Lezen

Novembervers

Donker en verlaten. De onbekende straten hijgen hun honger in de nek van bange passanten. Je kijkt om. De straat is leeg. Maar iets blijft kijken.

Wonderwoord444

3 0

Rustrift #novembervers2025 6/11

ik lig adem te snel mijn tussenribspieren vormen een onontkoombaar korset door het raam op kipstand zie ik Turner’s luchten woest voorbijrollen een donkerblauwe, woedende filmrol op een soundtrack van de suizende autosnelweg ik wil dat het dondert in de verte probeer te negeren dat het maar de wielen van het zwaar vervoer zijn op de betonnaden in het wegdek ik lig plat op mijn rug adem naar mijn buik ik ril, maar verdraag geen reepje stof woelend tussen kant en prikkeldraad tel ik de nachten tot de wind draait of desnoods de bliksem inslaat het weer stil genoeg wordt om te slapen

nikki_petit

5 0

Visite - #novembervers2025 (6)

Een beetje het gevoel van vroeger Wanneer het kinderlijke enthousiasme het overnam Omdat opa op bezoek was en we meer mochten. Die dagen waarop er altijd iemand thuis zou zijn Die snoepgoed mee had En mopjes die we niet zo goed verstonden. Zo voelt het bezoek dat we deze week huizen In een periode waar je haar aanwezigheid niet echt verwacht En het is niet duidelijk wie van ons huishouden het gelukkigste is met de visite. Het gezelschap van de novemberzon voor geen minuut willen verspelen Wandelen voor de werkdag van start gaat Samen luieren op het terras. Een beetje het gevoel van vroeger Wanneer ik bij mama in de keuken ging staan Omdat opa bij ons laten intrekken nu toch echt besproken moest worden. Zodat er altijd iemand in huis zou zijn En snoepgoed dat niet achter een magnetische keukenkast verborgen zat En we zijn mopjes na een tijdje misschien zelfs zouden verstaan.

annakdotes

5 0

Volle Maan

ze lacht, ze lacht weer de witte schijf in het zwart ze lacht, lacht me uit

suzanne antonis

7 1

Lettergekletter

“Weet jij wat ik bedoel, in al dat gedoe, verliezen we elkaar in het lettergekletter, tussen de vraag- en uitroeptekens, hoe kunnen we nog weten wie wat voelt?"

Zonsondergangdromen

12 0

Semper iter

gehecht aan haar betonnen kade mijn schelp, een huis, een wereld op zich ik filter, voed en ben verankerd met deze ruwgerande magneet aankomst- en vertrekhal, die slaapt in shifts en oliepak eenieder een stormkoord biedt loodsen, verweerde dansers van het zeegat meesters in het schaduwspel met de zandbanken slaan er tongvallen en handen in elkaar haar geul wiegt een onderwatermuseum mythes en smeekbeden, verstrikt in algen en slib overgeleverd aan de godin met het pelerientje geschuurd tot haar brute kern, onontkoombaar slaat ze splinters in iedere passant ze filtert, voedt en is onstuitbaar in haar beweging nooit eindbestemming altijd de reis

nikki_petit

4 0

Fijne dag nog

"Fijne dag nog", zegt de mevrouw van de krantenwinkel als we met een krant, de lotto een paar wenskaarten naar buiten stappen. De 'een' aan het begin van de zin wordt vaak weggelaten. Want het moet snel gaan. Voor je het weet zijn de klanten buiten en hebben ze de afscheidsboodschap niet gehoord. Terwijl die net zo belangrijk is. Ook in het café krijgen we later op de dag van de uitbater dezelfde 'fijne dag nog' mee. Alsof ze het hebben afgesproken. Of alsof ze samen naar een afscheidnemend congres zijn geweest, waar de nieuwe trends in het afscheidnemen werden besproken. Er schuilt iets hoopvol in die 'fijne dag nog'. Ik wens je 'nog' een fijne dag. Dat je aan deze dag nog veel plezier mag beleven. Trouwens, in de late namiddag schakelt de café-uitbater over op een 'fijne avond nog'. Er wordt vaak niet nagedacht over wat we bij het afscheidnemen zeggen. Het is een automatisme. Maar ik verdenk de mevrouw van de krantenwinkel en de café-uitbater ervan dat ze het menen, die 'fijne dag nog'. Kent u deze nog: “Voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op.” Een klassieker. Dat werd aan het einde van een tv-programma gezegd. In het echte leven is de zin te lang. Wat zeiden ze thuis? 'Tot de volgende', meen ik me te herinneren. Of het klassieke 'saluj'. Van het Franse 'salut', maar vooral van het Latijnse 'salvus', dat 'veilig' of 'gezond' betekent. Wat zeg ik zelf? Vaak is het 'hou u goed'. Ook een soort van 'salvus'. Bij het horen van 'tot de volgende zitting' heb ik de neiging om al zwijgend te vertrekken. Het leven is geen zitting of een vergadering. Maar af en toe vertoont het leven sporen van ontreddering en dan komt een vergadering aardig in de buurt.

Rudi Lavreysen

10 1

#novembervers2025 6Nov2025 - The you that lives in me

Do you like the colour of my skin? The purple haze that lives within? Do you like the picture I portray? How in your arms I seem to fade away? Do you like the words that I let run free? Because it is the only way for me to be? Do you like the curves that draw me in the sand? The ones that cannot fit within your hand? Do you like the you that lives in me? Is it where you want to be? ❓Daisy Gijbels💜

D@isyG

0 0

Net als vroeger

Vroeger werd nuEn nu werd later Net als vroeger,zeiden weNet als vroeger,knikten we Vroeger werd nuEn nu bleef nu - En we keerdennooit meer terugnaar later

Emile Calebout

14 3

Fluit #novembervers2025

Kristal aan de lipVerleiding voor de orenGenot neemt een sip Dit schip zeilt over korenSchroeven ruimen broodGenot is zo geboren Fanfares van loodVerroeste orgels die draaienGenot danst in schroot Hoge tonen, vlaggen zwaaienGlans verliest hun gripGenot wilt hier dieper zaaien #novembervers2025

Eden Oscar

0 0

#Novembervers2025 - supermaan

Ik dacht de supermaan bewaar ik.

Anemos

15 1

Kyoka

zzzzz en nog eens zzzzz klauwtjes hangen in de nacht scheren zich weer weg waarvoor zijn we toch zo bang spinnen kunnen niet vliegen

suzanne antonis

3 0

Torre dei Conti

Het leek alsof je er eeuwig zou zijn, in jaren was je er ook eeuwenlang. Waarin je je tijdgenoten zag verbrokkelen. En jij je sterke zelf bleef. Tot een nieuwe tijd jou wilde bewaren voor een volgend eeuwenlang. En dat met dof gedruis voor eeuwig verkruimelde.

suzanne antonis

3 0

Vloeibare grenzen #novembervers

Ik ken de rand van mijn adem— een rand die zindert als zonlicht op stilstaand water, waar lucht zo zwaar wordt dat ik hem kan horen buigen. Muren ademen als oude boeken, hun geur is schors en melk en de echo van vergeten stemmen, en soms proef ik de sporen van mijn eigen schaduw tussen hun ademhalingen. Soms glip ik langs de scheuren van het gewone, mijn ogen likken het trage, zilte zaad van ongeboren licht, mijn vingers vangen het ritselen van een stilte die zich uitstrekt als vloeibare uren. Vrijheid ruikt naar stof dat danst in vergeten kamers, naar gras dat fluistert als niemand luistert, naar regen die smelt in de trillingen van mijn hart. En toch keer ik terug— niet uit angst, maar om te voelen dat mijn keuzes nog steeds mijn echo zijn, dat mijn voeten de lucht kunnen tekenen en mijn handen de tijd kunnen buigen, dat elke terugkeer een poort is waar ik mijn eigen adem volg als een rivier die terug wil naar zichzelf. Hier, in de rand, waar licht en geluid en geur samensmelten, weet ik dat ik nog steeds kan proeven, nog steeds kan aanraken, nog steeds kan kiezen. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Mephis

8 0

Buschauffeur - #novembervers2025

Lantaarns als opengespatte bloesems verlichten de weg naar onze bestemming Het is weer druk vandaag en traag sluipen we over het asfalt op zoek naar woonst en warmte alert voor de speelvogels aan het zebrapad Een mislukte regenboog toont ons de route Een metalen buitenwereld op wielen begeleidt ons naar de eindhalte

Geert Herregodts

0 0

Twee

verbaasde baby heeft ineens twee vaders - bezoek tweelingbroer

Margaretha Juta

2 0

Het publiek - tijdens corona

We zaten netjes in bubbels van één of twee personen met een stoel tussen. We droegen een mondmasker. Het lapje stof verhinderde tussendoorse praatjes. Het was muisstil. In de verte af en toe een tram tussen eindakkoord en applaus. Want we applaudisseerden wel. Eigenlijk mocht dat niet. We werden immers verzocht ons applaus op te sparen tot het einde van het concert. Dat stond zo in het programmaboekje. Maar dat deden we niet. Iedereen was té blij dat er gezongen werd. En met zo'n mondmasker kan je niet tussentijds vriendelijk lachen en aanmoedigend knikken naar het podium. Het contact tussen uitvoerders en publiek lijkt bevroren. Je probeert om ogen te laten spreken en met vurige blik te luisteren. Of overweegt om een welgemikt papieren vliegtuigje naar het podium te richten met daarop 'Bravo!' 'Goed bezig!', als fysieke uitingen van je enthousiasme, een beetje zoals in een gemutete zoommeeting, in de chat. Mmm, toch maar niet. Je bedenkt dat quasi alle componisten van de uitgevoerde werken in de zaal zitten. Dus ga je klappen. Na ieder werk. Want het zijn parels op papier en live juweeltjes in dat concert. En ik denk niet dat iemand het écht erg vond, dat klappen. Want daarna ging het over in geruisloos luisteren, intense stilte, zelfs geen kuchje. Je zou niet durven.

Liesbeth Segers

8 1

Leve Velo - tijdens corona

Tegenwoordig neem ik al eens minder de fiets en stap ik, om wat meer beweging te hebben. Je kijkt ook anders en ziet meer. We zitten nu eenmaal in een wandelepidemie en daar pik ik graag mijn graantje van mee, als een bedreven meeloper. Met Velo Antwerpen is dat ook heel handig: je wandelt ergens heen, maar neemt misschien een velootje terug omdat je de kinderen dringend van school dient te halen of nog snel even langs een postpunt moet voor dat zoveelste pakje. Het is opvallend hoe goed die stadsfietsjes trappen tegenwoordig. Een beetje velokenner weet dat je met wat pech evengoed een exemplaar met ongevraagd luid getik uit het rek kan vissen. Je parcours ontaardt dan in het dwangmatig tellen en voorspellen van het aantal percussieve uithalen die iedere trap met zich meebrengt. De laatste weken heb ik echter slechts sporadisch zo'n irritant doortrapfietsje moeten bestijgen. Ik zweef zelfzeker door de straten en geniet van het fietsgemak. Ik herinner me een bezoekje aan Kopenhagen, twintig jaar geleden, waar we voor het eerst zo'n fietsdeelsysteem ontdekten en de Belgische ondernemingszin daarin destijds sterk in vraag stelden. Ondertussen staat Velo Antwerpen hier al jaren waardevol werk te leveren. Bravo! Vanavond gebruikte ik ook een velootje. We hadden namelijk pizza besteld. En als prelude op die caloriebom, ging ik toch maar te voet via een omweg slash avondwandeling. Op de terugweg mét pizza griste ik een velootje mee. Als een volleerde pizza deliverygirl leverde ik mijn pizza's warm thuis af en stalde de velo even aan de voorgevel, gezellig mee aan het hangslot van mijn eigen fiets. Het leek wel of er nog eens iemand op bezoek was! Gezellig Moeten we meer doen, dacht ik nog. Tot ik - nog net niet in slaaptenue - maar fors na de avondklok besefte dat het witrode vehikel nog voor de deur stond. Oh help! Mondmasker op, muts tot over de oren en met stille schoenen zonder hakken sloop ik het huis uit om zo onherkenbaar - waar een mondmasker al niet toe bijdraagt - en geruisloos door de straat te zoeven tot aan het verlaten plein met de dichtstbijzijnde velostelplaats. Onhoorbaar manoeuvreerde ik de fiets in het rek en ontwaarde zelfs het zachte zoemen waarmee het systeem de fiets vastklikte. Dat hoor je overdag niet altijd. Nachtelijk klein geluk. De klank der registratie. Ah ja... Meer dan 4 uur overtijd. Dat betekent bijbetalen. Geen nood, dat doe ik graag voor zo'n fijne service. De klank der registratie. Oh nee... tot stevig na de avondklok! Ssst, Velo Antwerpen, niet doorvertellen, zullen we dat afspreken? Ik schrijf wel een tekstje om jullie werking te verheerlijken.

Liesbeth Segers

0 0

Boekenbergvijver

Als je dan behoedzaam je brillendoos met kostbare inhoud vlakbij de redder achterlaat, zacht schuifelend over de gladde helling - als een oud meisje - het frisse water in zakt, bijna naar adem hapt omdat fris koud blijkt te zijn, je hoofd onder water dompelt en met zekere zwemslagen de vijver doorglijdt, deugddoend voor hoofd en leden, wazig in het beeld, maar zacht aan het lichaam, groengeurend in de neus en zoetklaterend aan de oren, openbaart zich de pure smaak van deze zwemplas. Het boek in je tas - het laatste meesterwerk van Ilja Leonard Pfeijffer - kan hier, aan de waterkant, waardig gesavoureerd worden. Zomer in onze zalige zwemvijver.

Liesbeth Segers

1 0

O muts

O muts, waar bestu bleven Mi lanct na di, pluizige mijn Du coors verstoppen, en laat mij al even Zonder warme kopgezel zijn.

Liesbeth Segers

5 1