Lezen

Ode aan onze gesneuvelden

Ode aan onze gesneuvelden    Heel erg dapper waren zij, moedig strijdend, zij aan zij, voor ons kleine vaderland, in de tirannie gestrand.   Niet gaan vluchten, niet gaan lopen, maar steeds moedig blijven hopen, en gaan vechten, hand in hand voor een vrij een vredig land.   Ondanks al het zware lijden, toch die tirannie bestrijden, die de vrijheid zou ontwrichten en ons land ten gronde richten.   Ja, zij hebben veel gedaan voor ons hedendaags bestaan door toen dapper door te vechten en ons landje te onknechten.   Vrij te denken, vrij te leven, dat is wat ons is gegeven door die helden van weleer, stervend op het veld van eer...    

Vijftig jaar.

Vijftig jaar, da's toch wel raar.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een knappe kop, er zit toch al wat storing op.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een lenig lijf, het voelt toch nu en dan wat stijf.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al lijk ik nog vol levenslust, die lust is soms wat uitgeblust.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al kan ik het nog steeds goed zeggen, vraag me niet om 't uit te leggen.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al had ik ooit veel wilde dromen, veel is er niet uit gekomen.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog wel een jonge spruit, maar 't beste is er toch al uit.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een scherp verstand, het heeft toch al een botte kant.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een slimme bol, toch slaat mijn hoofd al eens op hol.   En ja, oprecht, het mag gezegd, vijftig jaar, da's wonderbaar, al is en blijft het toch wel raar...                       ***   Vijftig jaar, da's toch wel raar.      Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk dan wel geen dolle griet, maar pas op, vergis je niet.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een leuke snoet, wat opsmuk doet me toch al goed.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een mooi figuur, het onderhoud is toch al duur.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een knappe meid, ik ben toch al wat pluimen kwijt.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al lijk ik nog een ranke zwaan, er zijn toch al wat kosten aan.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een knap gezicht, bekijk het toch maar niet te dicht.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al lijk ik nog een topmodel, de cellulitis is er wel.     En ja, oprecht, het mag gezegd, vijftig jaar, da's wonderbaar, al is en blijft het toch wel raar...                        ***   Vijftig jaar, da's toch wel raar.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een knappe man, toch is het beste uit de kan.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog steeds een supervent, vooral voor wie mij niet goed kent.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al is de jacht nog goed te doen, er zit wat sleet op mijn harpoen.    Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een vlotte gast, toch loopt er nu en dan iets vast.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog wel een jonge snaak, maar schiet ik ook nog altijd raak?   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een knappe heer, mijn buik heeft wel een maatje meer.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog steeds een Don Juan maar bak ik er ook nog iets van?   En ja, oprecht, het mag gezegd, vijftig jaar, da's wonderbaar, al is en blijft het toch wel raar...  

Vrede in de grote stad...

Vrede in de grote stad...    Beste haardvuur-filosoof...   Zit je heel erg knus en lui in je lederen fauteuil? Is je buikje vol en rond? Is je geldbeugel gezond? Nestel je maar bij je vuurtje voor je filosofen-uurtje. "Vrede in de grote stad", is 't daarover dat je 't had? Voor veel rijken is 't woord "vrede" slechts een speeltje voor  rede.     Als je arm of eenzaam bent, al die regels niet goed kent, als je steeds opnieuw moet vechten voor je meest banale rechten, als je last hebt van je buren door de veel te dunne muren, als je 't stad niet kunt ontvluchten en alleen berustend zuchten, als je nergens schuilen kan, ja, waar is die "vrede" dan?     "Vrede" is een heel mooi woord, dansend op een heel dun koord.    

Als iedereen perfect zou zijn...

Als iedereen perfect zou zijn....   Niemand is perfect geboren, soms gaat er een vijs verloren, of valt er een hoekje af, we zijn soms wel een beetje maf, er zijn ook wel wat kosten aan, de geest kan soms aan 't wankelen gaan, we zijn al eens wat raar gestoord, en doen niet alles zoals 't hoort, en 'k geef het toe, het is wel waar, we doen soms écht een beetje raar.   Maar zeg nu zelf, mijn beste vriend, heb ik daarom die straf verdiend? Is 't vertrouwen nu vergaan, is de vriendschap heengegaan?   Als niemand nog een fout zou maken, als er nooit iets stuk zou raken, als er niets verloren gaat, als alles keurig netjes staat, als niemand zich nog zou vergissen, niemand ooit een kans zou missen, iedereen steeds doet wat moet, en niemand nog onnozel doet, wat valt er dan nog te beleven? Waar kun je dan nog naar streven?   Dus zeg ik U,  mijn beste vriend, dat is wat ik er zelf van vind: Als iedereen 'perfect' zou zijn, 't zou een héél saaie wereld zijn!    

Letters vloeien

Letters vloeien ...   Letters vloeien, woorden groeien. Woorden stromen, zinnen komen. Zinnen worden een verhaal. Oh, hoe heerlijk toch, die taal!  

Pleidooi voor vrije meningsuiting.

Pleidooi voor vrije meningsuiting    Als je praten gaat met mensen over 't leven dat ze wensen, over angsten, over dromen, over al wat nog zal komen, laat hen vrij en open spreken zonder hen te onderbreken, luister dan naar wat ze zeggen, vraag hen om het uit te leggen.   Ben je bang om het te horen, zijn er woorden die je storen? Heb je zin om 'stop!' te zeggen, om hen 't zwijgen op te leggen? Weet je dan ook wat je stoort in die anderen hun woord? Misschien wil je dat ze zwijgen omdat zij je rust bedreigen.   Als je naar jezelf gaat kijken zal daaruit misschien wel blijken dat je, als je eerlijk bent, zelf niet steeds je waarheid kent. Ben je zelf niet wat verdoofd, weet je wat je écht gelooft, niet te vlotjes accepteert wat men jou ooit heeft geleerd?   Maar als je toch zeker bent, en je eigen waarheid kent, handel dan zoals het hoort en neem dan ook zelf het woord. Spreek dan moedig en oprecht als je zelf je mening zegt. Doe het krachtig als het moet, maar wees eerlijk, doe het goed!   

Wie 't schoentje past...

                          Wie 't schoentje past...              een - hopelijk fictief - verhaaltje...   Welsprekend betoog door Dhr. Verneuken, self-made ijdeltuit, advocaat en vooraanstaand lid  van de "Orde van de Mediageile Maffiahoeren".   "Beste mensen, kom eens hier, beste mensen, luister even. Ik wil jullie iets vertellen en een beetje uitleg geven.   Wij hebben een nieuwe orde: "Mediageile Maffiahoeren". Onze meest geliefde sponsors, dat zijn cocaïne-boeren.    Och, ik weet het, 'k kan 't goed zeggen, ik krijg alles mooi verwoord. 'k Sta soms moord en brand te schreeuwen als er onschuld is vermoord.   Maar ik moet het toch bekennen: van de onschuld van een stakker, daar trek ik me niets van aan,   daarvan lig ik echt niet wakker.   Slachtoffers, die zijn bijkomstig - nevenschade, geen belang! 'k Zoek naar procedure-fouten, wees alvast beducht en bang!   Als ze óns kind niet drogeren, maar alleen die van de anderen, wat zou ons dat kunnen schelen, waarom zou dat iets veranderen?   Misdaad loont, dat is geweten, criminelen moeten vrij, en als wij ze kunnen helpen,  zijn we apetrots en blij.    Och, ik wil het eerlijk zeggen, wij doen af en toe alsof, en als jullie ons geloven, vinden wij dat nog zo tof.   Nee, wij hebben geen scrupules, dat kan je toch niet verbazen. Medeleven en ethiek, da's echt iets voor domme dwazen.   En Justitia, mooie vrouwe, wel, die dame die is blind. 't Is een horde advocaten die het spel toch heel vaak wint.   Jullie weten het toch wel: recht is geen rechtvaardigheid. Recht dat is een dolle strijd, vechten voor de aardigheid.   En voor 't grote geld natuurlijk, ja, daar doen we alles voor. Als we schreeuwen over onrecht, dan is dat komedie hoor.   Wees nu toch eens rustig zeg, wij verachten die ethiek. Da's voor ons maar stom geleuter, daarvan worden wij echt ziek.   Geef ons maar die misdaadcenten, geef ons maar het grote geld, geld verdienen, kassa, kassa, dat is waar ons hart voor smelt.   En natuurlijk ook de aandacht, onze naam die wordt genoemd. Goed of slecht, wij willen winnen, daardoor worden wij beroemd.   Of berucht, wat kan 't ons schelen? Winnen geeft ons heel veel macht, ook als misdaad dan beloond wordt, en rechtvaardigheid verkracht."    

gedicht : Dromen

Dagdromers zijn wakkere denkers die slapen wat er tussen zit weet ik niet maar het zijn allebij harde werkers , of zouden ze ook lui zijn ?

Theater aan zee - Ostend here we come

Foto : Nancy Weytens     Het schimmenspel loopt op zijn eind De stoere ridder wint het pleit Een laatste houw links, nog één hak rechts Het lot van beide bozeriken wordt beslecht   Tenen krullen van opwinding in het zilte zand Wat is het prettig samen op het strand   Dan zakt het rode doek De schimmen zijn nu zoek Applaus van oud en jong En dan zakt ook de zon  

haaiku 2016/043

wars van de wereld de heer verhaeghe - in 't groen op zoek naar zijn roots  

Azijn en zonnebollen

  ik was al een paar keren gestorven aan een rotte tand appel op mijn hoofd pijl door mijn hart bloed op de weg   ik was altijd en ooit eens heel vroeg opgestaan uit de veren voor een boer die vroeg samen het hooi nog snel te keren   het was veel later en een vrouw zij sprak: laat ons deze dag het bed niet eens verlaten dat ik het mocht met mond en tong proberen blijven zonnebloemen voelen kiemen in haar stoppelige ondertuin   het was een ruin ik kwam voorbijgefietst hij dacht dat ik zijn ballen had gestolen nieuwe banden ijver ijzer smeedkunst of een uitsmijter in holland staat een huisje woont ze sneeuwwit is de onschuld zeven dwergen in een paradijs   ijsjes liefdesappels zijde diamanten oliebollen op sterk water delvende kabouters zij de del ging vreemd met nummer acht ben ik en lachte naar haar borsten hingen op het groene laken potje biljart vingers leerden me het stoten en de ruin hinnikte lelijk   mooi was zij de avondzon de ondergang hij morste dood terwijl ze sliepen als augurken zij aan zij in een bokaal hun blauwe handjes aaiden hielden hard van de azijn     uit de reeks  'Alfred frietkabouter'  

huize isidorus

een clown lacht in een kamer een geel kader nodigt ons uit   er is een zeis aan de muur een ladder in hout vraagt een raam wat hoefijzergeluk    met hars schilder ik bomen in zomers groen dit is in terpentijn gedicht

Rood

Het licht verwatert.   In de zon nog speelse lijven verdwijnen achter het rood, tintelend van warmte.   De horizon kleurt.  

Onderstroom

Onderstroom   Met de zon zakt ook de moed dieper dan de bodem van de ziel elke dag weer zout in die wonde.   Ze zoeken beschutting in de tijd rood was toen de kleur van papavers in een veld waar hun jeugd werd ontvoerd.   De moeder drijft af en denkt: het leven is als de zee je kan roeien zo hard als je wil de onderstroom bepaalt waar je strandt.     foto: Nancy Weytens via www.azertyfactor.be

Respijt

oma

De zachtgrijze hemel kijkt op hen neerals een liefhebbende omadie na een wonderlijke dag voor een keer de kinderen te slapen legt  zo'n dag waarop eens in de zoveelvanalles kan en magomdat oma nu eenmaal oma iszij maakt het mooie weer– nog een verhaaltjeom afscheid te nemen – vanonder hun rode deken luisteren zein elke arm een beerdankbaar dat de dag nog heel even blijven mag

Gele briefkaarten

Op het perron staan lege treinen, ze rijden niet. Vandaag staan ze stil bij het leven. Aan de ingang vatten zwaar bewapende mannen post, rugzakken worden staande gehouden.   Er schuifelt een colonne gebogen hoofden door de poorten, ze staren naar vertrapte zolen en kauwgumresten. Een kind zit op zijn hurken, het peutert met grauwe nagels tussen de tegels.   In de massa zijn we allemaal doelwit.   Misschien zullen morgen kabels trillend het werk hervatten. Stromen mensen verwelkomen achter nietsziende ramen.   Door het landschap trekken zij een spoor. Gedachten zweven als ballonnen met gele briefkaarten: wensen uit een kinderhand.

Het einde van een mooie dag.

Het einde van een mooie dag.   Het einde van een warme dag, een zonnedag op 't strand. De avond keuvelt zacht voorbij, en streelt het warme zand.   Hoe heerlijk toch die zachte gloed, de geuren van de zee, de kleuren van de avondzon, die dans van rust en vree.   Hoe vriendelijk dit tafereel, die eindeloze kust, en na de drukte van de dag, hoe zalig toch die rust.   Een dag die aan 't verglijden is opdat de nacht kan komen, die zand en zee sereen omhult en reikt naar verre dromen.   En morgen weer opnieuw een dag, vervuld van zonnekracht die 't strand verheugd tot leven wekt, de zee in al haar pracht !  

avondvoorstelling

  zij zetten een schaduw neer spelen het spel met de zon    het scherm recht overeind als zij de touwtjes laten    een laatste broodje verorberen een beker kreukelen om het knisperen    zij vluchten niet zij blijven  als hun zon de zee induikt     gedicht bij de foto van Nancy Weytens 

haaiku 2016/039

de drie gratiën in vagelijk avondrood op het strand verzeild