernooi' te overleven Een veilige hemel is tenminste vermomd als een toevluchtsoordGebroken harten weten dat er veel kansen zijn dat ze het niet zullen overlevenAls je hetzelfde leven zou leiden, zou je de dood, vermomd als de nachtelijke raaf, niet zo groot vrezen Alleen wetend dat er ergens anders een kans is om te leven. Saudische grenswachters schieten migranten in koelen bloede dood aan grens met Jemen: "Dit moet nu stoppen"

Zonsondergangdromen
16 0

De tijd die stilstaat

geluid van golven  door het open raam - stilstaande schoolklok    Arahami Elementary school Sendai, monument van de grote aardbeving in 2011      

Margaretha Juta
12 1
Laad meer ...