Lezen

Ciarán I (NovemberVers)

Een kraai zoekt wat extra sterke takjesen wij met z’n vieren de tijd om nog snelhet groen op te zoekenvoor het donker Een onderhoudend gesprek tussen twee oma’svoor een Andersoniaans voorbijrijdend raameen bries door het nieuwsvan morgen We volgen de paaltjes met libellenZe herkent een oog in een knoestIs dit het oogvan Ciarán? Haar sokken zijn nat door de plassenZe vraagt wat ik schrijf op mijn handIk zeg haar: stiltevoor de storm.                   

Lennart Vanstaen
8 2

Kracht

zijn gezichtstrekken  vervaagd, maar niet zijn kracht; helende Boeddha  

Margaretha Juta
6 0

#novembervers toertje rond de blok dag 2

@novembervers2023   geen toertje rond   vandaag paste ik voor een toertje rond in nederige stek, me teveel musketiers er verzameling koekjes van eigen deeg vliegende uitnodiging, verbond sprak aanstormende schaar, vergat onderweg wind en tijd, zon en maan, en wortels met zonder eiwitten werd, rijmde niet maar lucht loste op, toch eetbare bakte   schaar musketiers en genoeg onderweg huiselijke uitwaai en vliegende schotels toch storm in eigen hoofd, rijmde niet hart en huiselijke geluk, kon ik nog zien en eetbare en wortels en eiwitten vloer en wind dan wegwaaide musketiers mee of gemis, of geluk werd, lucht loste op verhaal, werd vliegende novembervers   @linde20231102 #novembervers2023#2

de jutte acrobate
7 1

#novembervers2023 - Boodschappen

Gerookte kip Huishoudtoestellen  op bestelling;   Gerookte parkkonijn  met Schone van Boskoop als ontbijt: Reclame  

Thomach
5 0

NovemberVers 2/11

Het blad heeft niet de kans gehad om een eigen kompas te volgen, vandaag heeft de wind beslist. 

APA
13 1

Twee november #NovemberVers

Twee november isDe dag van de doden enVeel herinnering 

littlebelgianwriter
10 0

Herfst #NovemberVers

Nog steeds bladerenAan de bomen, groene herfstKleuren nu de dag! (Geschreven op 1 november 2023)

littlebelgianwriter
4 1

novembervers 211

licht van amber zoetheid van aarde schreeuwende voetballertjes zwoegend met een bal zwemmen herfstbladeren  omgeslagen als dagboekbladzijden en weer een tegendoelpunt en weer applaus  in een niemandsland van kerosine nicotine plasticine

peter mmm Verreth
12 2

Het hadden wij kunnen zijn

het had het dak van het huis kunnen zijn, dat vandaag op mijn hoofd viel, maar het waren slechts herfstbladeren  uit de oude eikenboom in de tuin  die naar beneden dwarrelden,  het had de buitentrap kunnen zijn, die onder mijn voeten inzakte, maar het was slechts de trampoline  in de tuin, toen ik er samen met  de kinderen op sprong, en die het voor altijd begaf, het had een bom kunnen zijn,  die ons de schrik van ons leven gaf, maar het was slechts oud vuurwerk, dat de buurjongen in de schuur  had gevonden en wel moest   afvuren, hoewel het nog lang  geen oud en nieuw is, al die vreselijke dingen de gruwelen van de oorlog, ze hadden ons kunnen overkomen, de dood, de ontheemding, de verschrikking, voortijdig, ongevraagd, ik zet de tv uit, en kijk naar de hemel, me afvragend wie ik toch  kan bedanken  dat we het in dit land   zo goed hebben   

Margaretha Juta
13 1

Zeeppaardje

  Er zijn dagen dat ik enkel dieren koop. Afgebeeld. Stillevens. Olifanten op twee repen chocolade. Limonade met een lanterfant. Handzeep met een pony. Varkentjes op dunne folie. Moedig rood. Het vlees is dood terwijl koetjes durven lachen in een doosje. Kaasblokjes. Voorzichtig echt en straks aan de kassa wil ik in haar armen vallen. Schat. Mijn lieve vlam. Geen van deze woorden zal ik uitspreken. Ze weet het al. Ja. Ik durf. Ik vraag het daarom toch. Of zij ook zeeziek wordt gezeten op een paard. Ze lacht met beide ogen die mij kennen, zo veel snappen. Enkel op een zeepaardje. Alleen in jouw tentakels. Dra gebeurt het. Met een schaar. Ze is immers meedogenloos. Knipt alles middendoor. Bankkaarten. Toekomstdromen. Mijn vrijheid en toch. Ik houd zo veel van haar.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
10 0

De pech van een piekeraar

Steeds denken dat je zult vallen  Is beter dan vallen door het vele denken 

Deejay
10 0

Vandaag is gisteren niet

Vandaag is morgen niet, zei ik gisteren ik hoopte op zonsondergang en kreeg 'm pas lang na ochtenddauw  de wolken van gisteren hebben de zon eens roem geschonken  de regen van gisteren ligt nog in zijn plassen  soms laat de wind van toen mijn haren opwaaien voor een korte dans maar soms ligt hij erg stil, zwijgt als het graf dat gisteren is  vandaag blijft gisteren en juist daarom is vandaag zoals het werd geboren

Ayla
13 2

novembervers 111

word ik wakkerjij dichtbijmaar ook is houten razernijjou treft geen schuldje was weer ziek’t is in je hoofdik wacht categoriektel het getikvan de klokvan de regendruppelsop zinkjou treft geen schuldik heb geduldzo pulken nagelszand is mul

peter mmm Verreth
15 2

#novembervers2023 - Niet te missen

Te koop in schoner Schoten: Sparta De fietsers in zinloze schooluniformen In de haarstudio drinken ze Leffe De jonk vrouw is een bitch  

Thomach
4 0

#novembervers toertje rond de blok dag 1

toertje rond den blok   toertje, er fluiten naar, had ik, iets bruiste onderweg alsof ik blok nooit vroeg, niet wist ik, wie dan droeg niets onderweg, te vatten, fletse poging tot controle iets liep voorbij, tijd en boterham, wou me kelderen   poging tot ingreep onbegrepen, bleef er fluiten naar handvatten vergrepen, niets liep, zoals ik ooit droeg in kelder stond mijn water, ongezien, er als botertijd me afketsen, was blok, mijn favoriet, nooit dieperik   iets floot, me ongezien terug, vinger naar me vroeg het niets met zonder handvatten, veel te korte broek slungelde, liep voorbij, in vertrouwen me bruisende net als blok, controle en alsof muren me begluurden   me in greep hield toertje, en hand, ik ernaar fluiten edoch durfde niet loslaten, er slungelen en dieperik vinger, niet ik ernaar vroeg, en in kelder mijn water bruis met zonder, broek werd controle, ik ongezien   @lindemoreel20231101#novembervers1

de jutte acrobate
9 0

Ons laatste gedicht

Laatst sprak je na dagen oogcontactloos leven& liet je de tafelsprakeloos & onafgedekt achter de muren hebben orenmensen praten graag& zelfs de liefdesnerdsweten niet waarop of waaraflaat staan waaromde zijlijn schreeuwt om kaarten de zwarte kat heb je afgestroopthet beest in een zak gemoffeld& met diens vel hem toegeknooptje hield nochtans altijd al van sphynxkatten de zak kattenkwaadsmeet je in het diepste stukvan de Mechelse vaartdaar waar water onderin water sluiptmaar geen mens van weet dat het er isgrote gevlekte Afrikaanse katten leven er gelukkig maar gehokt een zak voeding voor de bodemin de bodemloosheid van November& ons dal voor even gedicht               ons laatste gedicht hoe je de rollen keertal waren we dat ooit verleerdwie is nu groot wie is nu kleinhet eenzaam tezamen zijn een allenigheid die voor twee teltde opzichtige stiltetussen vier wandendie ons vierendeelt& onze bakermat in flarden scheurt in December – week driehet winterrot vastgeroestop onze fluwelen fundamentenwaar ooit veel volk over de vloer kwam en wij zijn de toeschouwersin dit grootse schouwspel van menselijk verval de bouwbevallige bruingebladerde muren                             die ons huizen het kot ligt helegans overhoop& enkel & alleen verdriet stapelt zich torenhoogwe zetten de vlam erinzo dat iedereen zien kan wat we konden                                      & wat we kunnenwe likken de borden droog      laten het vuilnis staan      & geen plant krijgt voeding vandaag Pak mijn handzeg me je tanden staan scheef& je ontbreekt er wel een paar                nog één laatste keer zeg me nog eens dat imperfectie niet bestaat duw mijn ogen uitdoor de brilglazen heenduw me breekbaarkus me doodstilde zwarte kus van ons laatste intellect         onze laatste gram menselijkheid schreeuw nog eenmaal dat het bestek zichzelf niet betaaltde deurmat ook vanavond ongebruikt op zijn gemakje schoenen mooi op zijn plaats & ze lopen vandaag niet wegde broodplank schreeuwt om een mongoolmet een verkeerspylon op zijn hoofd& punk is al jaar en dag dood vandaag was de dag wispelturigvandaag was de dag maandagde kindermoordbrug aan de Brusselpoortis nog steeds in werking& geen dag staat stil      & wij zien ons laatste licht         wij zien dat de tijd alles dicht         wij hebben ons laatste gapend hol gedicht         ons laatste gedicht

Schrikkentist
18 1

Wat is het om jou te zijn

Bladeren in allerlei tinten vliegen in de lucht. Zich klaarmaken voor wat komen zal, dansen ze in het rond. Ze kleuren de hemel in een palet dat niemand zich ooit voor ogen hield. "Herfst", wil ik schreeuwen; mijn boek glipt uit mijn hand, ik word omringd door een hitte veroorzaakt door een knetterend haardvuur. "Herfst, dans met mij in de kou. Laat me voelen wat het is om alle nuance te verliezen. Hoe het is om los te laten. Naakt en kaal, staan jouw bomen daar. Of toch bijna, want hier en daar zijn jouw stammen nog bedekt door vergeten bladeren. In deze tedere vormen verschuilen zich wintervogels - en dieren? Zo kan de nakende storm hen niet raken, toch? Oh, herfst, laat me jou zijn." Glazige ogen duiden erop dat ik de aandacht naar binnen verleg, éven voel ik wat het is om herfst te zijn. Met tintelende handen ga ik naar de volgende pagina van jouw verhaal. "Oh herfst, wat is het om jou te zijn."

Zonsondergangdromen
22 0

Yntern as ek ekstern - Frjentsjer - Novembervers I

It is wer griis, wietkâlde sinnepanielende lampen stean ût

PauperGab
25 2

Het gaat niet. Versie 2.

Ze ligt in bed en slaapt nog lekker, de klok slaat vier uur in de nacht. Ze weet heel goed: straks gaat die wekker, steeds veel vroeger dan verwacht.   Ze schrikt heel erg, om zes uur stipt.  Als ze dan opstaat is ze nipt. Ze heeft geen zin in veel gejaag maar voelt toch schuld, gewetensvraag.   Ze wil weer stil en klopt. Haar hoofd draait verder, de wekker stopt.   Ze is kapot, het gaat echt niet. Wat ze wil, is keihard schreeuwen: ik heb veel te veel verdriet! 

Melanie Huyghe
10 1

Vredig

je steekt je hoofdje door de kier van de deur, ik kijk op van mijn boek, je loopt naar me toe, ik reik je mijn hand, je schuurt tegen de bank, ik lach naar je, je likt mijn vingers, ik trek mijn hand terug, je springt op mijn schoot, ik streel je hoofd, je gaat tussen mij  en het boek in liggen,  terwijl je zachtjes spint, kom ik tot de laatste zin,  leg het leeslint  tussen de bladzijden, klap mijn boek dicht, leg het op tafel, geef me over aan dit vredig tafereel  

Margaretha Juta
4 0
Laad meer ...