Lezen

Een veld vol paardenbloemen

De lucht is prachtig blauwboven dit veld van paardenbloemen. Tot zaad vergaan ging ik er in liggenen de zachte pluiszaden vlogen om me heen. Ik ademde ze inen ze vulden mijn longen. Nu kan ik geen adem meer halen. Ik ben aan het stikkenen het is zo mooi. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

4 0

Twee vallende sterren

Twee vallende sterrenvervaagden in de duisternisals een diepe zucht.Ik wees ze je aan,ogenblikken te laat. Twee wensen,allemaal voor mezelf. En allebei waren zeiets moois en geheimsover jou. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

12 0

Niets

Niets. Dat is niet waar. Er is iets. Een eindeloze stroom aan duisternis. Een nooit eindigende stroom van perfect teruggetrokken momenten. Het leven ‘leven’ zoals het nooit bedoeld was. Ik leef het helemaal niet. Ik zie het gewoon aan mij voorbijgaan. Mijzelf verwijderen uit de drukte van het daglicht en niets liever hebben dan helemaal niets willen. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

4 0

Poëzie and me

Ik hou van dat ding dat je doetwanneer je mijn lichaam binnenkomtterwijl de geluiden van jou in mijn oren fluisteren. Het geeft mijn lichaam al die rillingen,mijn hart een nieuwe trommel om op te slaan en mijn voeten een weg om heen te gaan. Je laat mij dwaas glimlachen,ogen rollend naar achteren, want hoe dieper je gaat, hoe meer ik dat gevoel krijg. Dat gevoel van meer en meer willen.Ja, ik hou van je, poëzie. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

12 1

Het verhaal

Hoe gaat dit verhaal verder,hoe zal het zich ontrafelen?Het leek snel te gaan,als een slag van de hamer.Zoals alle verhalen moet dit verhaal een begin hebben,vol verwachting en potentieel, zoals het begin van de avond.En dan gebeurt het, de onvermijdelijke terreur,een nacht van ongeluk, en uiteindelijk loopt het fout.En wat is de toevlucht die onze held zal volgen?Wraak, gerechtigheid of pillen om te slikken?Als dit verhaal verdergaat, zal ik me niet schikken…aan de gekmakende gemeenplaatsen die de maatschappij heeft gevormd.In plaats daarvan zal ik een andere route nemen,één van rede en gedachte, die meer invloed heeft.Uiteindelijk is dit een verhaal van ontdekking,dat door onze intelligentie zijn pad zal vinden. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

19 0

Strekbeweging

Ik ben best sportief. Altijd geweest, eigenlijk. Toch in de zin van ‘met plezier lichamelijke activiteit beoefenen’. Als tiener deed ik mee aan zwemwedstrijden en op school was ik één van de besten in het lange afstandslopen. Ik deed ook graag grondoefeningen. Toestelturnen was dan weer minder mijn ding. Aan een rek hangen durfde ik nog, maar over een paard of een bok springen was net iets teveel gevraagd. Dat de gymleraar me daarbij maar al te graag een ruggensteuntje gaf, hielp niet echt. Ik wist nooit zeker waarnaar hij grabbelde. Bovendien haatte ik het pakje dat we in de turnles moesten dragen: een donkerblauwe, sponzen onesie met korte mouwen en nog kortere broekspijpen. Zwemmen doe ik nog altijd graag, maar omdat ik allergisch reageer op water (lach niet, het bestaat wel degelijk) komt het er nog zelden van en ga ik liever wandelen. Dit alles om aan te tonen dat ik niets tegen wat beweging heb. Daarom maak ik ook zelf mijn huis schoon. In het milieu waarin ik verkeer doen ze dat niet. Daar láten ze schoonmaken. Eén van de argumenten die ik daarbij hoor is dat ze dan meer tijd overhouden om iets zinvollers te gaan doen. Zoals sporten. Waarmee ze dus bedoelen: sporten is zinvol maar schoonmaken niet. Schoonmaken, beweren ze ook, leidt tot niets. Akkoord, knik ik dan toegeeflijk, er ontstáát niets. Het is niet hetzelfde als je eigen groenten kweken of een trui breien. Maar wat in hemelsnaam ontstaat er door te gaan joggen, tennissen of fitnessen? Er is dus sprake van een uiterst eigenaardige redenering. Bij mijn weten betekent sporten: een lichamelijke of mentale activiteit beoefenen waarbij vaardigheid, kracht en inzicht vereist worden. En de strekbeweging bij het ramen lappen, of het zeulen met de stofzuiger, door de knieën gaan en op een laddertje kruipen om stof af te nemen, strijken, tapijten uitkloppen, is dat dan geen lichamelijke activiteit? Is daar geen kracht voor nodig, of inzicht? Echt, het wil er bij mij niet in. Kilometers joggen of fietsen, zomaar, nergens naartoe, of nog erger: gaan fitnessen - is daar meer zingeving mee gemoeid dan wanneer je, ik zeg maar, de vloeren van je boven- én benedenverdieping op één uur dweilt? Ik wil hier niet beweren dat ik gráág schoonmaak. Maar het zelf doen houdt me fit en met de voeten op de grond. Ondertussen krijg ik ook vaak verhelderende gedachten over het leven. Grootse, filosofische redeneringen zijn er al bij op gang gekomen. Over zin en onzin van theedoeken strijken, over stof dat alsmaar wederkeert, over steeds opnieuw beginnen en mijn eigen vergankelijkheid. Eerlijk, bij sporten heb ik dat nog niet gehad. Dan is het enige wat me bezighoudt: waarom doe ik dit eigenlijk? Hoe lang duurt het nog? Aan wie moet ik hier iets bewijzen? Of: ik zou mijn tijd beter besteden aan ramen lappen, want mijn schoonouders komen op bezoek. Heb ik in een moeite door een buig- én strekbeweging. Ook al leidt het dan tot niets.

ingridvdk

3 0

Dennenappels

Door het voortduwen van de rolstoel veeg ik al na vijftig meter het zweet van mijn voorhoofd. De zon schijnt genadeloos op mijn hoofd. Alsof het in een kachel steekt. We draaien het bos in. Eindelijk schaduw. “Hier is het beter”, zegt ma. “Zeg dat wel”, antwoord ik, opnieuw mijn zakdoek bovenhalend. Ze hoort me vegen en zuchten. "Ge zweet al zeker? Bij mij gaat het nog." "Er liggen gelukkig geen dennenappels op het pad", zegt ze. "Dat rijdt makkelijker.” “Dat is tegen de herfst hè ma”, zeg ik. Het doet me denken aan het woonzorgcentrum uit de tv-serie 'After life'. ‘Autumn leaves’ heet het woonzorgcentrum, of ‘Herfstbladeren’. Voor mensen in de herfst van hun leven. Een naam waar je het niet meteen warm van krijgt. Dat doet de serie wel. Over een man die na het overlijden van zijn vrouw de draad terug probeert op te nemen, maar hier niet meteen in slaagt. Hoe begin je daar ook aan? Daarbij komt dat zijn vader in het WZC een op voorhand verloren gevecht tegen dementie voert. Je kan de reeks vertalen als 'Na het leven'. Of misschien wel 'Het tweede leven'. Wist je dat je inderdaad twee levens hebt? Het tweede begint op het moment als je beseft dat je er maar één hebt. “Vroeger gingen we in het bos altijd dennenappels rapen”, vertel ik ondertussen op het wandelpad. “Om de stoof aan te maken.” “Ja, we hebben wat dennenappels geraapt, maar dat zult gij niet meer weten. Wij waren nog klein. Die waren voor de Leuvense stoof in de keuken.”Ma zit af en toe een generatie verder terug in de tijd. De Leuvense stoof stond bij haar ouders. Wij hadden een kachel in de woonkamer. Toch vertellen we graag over vroeger. Je moet het warm houden, dat geheugen.

Rudi Lavreysen

7 0

hol

kruipend door het hol van de storm de druppel die je wimpers net mooier maakt vertroebelt wat je niet kan zien laat maar komen die jaren die het leven zo vol maken maar alleen een leegte laten zien daar waar dromen hebben geschuild... als ik wist wat ik wist zou het weten de storm vergeten desondanks plak me dan daar waar de schandpaal staat midden in jouw blauw.

lisa ozemoya

6 0

Je leeft in een illusie van wildernis

Je leeft in een illusie van wildernis reserveert op een mooie zondag ad hoc een tijdsslot in een bos in de hoop dat dan alle figuranten klaar staan binnen de lijntjes natuurlijk alles daarbuiten heet onkruid je tolereert alleen laagfrequente overlast geen exoten, wolven of wintersterfte verblijft het liefst in plastic dozen waar omgaan met modder een cursus is op het kinderdagverblijf je wilt veilig de wind op je wangen leren lachen in drie maanden pleiten voor meer traagheid maar het getij en de maan zijn vreemdelingen voor je verhuld in sanitaire producten zoek jezelf een weg naar buiten proef je eigen bloed op straat slaat de natuur terug tussen de tegels geen paniek als straks konijnen moeten kunnen graven mos op de auto groeit als hij stilstaat

Annet Zaagsma

29 0

Poreus

Brede mazen op mijn huid Alles wat bestaat sijpelt er doorheen Ik ben poreus. Drukke ziel Zonder rem op die mazen, oververmoeid Volgegoten met wat ik niet ben Waar is de filter? Die spoken wegfiltert ze op een stoel zet in een stoelendans Angst, boosheid, teleurstelling, paniek, oordeel, valse blijheid In een grote kring De stoelen vallen om. De spoken brullen. “Aandacht! Aandacht! Ik ben belangrijk!” Staccato geluiden Weerkaatsende lichtflitsen Meer, heviger, luider Iets knapt Waren die stoelen niet sterk genoeg? Ongelovig weer naar af! Abrupt gesloten mazen. Tot een gedachte: Sta op! Nog een gedachte: Adem! De volgende gedachte: Voel de aarde! De volgende: Voel de pijn! Nog één gedachte… bedank haar en laat vrij! Rust nu maar eerst uit !

Anemos

25 1

Leven (het – mv. levens)

Volgens de deskundige: de (heel) korte of (heel) lange periode tussen geboren worden en sterven. Levende wezens kenmerken zich vooral door de stofwisseling (het ademhalen en opnemen van voedsel); hun zintuigen en het reageren op prikkels; het zich voortplanten en doorgeven van erfelijke eigenschappen aan nakomelingen door middel van DNA, en als apotheose het doodgaan. Volgens de genotszoeker: vrijen, zich laten masseren, een siësta houden, bungeejumpen, kokkerellen, wijnproeven, Twister spelen. Volgens het kind: zure beertjes en smurfenkoekjes oppeuzelen tot je een Winnie de Poeh-buikje krijgt; een Disney-tekenfilmmarathon houden; luisteren naar mama of papa die sprookjes vertelt; een Moederdag- of Vaderdagcadeautje knutselen; met vriendjes ravotten in de speeltuin of kamperen in de tuin; slapen. Volgens de onomatopee: kukeleku, koekoek, oehoe, tik tak, klap klap klap, ding dong, sst, brr, mjam, smak, mwah, oef. Volgens de gevangene: op enkele vierkante meters dromen van alle blauwtinten van het zeewater; discipline en eentonige regels slikken; berouw tonen na een vechtpartij; het gemis van het dagelijks joggen, van de vlinder op de schouder en de chili con carne met Coronabier; eenzaamheid verduren; het sprankeltje hoop dat smeult door het gesprek met de cipier, de tekeningen en brieven van zoon- en dochterlief; het volgen van een toneel-workshop, een schildercursus of mediteren.

Fatiha Berrazi

11 0

Aanraking

"De lichte aanraking van een hand, een steevaste blik, het kalmerende effect van een warme stem en de twijfels, als donkere wolken boven het hoofd, worden verjaagd door de felheid van een koesterende zon."

Zonsondergangdromen

18 0

Wervelwind

"Wanneer de storm gaat liggen en duizenden gedachten, verdwaald, als puzzelstukken rondslingeren op mijn pad, vind ik even later ook mezelf terug."

Zonsondergangdromen

32 1

voorgoed

zijn wij het huis waar ik voorgoed in kan wonen

saskia van laere

14 0

Het zomert nog een beetje

Het zomert nog een beetje maar midden augustus loert bijna om de hoek en nodigt me uit om al eens te piepen naar september. Het valt me zwaar, telkens afscheid te moeten nemen van de zomer, die ik intens ervaar. Ik zit dan zo graag op een bankje, te zomeren, weg te dromen. Dan wegwezen van het bankje voor een reis, een vakantieoord. Misschien is het vakantieoord wel een vluchtoord, om mijn dagelijkse mijmeringen te kunnen achterlaten in mijn land van herkomst.

Maïté L.

4 0

Stilstand

Ze ligt op het immens lege strand, al meer dan 40 jaar haar woestijn. Het is warm, haar ademhaling gaat snel, haar hoofd voelt ijl en haar spieren verlamd. Na jaren verzoeken en smeekbedes is het stilstaan van de tijd eindelijk terug uit het verleden. Alles lijkt warm bevroren. Een opeenvolging van zomerse terrasavonden met teveel drank en te weinig slaap hebben de deur voor de stilstand opengezet. Wat heeft ze die gemist. Geluiden worden vervormd tot tijdloze achtergrond die niet doordringt, lawaai vermomd als stilte. Er is de wind, het gekrijs van een kind, de berisping van een vader, wat vrolijk gekwetter en af en toe gedonder uit de haven. Net zoals 30 jaar geleden toen ze daar lag op datzelfde strand, een tiener na haar eerste avondje uit, een immense nadorst en het vermogen die te stillen met een duik in de frisse zoute zee als de afstand tot de zee geen fata morgana in de woestijn had geleken. Boven het witte belle epoque gebouw met kopergroene koepels zwermen meeuwen kriskras door elkaar. Voor velen een onrustig, chaotisch, onheilspellend tafereel als in een Hitchcock-scène. Voor haar vandaag, vertraagd, zweverig en bedwelmend rustgevend. Haar hoofd is een verzamelplaats van scènes uit haar dromen, uit films, uit het dagdagelijkse leven: te absurd, te gruwelijk of te sprookjesachtig om geloofwaardig te zijn. Ze beleeft en herleeft ze steeds opnieuw en sommige periodes alles door elkaar, zoals de meeuwen, maar dan versneld. Dat zijn vele levens in één. Vandaar dat het stilstaan van de tijd soms net op tijd komt opdat die vele levens terug één zouden worden. Ze kijkt naar de lucht en ziet steeds minder. Haar ogen open, maar gesloten. Vijf minuten stilstand lijken een eeuwigheid. En zonder eeuwigheid geen tijd, geen leven, geen vele levens inéén.

Fien SB

37 1

elementair lijden

We hebben zwarte vlekken voor de ogenBlauwe plekken, paars omrandEr zijn wondes die nooit drogenHier noch aan de overkant We zwemmen allemaal in 't zelfde waterKamers in huizen in blokken in stedenHet branden, dat komt laterEr zijn vlammen die nooit doven We zijn plassen in de woestenijUitgezaaid, afgemaaid, weggegraaidAls wolken gedragen door de windStof dat al eeuwig wegwaait

Stelselmatig

9 0

Luchtspiegeling

‘Niet dat ik het erg koud heb in mijn onvolprezen Blankenberge, ook al draag ik de sjaal, die ik dagelijks omsla, of het nu winter, zomer, herfst of lente is, maar toch voelt dit zeebriesje eerder fris aan en zou ik de krakkemikkige oudjes die nu op de dijk en de pier wandelen willen aanraden zich warm genoeg te kleden, alhoewel ik mij niet echt wens in te laten met de gezondheid van die schare schuifelende schlemielen, laat staan dat deze aangespoelde kustbewoners mij ook maar een moer kunnen schelen.’Zo ben ik op het bankje op de zeedijk aan mijn tekst begonnen voor een nieuwe schrijfwedstrijd: maak een volzin van honderd woorden in de trant van Chr. Vekemans. Ik tel het aantal woorden, het zijn er negentig. Nog tien woordjes inlassen en hier en daar wat rommelen aan de interpunctie.Veel tijd krijg ik niet. Plots steekt een heuse storm op die zo hevig wordt, dat ik mijn volle gewicht in de strijd moet gooien tegen het beuken van de noordwesterwind.Dat gewicht ligt in ponden net onder de tweehonderd, dus denk ik ‘wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen’, maar dat is buiten de beaufortwaarde gerekend van deze windkracht.Mijn deelname aan de wedstrijd kan ik vergeten, mijn ‘callepinke’ met mijn pennenvruchten is uit mijn handen gerukt.Ik wordt opgetild, voel mij licht worden als een veertje en vlieg over de pier de volle zee in, richting Engeland.Waar er aan de kust nog een dreigend donker wolkendek hing, klaart de hemel nu volledig op en zoef ik gezwind door het blauwe luchtruim. Onder mij zie ik tankers en containerschepen varen maar ook zeilboten. Ik herken de ferryboot waarop passagiers mij toewuiven.Plots beland ik in een mistbank, maar het blijkt enkel een verloren schaap van een wolk te zijn, die mij omsluit. Dan duiken zij voor mij op: ‘The white cliffs of Dover’. Meteen klinkt het riedeltje van wijlen Dame Vera Lynn door mijn hoofd.Geen tijd voor sentimenteel gedoe, aan een rotvaart vlieg ik in geen tijd boven Cardiff en boven de groene heuvels en het sprookjesachtige Snowdonia. De naam doet mij denken aan tante Sidonia en professor Barabas. Hoe dikwijls vloog zijn Gyronef niet met mijn striphelden over verre wereldzeeën, net zoals ik nu vlieg?Ik drijf het binnenland in en vlieg boven de suburbs en het centrum van Londen. In de London Eye hebben toeristen mij opgemerkt en zwaaien naar mij, terwijl ik opgeschrikt wordt door een formatie jets die mij in de kleuren van de Union Jack wentelen. Net nu ik hier overvlieg doet de Queen haar ‘Trooping the Color’ met aan het slot een ‘flypast’ van haar ‘R.A.F.’Ik kuch de ziel uit mijn lijf en vind dat het nu welletjes geweest is met mijn vliegkunst. Al snel wordt ik gedreven naar de oostkust en bevind mij aan de Noordzee boven Great Yarmouth. Ik ken deze plaats van ergens.Natuurlijk, hier vroeg mij die man aan de hotelreceptie iets dat ik niet verstond. Na de derde trage en overdreven gearticuleerde herhaling verstond ik dat hij vroeg of ik een ‘Early morning tea’ verlangde? Het bleek de lokale sympathieke manier te zijn voor het geven van een ‘wake up call’.Het suizen van de wind is weg, ik lig in een queen sized bed. Het kamerraam staat open. Ik hoor het zachte ruisen van de zee. Er wordt op de deur geklopt. Een roodharige lieverd opent de deur en zegt: “A jolly good morning. Your tea, sir. Cooked breakfast will be served at your best convenience.”

Vic de Bourg

17 1

Schemerzone

Ups en downs blazen in een pingpongspel haar trieste gedachten op als Michelinmannetjes Ze wil haar angsten ventileren niet in elkaar zakken als een kaars Ze wil karakter kweken blije gedachten die blijven plakken als geheugen

Fatiha Berrazi

9 0

Overgave

Vergeef mij niet mijn zonden, laat me ze begaan, een laatste keer voor de zon ondergaat en wees mijn getuige. Foto: Stephan Vanfleteren

B.P. Arend

18 1

Laad meer ...