Lezen

Abstract #9

Je dwaalt;hervat de zoektocht naar sporenOnthoudt dat ik jou heb gevondendoor de sporen in het landschap te volgen.Zie de levens die je hebt geleid; dromendie je ophing aan dunne zijden draadjesin een kathedraal van witte jurken.Ontleedt waar het misging; wat je goed deed,wat fout.Zonder kennis van jezelf, zonder geschiedenisben je maar half. Rep je,de realiteit haalt ons in; we moeten hydraterenmaar durven het vervuilde water niet drinken.

Dirk De Gezelle
32 1

nachtonrust

elke nacht rijden wagens door het raam de kamer binnen verlichten gedachten botsen met dromen blijven in file wachten of de slaap weer zal komen

Lennart Stein
13 0

Chez Georges

schutter op rust op je stoel voor de deur met zicht op de linde en haar  ieder najaar binnensmonds vervloekte bladeren    je heette me welkom in je dorp, nu ook mijn dorp, werd een vaste fan van mijn vaste lijn   vanuit jouw deurgat, bestelden we koffie bij de buren bespiedden de voorbijgangers, verjoegen de parkeerwachter maakten selfie’s, losten grote en kleine wereldproblemen op   geanimeerd rolden de archieven van het dorp over je tong over toen de kermis nog de kérmis was, de cafés en ogen drie dagen amper dicht men joeg katers de gordijnen in met koffie, als de mensen toen, beresterk ging naar de frituur met een emmer en ieder kreeg een vork    in stijl versloegen we voetbalwedstrijden de cava altijd goed koud, één glas nooit meer want daar konden ze op de dialyse niet mee lachen   je verdriet was het mijne, toen je afscheid moest nemen  van jouw dorp, je stoel voor de deur en het zicht op de linde  niet veel later was ook het naamplaatje weg  aan de kamer in het woonzorgcentrum    binnenkort komt de boom weer in blad gaat je huis tegen de vlakte   straks fluit de scheidsrechter de aftrap de cava staat koud   de vaste lijn zwijgt  

nikki_petit
0 0

Tussenpozen

ongelijk geschoeid gaan we door zover onze zolen ons dragen kunnen   sommigen al in steunkousen de voeten aangevreten met lede kruinen ook de wortels stram    bij tussenpozen staan we stil in onze bedding kijken we naar de man die  tussen twee molens verloren liep voor altijd wiekend   markeren we elke finish  met een kruis   gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2023)

nikki_petit
0 0

de afwas

Ik zou in je beenderige lichaam willen knijpen. je een laatste keer naakt zien. En dat wel honderden keren opnieuw. Ik wil je uren en uren niet kussen. Ik zou de moed willen hebben de wereld te verlaten en bij je in te trekken. Op een avond mijn tassen in de koffer laden en na jaren aanbellen. “Je mag me oneindig vaak bedriegen” zal als warme melk uit mijn mond druppelen. En ik zal hetzelfde doen. Ik zal je bedriegen met elke man, elke vrouw. Maar ik zal elke knoop in je organen er als een weefster handmatig uitprullen Ik zal zelfs van je moeder houden ik zal je kleren in een warme bloemensop steken en ophangen waar het net hard genoeg waait ik zal je kinderen baren, ze met mijn gewonde tepels voeden je afwas doe ik niet, dat gaat net te ver. 

Chloe synkineses
19 5

groeien

slingers in de kantine van het feest dat lang voorbij is ze hangen nog   aangedampte glazen met sokken vol korsten vervolgen ons pad gewond   en je groeit meisje je groeit   blinkende schroeven in een plaat met roesten randen brengen leven   zoals je op de trap wipt en dendert en sprakeloos weer springt   altijd zonder echt te zien ben je hoe gezond

Patries
5 1

Voor Leonie

Laat me jou wiegen In mijn schootLiefde krijgt elk mensje grootOok speciale kindjes Met zorgenDragen het geluk van morgen,Gisteren en vandaag We zien je graagZoals je groeit, Zoals je bentWe hebben je nooit anders gekendWel anders gedroomd en anders verwacht Je verzacht OnsAls een dons Rond jou, klein wonderMinder ‘anders’ dan  ‘bijzonder’ Je doet smelten en troostenFeesten en toostenJe vingertjes raken De juiste snaarJe lijmt onze harten aan mekaar  Met liefs,Tante Tessa.

TessaVH
3 1

Toneel 2006

Er was eens...een Griekse soldaat Hij zong een Duits liedje Voor mij Ik werd verliefd tot over mijn oren Mijn hart(of de honderdduizend kleine stukskes waarin het toen gebroken was) hadgeen gipske meer nodiggeen spalkske of boutjes Alleen vlinders (en donkere Leffe) Ik werd zijnen ‘du’ Hij mijnen ‘bist alles’ En Lysistrata?Zij hief de staking op...

TessaVH
1 1

Zing me

Wilt ge me luiden?Wilt ge me stillen?Wilt ge me duiden?Wilt ge me zingen? Wilt ge me leiden?In uw maat?Versnel mijVertraag mij NeurieEnLip mij Vertel mijVerdraag mijVersterk en versmelt mij Raak en warm mijZwaai en omarm mijStart mijStop mij Lach en verstom mij En graag mijLief mijZacht mijZoet mij En zingOh zing Met mijofvoor mij

TessaVH
3 1

Cinema

Na de film, arm in arm de avond in. " 'k Zag je zakdoek."

Sarah
9 1

Sukkelkind

  Is it a masked singer? Zit er hier in het publiek een wandelende tak uit Engeland met rechterstuur die rare vragen stelt en daarna volgt een blik tomatensoep. Gooi maar. Allicht omdat het nog methaangassen verspeidt, dat lijk daar op zijn stoeltje. It stinks like hell! Dat roept een kieken uit Kentucky. Bedaart en steekt nog even weg die zwaarden. In een microfoon wordt ook gevraagd wie allemaal een lotje heeft gekocht. Nummertje elf is niet gewonnen door de fee. Ook niet door ene broze vlinder. Het is zowaar een specht. Wat zal het beestje doen? Hem gaten boren in de kop? Het vliegt, het landt naast hem Meneer de Clown, vandaag verkleed als toverbeul. Steek hem maar in zijn zwarte kist, de zwaarden passen in die gleuven. Daarna opnieuw die goochelspreuk. Twee barsten in de lucht. Een breuk in het heelal. Niets van dit alles. Kijk omhoog. Droog je tranen, sukkelkind, manke Pierrot en word misschien eens wakker. Voel dat alles écht gebleven is en niets voorbij. De film van Ome Willem heeft nog nooit een kleutertje gered. Oké. Meneer de Uil is deze nacht wel los geraakt. Hij heeft mijn sleutelbeen verlaten, zit nu op de rand van mijn bestaan. Het zal nooit overgaan. Ik lees dat in zijn ogen. Het heeft gewoon niet mogen zijn. Mijn hoofdkussen is platgeslapen, ergert zich al lang niet meer aan al die klanken die ‘s nachts uit mijn oren kruipen, aan die adem van die wrede dagen. Zolang ze maar niet pogen op te staan. Die blinde hoop. Dat zwik. Die stapel uitgeknipte dwergsoldaten. Allemaal voor hem, Meneer de Hottentot. Ik zie hem straks achter de tent. Daar in ons frietkot en Alfred heeft speciaal voor hem een stoel met lange poten neergezet. Aan het buffet. Daar waar een grijze man zijn bier halfweg de dood toewenst. Zijn naam is Lazarus.     tiende en laatste deel van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Nieuwejarekezoete

Vroeger, in de jaren '80, toen oudjaar-zingen nog in de winter viel, stonden wij elk jaar ‘met de vruge’. Ons moeke legde sjaals, mutsen en wanten standaard in viervoud voorverwarmd klaar. Soms werd de muts vervangen door oorwarmers met een pluchen beestenkop op elk oor. Nog later, toen we alleen op pad mochten, speelden we al die bollen wol uit, eens we uit het zicht waren. Zodra we het huis van ‘den boswachter’ gepasseerd waren, dreven we het tempo ook ferm op. ‘Loewepes’ van ’t één huis naar ’t ander. Het was voor de gever in de jaren ’80 meestal niet de moeite om de voordeur dicht te doen. Dat was handig. We zongen, lees dramden, ‘oudjaarnieuwjaar, kwens j’een gelukkig nieuwjaar!’ Meestal kregen we 5 frank. Soms ook 2. Bij de Verschoren in de groenhoek, daar kwamen ni veel zangers. Daar kregen we 20 (!) frank. Ik heb het onthouden alsof het de jackpot was.In de leliestraat stond ergens een mandje met zoetigheid voor de zangertjes. Richtlijnen erbij: ‘Voor de zangertjes. Eerst zingen dan kiezen.’ Dat is al even erg als praten tegen de muren. Ik zong er niet. En kiezen deed ik ook niet. (nooit goed in geweest) Ik nam dus alles waartussen ik twijfelde. In die tijd hingen er ook nog papieren ‘wij geven in de school’. Slimmeriken hadden dat één jaar gedaan en hergebruikten dat blad elk jaar opnieuw. De lay-out ervan is volgens mij in als die jaren toch nooit veranderd. Misschien hoogstens de kleur van het blad waarop de copy, van de copy, van de copy werd gemaakt. Er was ook eens een jaar dat ik mijn instrument meepakte. De mensen gaven dubbele klets. Origineel was het. Maar lastig. 2 straten denk ik, toen gaf ik het op. Alsof mijn lippen bleven plakken aan mijn bevroren ammezuur.  Maar nóg erger waren: ‘appelsienen’. Ooh mannekes, als die in uw beuzeke vielen. Snok. ’s Middags dik tegen ons goesting moesten we over huis. Gaan eten, puur tijdverlies. Vader Van Herck had er iets op gevonden zodat het toch de moeite was om 'te verletten'. Hij sneed met oudjaar de schoonste patatten figuren. Auto’s, bloemen, sterren, huizekes en mannekes (met of zonder kop) werden aan de keukentafel gesneden. Uren deed hij er over. Ons moeke bakten ze, tussen het geven door, in de frutpot. Elk jaar opnieuw. Wij aten die kunstwerkskes zo rap mogelijk op. We waren nog ni uitgezongen. Beuzekes leeg, buikskes vol, we konden er weer tegen. Na de noen waren de meeste zangertjes uitgezongen. Er bleef al wel eens vaker een deur dicht en dan legden we ons andere plaat op. ‘Hoog huis, liejeg huis’ Als we da thuis vertelden, was ons moeke niet goed gezind. Onze papa wel. Die ging strijk van ’t lachen. Meer dan 30 jaar later gaat mijn eigen kroost op pad. Het ziet er allemaal een beetje anders uit. En toch zat ik gisteren heel onverwacht, dik verrast, efkes terug in die jaren ’80. Mijn kinders wisten niet wat ze zagen in hun bord.In de viooltjesstraat had vader, ondertussen opa, Van Herck, 3 uur aan de keukentafel gezeten.Met patatten en een schellerke.   Tessa Van Herck, Itegem, 1 januari 2023

TessaVH
5 0

Florreman

“Mama, ik kan het ni geloven. Zondag word ik 10. Cho! Ik besta dan al een decennium.” Onze verstrooide professor had weer alle tijd vanmorgen. Zijn warrige haren geraakten niet gekamd. Want. In volle ochtendspits heeft hij de meeste vragen. Terwijl iedereen zich haast, maakt hij in alle rust bedenkingen. Hij spreekt ze uit, vertraagt me en leidt me af. Ik hou van zijn tempo. Maar… “Nu niet Flor, doe verder!” Hij loopt nog eens terug naar boven. Standaard. Elke dag vergeet hij zijn kousen. Het enige moment van de dag waarop hij zich haast. (Bij zijn geboorte ook. Terwijl papa de auto nog parkeerde, begon hij al met een sprint aan 't leven. Die topsnelheid compenseert hij nog elke dag.) Ondertussen staat iedereen met schoenen, jas en winterattributen klaar aan de achterdeur.Wauw, gelukt! Je hebt zelfs je boekentas bij! We wandelen naar school. Van sporten krijgt hij de kriebels. Wandelen vindt hij ok. De wind ook. Die kammen zijn haren, lacht hij. Dit is het plezantste kwartier van de dag. Eén vierde vragenuurtje…Hij reageert alsof mijn antwoorden altijd de juiste zijn. Soms vult hij ze aan. Niet zomaar om zijn zegje te doen. Hij zet ze kracht bij. Meestal zijn wij gelijkgestemde zielen.Soms trekt hij zijn linker wenkbrauw in een hoek. Hij heeft het door wanneer ik hem iets wijsmaak. Of een poging doe. Hij lacht en zijn wenkbrauwen worden weer boogjes boven zijn felblauwe kijkers. Geen detail ontgaat hem. Hij zal weer heel veel moeten overpeinzen vandaag. We horen het wel, vanavond, in de ‘bedbabbel’. Ooit gestart om avondlijke monsters weg te jagen. Ondertussen is het ons laatavondjournaal. Flor luistert graag naar ons nieuws. Tegen de eindtune vult hij aan. Hij sluit de dag. Of rekt hem. Hij kan dat als geen ander. Ontwapenend. De allemansvriend. Vol muziek en dromen. Een peperkoekenhart. Om op te eten. Ik hoop hard genoeg gebakken voor de wereld van vandaag.Zoet genoeg zeker. Ik hou een oventje warm.Voor Flor.

TessaVH
3 0

Buitengewoon onderwijs

Het was bijna 2 maanden geleden dat ik haar zag. Mijn laatstejaars leerling. Er zat een quarantaine, een stageperiode en de kerstvakantie tussen onze laatste ontmoeting. We hadden kookles. Ze bond haar kookschort om, knoopte de linten op haar rug terwijl ze haar buik onbewust, maar indrukwekkend ver, naar voor duwde.Ik keek en keek even snel weer weg In gedachte fluisterde ik: “Oh, kind, jij bent zwanger.”Ik maakte die gedachte zelfs niet af want ik corrigeerde meteen in mijn hoofd:“Nee, hóógzwanger”Ik keek, schrok en keek weg.Mondmasker, merci dat ik tenminste de helft van mijn stomverbaasd gezicht kon wegsteken achter u. Ik herinner me van de volgende lesuren amper iets. Alleen een bolle buik met gefloepte navel…Een overleg, met mijn collega, later, zitten we samen aan de tafel. Ik denk dat er een baby in je buik zit…"Anni, zou dat kunnen?"Ze schudde ‘van niet’."Anni, ik denk echt dat er een baby in je buik zit…"Ze keek boos."Anni, we zijn ongerust."Je buik lijkt echt wel heel dik.  Heel aarzelend en op kousenvoeten vraag ik:“Zouden wij jouw buik eens mogen zien?”Ze plooide haar slobbertrui, die meer een passend model leek, boven haar buik. Daaronder droeg ze een witte t-shirt, passend rond haar buik.Een witte t-shirt met daaronder een voetbal met een gesprongen sjoepap… Niemand sprak. We keken naar haar buik. Anni keek er zo ver mogelijk van weg. Zonder dat we ’t vroegen, plooide ze ook haar t-shirt boven haar buik. In mijn herinnering deed ze dat in slow-motion.Echter zonder tromgeroffel. Het bleef stil.We keken. "Anni, ik denk écht dat er een baby in je buik zit.""Als er een baby in je buik zit, komt die daar ook uit he, op een dag…" Een traan rolde.Ze zei: ‘ik ben bang’ 2dagen later werd haar zoon geboren.

TessaVH
3 0

Over wellevendheid

  Het was een lieve man. Kom je naar de eredienst? Hoorde ik dat goed? Is dit de laatste vrouw die met dat monster sliep en nooit zijn daden heeft gekend? Heeft zij dat nooit gezien wat achter dat gelaat wel leefde? Of was hij danig blind dat hij niet zag waarin zijn hand het mes gestoken had? Ik denk het niet. Een eredienst. Misschien met bloemen ook. Bij God. ‘Gij zult Uw ouders eren’. Doch is dat aan mij niet echt besteed. Die stelling moet op een naïeve dag verzonnen zijn door een betoverd koekoeksjong. Ik heb mijn kat gestuurd. Ze droeg een zwaar gewaad. Haar tanden hield ze wat verborgen rond een ruwe tong die liever zweeg. Ze zijn er niet vandaag. Die laatste vrouw. De kat. Het koekoeksjong. Ik kies nu zelf wie komen mag naar de terechtstelling. De circusdirecteur hij ging akkoord. Als jij betaald hebt met dat opgespaarde leed, dan mag jij alles kiezen. Drank. Publiek. Scenario. De kleuren van de tent, ook van de ondergang. Tot nu was alles goed verlopen. Er werd gejoeld toen zij daar eenmaal zaten. Vadertje Kadavertje en Moedertje met Plastiek Pop. De clown had zich verkleed als beul en kwam toen er een bever op de pauken sloeg. Het moedertje mocht gaan. De klacht ‘schuldig verzuim’ werkt afgezwakt tot ‘een normale dwaling van het brein’. Die soort van jullie, sprak Meneer de Uil, ze is nu eenmaal wreed van aard. Het zit er in. Het komt er uit. Zij heeft alleen maar wat getierd, de oren van het kind gevuld met gesel en een scheel geluid. Ik liet begaan. Het is de oehoe die vergroeid is met mijn sleutelbeen, die hier en nu, vandaag, alles beslissen zal. Ze mag vrij gaan, dat Vrouwtje met de Pop en ik geef toe, ze draagt, precies gelijk mijn kat een netelig gewaad, te zwaar zelfs voor het zwijn dat in een hoek te snurken ligt.       deel 9 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
2 0

Scheetje

Bibberend staat Meesje op de rand van het nest van zijn ouders. Het is een belangrijke dag: vandaag vliegt hij uit. Het nest wiebelt onder zijn trillende pootjes. Mama en papa staan achter hem. Ze moedigen hem aan maar worden ongeduldig. Hij voelt papa's bek zachtjes porren in zijn staart. Wat zal hij hen missen. Meesje dankt de reusachtige eikenboom die zijn huisje heeft gedragen, ademt diep in en springt. Op het moment hij zijn vleugels spreidt, laat hij nog snel een helderwit scheetje op de stam. Als markering, voor als hij terug thuis wil komen wonen.

Amanda Bos
20 4

Veilige haven

Liefde is als een dekentje dat je knus omarmt, een tedere knipoog die je hart verwarmt, een baken van hoop  op woelige dagen, het antwoord op ontelbare vragen, de zon die wolken doet opklaren, een veilige haven doorheen vele jaren, dromen delen, levens verweven, maar ook elkaar ruimte geven,  geduld opbrengen keer op keer, samen zijn zonder meer.   #valentijn

Sabine M.
33 3

Zijn stoel mag in het stopcontact

  De leeuw zit achterin. Ginds tussen zebra, raaf en de fazant. Er is vandaag voldoende popcorn, bier van het merk Lazarus, zodat er niemand wordt gedood en bovendien heeft hij nimmer beweerd dat hij, zomaar zonder honger, ooit een wezen heeft gekeeld. Dat kan van hem niet gezegd worden. Van Vadertje Kadavertje en daarvoor zijn wij hier. Terwijl het stil is. Enkel buiten. Daar zit geen takje nog te wachten op een somber vogeltje want hier in deze tent is het te doen. De vraag van één miljoen. Firwat. Kan iemand twee knikker halen van het meest heldere glas want hij mankeert een oog of twee, dat manusje. Verbind de kabels maar. Zijn stoel mag in het stopcontact, zijn blik verdient een snoer dat hem die beelden nog eens brengt. De projectie op het grote scherm is niet voor nu. De roodste duivel drinkt zijn Jupiler, een blikje dat hij zelf heeft meegebracht van uit een zwartgeblakerd pompstation en wij de rest verkiezen Lazarus. Bij god. Wij zuipen ons vandaag eens lekker plat terwijl wij hem reanimeren. Ja. Het is zo jammer, zegt de gier dat hem geen vlees meer aan de ribben hangt. Zelfbedachte rampspoed zit hem wel nog steeds tussen de oren, maar van eetbare materie is nu wel geen sprake meer. Doch. Hij kan nog spreken. Dat ben ik zelf dusdanig zeker want ik hoor het elke nacht. Juist. Het is Meneer de Uil die het bevestigt. Hij weet alles wat de duisternis nooit meer verhullen kan. Zijn er tv-worstjes. Dat vraagt de Hottentot. Gij zot, roept er een varken met te luide snuit. Wij zijn hier niet gekomen voor een fraai diner. Klank en beeld ze moeten komen van die hufter daar, die handelaar in leed, in droefenis en als ik mij van jaartal niet vergis, dan is het stilaan tijd, zodat er straks niet van verjaring zal gesproken worden. Niet dom, Meneer het Zwijn, zo fluit de fuut die altijd op de vijver dreef. Achter ons huis, daar was dat paradijs met onderstroom en vaak die rare ondergang van wegkijkende zon.       deel 8 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt

Bernd Vanderbilt
3 0

Koffiedame

Charmant glimlachend, voegt de koffiedame suiker  toe aan zijn dag.    ( Oké, op de meeste bedrijven zijn er geen koffiedames meer, maar op beurzen of vergaderingen  kom je ze nog wel tegen. 🙂 )   

Sarah
27 2

de weg van het lijf

voorzien van huid en haar blijft het lijf op slot onderhuids heerst de temperatuur van de tropen een gedempt verkeer van bloed- en zenuwbanen dans en sprong voorkomen de roest in gewrichten het lijf streeft naar een samenspel van organen  een dieet houdt het langer aan de gang voor heiligschennis wordt het lijf berecht gulzig schuurt het langs geliefden heen wijst onthouding af en geeft blijk van genot zoveel overgave vraagt om slaap en regelmaat verslaafd aan lippen, maakt het de omweg voor een vuist  vroeg of laat maakt het kennis met het lot van Tantalus dan hengelt het dorstig naar zorg en wacht verdoofd druppel na druppel, met het geduld van een infuus

Wim V
13 2
Laad meer ...