Lezen

Als het huis slaapt

Als het huis slaapt laat ik de letters stiekem binnen. Dan zeg ik: “Welkom. Neem plaats in dit gedicht.” In het begin komt er geen zinnig woord uit. De o’s rollen met de ogen v’s en w’s klappen dicht een Griekse y loopt wat verloren b’s en d’s maken zich dik een k staat wankel op zijn poten twee m’en roepen om hun mama de q wil zijn plaats verloten een ontzette z verkoopt wat drama één p en drie f’en beginnen te zuchten de a zet zich op de h en denkt na enkele letters kunnen elkaar niet luchten drie x’en dromen van erotische proza. Gelukkig heb je nog de i’s en de j’s die steken de koppen bij elkaar want schrijven is lijden met lange ij en voor je het weet krijg je een gedicht voor mekaar.  

Antony Samson
22 0

Als ik eens vijf minuten tijd heb.

Als ik eens vijf minuten tijd heb, wel dan kijk ik door het raam en zie een bus traag voorbijglijden. Mensen geplakt op elkaar, rood aangelopen gezichten hijgend in elkaars nek. Jengelende kinderen aan moeders rokken en hippe studenten met koptelefoon hun hoofd wiebelend op het ritme van de muziek. Een bejaard koppeltje hand in hand turend naar mij. De man glimlacht even, m’n hand lijkt te wuiven en hij knikt terug. Achter hem zit een iele man een krant te lezen, naast hem een tienermeisje, de blik op haar mobieltje en haar duimen zwevend over de toetsen. Ze kijkt op en lijkt te glimlachen, haar ogen zoeken de mijne. Ik sla m’n ogen neer en schuif het gordijn netjes terug, de vijf minuten zijn om.

Sandra Ringoot
0 0

Afscheid nemen.

Afscheid nemen… Als ik je zeg dat dit verhaal me echt beroerde toen ik het schreef, zal je vast nieuwsgierig zijn naar de inhoud ervan. Het gaat als volgt…   Er was eens een oude man die drie volwassen zonen had: Rik, Kevin en Bart. Drie toffe broers die het goed met elkaar konden vinden. Op een kille oktoberdag ging de vader van de jongens naar het ziekenhuis met verscheidene klachten en na een reeks aan onderzoeken viel het zware verdict: uitgezaaide pancreaskanker. De brave man keerde neergeslagen huiswaarts en verbeet zijn verdriet, pijn, angst om wat komen zou en verborg dat hij niet lang meer te leven had. Maar na enkele weken ging de toestand van de oude man zienderogen achteruit en kwam opeens de droeve waarheid aan het licht. Hij werd afgevoerd met een ziekenwagen en kwam uiteindelijk terecht op de palliatieve eenheid. Zijn laatste dagen, misschien wel uren waren geteld? Zijn drie zonen waakten aan zijn sterfbed en hadden het moeilijk met de geslotenheid van hun vader. Hun lieve vader, een harde werker geweest, gul van hart doch gesloten karakter had nooit echt de simpele woorden uitgesproken waar ze zo naar verlangden. ‘Jongens, ik zie jullie allemaal graag.’ Het zijn eenvoudige woorden maar toch had hij ze nooit uitgesproken. ‘Vader, mag ik je wat vragen?’ De zieke man knikte. ‘Vader, wat is je laatste wens?’ vroeg de oudste zoon aan z’n zieke vader en nam de zwakke hand van z’n vader en legde het in de zijne. Een traan liep uit zijn ooghoek en hij zuchtte. Zijn mond was droog en hij schraapte zijn keel. Hij tuitte zijn droge lippen en hij wenkte zijn vlees en bloed dichter te komen aan het sterfbed. ‘Ik wil begraven worden in een witte kist’ fluisterde hij stil en kneep in de hand van z’n zoon. De oudste zoon knikte en beloofde de laatste wens te zullen inwilligen. ‘Is er nog iets pa, dat je ons wilt zeggen?’ vroeg de jongste zoon. De oude man knikte en wenkte hem ook dichterbij te komen. Hij tuitte zijn lippen en zei: ‘Ik zal een teken geven in de kerk’ een stilte volgde. Hij leek na te denken en de andere zoon stond recht en zette zich op het sterfbed. Hij boog voorover en streelde vaders grijze haren. ‘Wat bedoel je met een teken te geven, vader?’ vroeg hij nieuwsgierig. De oude man fluisterde: ‘Je zal wel zien, geduld’ ,hij zuchtte en een traan rolde over zijn wang. De oudste zoon voelde de greep van vaders vingers verslappen en… vader was gestorven. Zes dagen later stond er een mooie witte kist vooraan in de kerk. Er lagen drie witte rozen op, symbolisch voor elke zoon die hij achterliet met een gebroken hart. De oudste zoon las een tekst voor in de kerk en opeens werd zijn aandacht getrokken naar een witte vlinder die op de roos zat. Hij las zijn afscheidsrede traag verder en zijn ogen zochten de witte vlinder die nu op de tweede roos zat. Hij had moeite om verder te lezen. Het was muisstil in de kerk. Mensen staarden naar hem en hij schuifelde wat zenuwachtig met de voeten. Hij schraapte z’n keel en zijn ogen gingen naar de laatste woorden op het blad papier. ‘Vader, we hielden zielsveel van je.’ Hij keek naar de kist en de vlinder zat nu opeens op de derde roos. De drie zonen zagen hoe de witte vlinder omhoogvloog en even boven de witte kist fladderde om dan naar buiten te vliegen recht naar de blauwe hemel…    

Sandra Ringoot
0 0

Mijn schrijfplekje

Mijn schrijfplekje.   Mijn schrijfplekje zou in een strandhut kunnen zijn. De noorderwind zou m’n inspiratiebron zijn en me de zoetste woorden influisteren. Het geluid van de schuimende branding zou m’n kracht zijn om verder te werken aan m’n manuscript. Het zou ook in een boshut kunnen zijn. De magie van de statige bomen zou m’n verbeelding prikkelen en zo m’n werk ten goede komen. Het ritselende geluid van de wind die speelt met de bladeren zou m’n gedachten bij m’n blad papier houden. Het zou ook op een terrasje kunnen zijn in hartje Brussel. Alleen aan een tafeltje in het gezelschap met een koffie en een leeg blad papier, omringd door toeristen uit alle windstreken. Mijn blik laten dwalen tussen toeterende auto’s, drukke winkelstraten, hoge kantoorgebouwen en mensen die haastig stiefelend voorbijkomen hun mobieltje vergroeid aan het oor. Nee, m’n schrijfplekje is hier thuis aan m’n bureau. Ik hoor vogels tsjirpen, een vliegtuig dat de landing inzet en joelende kinderen spelen tijdens de pauze. M’n hand glijdt over het blad en woorden stromen uit m’n pen. Ik blaas zachtjes over de natte inkt, leun achterover en droom over een prachtig boek.  

Sandra Ringoot
0 0

(zonder titel)

je knaagt aan me / niet met tanden / maar met / tong

Ruth Van de steene
25 0

bezwijken

het onuitgesprokene. welke letters zouden daar niet onder bezwijken.

Ruth Van de steene
34 1

Een nieuw begin

De oorverdovende stilte doet ons beslissen.

Neru
15 0

Stilte in mij

Mijn lichaam trilt Mijn hart dat beeft Onrustig door het horen Van verstokte adem in mijn keel Word ik weer opnieuw geboren   Woorden gevangen in mijn hoofd Gedachten vluchten door mijn brein Als een gestorven blad ben ik verdoofd En voel een nooit eerder ervaren pijn   Mijn adem stroomt in lange zinnen En blaast een nieuw hoofdstuk aan Want dit is een nieuw beginnen Van eerder en nog nooit gedaan   Jouw armen zijn mijn vleugels Als fluwelen wind van zoete slaap Voeren me mee naar een nieuwe morgen Van dromen en leven Zonder zorgen

Sofie Degrande
20 0

ik moet ergens naartoe gaan waar er mooie vrouwen te zien zijn

op de heide met mijn Hasselblad morning glory hoe leuk me dat op het eerste zicht ook lijkt, ik ga ... op lange termijn meer

Casper Hoogenboezem
47 0

vanzelfsprekend oproerkraaier

lala lalala lala lala lala lala Antoine l'invisible sloeg de zeikerd op z'n linkeroog een twijfelende wijkagent het boekensalon is misschien wat overdreven een stok achter de deur mag een lege MrPropre bus in de PMD zak? Let's sing another song boys de broeksriem als stuurwiel van het zwalpende schip  

Casper Hoogenboezem
0 0

Een chaos die versplintert

Aarzeling op de drempel -nu nog even niet- ik twijfel tussen te groot of ik gewoon te klein met behang op de huizen zou de drempel kleiner zijn   met zachtheid bekleed lijkt de kans om te vallen -verleden of toekomstige tijd- minder aanwezig het valt niet achter te laten als een hond of een stukgelezen boek waar je niet over kan praten   gordijnen op een straathoek waar de woorden grauw en guur in je oren blazen blikken die rammelen een wind die ontsnapt omdat de angst groter is dan een eerste stap   een pruik kan iets vertellen over de waarheid of net niet een boeket kan verbloemen kan een aanwijzing zijn voor wat niemand ziet.    

Dingen Die Fijn Zijn
0 0

Fantasmagorie.

                       U bent beet genomen. Erin gestonken. Dat is zeker. Het is de titel van dit verhaal waarop u het heeft uitgekozen, is het niet? Met alle mensen die dat doen heeft u iets gemeen. Ze komen op het woord af alsof er een belofte van iets opwindends wordt gedaan. Iets wat hun hang naar een belevenis in het maanlicht kan bevredigen. Een belangstelling voor het ongerijmde en verborgene dat zich plots manifesteert. Nee. Niets van dat. U bent om de tuin geleid, dat is wel zeer zeker nu. En hoe langer u doorleest, of verder komt in dit verhaal, hoe meer u zult gaan merken er spijt van te kunnen gaan krijgen. Ik weet dat u er nog bent en toch doorleest ondanks mijn waarschuwing. Misschien bent u een man of een vrouw. Dat maakt niet uit in dit geval. Net zomin als uw leeftijd. Wat er nu speelt is niet betwistbaar zoals de een meent dat het glas halfvol is en de ander juist beweert dat het half leeg is. Deze beker is geen van beide en beter laat men hem voorbijgaan. Maar wat als dan de mogelijkheid van een graal zich toch voordoet? Of alleen een vaag vermoeden ervan? Misschien is het mogelijk om, door verder te gaan, wel de tuin te ontdekken waarvan ik u eerder vertelde. Als dat u verwondert, wat heeft u dan eerder nog meer gemist? Gaat u nu alstublieft niet terug om dat te controleren. Dat is dwaas en bovendien onmogelijk. Denkt u maar aan wat Heraclitus zei: ‘panta rhei’. En zo is het nu ook. Vanuit hier zult u alleen verder kunnen gaan. U zult misschien inmiddels gemerkt hebben dat u ook niet alleen bent. Of bent u  het soms, die tegen uzelf spreekt? Kom nou toch. Denkt u maar aan een woord. Neem een willekeurig woord in gedachten. Ik kan toch niet weten wat dat is als u het mij niet vertelt? Ziet u, het woord waaraan u denkt en voor mij verborgen houdt betekent toch dat we met zijn tweeën zijn. Ik zal u verder de weg naar het verhaal tonen als u dat wilt. Als u het gelooft, moet het lukken. Maar neemt u mij dan in gedachten mee. Dan zal het zich gaandeweg vertonen. Met een beetje moedwil ook. Ik heb geen jas nodig. Net zo min als een paraplu. U wellicht wel. Gaat u nu. Ik ben bij u. 

Stanley
0 0

Notenboom

Ik kan je wel leren een notenboom te zijn Hoe je takken mijn haren raken en schaduw werpen over lange paardenmanen   Dan toon ik je hoe je me troosten moet en in september -de beginmaand van alles- de wind je vruchten stuwt   Maar meer nog deel ik mijn dagen met je jaarringen Haal water uit je bladeren en draai een zoen op je kruin

Simon Sileghem
15 2

Skydiven

Ik hunker naar een connectie dieper dan de Wifi. Ik hunker naar progressie die niet komt van een swipe of een andere social hype.   Onze ogen scannen, spreken boekdelen. Maar dat helderblauwe maakt geen verbinding. ‘Hallo’ als code om te connecteren maar we draaien met onze duimen. Dan zullen we het maar langs facebook gaan proberen om onze sociale kringen te verruimen.   We spreken met de vingers, we verdrinken in een filter op een scherm. We vullen leegte met bedrog en bedrog vult ons met leegte. We skydiven naar het wereldwijde web met een telefoon als valscherm. En er is nooit een sprong gemaakt.

Ovane
0 0

Leed

In mijn ogen wordt gekeken. De kleur ervan, veelvuldig vergeleken. Gevuld met tranen, de uitmonding van mijn verdriet. In mijn ogen wordt gekeken maar niemand die het ziet.   Het gewicht ervan wordt afgewogen, door vergelijking met mijn zonneschijn. Maar u bent niet de maker van mijn regenbogen, mijn geluk en mijn leed zijn allebei van mijn.   Uw ideeën over de oorsprong van mijn verdriet, doet de waarheid van mijn gevoelens niet teniet. In mijn ogen wordt gekeken maar niemand die het ziet.

Ovane
0 0

Wijl de vlaggen

Wijl de vlaggen victorie wapperen,de ogen van de wereld gericht zijn op één doel,het geld over de koppen heen rolt, rollen elders koppen,knippert een kind de vliegen uit zijn ogen,spoelen een man, een vrouw levenloos aan in het verhoopte land van melk en honing,waar de vlaggen wapperen en het volk juicht, verdoofd door vloeibaar brood en spelen.

Vanessa Daniëls
20 0

Wat als

  Wat als ik je zou kussen Gewoon één keer Zou je me dan wegduwen  of verlangen naar meer?   Wat als ik je zou knuffelen  met al mijn kracht Hoe zou je die dan beantwoorden Hard of zacht?   Wat als ik je hand even vast zou grijpen  Zou je die dan wegduwen  of er even in knijpen?   Wat als ik je zou zeggen  Nee Fluisteren in je oor  Dat ik gewoon weet  dat ik bij jou hoor  

AW
0 0

Zonder tegenbericht

“Tijdens de zomermaanden spendeert een mens toch wat tijd op een terras”, zei ik tegen mijn vrouw, terwijl we op een ochtend in onze vakantie vanop een terras de langzaam voorbijgaande voetgangers gadesloegen. Het was precies een vertraagde film die zich voor onze ogen afspeelde. Alsof de warmte hun voeten naar beneden drukte. Even had ik het idee om zoals juffrouw Magda in onze tweede kleuterklas ‘voeten opheffen’ te roepen, als we tijdens een wandeling met zijn allen in het zomerse zand ‘stoeberden’.  Eén van de voorbij slenterende koppels nam plaats aan het tafeltje naast ons. Ook al hadden we zelf een aardige conversatie, ik kon niet nalaten om hun gesprek te volgen. “Wat bedoelt ze daar nu mee? Op die uitnodiging”, vroeg de vrouw aan haar man. “Zonder tegenbericht staat er in de mail. Ik weet echt niet wat ze hiermee bedoelt.” Het leek me een eenvoudig gegeven en ik veronderstelde dat haar man meteen het antwoord zou geven. Of dat ze het zou opzoeken in haar telefoon die ze al een tijdje vast had. Maar de man haalde zijn schouders op. “Oei, geen idee schatje”, antwoordde hij terwijl hij verder van zijn drankje genoot. De vrouw bleef er over doorbomen. “Zonder tegenbericht. Wat bedoelt Francine hier nu mee?” Ik kon de neiging bijna niet weerstaan om te zeggen dat ze niets moet doen om op de uitnodiging in te gaan, maar de volgende zin van de vrouw deed me besluiten om het niet te doen. “Weet je wat”, zei ze. “Ik ga Francine een bericht sturen, om te vragen wat ze bedoelt met zonder tegenbericht.” “Goed idee schatje”, zei haar man. We zijn helaas niet lang genoeg blijven zitten om te horen wat Francine geantwoord had, maar het was een mooi begin van een zomerse dag. Dat wel.  

Rudi Lavreysen
48 0

mensen filmen

  van de navelstreng verlost warmen we ons aan de huid van de menigte, in een damp van zweet. we warrelen dooreen, een zwerm aan de grond, vreemd verkeer. het spitsuur verwart ons.   ik behoed me voor blikschade en wijk uit naar een toren. de lift, een kooi in een schacht, vertrouw ik niet. het gevaar van de kortsluiting dat je tussen twee verdiepen blijft steken,   de trap wentelt omhoog als een schroefdraad naar de kluis van een kamer. het raam wordt een scherm. ik nestel me in de rol van de toeschouwer. de stad, het decor voor een film in 3D. achter mij ontbreekt de projector.

Wim V
0 0

stilte

je bent de stilte van niet gestelde vragen.

Ruth Van de steene
23 0
Laad meer ...