Lezen

Is er nog plaats voor liefde in mijn hart?

Begrijpt u mij niet verkeerd. Ik sta hier nu, voor u, ietwat nederig om niet te zeggen onderdanig, doch met licht arrogante ondertoon om in zekere zin respect af te dwingen en tegelijkertijd jullie volstrekte aandacht op te eisen zonder jullie ook maar het kleinste vermoeden te geven dat ik wel eens absoluut niet te zeggen zou kunnen hebben. Maar genoeg over mij. Mensen hebben het weerzinwekkend graag over zichzelf. Wie bent u, mens met het zwakke hart, wezen met het onvoorstelbare talent om door wie dan ook neergehaald te kunnen worden? "Wij", besluit ik. En de samenhorigheid is geboren.   Om de uit het niets opdoemende poëtische meligheid even drastisch aan de kant te schuiven en de eeuwige drang naar concreetheid te bevestigen, zal ik het begrip lanceren dat deze al dan niet onverklaarbare woede heeft opgeroepen. Vergeeft-u mij mijn onprofessionaliteit. Het gaat hier nl. over de liefde. Een tongstrelend woord - ik nodig ieder van jullie hartstochtelijk uit om het op een afschuwelijke manier uit te spreken, de wonderen zijn de wereld nog niet uit - dat harten doet fluisteren en mensen doet slaan. De warme, zoete liefde die uw leven sporadisch binnensijpelt en vervolgens net zo plots durft te verlaten maar ter compensatie een prachtig(e) kille leegte achterlaat. Een mens zou er bijna massochistisch van worden. Doet u dat ook? Genieten van die wrange smaak, die u er gratis en voor niets bijkrijgt, even gorgelen en toch niet wegspoelen?   Liefde bijt, snijdt, ijlt en toch blijft men er van houden. Of hoe de ironie des levens blijft verbazen. Laat ik er van uitgaan dat ieder van jullie zich wel eens heeft afgevraagd of hij/zij oprecht van iemand houdt of eerder van het gevoel dat laatsvernoemde u bezorgt. Objectiviteit is uit d'n boze maar de vraag houdt stand. En wat met naastenliefde? Solidariteit, geven, nemen, schenken voor het goede doel.. Om over eeuwige altruïstische kwesties nog maar te zwijgen. Waarom geven, zonder er baat bij te hebben? Indien dit laatste wel correct is, voor de hindoes en boedhisten onder ons die karma als waarheid zien.   Bestaat oprechte liefde überhaupt? De onvermijdelijke ego- vs altruïsmekwestie schreeuwt het uit: "Vangt een moeder de verloren alias verlossende kogel voor het kind op, puur uit liefde, wetend dat haar spruit nog een leven lang tegemoet gaat doch niet rekening houdend (of juist wel?) met het feit dat het moederziel alleen-e grut niet veel overlevingskans bezit of eerder uit voorbedachte rade, denkend aan de beschuldigende blikken van de dorpbewoners en beseffend dat een leven vol met spijt ook geen leven is? U gaat me nl. niet vertellen dat de dode meer last heeft van pijn dan de overlevende. Of struikelde de arme dame over een ongelukkig geplaatst houtblok en verdwijnt deze redenering in het ijle? Vrije interpretatie sluimert en schijnt, schokt en venijnt.   Alomvertegenwoordige teleurstelling is waar het om gaat. Te nemen of te laten. Een mens wordt alleen geboren en blaast z'n laatste adem wederom even verdomd alleen weer uit. De grootste waarheid die ik tot nog toe heb durven slikken.   Die o-zo symphatieke - u toegewenste gore, guitige, loze liefde zal knarsetandend uw oor afsabbelen, knagen alsof z'n leven ervan afhangt om u vervolgens tegen de muur te plakken en daar te laten hangen. Dagen, maanden, jaren. En pijn. Pijn zult u voelen.   Pijn. Scheurend. Wroetend in uw eigen onmacht, knagend, sluipend, huivering-, duivelop-, duizelingwekkend slopend. Huilend, druipend en snikkend doch droog. Kurk. Droog. Krakend en brekend en slijpend tot in de eeuwige schrapende groteske stilte der dwazen.   Luister. Hoort -die lachende, fluisterende pijn- opdoemend uit de nevelige, zwarte, schreeuwende leegte. Schater, bejubel, aanbid dit onderhuids, vretend, morbide metafoor voor de liefde en lach. Lach tot u niet meer bijkomt.   Maar, vreest-u niet. Sluit allen jullie ogen.   Sluit. En voel - voel je wimpers voel je ze voelen zo onherroepelijk s-zacht tegen je huid. Je adem fluistert, spreekt, sist. S-s-s-s-zwijg. Sluit je mond. Integendeel jouw hart. Open lijk nooit tevoren. Open en voel. Voel verder. Verder voelen en vlijen in de verste veilige plek van je zielige hart. Harteloze ziel. Jij. Laat je door de klanken bezweren en betoveren en meedrijven naar iets. Iets puur, iets prachtig, iets ongelooflijk, onwaarschijnlijk mooi. Kleuren in het ijle. Zij zingen, zweven, schijnen.   Geniet. Geniet. Geniet.   Is er nog plaats voor liefde in uw hart?

Naïviteit is een schone deugd

Verslagen keek ze om zich heen. 'derde-persoonsgebruik om het eeuwige egocentrisme der mensen te verbergen,' zei de reiger om dan weer in het absurde te vallen en te goochelen met niet-bestaande personages alsook het ontkennen van veralgemeningen in je schrijven die komen en gaan komen zullen ze   streeft-u-niet ze lachen liegen is een kunst   en ik keek, en trachtte te zoeken naar het 'waarom', tastend als een blinde die beseft dat eeuwige afhankelijkheid en macht niet samengaan   fragiliteit doet walgen   Pijn. Welke idioot?

Witter kan

22 uur. Ze kwamen kijken of je er nog geen eind aan had gemaakt. Routine. Je zag het meisje met de lange haren naar je staren vanuit je ooghoeken, en als je niet oplette, kwam deze dichterbij, nam ze je over. Gelukkig had je jezelf getraind, opgeleid. Gelukkig had je jezelf aangeleerd dat wat je psyche zelf produceert, je eveneens zelf kan vernietigen. Je wist dat je manipulatieve geest even lachwekkend als het meisje in kwestie was, maar je mondhoeken gingen niet altijd mee. De angst voelde aan gelijk een spin die zich snel uit de voeten treedt, als het web wordt vernield. De wirwar aan uiteenvallende emotiedruppels, alsof je hart vloeibaar wordt, het uiteenspatten van gevoel, en je lichaam dat zodanig één wordt met de ruimte, is net wat je wilt mijden. Complotvorming over zij die je gevangenhouden is onvermijdelijk. Wanneer je je vuisten niet meer kunt ballen, en de kracht wegvloeit, blijft het sponzige over, de nutteloze materie. De essentie, de moedige wilskracht, het kernachtige vuur is dan dat wat je overeind dient te houden. Zolang de vlam brandt, kan het sudderen zijn gang gaan. Als het donker wordt, kan je wild naar adem happen, daar waar de lucht je ontnomen wordt, of je wentelen in haar assen, en leren zwemmen zonder vinnen, vliegen zonder vleugels en sterven zonder pijn. Als de brandstof op is, en de winkels der logica gesloten, volg dan het maanlicht. Zij zal je naar de zon leiden, op je lijdensweg der ziellozen, opdat het doelloze weer zin kan krijgen. Brand, mijn kind, het zal je goed doen.

Sanseveria

We zijn te vergelijken  met het groen in onze huizen. Velen kunnen rozen zijn. Vol en gelaagd. Kleurvast , wat saai. Anderen Mimosa pudica. In een eerste oogopslag : frêle, kwetsbaar. Zij verbergen in half-schaduw vast wat. 'En als je ze roert?' Verkreukelen doen ze niet zomaar?! Ook veldbloemen zijn er. Heerlijk fel ... kort van duur. 'Als een pop-up-designer-koffiebar.' En tenslotte zijn er sanseveria's , als ik. Niet bepaald het prachtstuk van de vensterbank. Maar sterk.  En recht. of misschien gewoon dat tikje té gemakkelijk?

Strijd.

                           Strijd.                             Sonnet   De dag begon als altijd heel gewoon, die ochtend dat zij 't strijdtoneel betraden, Vooraf had geen van beiden het geraden, dat brute spel van kracht en machtsvertoon.   De eerste woorden waren al beladen, vervuld van wrok, verwijten en gehoon, en alsmaar door verbitterde de toon, want elk van beiden voelde zich verraden.   Voortaan zijn alle wegen nu gescheiden, want wat gezegd werd, dat sneed veel te hard. Gedaan met vechten en elkaar bestrijden, 't Verleden, dat was te vervuld van smart.   Een nodeloze oorlog gaan vermijden, dat is nog steeds het beste voor het hart.  

Luidop lezen

Alle kinderen van de klas geven met hun vinger aan welke zin ze aan het lezen zijn. Alleen jij wijst waar ik je mag kussen, eerst op je linkerwang, dan op je rechterwang.   Je vraagt of ik je mond wil voorlezen en ik aarzel omwille van twee jaar geleden   toen ik op school het verschil niet kende tussen doorlopend en doodlopend wanneer de leerkracht me vroeg om doorlopend de tekst te lezen en ik trefzeker stopte aan het eind van elke zin.

Uitvaart

Het is een misvatting dat je iemand bij leven moet leren kennen, de grootste schrijvers ontdekte ik pas na hun dood.   Zo is het min of meer ook met jou gegaan, een dochter herinnert haar vader, van onder naar boven, op de manier dat hij zijn witte hemden knoopte terwijl ik enkel de kleur van je kist ken, de sluiting van je grafsteen, de woorden waarmee ik je aankleed.   Een meerderheid aan herinneringen schijnt verzonnen, laat ons dan ook maar het verschil vergeten tussen een waan en jij die op feestdagen mijn haren borstelde, te ruw naar mijn zin maar steevast met resultaat.   Niemand sterft om mij te ontmoeten maar eens gestorven, gebeurt het soms toch.

Dichtbij

In de wachtzaal wordt enkel in achternamen gesproken. Slechts één iemand mag ze uitspreken, herhaalt en je hoeft niet te antwoorden om te weten dat je de eerste alsook de volgende bent.

Gewoon....te.... Liefde

GEWOON………………………………TE………………………LIEFDE    ik zie je                                                                                    ik vertel het je  herkende je bijna niet                                                             die ontmoeting  jij ziet mij                                                                                die ongemakkelijk was  Ik zwaai, uit gewoonte, waarom?                                            ik moet het vertellen    Ik zwaai, uit gewoonte, waarom?                                            ik moet het vertellen  je komt naar me toe                                                                hopelijk doet het geen   niet doen                                                                                 pijn, mijn pijn te zien  ik kan niet glimlachen                                                            vanwege iemand anders    ik kan niet glimlachen                                                            vanwege iemand anders  het doet pijn                                                                           tranen in mijn ogen  om wat je deed                                                                       je ziet het, beetje kwaad  nog steeds                                                                              vanwege hem of mij    nog steeds                                                                              vanwege hem of mij  sta je daar                                                                              "Hij is niet over je"   paar beleefde zinnen                                                              ik wel over hem  meer lukt niet                                                                         en toch die pijn    meer lukt niet                                                                         en toch die pijn  ongemak, zo veel ongemak                                                    maar ook geluk  jij voelt het ook                                                                      geluk vanwege jou  je gaat weg                                                                            die me steunt    je gaat weg                                                                            die me steunt  met datzelfde ongemak                                                        die me liefheeft  ik zie het, ik voel het                                                             die ik liefheb  Toch zwaai ik, uit gewoonte, waarom?                                  samen gelukkig                                                                                                  samen gelukkig                                                                                                ondanks af en toe                                                                                                een beetje pijn                                                                                                vertel ik het je   

Denken

Hoe meer we soms denken Hoe minder we erover praten Soms denken we zo hard  Dat het in gepieker overschakelt En je de mensen, de wereld of jezelf begint te haten Te hard denken aan je eigen of iemand anders zijn daden We denken zo hard, dat denken wordt verslavend Terwijl je jezelf kwijtspeelt en je omgeving begint te laten Wordt onzeker over dingen, probeert hulp steeds te verlaten Overdenken laat de emmer overlopen in woede, frustratie, stress en tranen Probeer het lichter te zien, licht aan het einde van de tunnel zoals met lantaarns Begrijp dat overdenken soms de problemen kan maken En we af en toe de klik met de realiteit kunnen kwijtgeraken Onszelf enkel tot denken en kritiek kunnen verlagen Daardoor te streng zijn en geen hulp meer durven vragen Stillaan dreigt alle hoop en liefde op te geraken Verhef je stem en vraag naar hulp, want het is nooit te laat Vertel over je problemen, mijn advies is: praat  

Thuishaven

Ik wil je meenemen Je in alle talen leren spreken Je zoen in duizend tinten schilderen Op je buik, borsten en billen Ik wil je meenemen In een doosje op weg naar thuis Niet jouw huis, niet de mijne Vouw je op tot je past Binnen mijn kromme lijnen Ik wil je meenemen Scheur de kleren van je lijf Omdat ik niet van je kan afblijven Pervers met mijn tippen aan je dijen Tippen van vingertoppen Toppen van tenen van voeten,   Laat mij je voeden Honingdruppels Die uit de bloemen van jouw ogen zijn ontstaan Jouw ogen die Vliegensvlug vlammen doen ontslaan Voor ik het opmerk, zijn ze weer gedoofd, achter mijn rug, achter mijn hoofd Rookpluimen achtergelaten tussen onze lichamen Ik zie je niet, ik zie je niet Ik voel dat ik je wil meenemen Wil je dragen, op palmbladeren Naar wat ik noem thuis Niet in mijn huis, niet bij mij thuis Vlieg weg, over watervallen en stranden Ogen dicht en borst vooruit Strand mijn ribben kapot op een betonnen asfalt En laat jou op mij landen Thuishaven    

Woordloos

Mijn hoofd zit vol woorden Woord voor woord nog nooit uitgesproken Maar nu de moeilijkheden maar blijven komen Voel ik me door het leven aangesproken Om te spreken over wat nog niet werd besproken Dus peul ik blad voor blad mijn beschermvlies open Alsof de realiteit prikt in mijn dromen Ik lig open en bloot, ik lig naakt en op de bodem Alsof ik onderweg de kleren van mijn ziel ben verloren Klim ik door de woorden mij weer een weg naar boven Duik in het niets en zie wat er aan zal komen Naakt en bloot huil ik om mezelf te sussen met de woorden Schrijf mijn lieve schat, Schrijf je weer een weg naar boven, Ik beloof je dat aan alle woorden punten zullen, komma, komen Schrijf tot je jezelf niets meer moet beloven Schrijf tot je er weer bovenop bent gekomen Schrijf je naakt, bloot en open

Mijn zoete bloemen

Dansend door rotte zwarte bladeren Die ooit aan groene bomen zaten Zwier mijn armen rond mij en de aarde Dans mij een weg tussen de verstopte gevaren Voel de wind, mijn zoete bloemen en ontwaak Smelt de laatste sneeuw met gestamp en gekraak En bloei en bloed zoals sneeën met een zaag Fleur op! Fleur op! Tot je aan de wolken geraakt Mijn zoete bloemen laat je door niets begroeien Laat geen bladluis met je blaadjes moeien Laat geen onkruid jou ooit doen ontgroeien Bloei! Bloei! Naar de zon zal je groeien! Geen hagel zal jouw stengel omgooien Geen ijzige winter zal je ooit doden Want jouw sterke wortels komen enkel boven Wanneer je beslist jezelf te vergroten En wordt waar je zelfs niet over durfde te dromen Mijn zoete bloemen laat je zien, ruiken en horen

Gebakken lucht

Ik krijg elke keer ik ademhaal Dezelfde lucht terug binnen De kamer zwart net als de nacht En de nacht moet nog beginnen Jij hapt naar nieuwe adem En ik hap naar verse zinnen Grijp in het donker naar gedachten Over wat er nog valt te winnen

Kaarten aan tafel

Ik herinner me hoe mijn oma me leerde kaarten   Haar oudere handen streelden de koningen  en koninginnen   De vermoeide ogen glinsterden achter  de ruitjes, De azen gingen  via trapjes  naar boven Daarna aten we boterhammen met beleg en zilveruitjes  

Zware keuze.

Zware keuze.   Wat je goed vindt, is het schoon? Wat je schoon vindt, is het goed? Iets wat ik heel graag zou weten voor 't geval ik kiezen moet.   Zal ik zwijgen, zal ik spreken, zijn de woorden echt wel vrij? Hoe vlug kan de toekomst breken, de gevoeligheid voorbij?   Wat je waar acht, is het goed? Wat je goed acht, is het waar? Ach, soms valt dat vele kiezen me toch wel een beetje zwaar.  

Ge-DAG-te

Mensen zeuren over kleuren; Oranje blaaskaak of zwarte knecht;Ik kan het uitleggen in kleuren en geuren;Maar jou mening is nu eenmaal jou goed recht. 

Regenbooggedicht

Ijsprinses

De ijsprinses Zij zoektgeheimenin het ijle licht een stukje stofgeruit en haast versletendwaalt rond. Ze zucht.Heimwee is nabij“Weet je nog?”Toen gestalten en lettersniet teldenbehalve jij en ik?De hemel dichtbij de helomdat alles Alles isen niets verandert tot je smelt als ijskristal.  

Polaroid

Badend in licht Verberg ik me voor jou Overbelicht zie je niets Behalve het rode Dat net iets donkerder is En niet voor je zwijgt Als een polaroid Moest je even wachten Eens schudden en dan Zien dat je bestaat Ook al is het licht wat flauw Zo zonder zon