Lezen

De tijd

Tijd, een stille stroom die als een fluistering door het weefsel van ons bestaan sijpelt. Onze dagen dansen samen als een betoverende ballade, elke noot vol van betekenis en schoonheid. Ze vormen een symfonie van kloppende harten, een ritme dat ons begeleidt, altijd en eeuwig. Elk moment in het universum, er onstaan levendige taferelen op het canvas van onze herinneringen. De tijd, als een verhalenverteller die fluistert in het oor van het verleden, het heden en de toekomst, spreekt de taal van geheimen en mysteries. De seconden tikken als de zachte zucht van de wind die door een verlaten straat woed terwijl de minuten ritselen als bladeren in een zomerse bries. De uren galopperen als paarden op een open vlakte, hun hoefslagen als tromgeroffel in het onophoudelijke ritme van het leven. Tijd, de stille dirigent van ons bestaan, leidt ons door wisselende seizoenen van groei en verandering. Als een zorgvuldige verteller onthult hij het verleden, het heden en de toekomst, terwijl we luisteren naar het verhaal van ons leven, geweven in de taal van de tijd. En terwijl we blijven reizen op dit pad, blijft de tijd de onzichtbare draad die ons allen met elkaar verbindt, een eeuwige stroom van momenten, in een betoverend ritme van ons menselijk bestaan.

Jarno

6 0

Procrastinatie

Procrastinatie De definitie hiervan Zal voor morgen zijn

SvenR

18 1

Maandag

Deze ochtend liep ik een vroegere buurman tegen het lijf. We hadden beiden, in twee verschillende werelden, ergens in de vroege ochtend, besloten om ons niks aan te trekken van de stromende regen. Hij liet z’n hond uit en ik deed m’n sportwandeling.‘Heidi, jouw buurman is dood’. Waar is hij aan gestorven?’‘Kanker. Daarbij was hij al jaren verslaafd.’Een andere wandelaar mengde zich in het gesprek, terwijl z’n drie cocker spaniels, doorweekt van de regen, bleven rukken aan hun leiband.‘Dat heeft niks met drugs te maken’, opperde hij. ‘Mijn vrouw is vorig jaar ook aan kanker gestorven en die was niet verslaafd.’Ik herkende zijn stem. Dat was een jeugdvriend van de kleuterklas. Tussen dit gesprek en ons laatste, zat minstens vijftig jaar.‘Ik was vroeger verliefd op jou’, voegde hij er nog aan toe. Binnen het kwartier had ik van beiden een uitgebreid verslag gekregen over de schrijnende situatie van de locale dakloze drugverslaafden die zich twee keer per week mogen douchen en hun kleren mogen wassen van de gemeente. Volgens hun bescheiden mening waren de rest van de verslaafden deftige mensen die gewoon als brave burgers werken, en hun rekeningen betalen. Ondertussen, zo vertelden de mannen, zijn er nog nooit zoveel mensen aan kanker ten onder gegaan als sinds covid. Ziezo. Maandag had haar toon gezet. Het regende ondertussen zo hard dat ik besloot terug naar huis te keren. Dan maar geen sport vandaag.Thuis werd ik opgewacht door een gestresste 93 jarige moeder die zich weer eens had zitten ergeren aan de 91 jarige dove bomma, die op de eerste verdieping haar tv op maximum decibels had gezet. Na een pleidooi van een half uur, keerde de rust in huis min of meer terug. Veiligheidshalve besloot ik maar niet naar het nieuws te luisteren… Ik wens je een mooie maandag!

Heidi Schoefs

29 0

Ontwaken

Ochtendgloren Een nieuwe dag ontwaakt, ik voel mij herboren Uit je bedstee stappen zonder loeten Gordijnen openen om de nieuwe dag te begroeten Buiten… achter het kamerbrede venster Ontwaar ik een feeëriek schouwspel De natuur in een oogverblindende kleurenpracht, ik schreeuw het van de daken “Wat ben ik gezegend om zo te ontwaken”

Guy Van Damme

31 0

Duimen maar

Het komt altijd ergens vandaan, zegt men over een droom. Waar deze droom vandaan komt, is niet moeilijk te achterhalen. Ik was me al een tijdje aan het verbazen over bekende mensen die hun duim almaar in de lucht steken. Zeg nu zelf. Het lijkt besmettelijk. Je kan geen foto van een zanger, actrice of politicus zien of die duim gaat omhoog. Een ongedwongen foto tijdens een feestje of na een optreden. Zo van: “Hier is alles prima. U moest erbij zijn geweest.” “Kijk”, zei ik bij mezelf. “Daar is die duim weer.” Die naar verluidt uit het oude Rome komt, als keizer Nero of Caesar besliste of de gladiator mocht blijven leven of niet. Wat dan weer niet waar is, vertelde ons de gids in het Colosseum. “Dat is uitgevonden voor de film”, zei ze. “Okay?” Ik stak mijn duim omhoog. Maar terug naar mijn droom. Daarin was ik jaloers op al die duimen en ik besloot om voor het minste mijn duim omhoog te steken. Als ik iemand tegenkwam, of als ze in een restaurant vroegen of het lekker was geweest. Telkens ging mijn duim omhoog. U weet dat het in een droom altijd van kwaad naar erger gaat. Absurd zelfs. Ik werd mijn duimgedrag danig beu, want hij ging voor het minste in de lucht. Ik besloot om mijn duim vast te houden in mijn vuist en het vast te maken met duckt tape. Een mens droomt wat af. Maar daarvan ging mijn duim dan weer ontsteken. Het deed verschrikkelijk pijn en ik moest ermee naar de dokter. Die zei dat ik hem moest laten spalken, waarna ik vier weken met mijn duim omhoog liep. Daarmee werd ik enorm uitgelachen. Badend in het zweet werd ik wakker. Met mijn duim omhoog. “Gelukkig is alles oké”, zei ik slaperig.

Rudi Lavreysen

0 0

Geprevel van de stekelbeer

Omdat het simpelweg bergaf gaat en met mij de wereld. Jonathan en Nathalie. Tarzan vond Matilde. Zoë dacht aan Willebrord. Romeo aan Remus. Ik had nog een bokshandschoen gekocht. Om dat varkentje met stekels zacht te aaien. Mooi is dat. Zo denk je dan. Ja. Ik probeer nog eens. Het leven aan te raken. Terwijl ze uit het zuiden komen aangestrompeld. Je ziet de slijmsporen. Je houdt het niet meer uit. Ik zweer het je. Het is er brandens warm. Toch koelt alles af. De ijsbeer heeft zijn pels verkocht. Aan een koele nacht. Jonathan en Nathalie. Het is een aanspreking. Geloof me vrij. Geen oor dat luistert. Ooit heb ik gedurfd. Op fluisterend papier omdat de inkt van stilte houdt. Daarna is hij gevloeid. Gelijk mijn bloed. uit de reeks 'Duim voor Dimitri

Bernd Vanderbilt

7 1

De kunst

De kunst van het leven dat nooit echt is voltooid, het prachtige kunstwerk dat we samen verwezelijken van begin tot eind. Elke dag een penseelstreek over het doek, een nieuw avontuur ontplooid. In elk moment vinden we waarde en zin. Een kunstwerk in wording. Een compositie van momenten van vreugde, en van verdriet doordrongen. Mijn emoties schilderen het canvas van tijd. Nuances van het bestaan. Elke penseelstreek is de keuze die we maken. Het pad dat we ingeslagen zijn. De kunst van leven zit in het kleine. Een glimlach, een aanraking, de melodie die we zingen. Balans vinden tussen passie en rust. Voeg diepte en betekenis toe, laat ons ontwaken.

Jarno

10 0

Grenzeloze liefde

In een wereld van eindeloze dagen, bloeit een liefde zonder grenzen, zonder vragen. Verbondenheid die dieper gaat dan tijd, heeft onze harten samengebracht. Geen barrières om ons heen. Enkel liefde die onze zielen met elkaar verbinden. Afstand vervaagt in het licht van ons gevoel, grenzeloos echt en heel. Samen wandelen we door de dagen heen. Onze liefde sterker dan ooit. Geen limieten, geen einde in zicht. Een grenzeloze liefde.

Jarno

15 0

Vertrutting

Woorden en gedachten, zorgvuldig getemd. In een wereld waar vrij spreken soms wordt vermeden. Tijden veranderen. Een deken van voorzichtigheid, om onrust te verdrijven. Vertrutting als een sluier, diep en wijd. Bescherming van gevoelens, waarheid verborgen in jezelf. Maar soms lijken gesprekken te dansen op eieren om confrontatie te vermijden. Waarden van respect en begrip, waardevol en terecht, angst voor een oppervlakkige dialoog. Onenigheid met met licht, het gevecht. De grote wereld die draait, verschuift en transformeert. Is het cruciaal openhartig te spreken en luisteren, hoe het ook blijkt. Ruimte voor stemmen, zonder terughoudendheid. In diversiteit bloeit begrip, onze samenleving in de volle breedte. Laat het deken van vertrutting ons niet verblinden, maar een inspiratie zijn tot communicatie, wijs en bemind. Diepere discussie, gedachte als golven die breken aan land. In een wereld waar begrip en groei in harmonie bestaan.

Jarno

6 0

Les

Maar in dit alles schuilt de les, de kracht om te leren. Het vermogen om de leugen te onderscheiden, met gratie en overgave. Een verhoogd bewustzijn dat ons versterkt, ons verweert. Terwijl we door de complexiteit van relaties en menselijkheid navigeren.

Jarno

12 0

Ware gezicht

In het schaduwspel van ons vertrouwen ontstaan soms wolken. Mensen verbergen louter hun ware gezicht, laten hun bedoelingen vervagen. Zoete woorden kunnen de waarheid buigen. Bedrog sluipt binnen en verandert onze kijk op de dagen. Achter de glimlach schuilt soms een leugen. Mensen manipuleren, verbergen hun ware beweegredenen. Door een realiteit die we nooit hadden verduisterd.. De wereld kan soms een doolhof van bedrog zijn. Een web van intriges dat ons uit balans brengt, schijnbaar fijn. Te midden van bedrog kunnen harten breken. Terwijl we proberen de waarheid te onderscheiden van de schijn.

Jarno

9 0

Hoopvol

Een ochtend met energie was me al even onbekend. Maar vandaag was er weer zin, zin in leven ! Wat een vreemd gevoel .. deze energie. Zou het blijven? Blijven duren? Ik ga weer van mijn gezinnetje kunnen genieten. Misschien zelfs weer kunnen gaan werken. Ik ga weer gelukkig worden !! Dit is de dag dat het weer allemaal verandert.. ZALIG !! En toen .. toen werd het 10 uur..

Joosen.N

2 0

Gezegend en dankbaar

Ik word stilaan een man op jaren Tijd om even iets te klaren En stil te staan bij mijn leven Ik kijk om mij heen, toegegeven Plots dringt het tot mij door Velen, het is niet gemakkelijk, hoor zijn al vertrokken Vroegtijdig, veel te jong hun leven door het noodlot laten afklokken Beseffend Ik existeer al lang, door het leven gezegend Meer dan ooit Dankbaar om wat er is en er te zijn, je weet maar nooit

Guy Van Damme

25 1

Corona

Jij voert een guerilla slaat in als een bazooka Een razzia van hier tot in Jamaica Jou bestaan is een enigma Het is hier geen Walhalla Maar ook geen cloaca Is dit het teken om te streven naar het nirwana? Caramba! Je plaatst ons voor een dilemma Staat de wereld voor een nieuwe era Of verdwijn je na een tijdje als excreta? Eureka Jij bent in ons leven een nieuwe addenda Wij moeten jou accepteren, hosanna Als besluit drink ik nu een frisse Corona

Guy Van Damme

16 1

Opruimwoede

Je hebt echte opruimgoeroe’s, zoals bijvoorbeeld Marie Kondo, die hele studies hebben gemaakt van ontspullen en hoe je dat volgens allerlei processen kunt doen. Ik ben een simpele ziel, ik ga gewoon weggooien. Volgens de eenvoudige stelregel ‘iets dat je een jaar niet gebruikt hebt, heb je niet meer nodig.’ Natuurlijk moet je daar wel enige nuance in aanbrengen, sommige dingen heb je echt niet nodig maar wil je gewoon bewaren. Omdat het een aandenken is of gewoon omdat je het mooi vindt. Maar ik kan heel gelukkig worden van opruimen. Ruimte in mijn huis geeft me ruimte in mijn hoofd. Dus onlangs was het weer tijd. Er kwam een containertje en ik ging aan de slag. Volgens Marie Kondo moet je per categorie opruimen maar ik ga gewoon van boven naar beneden. Ik loop mijn zolder rond en beslis daar ter plekke wat er weg kan. Dat was veel, heel veel. Vooral de garage en het zoldertje op de garage hebben het moeten ontgelden. Heerlijk, ik bleef maar spullen in die bak kletteren. De overweging ‘word ik er gelukkig van en mag het daarom blijven’ ging daar helemaal niet op. Het was meer van ‘ha, ik kan er toch niks mee en het staat hier al een eeuwigheid spinrag te verzamelen.’ Soms moet je gewoon afscheid nemen. Bovendien ben ik van het kaliber ‘twee linkerhanden’ dus al die klusspullen zijn aan mij niet besteed. Gereedschap heb ik natuurlijk niet weggegooid. Stel je voor dat ik aan iemand moet vragen mij te komen helpen. Dan moet ik wel goed materiaal hebben. Zoveel heb ik wel geleerd van mijn maatje. Dat hij zelf alles dubbel had, was een ander verhaal. Eenmaal gevuld, stond de container nog een paar dagen op de oprit voordat hij werd opgehaald. En wat me enorm verbaasde, was de interesse die voorbijgangers hadden in mijn troep. Er werd wat afgegraaid tussen die spullen, onvoorstelbaar. Uitslapen op zaterdagmorgen was er dat weekend niet bij. Om 7.00 uur werd er al gerommeld. De hond, wiens ochtendwandeling het eigenlijk was, stond er ongeduldig bij te kijken. Het grappigste vond ik de jongeman die kwam aanbellen. ‘Mevrouw, ik ga altijd met mijn oma naar de rommelmarkt. Mag ik kijken of ik wat spulletjes uit uw container kan gebruiken?’ ‘Natuurlijk mag dat, ga je gang, als je maar zorgt dat er geen spullen naast de container terecht komen.’ Even laten zag ik hem intens tevreden vertrekken met zijn buit. Toch weer iemand blij gemaakt. Na het weekend werd de container gelukkig snel opgehaald. Ik werd er toch wat onrustig van, al die mensen die zich bemoeiden met mijn afval. Het was het uiteindelijk wel waard, ik heb weer meer ruimte. Overal.

Machteld

6 0

meer nacht

meer nacht weer meer nacht, was ik, doorschudde mijn lijf onhebbelijke hield me vast, niet nacht wilde ik niet staan in zijn aarde, alhoewel pracht aantrok er was duistere en zijn mysterie, sleurde mee me sluw doorheen zijn uren, nacht schreef voor slapeloze onrust, hellere blik, zijn ogen duwden me tot zijn klif, red jezelf, riep hij nog, vlieg en proef me, mijn kind, wees dankbaar om mijn spel anders ben ik, rest niet van tel, mijn uren turen waken over je dromen, vandaag komt je niets toe er is uitdaging, mijn duw, grijp me vast en raak gewaar en vertrouw me, in verzet kom je nergens ik wist niet wat doen, keek naar muren en venster wilde nacht verkopen die schop, soelaas grijpen tussen meer laken en deken, warmere antwoorden maar enkel kou vatte me, aantrekken kleren redde mezelf weer voelen, die klif zei me niks, licht aan zou nacht zich wel terugtrekken, dacht ik nog ras af strompelde ik de trap, de stilte aantuurde me voor koffie leek het te vroeg, duistere uitstak ogen niets te verzetten had ik er, trap proefde mijn zucht het licht liet ik branden, beetje stok achter de deur wilde ik zeggen, maar nacht luisterde noch keek en gooide me van klif, geen droom raakte ik nog

de jutte acrobate

2 0

Honger

Ik wil mijn tanden zetten in jouw honger Ik zal je verlangen verslinden Als de onschuld verdwijnt Ik wil je genadeloos pijn doen Ik zal het laten bloeden Als de overgave komt Ik wil je extase laten exploderen Ik zal een ravage achterlaten Als de gulzigheid overwint Ik wil je begeerte bezitten Ik zal je zuiverheid laten smelten Als de lust overwint

Wonderwoord444

27 1

Smoke gets in your eyes!

Ik rook Niet uit gewoonte Absoluut niet verslaafd Heel occasioneel Soms met vrienden Meestal alleen Ik rook Het liefst een sigaar die heerlijk dik aanvoelt Eentje met een geur die overweldigend zoet is, mysterieus en vol-grassig met houttonen en rozijnen. Waarbij de trek prima is en de sigaar zeer makkelijk rookt Kleine trekjes nemen, de rook zachtjes in de mond laten circuleren en dan uitblazen Smoke gets in your eyes Ik rook Om te genieten en tot rust te komen Om even bij het leven stil te staan Om te observeren Om met vrienden samen te dromen over… Wat een climax! De rook van een sigaar zondert af en brengt dichterbij Smoke gets in your eyes!

Guy Van Damme

15 1

Het afscheid

Na meer dan 3000 km naakt het afscheid. Een lange reis die ze samen beleefden. Kilometer volgde op kilometer, steeds beter pasten ze bij elkaar. In elkaar. Maar nu kort de reis. Nog een laatste kilometer. Nog een laatste omhelzing. En dan laat de autozetel mijn zitvlak eindelijk los!

PetraAli

4 1

Eenvoud

Ik, het kind in mijn armen Jij, daar boven op je paal een kraaloogje op ons gericht, het ander op de blauwe lucht. Je koerde onbegrijpelijk, en toch vertrouwd. Het kind brabbelde, ik zweeg de natuur sprak. Eenvoud Perfectie

PetraAli

7 1