Lezen

Wintergetjilp

de roede van het pad wijst tussen benen de weg naar nergens ergens stapt men over mos waar vogels fluiten de witborst tjilpt er de ijsduif-roekoet doorheen de basten van de maand die hem december voert

Sascha Beernaert
28 0

Einde.

Zelfmoord. Da’s eenzaamheid waar te hard is over nagedacht. Da’s onderhuidse jeuk, (net niet diep genoeg) priemend, die niet weggaat als je wacht. Da’s een hoop moeheid bij elkaar, maar dan alleen, zo bang zichzelf te zijn. Hoop. Da’s een dood die nooit zichzelf heeft bedacht of een leven dat (hoe mooi het ook had kunnen zijn) van jou niets meer verwacht.

Jürgen NaKielski
7 1
Tip

Drie vrienden in één nacht

Oh Girl,   hoe we naar binnen gingen om de drankjes te betalen op de drempel kibbelden om de laatste blokjes kaas te laat voor happy hour en liever vrij van lot en schuld als gebroken mannen buitenkwamen, ons nog bukten tussen stoelen, lichamen aan het stukgeschoten raam.   Het ademen ging onhandig en gejaagd, we ontdekten vingertoppen, de glasscherven in je gelaat, herinnerden ons de wereld licht en vrolijk tot het overliep, de belofte van november, de kogels, de stilte onder het laken. Misschien lag alles door de herfstkou dichter bij elkaar.      

Leen Pil
64 1

Hoop

Bevrijd mij, van de zwarte gedachtendie me zwaar en beladen neerhalen, indeze eindeloze diepte Open mijn zorgvuldig gesloten deuren waarachter mijn ware, kleurenonstuimig en fel, brandenvan verlangen naar de aanraking vanjouw Licht, schitterenddoorheen mijn schrijn want zwaartekracht is niet langerwat me aantrekt en vasthoudt op mijn eens eenzame planeet   ©tekst Karen Willekens, 2015 Rechtenvrije foto Christopher Campbell

Karen Willekens
0 0

matité appel

Hoe zalig kan saaiheid zijn?Gij.Op zoek.Op zoek naar gewoontjes.Routineus getaffel.Het avontuur laat ge vandaag varen.Het enthousiasme gaat voor een keer vrijuit.Zoekt.Zoekt maar.Soms moet het feestelijke van elke dag gewoon wijken.Wisselt van stemming.Voelt traag.Laat verveling toe.Het behoeft geen saaiheid avant la lettre.Een tikkeltje saai.Een wereld van verschil.   Geniet als ge gevonden hebt.

M A R T H E
18 0
Tip

Zelfportret

Uit mijn vingers vloeit puurheid- ongekunsteld en rauw. Emotie in druppelswoord geworden voeling met mijzelf. Ik beschrijf wat te groot isom enkel maar te voelen. Elke gedachte zorgvuldig - traag gerijpt.Bang om in het niets op te lossenals ze te vluchtig wordt gedacht. Al mijn porieën ademen letters,het barst uit mijn voegen, mijn lijf getransformeerde poëzie. Ik rijm mezelf tot een coherent geheel. Omdat ik op papierzoveel lijviger ben om te bevatten.

Elfi Vandenabeele
32 4

Nog één kus

Nog één kus en ik los jein mijn herinneringen, slinger ikheen en weer, in onze dagendraag ik je, in mijn warmtenestel je, steeds weernog één kus en ik los jeuit mijn hart, vloeit hoopen mooie dromen, wegwat nooit was en nooit is geweest    © tekst Karen Willekens,2015 rechtenvrije foto: Oscar Keys (Unsplash)  

Karen Willekens
0 0

slapeloos

het komt neer op dit je kust elkaar te slapen grijpt je deel van het laken kijkt over de rand haakt je vast   alleen het duister houdt je wakker terwijl het met lange benen je ribben omklemt  op je adem gaat zitten oude woorden fluistert   je kijkt opnieuw hoopt op verlossing over de rand 

rudyjuno
0 0

Wat je wil

Je weet wat je wil En wat je ziet En wat je voelt, Maar de improvisatie Blijft onverklaard En de excuses Blijven achterwegen.   Rechtuit Zeg je wat je wil En wat je ziet En wat je voelt, Maar de oprechtheid Blijft verborgen En de kwetsingen Blijf je afvuren.

Masha
0 0

Zat van u

In een leegte van het glas drijft de bodem van je stem uit negentienhonderd en... ...vijfenzeventig flessen zonder etiketten drink ik dan tot ik je naam weer schenken kan

Sascha Beernaert
21 0

Een nacht

Een nacht waarin te veel bommen knallen Een nacht waarin te veel geweerschoten vallen   Een nacht vol angst en terreur Een nacht vol slachtoffers van willekeur   Een nacht van pijn en verdriet Een nacht van 'ik begrijp het niet'   Een nacht die nooit had mogen gebeuren Een nacht die voor altijd zwart zal kleuren   *Ter nagedachtenis van de vele slachtoffers van een onbegrijpelijke daad van haat. Parijs, vrijdag 13 november 2015*

Elvje
0 0
Tip

Winter

Weet je nog die dag:hoe de sneeuw– ijskoud –aan onze wanten kleefde? Hoe we in de verte tuurdennaar de rook, die kringelend een kerstkrans vormde.Je handen om mijn borst geklemdals een vacht tegen de gure wind. Er was een hut, het dak bepakt met sneeuw.De ijspegels echoden een kristallen melodie,druppels bevroren klank tinteldenals de toppen van mijn vingers. Met je adem blies je wolkjesdie naar glühwein en intimiteit geurden.Onder ons dekte de mist goedmoedighet witte landschap toe. Aan de hemel brandden lichtjes, een fata morgana van kaarsen in een denneboom.Het begon opnieuw te sneeuwen,dwarrelende sterren smolten op de palmvan mijn uitgestoken hand - mijn wantdoelloos aan het touwtje bungelend.Ik proefde met mijn tongeen vonkje ijskoude winter. Het kraakte tussen mijn tanden, net als de vorst toen die nacht de ramen bevroren.En ik dicht tegen je aangekropenluisterde of ik sleebelletjes hoorde. De Kerstman zong:“Ho ho ho.”We lachtten uitbundig, rode wangenrond een volgedekte tafel. Ons samen-zijn het kostbaarste cadeau.

Elfi Vandenabeele
0 2

zinnespel

I will show you fear in a handful of dust T.S. Eliot   onzin ik krijg u niet geschreven noch in woorden geworden wanneer uw handen de scherven inkt in mijn vingertoppen aftasten als rusteloze ruïnes in uw woestenij   zou ge dansen als ik het u vroeg zo gewoonweg domweg uw passen afstemmen op de mijne om een eenheid te veinzen in een compleet artificieel moment van bestaan   als een schaduwspel in een amper verlichte kamer weerkaatsen wij onze levenloze lijven vluchtig en gehaast haast gehaat in elkaars armen tussen voetstappen waarin razernij elegantie kent en hoe dat dan oorlogen zijn   want ik denk niet dat ge zou dansen al zou ik het u vragen ge zult u wel bewegen maar niet in eenheid in dissonantie waar gij mij tot op het einde zult weerleggen maar zo creëren we nog steeds al is het uit vernielzucht     waanzin ik vertrappel heelder werelden onder mijn voeten als dat betekent dat ik het sterven van de kosmos in uw ogen kan weerspiegeld zien   ik zal alles platbranden tot de laatste snipper enkel om dichter te staan bij de vlammenzee die zijn getijden kent in uw gedachten   ik zal het bestaan zelf verzwelgen enkel om de wreedheid van uw alles verterende vertederende glimlach te kunnen weerstaan   het einde der tijden kondigt zich aan…  maar voor mij vervat het enkel de oneindigheid die zit gevangen in uw onbegrijpelijke blik   grijp mij rijt mij aan s t u k k e n verscheur verbrand verslind verslind verslind verslind V E R S L I N D verslind elke letter die ik stot-ter doe mij dolen tot ik enkel nog kan voelen   wie gij zijt     zinloos naakt lijk ik te zijn begonnen ontdaan van de angst in uw stoffige handen een uitgehold clair-obscur van duister tegenover net iets donkerder   als ge daar dan ligt in uw gebroken armen van al die vernieling voelt ge dan niet de nood om gewoon langzaam te zwijmelen op al die vervlogen ritmes die ge liet varen   het schisma voltrokken en volkomen   ontregeld klauwt het verder bijna melancholisch compleet gestrand en ontredderd naast al die anderen met eenzelfde stel ogen ijzig en onbevattelijk   moet het dan zo en enkel zo ons volledig aan dat gruwelijk monster overgeven wegkwijnen in diezelfde stoffige angst die ik nooit echt in uw handen zag het is maar de vraag in hoeverre uw allesverslindende  honger naar zwijgzaamheid ons nog in staat stelt ooit uw onmogelijke dans te voltooien gij getooid in een soort kobalt ik uw schepper uw vernietiger en alles daartussen  

Daan Janssens
0 1

Aambeien

vanmorgen geperste rode vlekken rorschachtest op het toilet drukkende exploten boven blote kleurpotloden exposé op het wc   velletje papier gevouwen of gepropt een doekje voor het bloeden heb een kunstwerk in mijn broek              

Sascha Beernaert
0 0

Haiku 034

een mens die niet huiltom alle pijn en verdrietis geen echte mens

Wibboo Jozefs
11 0

Haiku 033

strom rukt aan alleszwelt zachtjes aan tot een krachtblaast alles kapot

Wibboo Jozefs
14 0

Haiku 032

wind waait door de straatblaadjes wervelen zo feleen tollende dans

Wibboo Jozefs
6 0

Bataclan

Een Seine aan de voet van Eiffel ontnam de wereld haar laatste Rijs

Sascha Beernaert
27 0

Annemarie-tiem

In haar ogen drijft een zee  aan boten die op huiden stranden  als haar kust  de mijne kust

Sascha Beernaert
30 1

Een simpele vraag

Een simpele vraag Aan jou, Maar jij nam de rede En besloot Iets onwaarschijnlijks.   Jouw moeilijke vraag Geeft mij verplichting Met stoten en bonzen Tot een antwoord.   Geenenkele vraag Kan jou bereiken Zonder een tussenweg Langs mijn hoofd, Langs mijn geschreeuw.   Het enige wat ik vraag Is een luchtige beoordeling Van jouw objectiviteit Die zou leiden tot Een simpel antwoord.  

Masha
6 0
Laad meer ...