Lezen

hondsdol

De hond van de buurman was al een week vermist. Een bastaard. Half pitbull, half Rottweiler.  Goed recept voor een bloedbad, als je sommige kranten mag geloven. Niet bepaald een schoothond die aan de enkels snuffelt.  De uitbraak was al langer voer voor laffe geruchten.  Was hij over het hek gesprongen? Had hij een gat in de haag gebeten? Had zijn baas hem verstoten? En wie zou het eerste slachtoffer worden?  Drie dagen later vond men het karkas van een konijn in de berm, de buik opengereten. Het nieuws ging van deur tot deur, koren op de molen van het verzet. Als een hond bloed ruikt, zei men. Maar wie zou de moord ophelderen? Een DNA onderzoek kon tot een onweerlegbaar bewijs leiden.   Er ging een petitie rond tegen loslopende honden, getekend door een ruime meerderheid, met een voorstel tot een dwangsom voor de overtreders.  De buurman, een jonge weduwnaar, ging nauwelijks gebukt onder de ophef. Hij bleef met een wichelroede door de tuin lopen en bloemkolen kweken. ‘Kan je een hond voor de rechtbank dagen?’ vroeg mijn vrouw, die wel beter wist. Ik had haar fobie voor honden nooit goed begrepen. Ze had een zwak voor zowat de hele fauna, met een lichte voorkeur voor katten, stokstaarten en koala's, maar voor honden kromp ze ineen. In een impulsieve bui had ze eens de helft van haar eindejaarspremie gestort op een rekening van WWF, ten voordele van de voorlaatste sneeuwluipaard. ‘Ik ben een kattenmens’ zei ze dan.   Ze bleef sinds de uitbraak binnen, zag dagelijks het slot en de scharnieren van de deur na en belde elke dag naar een vriendin die drie straten verderop woonde, met de vraag of ze ‘het monster’ al gevonden hadden? Overdrijf je nu niet? vroeg ik.  Een overijverige wijkagent had de buurman een half uur ondervraagd maar hij haalde de schouders op en stond daar in het deurgat met de handen in het haar. Om zijn goede wil te bewijzen riep hij zijn trouwe bondgenoot. Marcel! Een vreemde naam voor een hond maar geen wet die het verbood. Elk mens heeft het recht om zijn bezit te noemen. De naam zou eerder passen bij een bejaarde klerk.   ‘Ik kan het ook niet helpen dat hij op de dool is. Sinds mijn vrouw overleden is, zoekt hij haar overal.’ zei de buurman. ‘Reken maar dat hij niets doet. Marcel zou nog geen mug bijten.’ zei hij tegen de agent, die een proces verbaal opmaakte aan de deur. Het kwam niet in de buurman op om de agent even binnen te laten en hem pakweg een kop muntthee aan te bieden. De tactvolle diplomaat in hem was voorgoed ingedommeld. ‘We blijven binnen’ zei mijn vrouw. Vandaag was er geen vlucht mogelijk. Gekooid in eigen huis. ‘Stel dat hij op de loer ligt in een struik.’ zei ze. De loslopende hond hield haar in de ban. De horror schuilt om de hoek.  ‘Maak je niet zo druk. Dat beest wil gewoon wat meer ruimte. Ik zal over je waken’ zei ik stiefvaderlijk. Thuis blijven vond ik zwaar overdreven.    Mijn pleidooi voor de hond kon haar niet overtuigen. ‘Die enge man heeft het niet onder controle. ’ zei ze. Daar had ze een punt. Sinds ik de buurman met een wichelroede in de tuin zag zoeken naar aardstralen, was de twijfel ook in mij gerezen. ‘Hoor hem roepen. Allemaal verloren moeite. Die hond luistert al lang niet meer en al zeker niet naar zijn naam. Strikt genomen moet dat beest gewoon aan de lijn blijven. Maar wat doet de buurman? Hij laat hem los. Als zijn kaken dichtklappen mag je om genade bidden.   Een wolfsklem is veiliger! ... ’ Ze stond er met haar armen gekruist en keek schuin naar de grond. Alsof de hond al in huis was. Ze ademde hoog. Het lied van de bultrugwalvis zou haar deugd doen. Een kolos die plankton zeeft en rust geeft. Waarom zijn de reuzen van de oceaan zo vreedzaam? Ik omvatte haar schouders maar ze schudde me los. ‘Zullen we wat yoga doen? De asana van de loslopende hond?’ Even kon ze weer lachen, drie tellen. Niets zo naakt als witte tanden, het enige zichtbare deel van het skelet.

Wim V
0 0

Alleen

Ik ben samen, maar ik wil zo verdomd alleen zijn. Alleen met mijzelf. Alleen met de wereld. Weg van de racebaan van drukte, verplichtingen, poeha’s. Mijn hoofd heeft een boksmatch gehad met vragen, onzekerheden. De routine is opgeslokt door een groot vakantiemonster. Het moeten weg gaan, het moeten zoeken en meenemen. En de stress dat je dan toch iets vergeet en op je donder krijgt. Weg uit mijn vertrouwde omgeving, mijn habitat. Het voor mij bekende plaatje, mijn huis, gewoontes, werk. Het aftellen is begonnen naar de dagelijkse gang van zaken. De rust van de regelmaat en de planning. Hoe bang ben ik weer? Voor al het nieuwe, al het anders, al het onbekende. Een weekend weg is als een stoorzender voor een radio. Als een klap tegen je gezicht, de onzekerheid bonkt uit je hart. Die marathon die je hebt gelopen voor je een voetstap zeg. Een stap in het onbekende. Ik ben doodop en de deur moet nog achter mij dicht. De gevangenis zit aan de buitenkant.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

denk-komeet

in het donker ben ik bang te vergeten wat er zo voor me ligt op enkele ogenblikken van de nacht als een denk-komeet voorbij scheert   waar gaan alle goede ideeën naartoe na gedacht te zijn in een blik vork bord wanneer ik de tijd oversnij en stuk per stuk opeet   wanneer ik van me afschrijf het heden verterend

Camilla Peeters
14 0

Cocooning

Ik zet jou uit en ook de wereld buiten, een burcht de ophaalbrug gesloten, de grenzen dicht met prikkeldraad Ik gum jou uit en sluit het binnen in, omwikkel mij met niets, tot een cocon van winterslaap   Vandaag alleen nog ik

Kris Roef
8 0

Einde van de rit (*)

Het ging hen voor de wind.  Alles liep als een treintje.  Zijn teleurstelling was diep toen zij het plots uitmaakte. Met het  ticket voor de achtbaan in de hand,  weet hij het zeker:  dit is de laatste maal dat hij de skyline van zijn stad zal aanschouwen. Stijgend naar de top ziet hij de plaats waar ze elkaar leerden kennen, waar ze dolle avonturen beleefden, waar zij lief en leed deelden. Hij overschouwt het park waar ze lange avondwandelingen maakten, de uitzichttoren waarvan ze bij het beklimmen de treden telden , de koepel van de concertzaal waar hun handen in elkaar strengelden op de tonen van hun lievelingssymfonie. Op het hoogste punt beseft hij dat dit alles morgen zal verdwenen zijn. Een allerlaatste blik en het wagentje dondert naar omlaag. Nu snel huiswaarts en onder de lakens.  Bij het ochtendgloren zal de verhuiswagen er al staan. (*) maximum 150 woorden-verhaal

Vic de Bourg
12 1

Midday in Paris

 We zijn in Parijs. Gisteren aangekomen in een klein gelijkvloers appartementje. De meisjes vonden het top, ik vond het top, alleen mijn wederhelft vond het middelmatig. Lichtjes teleurgesteld. Anderzijds kon ik enkel blij zijn met het feit dat we in Parijs zijn. Op één of andere manier heeft Parijs voor mij een magie die met niets te vergelijken is.   En ja, ondanks dat ik een hekel heb aan luchtvervuiling en ik het niet zo op heb met drukte en toeristen, voor Parijs doe ik consessies. De romantiek, de sfeer van lang vervlogen tijden waar de lucht bezwangerd was van de geur van gepoederde pruiken, kunst en decadentie. In de eenentwintigste eeuw noemen we dit cultuur en lopen we met grote belangstelling en intellect langs schilderijen die ons schaamteloos vertellen over toen. Toen, toen rijk wreed en arrogant heerste over arm. Toen het gewone volk het spuugzat was geconfronteerd te worden met de excessieve uitbarstingen van voedselverspilling en de opstand groot werd door een tergende hongersnood. De tijd dat de stegen nog stonken naar uitwerpselen en de Seine nog proper was. Deze geschiedenis gaan we vandaag bekijken. In het Louvre en in Versailles. In de hoop dat we er iets uit leren. Dat we onszelf een beetje bijschaven en verfijnen om niet opnieuw dezelfde fouten te maken. Dat we niet opnieuw rijk over arm laten heersen en dat we niet opnieuw vervallen in dezelfde decadentie. Dat we niet opnieuw een revolutie veroorzaken en opnieuw geen oog hebben voor de minder bedeelden.   Of is er eigenlijk niets veranderd in de loop der jaren? Onze vervuiling van nu vertolkt zich in CO2 en de gegoeden dineren nog steeds in dure etablissementen terwijl zwervers zich als hongerige honden voor de deur verzamelen. Nog steeds springen we liever veilig in een taxi dan door gure buurten te lopen waar de haat naar weelde en voorspoed broeierig in de lucht hangt en waar zwerfvuil struikelblokken vormen en stank zich verspreidt.   Gaan we dit verteren vandaag? Of gaan we met de stroom mee? De toerist uithangen en genieten van het feit dat wij niet bij de minderbedeelden horen? De geschiedenis leert ons misschien iets vandaag…

Heidi Schoefs
17 0

Gebalde vuist

In het ademende schemerlicht Tussen de krachtige dag En donkere nacht Lag je zwijgend op de sofa   Neem je laatste adem Drink nog eenmaal de lucht Gebalde vuist aan mijn hand Blus de vernietigende brand

Simon Sileghem
8 0

ik zoek

Ik zoek nog een pleeggezin voor je oude zetel, je radio en je visIk zoek nog woorden die ik aan je kan gevenEn ongeschonden plaatsen in je verdoofde geest   Jij geeft niet om woordenJe laat ze eenzaam kronkelen in een doolhofIk roep je aan, het licht blijft uit   Je geeft niets om broosheid, terwijl je net bestaat uit verduurd rubberIk roei door je heen, je rimpelt nauwelijksTot alle woorden zijn gladgestreken

Stelselmatig
0 0

Te hoge corti-wat??

Naar aanleiding van het moderne woord burn-out en de kans van te hoge cortisol daarin:    Na een nacht eindelijk goed slapen, waar ik eigenlijk al maanden op zat te wachten. Stond ik met een glimlach op. Voor het eerst in weken voelde het goed aan om gelukkig te zijn. Voelde het geluk van blij zijn als een wereldwonder.   De zon scheen en zo bleek de natuur ook mee te voelen met mij. Het was een koude dag, maar zonnig. Want we deelden de kracht van geluk door de zonnestralen. Maar nog niet zonnig genoeg om het zomergeluk te delen. Het is nog een lange weg, maar dit is een begin. Het begin om niet uit een diep dal te klimmen. Maar een fysiek dal waarbij het mentale ver weg verborgen zat. Mentaal zat ik goed in mijn vel. Veel zin in al mijn dromen waar te maken, veel levenslust. Ik zal en wou iets van mijn leven maken. Maar dat was niet van mij af te lezen. Slapen, weinig eten en stilte. Dat was het enige wat ik deed. Het was te zien aan mij dat mijn lichaam uitgeput was. Maar alles wat ik alleen maar wou was leven, gewoon bezig zijn en dromen waar maken. Want ik was effectief gelukkig, wat vele dachten dat ik weer een depressie nabij was voelde ik me gelukkiger dan ooit. Maar door al die periodes van ongeluk was mijn lichaam uitgebrand. Het vuur dat me kracht gaf om door te gaan, om geluk in de assen te zoeken, was uit. In de assen was inderdaad geluk gevonden, maar de energie van het vuur, de warmte dat ervan af kwam was weg. Geen warmte voor energie aan te maken voor mijn cellen. Geen voeding voor mijn hersenen om mijn concentratie de volle loop te laten gaan. Maar mijn ziel (de assen) was eindelijk wat ik altijd wou.   Maar is dit nu echt de oplossing? Geluk vinden door fysiek er onder door te gaan? Toen ik terug warmte van de zon kreeg, voelde ik me terug fysiek aanbranden. Ik vond terug die kracht om de warmte in mijn cellen te laten gloeden. De zon gaf me terug kracht. Kracht om persoonlijk het vuur met de hand aan te steken. Maar aangezien ik geen geleerde campeerder ben, vraagt dit tijd. Ik weet nu de handelingen om het vuur aan te krijgen, maar ik geef mezelf leertijd om dit effectief te laten branden. En het vuur terug te laten branden. Zodat ik mijn leven terug normaal, maar anders kan leven. Zodat het vuur nooit meer uit gaat en ik een geleerde campeerder van mijn leven wordt. Dat mentaal en fysiek hand in hand gaan bij wandelingen en natuur mijn leidraad wordt. Ik ben er klaar voor om de weg vol natuurlijke obstakels te doorstappen en na verloop van tijd de berg omhoog te klimmen en de vlag van mijn leven te plaatsen. Met besef dat ik het heb bereikt, ik heb de grens van mentaal en fysiek beklommen en heb het gehaald. De berg van mijn lichaam, een zware tocht maar het is het zo waard.

DePauwLynn
0 0

Vijf voor twaalf

Ik wil je tweemaal zeggen Het is vijf voor twaalf Gelukkig gaan de wijzers traag   Wat nog rest Is voor ons Eindig oneindig veel   Zet de tijd even stil Net als alles om ons heen Dag gekke mooie wereld   De zon gaat onder Laten we gaan Met een schok start alles weer   Ik wil je tweemaal zeggen Het is vijf voor 12 Gelukkig gaan de wijzers traag

Sofie Haesevoets
7 0

Oranje-lettertjes-tekst

Er is zeker potentieel. Nancy voert iets in haar schild. Muisstil een stukje frangipane gegeten. Geen idee of dronken schrijven zinvol is. De kenners beweren van niet. Ik geloof hen. Ik zet de dampkap aan. Vader kon het geen kloten schelen. Ze heeft filosofie gestudeerd, maar het is een geit. Hij vergist zich wel vaker. Ik moet nog pipi doen. Ça va? Huilen hoeft niet. Er staan cactussen op het servet. De goudvis van Kurt is dood. So it goes. Dank u voor de talloze suggesties ter verbetering. Dat lukt aardig. Ed zit nog steeds in Thailand. Die verveelt zich precies. Er is zeker potentieel. Slechte timing. Ik ga morgen die biefstukken niet zelf bakken. Tja, soms schiet ik tekort. Dat staat de therapie in de weg. Ik ben daar blij mee. Er staat een stevige wind. Het is misschien onnozel. Ik doe maar wat. Het heeft vijftien dollar gekost. Stom van me. Vrolijk word je daar niet van. “Pak jij chips?” “Neen” Dat liep ei zo na mis. Ik kijk in de papiertjes: kabeljauw in de diepvries, ‘muse de son dernier livre’, een vreugdevolle opgang naar Kerstmis in een envelop uit Torshavn (Faroe Islands), briefje van mezelf uit 2016, vader schreef ‘sjaloom’, iets van Morgenstern (‘Alles was man mit Liebe betrachtet, ist schön.’), een folder van de abdij Maria Toevlucht in Zundert, een folder ‘samen onderweg na ontrouw’ (voor koppels!), het programma van Femma, foto’s, een doodsprentje (‘er is geen waarom’, Ferdinand Cuvelier), enzovoort enzoverder … Ik roer met het Swissair lepeltje. Het ziet er wel mooi uit, al die oranje lettertjes. Ze snoept een sigaret af. De toekomst is formidabel. Ze dronk een cola i.p.v. witte wijn. Dat scheelt. Ik moet het mezelf moeilijk maken. Iedereen slaapt behalve ik. Morgen komt de zon weer op. Het komt nog goed. Daar moet ik vanuit gaan. Ik kauw op tuttefrut. Heeft er ooit een dichter beter gedaan dan Pink Floyd? Het is tijd om vaarwel te zeggen. De cafébaas kijkt lelijk. Er ligt nog kaas en chocolade in de ijskast. Ik maak met plezier ezelsoren in deze bundels. “Hersluitbaar” belooft de verpakking. Er is niks van aan. Ze verklaren me gek. Ik hoop dat het hoe dan ook min of meer ritmisch is. De hoge verwachtingen werden niet allemaal ingelost. A no choice suckerpunch. Xavier leest Lex; over ananas. Een ansichtkaart van de Adriatische zee, een akkefietje en een niemendalletje, wat zal het effect zijn? Het gedicht is getiteld: ‘Wanneer ik droevig ben’. Rust, ruimte, helderheid enzo. Gerrit Komrij draait zich om in zijn graf. Hopen op goddelijke interventie. Wat absurde flarden. “Ben je nu weer aan het roken?” vraagt ze. Die zit nu bij de coiffeur en wil straks naar de Colruyt. Mijn tanden gepoetst. Biefsteak gegeten. Alles oké. Ik moet me ne keer verdiepen in het fenomeen Six Word Story. Mijn zus is depressief. Een accuut tekort aan witte wijn. Ik vul het Lottoformulier ondersteboven in met mijn MontBlanc. Morgen ga ik een leuke Instagram foto posten. Ik heb een idee. Ik moet wat meer mijn fantasie gebruiken. De ochtendstond heeft goud in de mond. Behalve morgen. De Roemeense onderbuurvrouw piept. Er is zeker potentieel. Er is een verschil tussen aanstellerij en dichtkunst. Ze ziet bleek. Ik wil er gewoon mee zeggen dat het leven voorbij dobbert. Ik kreeg kwade blikken van die diehard hooligans. Het kan nog verkeerd gaan. Hij moet lachen om de bewering dat hij een knappe man zou zijn. Nadien een Hot-Dog gegeten. Heeft ze al chocolade paaseitjes in huis? Ik zoek in de antieke kast. Da’s diezelfde man. Die had vroeger een bril en een hond. Ik droom: “How the poor boy lost his head.” Het is belangrijk dat je weet dat God niet bestaat en Jezus even onnozel is als Sinterklaas, de Kerstman en de Paashaas. Het verbaast me. Ik weet niet goed wat ik nu juist bedoel met ‘het’. Een normaal kortverhaal schrijven lukt me niet. Flauwekul daarentegen, onzin en af en toe een vondst gaan vrij vlot. Ik steek de diepvriespizza dan maar zelf in de oven. Ik ben dus aan het koken. Geen bewonderenswaardige poëzie geschreven. Nu is het stil. Ik moet van gedacht veranderen. Ik heb al veel tijd verspild. Je moet ze een kans geven. Er grip op krijgen. Mijn tekortkomingen bedekken. Hij heeft zich vrolijk vergist. Mijn moeder, de psychiater en de man van de videogedichten laten niks van zich horen. Spijtig. Geduld is een deugd. Zou de duivel me geld lenen? Er is zeker potentieel. Ik kan vals spelen als ik wil. Ik ben niet de enige. Er staat op ‘London Dry Gin’ én ‘gebotteld in Frankrijk voor CMI/Carrefour’. Ik moet mijn verkeersbelasting nog betalen: 37 euro 82 cent. Ik moet het volgende in de gaten houden: beeldspraak, enjambementen, witruimte, leestekens, hoofdletters, metaforen, … Er ook zinnen van maken i.p.v. louter opsomming. Wees niet beschaamd om over je mentale gezondheid te praten. Me ontspannen en nota nemen van de onzin. Het komt later misschien nog van pas. In de zak gezet door een oplichter. “Toen gebeurde er wel wat!” antwoordde hij. ‘Gaat hij bij zijn ex-vrouw op café?’ ‘Die tapt daar.’ Els zei: ‘Als het gemakkelijk gaat, is er iets mis.’ Ik hou de balpen bij de hand. Je weet maar nooit. Ik hoop dat mijn hoogstpersoonlijke, humoristische cryptogrammen aanspreken door hun frisheid, originaliteit en beknoptheid. Ze had haar slaappilletjes al genomen. Dan komen de ideeën, vermoed ik. Ge hebt het met de verkeerde aan de stok. Ik hoop dat hij zijn gevoel voor humor met de jaren niet is kwijt gespeeld. ‘Geen fuckbuddies zoals indertijd?’ schrijf ik. Zijn gezondheid en zijn reputatie zijn goed. Liesbeth is een moeilijk geval. Ik moet volhouden. Doe alsof er niemand thuis is. Ik ben voorbereid op het ergste. De gordijnen van mijn tante blijven boeiend. Ze heeft me die nagelaten zonder het zelf te weten. Eigenlijk zijn deze freewriting oefeningetjes niet echt ongelofelijk zinvol. Ofwel moet ik het gewoon in mijn dagboek schrijven. Ofwel moet ik proberen een kortverhaal te schrijven. De vergeet-me-nietjes van Emma weigeren te ontkiemen. Ik heb het gevoel dat ik momenteel beter dingen te doen heb dan dit. Hoe komt dat? Er is zeker potentieel.                                        

Hubert Grimmelt
7 1

Lente

Onder de bloesem in de tuin sta ik. Ik hoor de bijen de lente in gang trekken.   Terwijl ik stilsta, wordt er hard gewerkt. Ik mag dat, stilstaan. Ik tel niet mee in dit geheel.   Toen er nog enkel takken waren, toen wel. Maar nu kriebelt de lente...een bloemblaadje op mijn neus.

An Spoelders
21 1
Tip

Ranonkels en pioenen

Enkele dagen geleden zag ik voor een bloemenwinkel enkele boeketten ranonkels staan. Ranonkels zijn, naast pioenen, mijn favoriete bloemen. Nog nooit zag ik ze zo grijpklaar, en toch durfde ik ze niet te kopen. Omdat ik niet tegen verwelken kan. En omdat verwelken zo onverbiddelijk snel gaat.Nu zitten ze nog levend en fris achter mijn oogleden.   De pioen is wulps, frivool, losbandig, extravert. De ranonkel is preuts, zelfbeschermend, voorzichtig, naar binnen gericht. Zo bol als zijn naam.   Een ranonkel is een pioen die nog niet is ontploft.   Ik zat op mijn fiets en de lucht hing vol bloesemgeur, bijna zichtbaar. Soms ben ik bang voor de lente, omdat daaruit zomers worden geboren, en zomers zijn zo heftig.Plots wist ik wat het was. Dat ik niet uiteen wil vallen, zoals een pioen. Ik wil niet stukgaan, of toch niet te snel en onherkenbaar. Dat iemand zou zeggen: dit is zij niet meer, zo hebben we haar niet gekend.   In een filmpje zag ik hoe twee mensen andere mensen hadden gefotografeerd: net voor en net na hun dood. De wassen poppen werden vredig genoemd, maar er is niets vredigs aan koude huid.Een van de makers zei: ik wil niet snel snel in een kist worden gestopt, mijn geliefden moeten mij grondig zien zoals ik dood zal zijn.Ik zeg: een dode die ik niet ben, hoeft niemand nog te bekijken.

Katrin Van de Velde
742 1

floeren katten

Regen stroomde over haar heen,  woest trok ze de  kap van haar jas weer over haar hoofd. Eva was het moe schijtmoe maar ze mocht niet opgeven zo dicht bij haar doel. je hebt me niet klein gekregen, dacht ze, en dat zal je geweten hebben! Ze tastte in haar zak en glimlachte. Ze zag het al zo voor zich: de blik in zijn ogen, zijn smeken om genade. Met stevige pas zette ze haar weg voort. Het huis doemde op in het duister. Eva voelde haar hart kloppen in haar keel. Ze stapte recht naar de voordeur belde aan en wachtte. Ze hoorde voetstappen. Hij opende de deur en keek haar aan:'Wat doe jij hier?' vroeg hij  "Afrekenen!" schreeuwde ze en duwde de loop van het wapen in zijn gezicht.  Hij stak  zijn handen omhoog: " Hier doe maar!" riep hij met een grijns.  'hier  komen!'   schreeuwde ze. Hij bleef staan. Eva greep hem bij z'n polsen en trok  hem naar buiten. Hij wilde haar een trap geven, maar ze had het gezien en ging op z'n tenen staan. Hij schreeuwde luid. 'zwijgen kleinzerig ventje!' riep ze bij z'n oor. Hij zweeg. Ze duwde hem op z'n kniëen.   Zonder aarzelen haalde ze de trekker over. Als een lappenpop viel hij in het gras.   ze wierp nog één blik op hem, draaide zich om en verdween in de nacht.  De mist trok langzaam op boven de velden, het dorp kwam stilaan tot leven.  Een voorbijganger zag een lichaam liggen, geschrokken belde hij meteen de politie.  In geen tijd was de tuin gevuld met politieagenten. De geschokte voorbijganger legde een verklaring af, sprong weer op zijn fiets en maakte dat hij wegkwam. Iedereen had er de mond van vol: een moord! Eva was ook geschrokken, vanbinnen kon ze wel juichen. In elke krant stond zijn overlijdensbericht. Eva las het vol walging. "brave jongen, mompelde ze, laat me niet lachen! " De dorpschool lag er verlaten bij. eva glipte door de poort naar binnen en liep recht naar het midden van de speelplaats. Daar zat ze doodsbang op haar knieën.  "Nu ben je wel bang hé trut!" riep Eva  Ze wilde omkijken. Eva greep haar vast:" voor je kijken! " Het lemet van het mes blonk in het maanlicht. In één beweging sneed ze haar de keel over. twee verbaasde ogen keken haar aan. Eva liep snel naar de poort en verdween in de nacht. 

amanda allesie
23 1

Wielerhoogdagen

Een hoogdag. Ze nemen dat woord nogal snel in de mond als er zich een belangrijke wielerwedstrijd aandient. Voor ons is de zondag een wandelhoogdag. Op de ochtend van een voorjaarsklassieker steken heel wat wielertoeristen ons voorbij. Ik vertel mijn vrouw het verhaal van een vriend, die elk jaar bij de Ronde van Vlaanderen een vaste afspraak heeft. “Ze maken ’s morgens zelf een ritje, daarna vlug een douche en dan installeren ze zich op een caféterras. In het café staat de tv afgestemd op de Ronde. Af en toe glipt er iemand naar binnen om te kijken wie er op kop hangt. Vorig jaar hebben ze de finish gemist. Wegens te gezellig op het terras.”   Even later passeert ons een man. Hij fietst voorovergebogen, want op zijn gewone herenfiets heeft hij een koersstuur gemonteerd. Hij draagt een beige colbertjasje en hij heeft opvallende rode schoenen aan. Een liedje van Elvis Costello komt spontaan in me op. “And I won't get any older. Now the angels wanna wear my red shoes”.    “Dat deden wij vroeger ook”, vertel ik. “Een ander stuur op onze fiets zetten. In het begin was het een koersstuur, maar toen we bij E.T. zagen dat BMX fietsen de lucht in gingen, werd het een hoog stuur. Op de bergjes van ons zelf aangelegd crossterrein probeerden we in de lucht te blijven hangen. Zoals Elliot en E.T. in de film. In ons hoofd reden we op een BMX. Tot één van de vrienden op een dag met een echte kwam aangereden. We stonden erbij en floten ernaar. Ik zie ons nog staan. Met de handen in onze zakken.” Het waren mooie dagen. De liedjes van Elvis Costello kende ik toen nog niet. Nu durf ik ze regelmatig neuriën. “And I won't get any older, hmm hmm hmm.”  

Rudi Lavreysen
37 0

beeldspraak

  beeldspraak is de zie in poëzie      

Kathleen Verbiest
53 4

De schildpad

De schildpad zijn huis, de mensen hun schild. Hoe traag de viervoeter, hoe snel de tweepoter. Honderd jaar te gaan. Ons bestaan. De winter laten om te slapen. De slaap laten om te winteren. Rust, rust tot de pad kan ontwaken. Druk, druk tot de mens kan gaan slapen. Geen pantser is bestand tegen zulk leven, want groene blaadjes moet men goed kauwen en tomaatjes niet te rouwe. Eet een schildpad echt vlees, wordt ze plots weer mens: een beet, een snauw en steeds weer rennen. Gauw, gauw, nu gauw.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

De oude ziel

De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd. De ziel en de mens. Tot ze één worden. De immense oerkracht, het helderste van het bestaan. De indrukken van het verleden meanderen in een kolkende rivier zichzelf voorbij razend tot de pijnen en de zorgen worden achtergelaten in het landschap van gisteren. Pas dan komt de oude ziel tot rust. De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
28 0

De kruistocht van woede

De kruistocht van woede heeft altijd bestaan. Vanaf het eerste uur werden koppen ingeslagen voor warmte en licht. 10.000 oorlogen en nog duizend te gaan. Als jij de laatste kogel wil afvuren en de laatste vijand wil verslaan, komt een nieuwe woede er weer aan. Een nieuwe aanval op ons bestaan. Geen oorlog te weinig, geen oorlog te veel. Pas als zij het zeggen, is het weer even gedaan. Pas als de oorlogstrommen de adem inhouden. Als de kolibrie een lepel hoeststroop neemt. Dan schuren de kelen van woede. “Geef ons weer oorlog, weer macht, water en vuur, weer olie en ertsen, land en veel mensen, drie koeien, een vrouw. Geef ons weer oorlog. Anders is het gedaan.”   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Een grijze golf van mist en dauw

Een grijze golf van mist en dauw overspoeld het vlakke weiland. De zon gaapt een lichtrode adem boven het aards bestaan. De trein kent zijn bestemming en hobbelt tussen bomen en akkers. Een vlucht van het platteland naar de grootstad. Een nieuwe geeuw van de ochtendzon duikt onder de wolken en streelt moeder aarde. De trein ruikt zijn maatjes en snelt naar de hoofdstad. De grijze golf verliest het gevecht met de rode vlammetjes. Het blauwe uur tussen dag en nacht maakt plaats voor een zonnige herfstdag. De stad krijgt zijn kleur, de nacht verdween langs de achterdeur.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0
Laad meer ...