Lezen

voortschrijdend op onafgewerkte tijd

    voortschrijdend op onafgewerkte tijd alles voltrekt onder onafgewerkte tijd met zijn valse wimpers immer voortschrijdend knipperend en wij achterop hinkelend door het leven zonder houvast echter benevens de heipaal van de ambacht die we in ons bestaan gedreven hebben om wat tijd te ankeren en voor een paar stonden lijkt het alsof we weten waarmee we bezig zijn  

Manuel Van den Fonteyne
2 0

zomerballet

    zomerballet zie hoe de bloemen zich opmaken tot barstens toe onder het gezwollen blauw rondom het middenrif van de zon gespannen met hun kleurige baarden rond de wangen de monden druipend van fortuin en bijen die uit hun bekers drinken innig gouden was in de botten gieten wijl de kwieke vogels het keukenraam van moeder zon afspieden zich tersluiks tooien met waaiers van lover  

Manuel Van den Fonteyne
1 0

Zoetrood zout

                                                                                                               vuurtorens                                           staan met de rug naar het land                                                  kijken niet achterom                                                krijgen zout in de ogen                                                kwispelen als een hond                            schudden zoetwaterdruppels uit hun roodwitte vacht                                                         en twijfelen               uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
0 0

Opgebrande veerkracht

Nooit tijd gevonden Te vaak opgewonden De veer springt, hinkend de feiten achterna Een uitbarsting van woede hakt oppervlakkig   Het ligt aan mij Om het tij te keren Om de angst af te zweren Om uit de fouten te leren   De tijd slijt  De pijn ebt weg De klok tikt, wikt en weegt De toekomst op zoek naar regelmaat   Het ligt aan mij Om het tij te keren Om de angst af te zweren Om uit fouten te leren   Altijd opnieuw beginnen Misschien eerst bezinnen De veer ontspannen Rustig en doordacht, zonder talmen.

Fliep Fliegt
0 0

Gaatje

“Ja, je hebt een gaatje.” Ik hoor het haar nog zeggen. Alsof de hemel naar beneden stortte. Daar zat ik dan met mijn mond vol tanden. Dertig jaar en mijn eerste gaatje. Het moest er eens van komen, toch? Tegen de tand des tijds is niets bestand. Neen, echt?! Dat kon niet! Ik deed exact wat moest. Geen frisdrank, snoepjes of “verzuurde boodschappen”. Twee keer per dag zo twee minuten de borstel over mijn tanden laten walsen. Ja hoor, plichtsgetrouw, àlle 32 – 4 (want die “verstandsstenen” ben ik ergens onderweg verloren). Was dat niet perfect volgens het boekje?   Belachelijk misschien, maar ik voelde me gegeneerd, betrapt, gekrenkt, teleurgesteld. Met dat gaatje was ik “de eerste” onder mijn broer en zussen – die bovendien al meer jaren telden. En ja, ik moet bekennen. Ik durf ‘s nachts wel eens wat melk drinken of iets gaan knabbelen zonder mijn tanden nadien op een laagje dentifrice te trakteren. Verdorie toch! Was dat gaatje er echt? Had ze dat wel goed gezien? Bij mij toch niet?! Toch wel? Tot daar mijn voornemen om mijn mond “vullingvrij” te houden. Tot daar de illusie. Het leek alsof ik in een gat zou vallen…   … tot PRIK, de verdoving wat redding bracht. Mijn mondgrootte verdubbelde in omvang, waardoor mijn grote mond niet anders kon dan zijn vertrouwelijke activiteiten staken. Maar goed ook. Een tandarts met een boor onderbreek je best niet. En met haar vingers op mijn mond zou dat trouwens niet zijn gelukt.   Zo lag ik stil, de mond gesnoerd, de ogen toe. De strijd gestreden, een beetje moe. Zucht. Perfectie? Het bestaat niet. ‘t Leven loopt zoals het loopt. Loopt het mis, dan spoel je door. Want mis loopt het; hoeveel boekjes je ook volgt: geen enkel boek kan alle gaatjes vullen.   God-zij-dank dus dat er tandartsen bestaan. Merci aan de mijne voor die extra in-vulling die dag. ‘t Werd er zo toch een zin-volle.  

Aline
0 0

idolatrie

    idolatrie De brokken vliegen me om de oren op het puntje van de stoel met een mimiek steeds rekbaarder tot in alle uithoeken van de kamer ik moest zo broodnodig een nageslacht uit hoofde van het prakkeseren steeds meer verplicht het vuile bestek me tot bananenprak het talen fijntjes platgeregen tot een abc en het nawijzen zonder enig prakkeseren het tafelen liefst aan het plafond de keuken mijn habitat de grijze haren twintig jaar eerder dan verwacht toen de ijdele toekomst me nader stond dan enige wijsheid had ik iets anders in gedachten O beuzelachtig prakkeseren in haar voetstappen trekt zij lijnen door mijn territorium ik loop verloren in haar zog kilometers verwijderd van het pad dat ik getrokken had zie je daar nu staan pronkzuchtige zot maar niet vruchteloos mag gezegd worden      

Manuel Van den Fonteyne
1 0

Op bezoek bij oma Brussel

Ik klop. Er komt geen antwoord. Zacht open ik de deur. Ik zie haar voeten en kuiten, gehuld in bruine panty's, liggend op het knalrode, harige sprei. De rest van haar lichaam zie ik niet vanuit de deuropening. Ze doet haar middagdutje. Ik wil weer weggaan. Dan slaat een andere deur op de gang hard dicht. Ze schrikt wakker. ‘Kom binnen,’ zegt ze. ‘Ha, jij bent het. Ze staat recht. Ze is weer een beetje gekrompen, ze loopt wat meer voorovergebogen. Ze heeft ook nog wat meer rimpeltjes gekregen. Het is te lang geleden dat ik haar zag. Zij is mijn oudste vriendin. ‘Ik ga je geen kus geven, want ik ben verkouden,’ zegt ze. ‘Ik heb een thermos met thee mee,’ zeg ik, ‘en kaastaart.’ Ze dekt het kleine vierkante tafeltje. Ze vertelt dat er op de binnenkoer twee zwerfkatten zitten en dat ze hen te eten geeft. Zelf heeft ze vanmiddag stoofvlees gegeten, maar het was waterig. Ze mist haar groenten. Ze at zo graag verse groenten van de biomarkt. Hier zijn het vaak aardappelen, daar houdt ze niet van. Haar zoon is vanochtend langs geweest. Ze heeft hem zijn nieuwe trui meegegeven. Ik heb spijt dat ik hem niet gezien heb. Ik hou van haar breiwerken. Breien kan ze nog als de beste. ‘Het is een zomerpull, in dunne wol, grijs met beige. Ik heb er lang over gedaan. Mijn zoon zei dat hij niet tot de zomer zou kunnen wachten om hem aan te doen. Hij heeft verstand van mode. Het is een plezier om voor hem te breien.’ Ze vertelt over haar 89e verjaardag, drie maanden geleden. Haar familie was onverwacht op bezoek gekomen. Ineens zaten ze daar, beneden in de eetzaal. Ze was zo verbouwereerd dat ze met haar rollator rechtsomkeert had gemaakt. Bij de deur hadden ze haar tegengehouden. Ze schiet er opnieuw mee in de lach. Ach, ze krijgt zo weinig bezoek, ze is dat niet meer gewoon, zoveel volk. Ze toont me een foto van die dag. Zij zit in het midden, met een zachtroze bloes aan. Stijlvol gekleed als altijd. Ze vertelt me wie de dierbaren om haar heen op de foto zijn. Oma Brussel noemen ze haar. Ze neemt nog deel aan de activiteiten. De gymnastiek, het bloemschikken, de filmnamiddagen. Met het koor is ze opgehouden, ze was nog de enige en solo zingen zag ze niet zitten. Meestal zit ze op haar kamer te lezen, te breien of tv te kijken. Ja, ze heeft ook naar ‘Thomas speelt het hard’ gekeken. Zo mooi. Maar waarom hebben ze dat concert niet live op tv uitgezonden? Ze kijkt ook naar het programma over kinderen van collaborateurs. Soms kan ze er niet naar blijven kijken. Er komen beelden van lang geleden naar boven. Van meisjes die verliefd waren geworden op een Duitse jongen en die in een stal voor het hele dorp ten schande werden gezet. Kaalgeschoren, met een hakenkruis op hun hoofd. Voor één meisje was het de foute tijd van de maand geweest, zij had naakt, met haar rug naar de mensen, op een emmer gezeten. Dat was zo vernederend geweest. Ze kan niet tegen onrecht. Ze maakt zich ook zorgen over de wereld nu. Ze volgt het nieuws nog. ‘Noord-Korea, ik ben er niet gerust in. En dan Strumpf. Ah nee, dat zijn Duitse kousen, ik zeg altijd Strumpf. Misschien is het gewoon spierballerij. Maar ik maak me toch zorgen. Niet meer voor mij, ik zal het niet meer meemaken. Enfin, we mogen er niet van wakker liggen. We kunnen niet weten wat de toekomst brengt.’ Ze vraagt hoe het met mij gaat. Ik vertel het haar. Ik toon haar foto’s van mijn dochters en van mijn man. Ze kent hem ergens van. ‘Heeft hij niet aan de Slimste Mens meegedaan?’ Nee, dat niet, maar misschien heeft ze hem weleens voorbij haar raam zien wandelen toen ze nog in haar service flat woonde? Dat zou kunnen. Ik vraag of ze nog geschreven heeft. Nee, het is lang geleden. Een brief aan haar moeder toen ze zich een tijd geleden niet goed voelde. Soms is ze wel eenzaam. Ik zeg dat ze me altijd mag bellen. Dat doet ze nooit. Ze is altijd blij als ik er ben, maar verwacht niets van mij. We ruimen de tafel af. Ik zeg dat het fijn was haar terug te zien. Ik wil haar een kus geven. ‘Zou je dat wel doen?’ ‘Ik ben al verkouden geweest deze winter, ik kan er wel tegen,’ zeg ik en geef haar een dikke kus. ‘Tot volgend jaar!’ Ik loop haar kamer uit. Ze komt me achterna met haar wandelstok. ‘Ik begeleid je tot aan de lift.’ Ik vertraag mijn pas, samen lopen we verder. Ik roep de lift, hij komt snel, ik stap in. ‘Daag!’ zegt ze nog terwijl de liftdeuren toegaan. Beneden in de inkomhal kijk ik op het activiteitenbord. Volgende week is het kerstfeest met Marijn Devalck.

Tanja Wentzel
14 0

Winter

Druppels vielen met regelmaat van de jas die doorweekt over de stoel aan het haardvuur hing. De man wreef in zijn handen, trok zijn schoenen uit en knielde op het schapenvel. De winter was streng dat jaar.   Voorzichtig schoof hij de kattenmand een stukje opzij. Zonder Minoes kreeg hij het niet warm. Zijn hart bleef even koud als de buitentemperaturen, ondanks de bezoekjes van de kinderen en de knuffels van het huisdier.   Alsof ze zijn eenzaamheid voelde, stapte ze naar hem toe en vlijde zich tegen zijn been. Het hielp een beetje.   “Ik mis haar”, zei hij. Zijn lippen bewogen amper.   Hij streelde haar rug. Ze spinde, wreef met haar hoofd langs zijn dij.   “Ja, meisje, ik hou ook van jou.”   Mistroostig wendde hij zijn blik af en keek door het raam naar de decimeters sneeuw die het bos achter zijn blokhut bedekten. Daar ergens moest ze zijn, de liefde van zijn leven. Bijna een jaar geleden was het. Hij had haar voetstappen gevolgd tot het spoor vervaagde, al lang omringd door donker, en zijn lichaam zo koud leek dat hij het niet meer voelde. Elke hoop op haar terugkomst had hij laten varen.

Marthe
0 0

Vervlochten

Ze draait haar hoofd zo ver als het wil gaan naar haar die hier haar hand is komen strelen. Wat zeg je ook alweer als men iets zegt?   Er rijst een woord, maar dat geeft voorrang aan een binnenfilm van vroeger taferelen: hoe zij met vlotte slag twee vlechten vlecht   en hoe zij samen voor de spiegel staan waarin hun ogen even olijk spelen, wanneer zij op het hoofd een kusje legt.

Hanneke van Almelo
0 0

donker

maar donker heeft geen zaklamp nodig om ons te vinden

Ruth Van de steene
24 0

de lispel op het hart

    de lispel op het hart vrouw jij mag het op mijn buik schrijven als echtgenoot speel ik soms het lijk maar ik heb een alibi mannen hebben een soort magie noem het speelgoedgeluk ik gok en waag jouw vrouwelijke noden in de schaal van intieme gebaren en corps bij de ringen'k kan niet dollen geringeld in 't gareel ik zeg het niet gauw als 't zo is zij het met de mond vol tot barstens toe op de lippen [ 'k weet het 'k heb geen schaamstreek] als het nodig is de weekte knijpt soms in de zij de toegift met lispel zwellend in mijn borstkas vrouw jij bent mijn levensverzekering of ik nu zeg ik zie je graag da's legio dat de dag komt dat het spelen voorbij is en wij portret spelen zij aan zij de schoot roerend zichtbaar het geluk en de ringen rond onze verweerde vingers  

Manuel Van den Fonteyne
5 1

op de rand van het dorp

    op de rand van het dorp Toen daar aan de rand van het dorp verpozend aan de brede beek de kerktoren vouwend tussen de rimpelingen zie hoe de lucht zich ontdubbelt zich buigt naar het water blauw en zilveren linten drinkt en elke horizon inslikt de huizen samengevoegd tot een vloeiende wereld van inkt wars van elke dimensie en ik voelde me verwant aan het strepen trekken zoals mieren door de akkers loden nerven van mens naar mens op zoek het enig houvastvan bekende wegen  

Manuel Van den Fonteyne
1 0

Be.Grip

We begrijpen elkaar niet als we elkaar willen (be)grijpen   "Jij bent zoals je bent”   –                                                             zegt ge dan.                                                                                ‘k Hoor een bijklank                                                                  soms positief, vaker negatief                                                                       – vind ik dan.   Jij zegt. ‘k Hoor soms.   Misschien niet altijd iets zeggen, horen, vinden.  ‘Gewoon’ nemen, letterlijk, zoals het komt                                         – als het komt.                                                                  Wachten tot het overgaat.                                                        Intussen minder (be)grijpen.   Misschien ‘Gewoon’ Wachten Intussen.   En elkaar begrijpen in het elkaar niet begrijpen.

Aline
0 0

Raamgedicht

Buitenwaarts zit ’t raam potdicht Wijd open staat het binnenwaarts Poes volgt ze daar beneden De slome slenterende, de rappe rennende passanten Niemand kijkt naar haar op, niet één kijkt rond Enkel de verwaande kater, die draait met zijn kont     inzending voor : Rijm op het raam

Vic de Bourg
34 0

Kerst toen en nu.

2015 was een rampjaar met veel overlijdens; goede vrienden, onze buurman, kenissen...Het hield niet op. Een operatie strooide roet in onze vakantieplannen van dat jaar en de revalidatie was lang en pijnlijk.De ijskast diepvries hield het na tien jaar voor gezien, het keramisch kookvuur ging naar de bliksem door de friteuse, die op haar beurt op pensioen ging.Sommige dromen of wensen werden in de kiem gesmoord en de vele tegenslagen maakten ons murw. Moedeloos keken we naar de komende feestdagen.We snakten naar plezier.Het plezier van toen, dus besloot ik de tijdmachine 20 jaar terug te zetten.Mijn hele familie komt nooit meer terug. Net als enkele goede vrienden, buren en collega’s. Sommigen staan op zwart-wit foto’s in het fotoalbum. In mijn hoofd en hart: gekleurd.Als eerbetoon besloot ik, met behulp van man en kinderen, retro te koken. We vierden samen met onze kinderen en een paar goede vrienden van onze leeftijd. In de sfeer van toen; een rijk versierd huis en een dennenboom vol met oeroude figuurtjes, kerstballen, lichtjes in alle kleuren. Met daaronder kleine grappige verrassingen.Voorgaande Kerstmis-avonden vertikte ik het om kalkoen op het menu te zetten, tot…dat jaar.Kalkoen met vulling hoorde er gewoon bij. Paté met uienconfituur met vers gebakken brood als voorgerecht. Kleine worstenbroodjes en gevulde bladerdeegkoekjes voor bij het aperitief. Garnalensoep en een zalige chocomousse.We slaagden in onze opzet.Onze magen werden geteisterd door het rijkelijk eten. Champagne, wijn en andere dranken om alles door te spoelen en... schatergelach tijdens de spelletjes. Onze buikspieren van weleer smeekten om genade. Vreugde verjoeg verdriet.‘In onze tijd…’ was nu. De cirkel is bijna rond: we zijn onze ouders geworden; Genieten en plezier maken, samen met onze kinderen.In het verleden vonden we het plezier van morgen.De polaroid deed zijn werk en de geesten lachten mee.

Fanny Vercammen
0 0

Kerstgedicht

De donkere dagen worden verlicht.Geen zon te zien, maar wat een prachtig zicht.Lampjes in alle kleuren.Sparrenbomen die geuren.Aroma’s van glühwein en warme wafelsRijk gevulde tafels.We schenken met een goed gevoel,Aan de minstbedeelden en het goede doel.In de winter, voor de feestdagen, zijn we op ons best.Twee weken vrede en verdraagzaamheid tijdens Kerst.Blozende kaken van de drank of de kou.Op oudejaar roepen we naar iedereen ongegeneerd ‘Ik hou van jou!’We maken loze beloften,En heffen na de feestdagen onze schoften.Niet roken, minder eten, we laten de auto staan…Na een tijdje zijn de goede voornemens weg aan ’t gaan.De zon staat al wat hoger aan de horizon.Wat ze voor 3 dagen na 25 december niet kon.Jezus is geboren en de kerken zitten plots vol.Maar de wijze woorden van de priester klinken hol.Het wonder van Kerstmis is alweer voorbij.Daarna snakken we naar de zon van mei.Plannen vakanties, het hoort er bij.Spelen in het water, bruinen en lekker buitenlands eten…Ach ja, een mens is maar een mens, dat was ik vergeten.Er worden geen wonderen meer verricht.Samen met de korte dagen verdreven door het licht.

Fanny Vercammen
27 0

bedropen ramen

  de daken huilerig regen loopt over de ogen van de huizen huizen zijn onverzettelijke mensen doen alsof ze stokstijf zijn   ongeboren wezens schuilen onder de bedropen wimpers de oogkassen gevoegd in verband de pupillen geëtst met kinderen zij ontwaren elkaar moederloos   aan de overkant van de straat de blikken schuins en steels het erkennen van de andere trekt een schoorvoetende luifel tot de overkant de spanwijdte van hun zielen overkappend   

Manuel Van den Fonteyne
2 0

gekust

Wees gerust Zei de Rus En hij kuste me

lise
10 0

ruis

al de rest is ruis

Ruth Van de steene
23 1

Renaissance

Je doet me blozen, schrijft het meisje. Ze bloost van maturiteit. Van verlegen bosaardbeitjes kent zij het bestaan pas,   nu ik buiten de lijntjes kleur. Ik beeld me in dat je bloost   als een volleerde renaissancemuze. Behalve haar schoonheid hoeft zij niets van zichzelf prijs te geven.   

Ingemar Spelmans
1 1
Laad meer ...