Lezen

Blessuretijd

De horde was verdwenen jouw lichaam een gat in de dag op een onbeslapen bed ik liep niet om het rauwe vlees heen Ik raapte je ledematen bij elkaar joeg de kraai de kamer uit terwijl ik je op schoot nam een oud kind met wartaal in de mond De lakens en stootkussens waren zoek met de zoom van mijn hemd stelpte ikjouw woorden die uit hun oevers traden naakt en glanzend rood De afgrond glimlachte scherpe randen trok ons dichterbij als zusterbloed toegewijd peuterde ik de kogel uit elke rafelige lettergreep

Elise Vos

46 4

De stand van de middenstand part II

Karolien hoorde het slot klikken. Ze probeerde nog een spurt tot de deur maar haar vermoeide benen sneden haar de adem af. Gespannen keek ze rond zich heen. Omgeven door karkassen zakte de moed haar in de schoenen. Een koelcel openen van binnenuit kan niet. Er was niemand meer in de winkel of het atelier en thuis wachtte niemand. Haar ouders zouden haar op termijn wel beginnen missen, daar was ze zeker van en sowieso: als de beenhouwerij morgen niet opengaat en de eerste klanten, altijd dezelfde klanten, voor een gesloten rolluik staan zal er alarm geslagen worden. Allemaal te laat natuurlijk. Tegen die tijd zou de kou die zich als een sluipmoordenaar rondom haar manifesteerde haar helemaal hebben ingepalmd. Zoals een zeeman een zeemansgraf krijgt zo krijg ik ook wat me toekomt met deze mindere tijding, dacht Karolien. Omdat ze de koude voelde dacht ze onwillekeurig aan ijsberen. Ze dacht, beroepsmisvorming, in één moeite door wat er met een ijsbeer te doen viel. Zou ze er paté van kunnen maken? Ijsberenpaté. Heerlijk op een toastje tijdens de feestdagen. Ze moest lachen bij die gedachte. Ijsberenpaté verkoopt niet, daar was ze zeker van. Geef het kind een naam en het verkoopt, zei haar vader steeds. Haar pa was ook een beenhouwer geweest, een spekslager feitelijk. Zij was enig kind, het lag voor de hand dat zij de zaak over zou nemen en zo gebeurde ook. Na haar opleiding in Maria Spermalie te Brugge begon ze te werken bij vader. Stiekem droomde ze van een traiteurzaak maar daar kon volgens hem geen sprake van zijn. Niemand zat te wachten op steeds dezelfde, veel te zoute en anderszins weinig smaakvolle schoteltjes. De magnetron was een hype die dra over zou zijn. Traiteurs hadden geen toekomst. Wel mocht ze een nieuwe naam voor de slagerij bedenken. ‘Het gewassen varkentje’, doopte ze haar eigen zaak. Ze vond het jammer de iedereen in de buurt toch bij Versluys bleef zeggen. Haar vader, Erik Versluys, had destijds geen moeite gedaan om een originele naam te bedenken. Ze zag haar adem wolken. Ze stelde zich voor dat ze een schoorsteen was. De gedachte alleen al maakte dat ze het iets warmer had. Een schoorsteen in een voor het overige volledig bevroren omgeving hoe zou die zich voelen? Eenzaam waarschijnlijk. Karolien was ook eenzaam, ze gaf het voor het eerst toe. Niet enkel nu. Al een hele tijd. Tussen mes en vlees zit weinig menselijke warmte weet Karolien. Ze was graag bemind geweest door een man. Een sterke kerel die haar zacht op het bed legt en met zijn liefdesdolk haar vurige onderwereld ontsteekt. Terwijl ze zich een beeld probeerde te vormen van hoe die man er uit zou moeten zien, wreef ze over het karkas van een varken. Alles aan dat karkas was stijf. Stijf en hard. Ze wilde iets hard. Ze wilde iets hard in haar. Diep in haar, wilde ze. Dieper en dieperen sneller en sneller. Ze hijgde, ze krijste als een gnoe. Bij de laatste slag blies ze haar laatste adem uit, met wat rest van het ooit fiere dier nog in haar.

Thomas De Mulder

12 0

Snapchat van een dode man.

“Is het eindelijk zover?” Een vormeloze gestalte – zwarte schaduw – besluipt me, hurkt over me heen. “Maak het af”, zei ze half lachend. “Toon dat je de ballen hebt om te gaan” Ik keek in haar ogen, zag niets en boog het hoofd. In een zee van grijze kiezels bemerkte ik een sigarettenpeuk met rode lipstickafdruk. Er was champagne en Miles Davis in een rokerige sluier van prettig geroezemoes. Het leek me best gezellig daar. Dit is geen sterven, dacht ik nog, dit is slechts traag vallen.

GeertDS

13 1

Koningsvisser

Met zijn kleurrijke vederdracht in aanvalsmodus snijdt een mannetjesvogel door het troebele vijverwater. Het onderwaterleven houdt voor luttele seconden hun kieuwen stevig dicht. Een robuuste kop met vinnige ogen komt vliegensvlug boven. Met enkele slagen van zijn blauwe stevige vleugels spat hij de laatste druppels water van zich af en blijft even ter plaatse hangen. Uit zijn snavel bungelt een minuscuul visje. Zijn pienter lijkende ogen speuren de omgeving af. Zijn kopje beweegt heen en weer totdat hij opvliegt naar de laaghangende takken die de vijver deels verborgen houden. 'Spits, spats,' met enkele welgemikte slagen tegen een dunne tak slaat hij het visje te pletter. In drie slokken is het opgepeuzeld. 'Hup', daar gaat hij opnieuw het water in. Met een formidabele duik 'vliegt' hij haast door het water. Deze handelingen voert hij wel een twintigtal keer uit. Vanop een afstandje, verscholen in de takkenwal, observeert een van tak naar tak springend roodborstje hongerig elke actie van de ijsvogel. Vogels communiceren, op hun manier.

Zonsondergangdromen

25 0

NovemberVers 6/11

Jaren regen in mijn bed. De letters vliegen als een stuiterbal van de planken en stellen de vraag gericht: waarom al jaren met steen bezet?

APA

11 0

Koeien op reis

in de veewagen wat over blijft van de wei - loeiende koeien

Margaretha Juta

8 0

#novembervers het fotoalbum dag6

#novembervers2023 het fotoalbum meer lege, dan volle bladzijden, vind iken godvergeten foto's en ik er niet te zienflarden, in kanten foto's witgrijze blikkenen iets wil vasthouden, herinneringen ik sla het rode exemplaar dicht en gruw lichtwaarom slaat album me in het gezichtdurf ik nog te duiken, in witgrijze flardenen vinden, in verleden kanten parels schutbladen van een perkamenten soortongekreukt gekrenkt, doen me duikelenik kantel, en meer blikken flarden me terugnaar toen, en ik, parel, godvergeten werd @linde20231106#novembervers2023#dag6

de jutte acrobate

1 0

#novembervers2023 - Ja, daar

Het gesloten jaagpad naast de Rubensstraat met de bloemenmarkt en de kringwinkel is voor huisdieren zonder vervoersbewijs

Thomach

18 0

Dag vreemdeling (NovemberVers)

Dag vreemdelingDag mysterieuze man in de straatIk wandel jou voorbijen jij mijen het regentop straat en in mijn hoofden ik vraag me afof het ook in jouw...Bescherm jij ook je gedachtenmet die parapluzoals ik doe nu?Ik kijk in jouw ogenen jij in de mijneen terwijl onze blikkenaan elkaar blijven klevenvallen de regendruppels langs ons heenMaar ze raken ons nietZe beletten ons niet elkaar te zienEn terwijl de regen die strijd verliesten druppels zich tevergeefs aan het rioolijzer vastklampenom niet te verdwalen in de massablijven wij in elkaar verdwalenop zoek naar verhalennaar gedeeld leeden naar een warm broodop een gedekte tafel

Lennart Vanstaen

2 0

Allemaal Rocky

Een volwassen man die niet weet wat hij later gaat worden. Wat zeg je daar tegen? Tja, hooguit dat hij een twijfelaar is. Soms droom ik nog van een carrière als acteur. “Het is nooit te laat”, kan ik aardig zeggen en dan lijkt het gemeend. Een verhaal vertellen gaat me ook redelijk af. Plankenkoorts duurt welgeteld drie seconden. Maar nu nog op dat podium? Beter niet. Maar soms gebeurt er iets. Er is niemand die het ziet, hooguit enkele huisgenoten. De volgende scène speelde zich af toen ik met onze jongste op een avond opnieuw naar de film "Rocky" keek. Op het einde van de boksmatch, meteen het einde van de film, roept Rocky naar zijn vrouw Adrian. Het is een iconische scène. “Adriaaaaan”, roept hij een paar keer na elkaar. (Spreek de naam in het Engels uit, mocht u het willen proberen.) Zijn vrouw komt van achter in de zaal naar de boksring gelopen, verliest onderweg haar pet, maar bereikt toch het podium. Ze vallen in elkaars armen en zeggen “I love you” tegen elkaar. Ook al heeft hij de kamp verloren, de liefde is de echte overwinnaar. Ik was opnieuw geroerd en kon niet anders dan net als Rocky naar Adrian roepen. “Adriaaaaaan”, riep ik. Ook met een ietwat scheve mond, net zoals Stallone. Ik was wellicht te enthousiast. Een kenmerk van de onervaren acteur. Mijn vrouw schoot wakker en kwam in paniek de trap afgerend. Ze dacht werkelijk dat ik iets had gekregen. Een hartaanval of zo. Onze jongste zat zich op de grond een kriek te lachen. Ik meende nog snel “I love you” te zeggen, maar ze was al terug naar boven vertrokken. “Ik vond het wel oké”, zei onze jongste, nog steeds op de grond. Och ja, we kunnen niet allemaal Rocky zijn zeker?

Rudi Lavreysen

28 2

Ingehouden

Geweldig gewelddadig kronkelde je In mijn warme armen. Erdoor doordrongen Je kussen kussend Schreeuwde je in stilte. Ik begon te stoppen.

Dieter17

10 1

Franse les

eerst sneeuwwit, al snel zwart van de woorden; het schoolbord Frans

Margaretha Juta

14 0

#novembervers toertje rond de blok dag 5

#novembervers2023 leef slim in verte, bannerwoorden, leef en slimik onderweg, denker, wilde beide woorden pakkenme eigen maken, maar verdoolde ik, in gruzelementenmogelijk teveel vertes en meerdere levens ongezien bezieling reikte ver en wilde ontplooien, verzenen me tot nieuwe onderweg en andere kijkproject had schaduwkanten en keek me in de ogendaadwerkelijke wist, wegkijken werd geen optie scharrelen naar succes greep me bij de harenkrulden voor tien en niet ongezien, bleef ikin scherpe koude hangen, slim werd haasten leef een kluwen, als stoompot onder druk niet denken onderweg, dacht ik er kortgruzelementen wilden onder ogenen verpakten haast en in gedachten, zat ikbanner slim, leef was deel, scherpere koude werd ik wou eerlijk verdeeld, binnen mezelfhouden van, moeilijke project en in krullen bezielingals naar meer levens kon ik zien, leef slim reikte vereerst vergaren, meerdere stukken, placht ik woorden herpakten, niet wegkijken en doen garenin onderweg schaduwkanten, onderzoek haast onder drukstoompot, bevatte gruzelementen, scherpere wellichteerlijk verdeeld, wilde ik, eigen maken, ik dan weer dichter @linde20231105#novembervers2023#dag5

de jutte acrobate

1 0

Heel wat

Niemand heeft het gemerkt. Dat is goed en niet goed. Dus ja : ik was het. Ik zat in het restaurant aan een tafeltje met mijn man en schoonvader. Na al die tijd. Niemand zag het. Ik weet niet meer hoe het moet. Maar ik probeer. We zaten vlak bij de deur. Ik kon weg wanneer ik maar wilde. Er was iets met het licht : te geel denk ik. Een mannenstem denderde door Nina Simone. Ik probeerde mij te focussen op het gesprek aan onze tafel. ' Hebben we al gegeten ?' vroeg mijn schoonvader. Ja, dat hadden we. Mijn hart bonsde. ' Je doet het goed ' kalmeerde ik mezelf. Aan de bar krijste een vrouw een gat in mijn trommelvlies. ' Hebben we al gegeten ? ' vroeg mijn schoonvader weer. Mijn kleine hersenen draaiden even om hun as. ' Blijven ademen ' zei ik tegen mezelf. 'Ik zal een foto nemen ' zei ik. Ik deed een paar passen achteruit en tikte op de rode cirkel. Daarna toonde ik hem de foto. ' Ben ik die oude man ?' ' Ja ', zei ik ' en je ziet er jong uit voor je leeftijd'. Ben ik deze vrouw die aan tafel zit met haar man en schoonvader ? Ja. Deze mensen zijn waar. Deze twee mannen maken geen deel uit van de leugen. Twee pijlers. Dat is heel wat, gezien de feiten. ' Hebben we een paraplu bij ? ' vroeg mijn schoonvader. ' Daar ' antwoordde mijn man en wees naar de paraplubak bij de ingang. Later liet ik de regen tegen mijn huid kletsen. Deze waarheid moet in mijn gezicht gekletst worden. Ik moet de leugen nog meer beseffen. Iemand moet de leugen uit mij zuigen en mij injecteren met de waarheid. De waarheid moet in mijn bloedbaan geraken. Dan kan ze gaan stromen. Pas dan kan ik worden wie ik ben.

Ann Henri

20 2

Leven als techniek

Een prachtegaal versmacht in een te krap kooitje een vogel zong niet meer een fijnste lied zat slechts op zijn stok tot schaftijd binnen schuift een vogel at alles wat hij horen wou terug op Hij liet zijn vogel vrij zo kon hij hem ontvangen als een gemis om naar te verlangen

Anton Nymand

5 0

Zondevoeding

Schaamlijk slorpt elk geluid op als een niet te drogen spons, dorstige assen zweven dartel door onze leden slapende tintelingen als herinneringen aan zwangere luchten van lente In zijn schreeuw hoorde ik de pijn van mijn verlies als overlevering van een transplantaat

Anton Nymand

18 0

#novembervers2023 - De parking

Verse koude schotels met belegde broodjes en koffie op de parking De frituur is mijn plek tijdens de feestdagen

Thomach

3 0

Afscheid van Baloe

Mijn manneke, m’n allerliefste vriendje,Ik was niet voorbereid.Je gaf het al eerder aan, maar we hadden het druk met onze mensen. Mantelzorg in stereo. Stress, omdat de dood loerde, eveneens in stereo. Ondertussen was je, rustig en lief, zorgzaam en bescheiden, zelf bezig met je eigen aftakeling. Ik was niet voorbereid.Ik had het niet gezien. Wilde het niet zien. Je had pijn. Je wonden genazen niet. Je pootjes hadden het opgegeven. Je werd op korte tijd blind. 11 jaar was je er altijd voor me. Elk moment van rust, tijdens onze zorgelijke tijd, stond je naast me. Aan m’n voeten, trouw en bezorgd. Elf jaar samen. Van Vechmaal naar Spanje en tientallen keren heen en weer, tot Tongeren en Cambridge. De favoriet, overal waar je opdaagde. Ellenlange wandelingen, tot je broze pootjes het begaven. Mee naar de slaapkamer ging niet meer. Je wilde zo graag met je papa en mama mee, maar de trappen waren te hoog. Steeds geduldig wachtend tot we er weer waren. De grote beschermer en vriend van onze meisjes. Wat waren ze dol op je en jij op hen. Knuffels in het kwadraat en wandelen tot we er zelf moe van waren. Je was de beauty van de hondenwei. In stijl, vriendelijk, maar toch gereserveerd. Je was een klasse-hond. Iedereen bewonderde je. Kinderen riepen van ver, hoe schattig je was. Je was en je bent mijn allerliefste vriendje. Waar mensen faalden, stond jij altijd voor me klaar. Onvoorwaardelijk, altijd tevreden. Opgewekte ziel. Oude ziel. Vlieg, m’n lieve Baloe. Speel in de eeuwige jachtvelden met je hondenvrienden. Ren, blaf, bedel en voel je vrij. Vrij van pijn en beperking. Voor altijd in mijn hart. Dankbaar en vereerd dat je bij mij wilde zijn. Onze zielen ontmoeten elkaar terug, ergens in de toekomst, achter de regenboog… Vaarwel mijn lieve manneke.

Heidi Schoefs

29 2

Veldrijden #NovemberVers

#NovemberVers Ik kijk naar TVVeldrijden voor jonge vrouwenZoë Backstedt wint! 5

littlebelgianwriter

9 1

Wind #NovemberVers

#NovemberVers De wind waait door deBladeren ruisen wild enGeruis dat verdooft. 4

littlebelgianwriter

7 1