Lezen

Lunch buiten

een witte vlinder smult van een paardenbloem  ik van mijn lunch

Margaretha Juta
12 1

Aurora

Wat ze doet, heet passieEen vurige gloed, als een lopend vuur, dat het goed komt. Goedaardige GruzielementenZodat de ander eeuwig leven kan.Beminnelijke broodkruimelsOpdat men altijd vinden zal. Zij vuurt, met sprankel in haar ogen en glinsters in haar spil, komorebi uit haar zielkintsugi in mijn hartDe zonnestraal door mijn duisternis.De gouden verbinding uit haar pracht. Het Noorderlicht in haar naam bevestigt: Zij is mijn kompasNaar waar trauma ooit was.

Wout
6 0

Zomerse taferelen

Zoals elk seizoen   Kent ook de zomer zijn charme   Gezellige volle terrassen   Barbecue feestjes die weer eens uit de hand lopen   En nog meer fijne taferelen   Die elke zomer weer   Tot een zomer maakt om nooit meer te vergeten.

Creatieve held
8 1

Heksenkinderen

Waar het hart van vol is daar loopt het hart van over als je niet hard oppast ontstaat daarbij getover   Dan rollen de zotste woorden zomaar uit je pen sierlijke, blauwe krullen die schrijven hoe goed ik jou ken    Je gewoontes en maniertjes je passie en grootste dromen je unieke en kleine pleziertjes en waar niemand aan mag komen   Hokus! Pokus! Pilates! staat geschreven op mijn lijf maar zonder jullie tweetjes weet ik met mezelf geen blijf   Jullie zijn met me verweven vervlochten in elke cel waar het hart van vol is... dat herkennen jullie wel

Rosemarijntje
12 1

Gediskwalificeerd

Schrijvers die nepnieuws via Azertyfactor verspreiden.

Elle Hart
41 2

GROETEN UIT GENTBRUGGE VAN EEN OUDE MAN MET KROMME RUGGE

GROETEN UIT GENTBRUGGE VAN EEN OUDE MAN MET KROMME RUGGE

Koen Vlerick
21 0

Joods Klein

  Joods Klein gediskwalificeerd wegens bedreiging aan Palestijnse medewerkster van het Vredesfestival.     uit de reeks 'Het Voorlaatste Nieuws'

Bernd Vanderbilt
40 0

De wil

De wil  die zich een weg baantschroeiend doorheen twijfel, likkend langs tegenkanting zich onstilbaar waant de laaiende tong sprekend over een doelsluit in, omcirkelt jouals een dampende kraterverlangen waar gemaakt door gevoel grenzeloos ontgaat haar het landengewichtsloos en onthechtgeestdriftig de ruimte inwaar ze zal opbranden vurige scheppingsdrang verdrijver van eenzaamheid,gezwind en aanstekelijkheeft gezwegen over laternu steeds meer van zichzelf kwijt groeiende lust gaat over tot een vonkje herinnert alleen destructiede hongerige stookkracht in haar ogennooit de warmte die ze schonk

KarolienDeman
0 0

ARE YOU LEMMY

ARE YOU LEMMY

Koen Vlerick
16 0

EN TOEN ZONG MOTÖRHEAD ACE OF SPADES

EN TOEN ZONG MOTÖRHEAD ACE OF SPADES

Koen Vlerick
18 0

Lichteffecten

de zon schijnt door de paardenkastanjeboom - bladerendisco

Margaretha Juta
9 1

Ogen in het gras

mijn schaduw  heeft sprankelende ogen - grasmadeliefjes   

Margaretha Juta
15 1

Vrij

    Hij loopt met een vrij hart langs het strand Achter hem in het mulle zand liggen zijn nu al vergeten voetstappen   Meeuwen boven hem schreeuwen in koor Loop door Loop door  

Elle Hart
21 0

Hard times

Maak ik je aan het huilen ben ik niet wie je dacht dat ik was trek een nummer schuif achter in de rij aan en wacht   ik dans op mijn sokken in de keuken drink wodka recht uit de fles gracieus hoor, dat wel   er zijn er zo veel en ik ben er vergeten de blonde god de zijdezachte bob het haar op de rug en de penis van een mug   darling wie ben jij wie ben ik en hoe kan het zijn?   Laat los wat los hoort te zijn   het doet pijn ook voor mij maar ik drink tot de onrust verdwijnt   en ik dans, ik dans.       

Dingen Die Fijn Zijn
21 2

2050. België houdt op te bestaan. a

  Laten we aannemen dat Europa, verscheurd door hevige stammentwisten, Brussel verlaat. In Straatsburg is het veel rustiger. Vlaanderen vervalt tot armoede en België houdt op te bestaan; we worden ingelijfd door Nederland. Koning Albert, Filip en de gehele koninklijke familie worden de deur uitgeschopt. Er wordt gefluisterd dat Fabiola in de meest armoedige omstandigheden moet overleven en dat ze haar volledige hoedencollectie heeft moeten afstaan aan de echtgenote van BDW.In de eens zo drukke straten heerst nu een doodse stilte, die slechts af en toe wordt doorbroken door een luide knal. De heer Bourgeois heeft zijn intrek genomen in het kleine wachthuisje van het Warandepark; het herinnert hem aan het platteland. Hij wijdt zijn dagen aan tuinieren. In het gebouw waar ooit het parlement zetelde, heeft een geitenboer zich gevestigd. Het toerisme is volledig stilgevallen en de monumenten staan te verkommeren. De gevangenissen zitten overvol.In Oost-Vlaanderen is de situatie evenmin rooskleurig. De haven van Antwerpen is zo sterk gegroeid dat het voormalige landbouwgebied tussen Antwerpen en Gent volledig is omgevormd tot havenzone. Na het vertrek van de Europese instellingen is de haven de enige resterende bron van inkomsten geworden — de laatste hoop voor een verpauperde bevolking.Religieuze sekten vieren hoogtij. Wanneer er ergens een heiligenbeeldje wordt herkend in de vorm van een beschimmeld brood, leidt dit tot een vlaag van religieuze hysterie. De daaropvolgende confrontaties met de oproerpolitie eisen dagelijks slachtoffers. In een wirwar van haastig opgetrokken torengebouwen worden de vele havenarbeiders gehuisvest.Het nieuwe Europa was de stammentwisten beu en greep met harde hand in. Er werden afspraken gemaakt met de 'heerser van de fermettes', BDW; hij mocht de baas spelen. Een andere groep opstandelingen, de racisten, werd levenslang opgesloten in Merksplas. Onder invloed van verstrekte drugs doofde hun beweging langzaam uit.Ondertussen worden er in de salons van Parijs en Berlijn weelderige bals georganiseerd. Heel Griekenland is opgekocht, waar de eeuwenoude Spelen in hun oorspronkelijke glorie worden hersteld. In de Parijse salons zijn de Vlaamse mannen bijzonder populair, vooral bij vrouwen die hun gespierde lichamen bewonderen. Als bestbetaalde groep 'lustmannen' danken zij hun fysiek aan jarenlange sportbeoefening. Zodra ze echter ouder worden, worden ze gedumpt in de fermettes van het noorden.Na het vertrek naar Straatsburg koos 'Le Tout-Europe' Parijs als hoofdbestemming. Dit plan was decennia geleden al in gang gezet, waarbij het centrum van Parijs systematisch werd gezuiverd van armoede. De basis hiervoor werd gelegd tijdens de Franse verkiezingen van jaren her: op een warme zomerdag bleef links massaal in de zon liggen in plaats van te stemmen. Jean-Marie Le Pen werd de tweede politicus van het land. In de tweede ronde was de keuze tussen Chirac of Le Pen, waardoor het conservatisme zegevierde. Sarkozy was daar het logische uitvloeisel van, allemaal dankzij die ene luie dag in de zon.Door torenhoge huren zorgden de conservatieven ervoor dat enkel de superrijken nog in Parijs konden wonen. De armen werden naar de banlieues verdreven. Straatsburg werd het nieuwe zwaartepunt tussen Berlijn en Parijs. Brussel werd in de hoofden van de twee machtigste landen gewist, alsof de stad nooit had bestaan.Van oudsher bleef Vlaanderen varkens leveren voor de Parijse tafels. De boerderijen in West-Vlaanderen dienen als kweekplaats; die regio is relatief welvarend gebleven.Tegen 2050 wordt Noord-België gedomineerd door de haven. De eens zo drassige meersen tussen Gent en de Schelde moeten de enorme bevolking opvangen die afhankelijk is van de havenindustrie. In datzelfde jaar dragen de babyboomers hun enorme fortuinen over aan hun nakomelingen. Dit creëert een nieuwe elite in het noorden die fortuin maakt in de bloeiende IT-sector. Zij worden bediend door de nazaten van degenen die de boot van kennis en fortuin hebben gemist. Deze arbeidersklasse wordt ondergebracht in gigantische wooncomplexen in het voormalige Waasland.Naast deze klasse zijn er de tijdelijke arbeiders met kortlopende contracten. Een enorme dienstensector voedt, kleedt en verzorgt deze megasteden: van fastfoodketens voor havenarbeiders tot koeriers voor de banken. De Schelde vormt de centrale ader die deze meanderende metropolen bevoorraadt.In de oude kernen van wat ooit Vlaanderen was, wordt het verleden kunstmatig in stand gehouden. Sommigen betreuren dat deze exclusieve historische gronden niet langer door de 'oorspronkelijke' Vlamingen worden bewoond. Men fluistert dat de bedienden van de nieuwe rijken de ware nazaten van de Vlamingen zijn. Zonder inspanningen om deze bevolking te betrekken bij de hedendaagse cultuur, grijpen de ontgoochelde bewoners van de megasteden terug naar de eeuwenoude woorden van religieuze vertroosting.In 2050 worden de historische steden echter definitief overspoeld door het stijgende water. Er is geen redden meer aan. De kustlijnen raken overbevolkt en de leefbare ruimte wordt schaars. In Brugge stort het ene huis na het andere in; de waterspiegel staat zo hoog dat het water tot aan Brussel reikt. Vlaanderen spoelt weg...In de Europese salons reageert men slechts met verbazing en gespeelde verontwaardiging op het bericht dat het eerste Europese handelshuis in Brugge door de golven is verzwolgen. De geschiedkundige dienst wordt op het matje geroepen en een commissie wordt opgericht, maar het plan om de zeespiegelstijging tegen te gaan, wordt al snel opgegeven. Er wordt slechts één gigantische brug gebouwd tussen Berlijn en Parijs — een zwevende stad waarop geleefd kan worden. Alles onder de brug wordt onherroepelijk aan het water prijsgegeven. foto verf ed +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed/ https://www.2dehands.be/q/verf+ed+rooie+flikkers+amsterdam%3a+montaigue+de+quercy%2c+frankrijk/ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
83 0

10 May 2024

Paper lanterns in her honour, am I haunted by her ghost because of our resemblance? Drowning in fatigue from being mindless, I could walk until my feet bleed, guilt seeping into my pores with the sun. I am scared of hearing my thoughts on what I have become.  I'm not sure what is missing and what will be complete if an unspoken promise may be fulfilled. I think I will always have to deal with the aftermath of being unwanted, it is insidious and has trickled like poison into my psyche.   I never found that I was worthy of the chances given to me, nothing resonated with the lack of esteem I hold of myself. It is dangerous to live without a purpose, let alone the feeling of worthiness for being alive. This year different, I look to the future as a possibility, albeit daunting, rather than a punishment for having lived until now.   

elsiepelsie
8 1

10 May 2002

I can barely believe when I say I am writing this, a year from when I remember last writing and feeling the way that I did before I turned a year younger than I am now. The issues were similar, at a different level of gravity, and they manifested in a way unlike they do this year. I'm still riding upwards waves, and I'm still trying to drown myself in things which make me neglect myself. I repeat the same things over and over again, here and elsewhere.  Recently I fell sick and celebrated the consequences. I now mourn recovery in a forever search for meaning. My insides are melting for a void to settle. No more than an empty music box, an image bound to fade with time.  Nonetheless, I wish you a happy birthday and for you to remember this day only being an example of the many days that have been and the many days to come.

elsiepelsie
0 0

vandaag, en andere dagen die tegen de gang van de zaken in bewegen

Ik voel me, mee met jou, moe van mezelf worden.  Het is een gevoel dat krachtiger wordt naarmate je ervan bewust wordt gemaakt. Ik kan me niet bedwingen, en ik zou wel willen maar ik kan ook niet echt op gang komen; tot op volle kracht alle zeilen bijzetten. Waar je me vindt, is waar ik besta, begrijp je dat? Het is een dag zoals alle anderen: kaal en verlaten en leeggeplukt, besta ik weer en weer en weer op dezelfde manier. Ik word woedend wanneer ik daar moeite voor doe, want net dát is reageren: echte emotie bestaansrecht gunnen, het daglicht doen zien, de touwtjes in handen doen nemen. Ik moet reageren want ik veroorzaak niets dat beter is.  Alles is beter dan dit.  Beledig me door me te ontkennen. Ik wil zelfs minachting voelen; alles heb ik over in ruil voor minder kwetsuur. Minder pijn, prangend is de lokroep van morgen al. Wil je me aub doen vertragen, want ik houd het niet langer. Het is toch duidelijk dat dit gedicht een noodkreet is? Maar wederom is het poëzie; de act van dit geschreven te hebben is dus allesbehalve overtuigend te noemen. Is het artistieke vrijheid die me dwars zit? Dankzij artistieke vrijheid heb ik geen stem.  Wel heb ik jou, die in mijn dromen naar me kijkt, door me heen zwaait met de armen, want ik ben er niet, zou er nooit geweest zijn, als ik ik niet ben. Daarbovenop is het een droom, dus was ik er sowieso niet. Vertelt dit gedicht iets over dichten of eerder over pijn, mijn pijn, die nog het luidst van al weerklinkt? Ik altijd met mijn tragische beslissingen en de ontreddering nabij: hier mag een overdreven slotzin zich toch wel beginnen aankondigen, als een soort retrospectief. Allesbehalve beter eindigt het gedicht, de show, de betovering. Lieve jou, ik ben moe. Ik kan schrijven wat ik wil, maar niet willen wat ik schrijf.

Dries Verhaegen
39 2

In alle talen van de regenboog (2)

  Ik maak zelden notities. Ik vergeet. Gewoon alles. Soms mijn onderbroek. Zelfs op die schrijfcursus waar ik doorgaans zeer bezopen zit. Behalve toen. Die ene dag. Een letterdokter kwam. Hij noemde zich verwarrend weg, Archibald Algebra. Ik greep mijn pen. "Het is belangrijk dat hetgeen men brengt in een vertekend kader leeft. De achtergrond dient te misleiden. Beperk bij voorkeur sterk het aantal lezers. Schrik ze af. Verdrijf het beest. Immers, bevooroordeeld zullen ze, de meesten zijn. Daarna kan men in vrede, onvrede, in vrijheid, ongebonden schrijven, zwevend boven, toevend tussen, simpelweg misschien zelfs op de lijntjes. Het mag zomaar leugenachtig, lelijk of toevallig prachtig, domweg oerbekend of in een taal dusdanig vreemd. Het is gelijk de liefde en het zal, het mag gewoon gebeuren. Echt en pen met fun, vol zen of onzin. Soms is er een ader die in het verleden springt, het heden troebel maakt. Alles mag vergaan zonder dat getuigen deze ramp moeten beleven." Dit alles stelde mij immens gerust. Daarna ging Archibald nog door, hij sprak. "Beste cyclopen, helderzienden of malloten, wezens met of zonder kloten. Dit is uw opdracht voor vandaag: Try, pretend to be the man himself and write just like my friend. His name is William. His head thinks Shakespeare."   Ik deed toen dagen niets en toen de regenboog verscheen, heb ik geschreven voor den uil en voor de lol.   oh bee oh bee 'i thou I saw some beauty little beast we prayed in spring loved summer sun found no decay twin halcions sang gospel tunes on happy days now greyish dust and silence loom early evening shades have come faulty flowers fade cruel endings doom oh bee oh nee while I hang shall thou still live  shall thou can see black blossoms thrive while I die shall thou try solemnly taste the bitter nectar high up in my dead men's tree       Het gedicht 'Oh bee oh beast' verscheen in  'Harmony Gold (1)' en werd gelezen door 4 ramptoeristen.

Bernd Vanderbilt
8 0

Lege dagen

Als ik binnenkom in je favoriete koffiebar merk je me niet op. Je zit te schrijven. Het koordje van je blauwe armband danst op en neer, ritmisch mee met de beweging van je hand. Ik vraag me af wat je neerpent. Gaat het over mij? Ik neem een grote slok koffie, lepel langzaam wat melkschuim. Zonder suiker. Ik wil proeven hoe ik me voelen. Bitterdroef.            Ik wil bij je komen zitten en je hand nemen. Je vingers strelen, langzaam. Net als toen.          Zou je het toelaten? Kon ik maar en had ik maar. Spijt verteert me. Ik at al dagen niet. Het huis voelt leeg. Het bed is half beslapen, het laken rimpelvrij. Ik kook teveel, zit eenzaam in de sofa. Niemand moppert om de vuile vaat. De kat miauwt vertwijfeld. Hoe lang nog? Wat daarna? Mijn leven staat in wacht.                                                                  Ik staar verweesd naar mijn kop. De koffie is lichtbruin geworden. Koud en smakeloos. Als ik opkijk, ben je weg.

Melanie Huyghe
19 0
Laad meer ...