Lezen

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

Charlie

0 0

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

Charlie

0 0

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

Charlie

0 0

liefdesgedichten later geïllustreerd met tekeningen

Creatief schrijven Waar ben je mijn lief Ooit kruisen we elkaars pad Blik nooit afgewend Heerlijk mannenlijf Als je het overal streelt In zwijgen verhuld Twee paar lippen en Je kust ze beiden teder Hoogste hemel in Je wast mijn haren Zachter dan ik, en föhnt ze Jeffrey noem ik je Je lacht ermee en spreekt me toe Dat ik zachter voor mezelf Moet zijn en rustig Ooit komt droeve dag Dat je me niet begeert Wat doe k dan met lust Waar berg ik dat op Treurt mijn hart of ziel zoek k jou of een ander Nee ik zoek jou mijn liefste Mijn alles mijn toeverlaat Maar wat moet ik dan Met dat sterk gemis Als je me wegduwt Hoort het bij elkaar liefhebben en jaloers zijn was nog nooit zo jaloers zou jaloezie slijten als de liefde slijt laat me dan immer jaloers blijven Als jij ooit wegvalt Dan zeg ik niets en verdwijn voor altijd Onvindbaar voor de wind noch de schaduw Onvindbaar klein wordt ik dan Denken aan jouw huid Lieflijk zacht en warm fluweel Doet me op lip bijten Van pure wellust Liefste alleen jij Krijgt me zo warm van binnen We zochten elkaar Tevergeefs een leven lang Toch gevonden verfrommeld Perfect in elkaar passend Alle lego posities Overlappend deugnieten Partners in crime Bovenal minnaars Dromend van elkaar Lachend om elkaar Dankbaar voor zoveel geluk Als je ooit weg bent Misschien een zandkorrel groot Dan steek ik mijn hoofd in ‘ t zand En zoek ik jou mijn liefste Tot we versmelten Een zandkorrel groot Weerspiegelend in het glas

Charlie

0 0

zin

we konden met alle zinnen jij wou enkel het enkelvoud

Ruth Van de steene

18 1

Koud (september 2017)

het is koud, niet alleen buiten maar ook binnen en zelfs vanbinnen een donkergrijs wolkendeken rolt zich uit over de hemel van mijn gedachten het bedekt de sterren en hun licht komt er niet meer door en het maakt niet uit met hoevel ontelbare verhalen en gedichten ik me bekleed de rillingen gaan me over het lijf en de haren op mijn armen staan recht van de kou. maar wanneer ik naar buiten ga ontspan ik mijn buik mijn voeten mijn handen mijn ziel de hard aangespande touwtjes die me vasthielden aan de grond worden losgemaakt en bevrijd ze vliegen de lucht in de wolken in en steeds hoger tot in die onverpakte, schitterende ruimte dat wij het heelal noemen en zie mij daar ik vlieg steeds verder weg ik hou me vast en laat mezelf los verlies bijna mijn Ik in deze ondoorgrondelijke, ongekende dromen.

Siophia

0 0

Pijn (februari 2017)

De Pijn, die als een woeste bonkende oceaan door je lichaam trekt, je de adem beneemt. De Pijn, die zich als een wezen aan je vastklampt, zijn armen om je heen legt. De Pijn, die bijna tastbaar in de lucht hangt, uit de gebroken stukken van je lichaam sluipend.

Siophia

0 1

Caged (juli 2017)

i have locked myself in this dark cage, no light comes through. yes, i am shooting arrows at the birds who fly above my head. they fall to the ground, their hearts not beating anymore. and now i am looking down at those same birds, smiling, as i slowly lose myself in this prison, a nightmare on itself. and there is no door, no escape. the walls come closer and i fall to the floor. as i lay next to the dead bodies, i close my eyes and let the dark consume me

Siophia

0 0

6

Lisa Ramos

9 0

De dood

Een donkere mantel verscheen in mijn zicht. Het toonde me de weg, de tocht naar het licht. Verschrokken door angst voor de dreigende zeis verstokte mijn adem; eindigde mijn reis. Overmand door de warmte van eenieder aan mijn zij Vond ik toen de rust voelde ik me weer vrij.

Lisa Ramos

0 0

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

fmzeilstra

4 0

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

fmzeilstra

0 0

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

fmzeilstra

0 0

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

fmzeilstra

0 0

Schemer

Op dit bankje zou je gezeten hebben, al die tijd Met je rechte rug gebruikte je nauwelijks leuning Je voeten pookten vluchtige beelden uit de aarde Je handen in je schoot omsloten niets Ik zie een schim er in je sporen passen. Het zit en overpeinst de rimpelloze vijver. Met een geeuw ontneemt het sfeer van lucht, zoals een zwaan zwárt wit Terugtrekkende waterjuffers zoemen tot stil Langzaamaan woekeren de fragiele beelden dicht met mijmeringen verslingerd aan algengroen. Tenzij een godswonder of een najaarsstorm ons na verlopen verbond nogmaals belicht

fmzeilstra

0 0

Brief aan mijn introverte medemens

Hoi Stijn, Een tijd geleden schreef je in Charlie Magazine een brief aan je extraverte tegenpool Emilie. Hoewel die brief niet voor mij bedoeld was kreeg ik er kippenvel van. Ook ik ben introvert en heb me daar lang voor verontschuldigd. Ja, zelfs geschaamd. Je vertelt in je brief over een feestje waar je met jezelf geen blijf weet. Je wil wanhopig meepraten, maar om één of andere reden blokkeren je hersenen, verandert je tong in een stoffige lap leer en sta je te dralen in een hoekje. Je zit zo in je hoofd te zoeken naar dat gevatte antwoord op die onverhoedse vraag, dat de conversatie al lang is voortgekabbeld naar het volgende oppervlakkige onderwerp. Je wacht en wacht en wacht op die ene vette schijf die je benen eindelijk ritmisch richting dansvloer zullen stuwen, maar je blijft tegen de muur plakken als een verlegen bloempje. Je zit zo in je hoofd opgesloten dat de feestgangers de indruk krijgen dat je hier tegen je zin staat. Dat je het feest oersaai vindt en zo snel mogelijk weer naar huis wil. Terwijl jij je als een opgejaagd hert voelt dat naar de koplampen van een aanstormende vrachtwagen staart. Weet Stijn, je bent niet alleen. Ook mijn hersenpan kookt over op zo’n moment. Ook mijn tong plakt kleverig tegen mijn verhemelte. Ook ik vlucht naar het toilet, omdat dat de enige sociaal aanvaarde manier is om even alleen te zijn. Of check voor de duizendste keer mijn Twitterfeed, ook al ken ik alle tweets van het afgelopen half uur ondertussen vanbuiten. Of, godbetert, ik bestel nog een pintje, want dat zal mijn tong wel losmaken. Jouw brief in Charlie Magazine past binnen het thema schaamte. Je biecht er zelfs in op dat je jaloers bent op het extraverte soort. Je mist hun spontaniteit en ze lijken altijd wel een pasklaar antwoord te hebben. Ook ik heb me lange tijd gespiegeld aan mijn extraverte medemens. Maar Stijn, waarom zouden we ons ongemakkelijk voelen over ons stilzwijgen? Waarom zouden we er ons om schamen? Waarom zouden we welbespraakte babbelaars benijden? Want er zijn zoveel voordelen aan introversie en stilte. Nee, we weten niet hoe we met small talk om moeten. We kunnen geen kwartier over een bewegende grasspriet praten. Een oppervlakkig praatje sterft bij ons snel een stille dood. Maar we zullen wél aan je lippen hangen als je ons vertelt wat je écht boeit. Waar jij warm van wordt. Waar je wakker van ligt. Nee, we zullen je geen raad geven. Maar we kunnen ons in jouw schoenen verplaatsen en je een luisterend oor bieden, want dat is wat je écht nodig hebt. Ik weet, het is sociaal niet aanvaard om stil te zijn. Om te observeren en te reflecteren. Want zo geraak je nergens in het leven. Het zijn de haantjes en roepers die gehoord worden. Zwijgen wordt beschouwd als een zwaktebodof als arrogantie. Maar misschien wordt het tijd dat we daar verandering in brengen. Dat we de voordelen zien van introversie en stilte. Dat we trots zijn op wat we kunnen: luisteren, observeren, reflecteren, absorberen, nuanceren. Het zou een welkome verademing zijn in deze gejaagde wereld waar je te pas en te onpas een mening klaar dient te hebben. Zullen we op het volgende feestje tezamen tegen de muur staan als twee stille observators en af en toe een betekenisvolle blik naar mekaar werpen? Want meer hebben wij niet nodig om elkaar te verstaan. En dat is genoeg. Je geestverwant, Het stille meisje

het stille meisje

22 0

Stilte in de klas!

Vanaf 1 september mogen kinderen met autisme een dag in de week thuisblijven, lees ik in De Standaard en Charlie Magazine. De maatregel, geïnitieerd door Vlaams Parlementslid Kathleen Helsen (CD&V) komt er om te vermijden dat zo’n kindjes crashen door de vele indrukken in de klas. Ze moeten daarvoor een attest van een gespecialiseerde arts voorleggen. Ik verslik mij in mijn koffie. Val bijna van mijn stoel. Eerst en vooral omdat de maatregel zich enkel richt op kinderen met autisme. Terwijl ook andere kinderen baat hebben bij meer rustmomenten. Zonder labels te willen plakken op alles en iedereen: ook kindjes met HDD, hoogbegaafdheid of HSP kunnen baat hebben bij meer rust. De stille van de klas Zelf ben ik introvert en hoogsensitief. Ik was dat kind dat zich tijdens de speeltijd ging verstoppen in de toiletten. Dat op trektocht met de scouts altijd alleen wandelde. Dat alleen op een bankje in de bus ging zitten, op weg naar het zwembad. Ik was "de stille" van de klas. Ik heb me altijd een buitenbeentje gevoeld. Omdat “stil zijn” in onze maatschappij als iets negatiefs wordt bestempeld. Een maatregel als deze, hoe goedbedoeld ook, zet kinderen met autisme aan de rand van de maatschappij. Ze moeten er uitstappen om te mogen deelnemen. Druist dat niet net in tegen de principes van het M-decreet? Begrijp me niet verkeerd. Ik heb geen autisme, maar ik weet wél wat het is om continu indrukken te verwerken. Waar andere kinderen enkel woorden in krijt op het bord lazen en luisterden naar de leerkracht, zag ik welke krijtstrepen dik en welke dun geschreven waren. Hoorde ik een merel fluiten. Voelde ik welk klasgenootje zich slecht voelde. Las ik de helft van mijn handboek uit. De lagere school ligt ondertussen al 20 jaar achter mij. We spreken midden jaren negentig, dus van smartboards, smartschool of smartphones was nog geen sprake. Als volwassene merk ik hoe moeilijk het is om met die constante informatiestroom om te gaan en alle bliepjes en trilalarmen te filteren. Alle notificaties van mijn sociale apps staan daarom standaard uitgeschakeld. Dat ik niet meteen reageer op berichtjes, ook al heb ik ze gelezen, weet mijn omgeving ondertussen. Maar als kind heb je die filter nog niet. Gonzende eilandkantoren Vandaag ben ik afgestudeerd en al zes jaar werkzaam in de marketingsector. Maar marathonvergaderingen, eilandkantoren, wekelijkse deadlines, werkweken van meer dan 40 uur en enkele onsympathieke bazen brandden me op. Niet alleen op school is er geen plaats meer voor stilte, ook op kantoor staan samenwerking en tijdsdruk centraal. Voor de stillerds onder ons is geen plaats meer. We zijn nochtans met véél, mijn stille medemens. Maar niemand hoort ons, omdat de roepers, tafelkloppers en haantjes van deze wereld de plak zwaaien. Topposities innemen in onze bedrijven en politiek stelsel. Zo'n 96% van de CEO's beschrijft zichzelf als extravert, terwijl de globale werkende bevolking zo'n 50% introverten uitmaakt. Dat plaatje klopt niet. Het wordt tijd daar wat aan te veranderen. Susan Cain werkt in de VS aan een stille revolutie. Die mag stilaan naar Europa overwaaien. Want ook in Vlaanderen hebben we nood aan een nieuwe, stille wind, getuige deze maatregel op maat van extraverten. Allereerste schooldag Op 1 september gaat mijn Zoon voor de allereerste keer naar school. Ik herken veel van mezelf in hem. Ook hij reageert overprikkeld na een drukke dag. Weet met zichzelf soms geen blijf na teveel sociale interactie. Ik hoop dat hij in een klasje terechtkomt waar het oké is om af en toe stil te zijn. Waar kinderen rustig mogen zijn. Alleen mogen werken. Zichzelf mogen zijn. Ook al betekent dat dat hij “de stille” van de klas is. Want introverten hebben zoveel talenten. We zijn fantastische luisteraars, zijn empatisch, gefocust en, in de juiste omgeving, heel efficiënt en doelgericht. Laten we dat eindelijk als iets positiefs zien.

het stille meisje

0 1

Mijn trouwe compagnon

Lang, lang geleden kocht ik een olijfkleurige tas in de H&M. Ik naaide er wat oude knopen op die ik vond in mijn moeders naaikoffer en BAM, mijn lievelingstas was geboren. De eerste keer dat ik ze om mijn schouder sloeg trapte ik mijn blauwgeel geschilderde fiets richting Blandijnberg – waarschijnlijk voor een les sociale en politieke leerstelsels of inleiding tot de communicatiewetenschap. Ze zou me volgen in al wat ik deed – mijn trouwe compagnon die in elke situatie bij me paste. Ik zeulde ze mee naar het Latijnse kwartier in Parijs, drapeerde ze op de barkruk terwijl ik Guinness achteroversloeg in een pub in Dublin, slenterde ermee over de Ramblas en gooide ze in het zand aan het strand van Antalya. Ik versjouwde er beduimelde cursussen mee, romans uit de bibliotheek en volgekriebelde notitieboekjes. Maar eens afgestudeerd, ruilde ik ze in voor andere exemplaren. Een minuscule clutch in rood lakleer. Een oversized exemplaar in zwart suède. Een allrounder van cognac leder. Een muisgrijze laptoptas. Al die tijd lag ze eenzaam te wachten in een doos op zolder, hopend dat ik haar op een dag terug mee op pad zou nemen. Het is een regenachtige zomerdag en ik sta op zolder nog wat vergeten verhuisdozen uit te pakken. Ik vis een beduimelde plastic zak van de Aldi uit een doos. Twaalf jaar nadat ik er de Blandijnberg mee op fietste is ze nog steeds intact. De motten hebben geen vat op haar gekregen. Zelfs de voering en rits zijn nog zo goed als nieuw. Twaalf jaar nadat ik haar knopen aannaaide gaat ze weer met mij op pad. Inclusief volgekriebelde notitieboekjes en romans uit de bib. Niet meer naar Europese steden, wel naar de bakker om de hoek en de school van De Zoon. Want ze is onverwoestbaar.

het stille meisje

0 0

Fitness

calorieën tellen sla eten; konijnenvoer vreten je de pleuris trappen op één of ander gesofisticeerd toestel in een zaal vol aan anorexia verslaafde tienermeisjes en mollige dametjes, verloren in hun midlifecrisis je trapt en loopt en stampt maar komt niet vooruit een krampachtig niet om je heen kijken je ogen vastgepind op die muur waarop je de meest exotische landschappen projecteert in je gedachten ben je mooi en sterk

het stille meisje

0 0

Stip

Daar dient de nacht zich weer aan. Wanhopig. Onvermijdelijk. Vastberaden. Besluiteloos. Existentiële twijfel. Ons leven, gebaseerd op toeval. Zelfs niet gebaseerd. Ik, een stip in de oneindigheid. Neen. Want zo’n stip is het eerste wat je opvalt, al starend in de verte. Ik, een schaduw in een schaduw. Een mier tussen de mieren. Met een helwitte zwartheid dreigend boven onze hoofden. Hoofden? Tentakeltjes, die wij uitspreiden in de hoop een glimp op te vangen. Een glimp van. Dat scherpe licht als een pijnlijke herinnering dat je niet onzichtbaar bent. Niet? En die eindeloosheid dan? Die schaduw? Onbestaandheid, overduidelijk in banaliteit. Een lach stokt. Dat plotse besef weer. Allesomvattende zinloosheid. En altijd opnieuw vergeten. Vergeten, nooit vergeven. Afstoten uit zelfbehoud.

het stille meisje

0 1