Lezen

Onbekende einde

De drang het te willen weten Het onbekende vuur toe te steken Wankelend, jouw hand reikend naar wat stabiel is en kijkend naar de gedaante van het kwade   Wat schuilt er om de hoek Het lot Of een ontvlambare bloem woedend op het verleden Jij weet dat het jouw tijd is om te beven Was er maar iemand bij mij gebleven Die een einde maakt aan verwarring En mij in gedachten wilt verder laten leven   Cozeth     (geschreven op 1 januari 2020)

Cozeth
0 0

Wereld

De dood is een leven in een tweede wereld Waar het hoofd leeg is en het hart vol Vol van liefde en vol van geluk   Cozeth

Cozeth
0 0

Vertrouwen

Op zoek naar een begin De sleutel tot het leven Een duister hart De hoop is achter gebleven   Schrammen die niet zijn weg te vegen De herinnering Diep vanbinnen, wil je het vergeten Het leed van vertrouwen   Cozeth

Cozeth
0 0

Lampje

Het enige wat schijnt op een donkere dag Het zegt mij wat wel en niet mag   Hij verlicht mijn blad wanneer ik iets wil schrijven Hij verlicht het pad waarop ik blijf drijven   Hij is bij me wanneer ik moet slapen gaan Want ik slaap het liefst met mijn lampje aan   Cozeth

Cozeth
6 0

Alleen

Het oude zweet kleefde aan zijn lijf De verdorde cola maakte zijn tanden los Een mixer klauwde door zijn ingewanden Zijn schedel werd ingeslagen met een koevoet De schimmel verspreidde zich van tenen tot bovenbenen Het oorsmeer druppelde over zijn schaamharen Zijn mannenlucht had de atmosfeer bevrucht Zijn lichaam kraakte als een Syrisch waterrad Zijn ogen puilden naar zijn achterhoofd Zijn lippen ketsten als ijzersteen Hij was alleen… Maar voor de rest ging alles goed met hem   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
8 1

De rustige kant van het bed

Ik lag aan de rustige kant van het bed Waar het water niet doorsijpelde naar de andere kant Omdat die andere kant er niet was Nu niet en gisteren ook al niet Ook al trachtte mijn kwast de bovenhand te halen En deed hij alsmaar harder zijn best Ook al greep ik er niet naast Het bleef een doe-het-zelf-zaak In de recessie van het oude doen Een leegte in het offerblok Dat wegdeemsterde in een verlaten kerk Van ongelovigen en verworpenen der aarde Die een extra toegang zochten Aan de achterkant van de hemelpoort   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
7 0

Koud om mij heen

Koud was het om mij heen In het schrikkeljaar dat zichzelf kopieerde Het jaar met bosbranden op een heel continent Toen aarde beefde en bleef beven Puerto Rico, Turkije, Iran, Kroatië, Griekenland Indonesië, Nieuw-Zeeland en China er ook van Met mijn haren in de verwarring Seksdriften haalden niet eens de behanging Mijn adem kreeg zijn beperking Door virologen die zich God waanden Van het pad afdwaalden En zich door een politiek moeras baanden En we nauwelijks beseften wat is er gaande Een jaar dat verloren leek Eén van voortdurend keet Politiek en wetenschap Geloof en ongeloof Verbinden en ontbinden Haat en eigen zaad Geblaat door de veelvraat Stress omdat we geen stress meer kregen Het kantoor opeens was verdwenen En thuis een opvanghuis, crèche voor alles Van huilende baby's Spelende kinderen Toeterambulancerende vrouwen Verdwenen dagen Verdwenen weken Verdwenen minnaars Verdwenen minnaressen Braaf thuis op kot En lichaam op slot In alles zat reeds de mot En zij waanden zich God En hij ook in dat Witte Huis Dagelijks op onze buis Het jaar van pijn Het jaar dat niet hoorde te zijn   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Pril

Papavers werpen prille schaduwen op de muur. Ze leggen een zin voor joie de vivre aan de dag waarvan de woorden mij ontglippen. De zomer laat zich niet kennen.

Ingemar Spelmans
26 1

iamos

In a manner of speaking   What if, and what’s on its place, there to remain for some spare time at least now that there is. One body in a field just waiting here to explode or fill up a gap in time, just right there beside it wanting to be watched of restricted from its memory.I’m over here just waiting; not in a movie-wise where the other figure is screaming/asking ‘do you want to fight me?’ as if only violence can stay when you say so.   I’d rather stay put when some time beloved friend decides to wake up but they don’t: they imagine it which is fair; or at least sounds fair.But it doesn’t affect them/conclude me or satisfy a regular monday, when we look back at it with blood coming out of our shell. When you wish for future you’d speak out against it, but you haven’t yet when I entered the room furious with a discomforting way of just saying hello. Hello, I came to suit you, like I haven’t before.

Dries Verhaegen
6 1

De Ster

De ster met wie ik me verhoudttot in mijn dood; over mijn dood waakt;die mijn astrologische 2e is;sterft als hij zichtbaar wordt of omgekeerden zo leef ook ik toe naar erkenning.Boven het veldje 'thuis' is binnenkomen een robot-beweginggeworden, en laat men het koud worden - de situatie -als er daarvoor genoeg tijd is.Zo wisselen decennia elkaar af,zonder stofuitwisseling,eerder teleologisch. In de woonkamer hangen verschillende sterren klaar om op te stijgentot kleiner geheel; kleiner voor ons maar talrijk.  Je schikt de wegen naar ouder worden als een keuze.Was dit het maar.  De ster met wie ik mij associeer is verdomd onaangetast, ook al ben ik dit zelf niet,het doet er niet toe,zolang er maar gesproken wordt, gecommuniceerd,om af en toe tabula rasa te omgeven door klank. Alles opnieuw en opnieuw sterft zijn 2e dood. Praktisch niemand is nog veilig binnen diameter aardeen dat is goed,goed omdat dat overblijft.

Dries Verhaegen
12 0

volmaakt

autopoiese ieder moment lost een virus op en ontstaan vanzelf nieuwe complete virusdeeltjes   zelfpoëzie ieder moment vallen we uiteen en herscheppen onszelf volmaakt in een nieuw verhaal

saskia van laere
8 0

Verdwaald en Verloren

Langs oneindige wegen Altijd dood gezwegen Rennend van problemen Lafaards beloning gekregen Nog meer problemen verkregen Nog meer zorgen Voor die verre dag van morgen Nog ver genoeg gebleken Om het er nog eens van te nemen En telkens ist weer onmogelijk gebleken Om die cirkel te breken

Rudolfsen
7 0

Via Vita

Kwellende pennen rusten in mijn handen Zonder voort te bewegen Vergeten ze te leven Ik kreeg die unieke macht Om leven te geven Ik kan het niet vergooien Ik mag het niet verkloten Deze kans, onverdiend Geschonken aan een verliezer Ik hoop terug te kunnen geven Aan dit leven, wat ze me niet had moeten geven Namelijk de macht Zo groot zo mooi Maar zo verdoemelijk groot Onbeholpen, kwelt het in mijn leven In de hoop dat mijn leven, leven heeft kunnen geven 

Rudolfsen
0 0

Innerlijk Leed

Het Leed van de Ratio: Betwistend en bedacht Herleeft hij de nacht Zonder hoop noch nut gebleken Lijkt de dood op hem af te streven Het Leed van Liefde: Zelfs met angst en tegenspoed Overleeft het elke vloed Tot die chemische soep Besluit dat ‘t weer is anders moet Het Leed van Ambitie: Altijd gehoopt en gebeden En strijdvaardig gestreden Zo hoopvol en vol moed Weer een ziel doodgebloed Het Leed van Macht: ‘t Kapitaal en lust Het zielenvuur allang geblust En toch zo simpel als een stofmijt Op een oneindig tapijt Het Leed van Haat: Het oog op een noodlot Zijn gedachten almaar bot Met het mes alsmaar scherper Straks Verderfs vaste werker

Rudolfsen
2 0

consumptiemaatschappij

Ik verkoos jou en daarna haar, zoals een ander wisselt van schoenenpaar. Het leer weer nieuw, zoals het oud ooit was Lang zal het niet duren voor ik ook in deze niet meer pas.

Spoetnik
4 0

Onrust en puin

Dit zijn de hangende gezichten, opgesloten als sepiakleurige geesten in het geheugen.   Waar het woekert van onrust.   Onrust gekneld tussen spier en bot.   Het wordt magma in de schedel. Het stolt in de holtes van de anatomie en vult in alle nerven het vlees.   Het ademt nog na die stroperige bloedbrij. De inhoud wordt een steenklomp.   Het wordt oud. Krijgt rimpels, kloven, barsten  en scheuren. Het verandert in puin. De tijd kauwt en spuwt het uit tot gruis.   Het laat alles sepia worden en vergaan.

Andrea Derese
35 3

De ballon

Ik bond mijn liefde aan een koordje rond je pols en vrolijk trok je haar overal met je mee.   Hoe we lachten en onze ogen schitterden als we ermee speelden jij en ik.   Maar toen vertrok je, ik liet je gaan.   En je lachte en je ogen schitterden en je was niet bang, jij niet   want mijn liefde hing stevig aan een koordje rond je pols, ging voor je uit en trok je met zich mee.   En je lacht, ik hoor het in de wind. En je ogen schitteren, ik zie het als ik naar de sterren kijk. en ik voel dat je speelt, jij met je ballon.   Ik mis je en ik bind mijn herinneringen aan jou aan een koordje rond mijn pols en overal trek ik ze met me mee.

Hilde Christens
67 0
Tip

De snelheid waarmee het licht wegrent van Neptunus (voor Jóhann Jóhannsson)

ik heb uw doornen niet gevoelden niet uw toorn. verwikkeld in een strijd tegen stof en aswissel ik van kleren, doe schoenen aanen uit, koel af. ik maak een optelsom van dingendie ik verloren benen laat ze los. de naald van het kompas wijstnaar het zuiden, mijn toekomstligt binnen handbereik.het is een kwestie van dagenweken, maanden. ik ben bereid. naar wie ik nu verlangbevindt zich in een straalvan honderd kilometer, loopt evenwijdig met de straatwaarin ik een hand voortijdiglos moest laten. maar weldra val ik samen.mijn hoorns zijn van was,mijn troon van vloeibaar glas.

Dirk De Gezelle
281 1

Kind

Ik noem je Ik noem je in de leegte bij een vrouw enIk noem je in het zuchten van een man Ik noem je Zo blijf je Een naam die slechtsGefluisterd wordt Ik noem je alles wat ik kan bedenken Een zweven dat ongrijpbaar is.      

Katrien Vandeginste
20 2

interpretatie

ik wil houden van beminnen, lief hebben een lief hebben  leed delen  dus lijden 

Spoetnik
15 0
Laad meer ...