Lezen

Hij

Beste Fabienne,   Vind jij het ook moeilijk om één belangrijke ontmoeting te kiezen? Deze schrijfopdracht lijkt om ontboezemingen te vragen. Opletten dat ik niet te zweverig word!   Soms brengt het leven verrassingen of katalysators. Is dat omdat je er zelf klaar voor bent of kent die andere de toverspreuk die je dieper raakt dan de huid? Een keerpunt in mijn leven kwam in 1995 met de ontmoeting met stagementor Gert. Hij passeerde in mijn wereld als 3e jaar student.   Gert was anders, hij leek mij op dat moment echt te zien. Iets wat ik nog nooit eerder gevoeld had. Hij had iets mysterieus. Hij leek mij te willen doorgronden. “Haal je niets in je hoofd. Je ziet dingen die er niet zijn. Je hoopt dat hij je interessant vindt. Waarom zou hij?” was de mantra in mijn hoofd de eerste dagen. De wereld was hard in die tijd en “hard to get” ook.   Ik wilde zoveel mogelijk met hem op ronde. Hij lachte om dezelfde dingen, was ook nog zoekende in het leven, wilde de wereld echt verbeteren (wat hij ook deed in mijn geval) geloofde in het goede van elke mens en gaf ook de indruk mij te appreciëren. Voor hem leek niets onmogelijk. Hij was amper 6 jaar ouder maar hij straalde de wijsheid uit, die ik wou. Hij stelde mij vragen die niemand eerder stelde. Valt het op dat ik hem grondig bewonderde?   Onze ontmoetingen raakten mij zo diep dat er een deur in mij open. Oeps, te zweverig? Een zalig frisse wind bracht energie en hoop. Licht in duisternis en warmte in het vriesvak. Misschien denk je nu dat er een liefdesrelatie volgde? Dat er passionele avonturen beleefd werden? Liefde was er zeker. Maar een echte relatie als in “koppel” is er nooit geweest.   Ik kwam van ver en was te bang van meer dan die ene echte kus. Hij gaf zelf ook aan dat hij niet klaar was voor een nieuwe relatie. Teleurstelling maar mogelijk ook opluchting. Ik had hem toch niet kunnen bieden wat hij verlangde. Hem liet ik gaan, maar zijn energie hield ik vast. De vlinders in mijn buik waren prachtig en ik voel dat er nog steeds rondfladderen als ik aan hem denk.   Door Gert was ik plots wel klaar om verdere stappen in mijn leven te zetten. Me open te zetten voor anderen. Zelfvertrouwen zal nooit mijn zwaarste rugzak worden, maar kreeg in die jaren toch enkele kilo’s bij. Zonder groot afscheid scheidden na enkele jaren, waarschijnlijk vooral door mij. Bang om de magie van toen te verliezen, ben ik weigerachtig om hem actief terug te gaan ontmoeten. Wat denk je, Fabienne? Is dat gek van mij?   Ik ben toen Frans gaan bijstuderen in avondschool, want ik wilde naar het buitenland, ontwikkelingshulp… Daar, in de Franse les, gebeurde een tweede wonder, de man van mijn leven was er ook. Ik kon me openstellen en had voldoende vertrouwen om hem te versieren tot een filmavondje. De liefde werd werelds, meer dan eens was hij mijn coach en de engel die mij mama maakte. L’amour était arrivé.   Mijn leven werd nooit echt avontuurlijk of wereldverbeterend. Maar persoonlijk legde ik op een heel traject af. Zonder grote vijanden, leerde ik steeds beter aanvaarden dat eenzaten ook ok zijn en word ik minder vijand van mezelf. En dat is al heel wat.   Ik was gered. Wie is jouw redder?   Groeten   Inge

Joena C Bigs
0 0

Brief aan 'de zwarte panter'

                                                                                                   Kortrijk, 4 mei 2018     Zwarte Panter,    Al heel lang ben je prominent aanwezig in mijn leefwereld. Het ‘zwarte beest’ dat niet van mijn zijde wijkt. Dat me voortstuwt en over mijn grenzen drijft. Dat me doet geloven dat ik zonder jou niets waard ben.  Ik verkeerde in de waan dat jouw aanwezigheid onontbeerlijk was; een geschenk! Dat jij me beschermt, kracht geeft en het beste in mij naar boven haalt. Ik gaf jou vrij spel en bleef jou maar voeden. Jij sloeg compleet op hol en sleepte mij steeds verder achter jou aan. Onlangs ben ik ontwaakt: jij holt me uit, drijft me weg van mezelf en maakt me kwetsbaar. Eindelijk zie ik het.  Jij donderde van jouw torenhoge voetstuk. En ik probeer recht te krabbelen. Jouw nieuwe positie bevalt jou niets. Je manifesteert je als nooit tevoren (ook nu voel ik jouw hete adem in mijn nek). Je probeert mij op alle mogelijke manieren opnieuw te verleiden tot overgave.  Ik ben echter vastberaden: het is nu aan mij! Ik neem de regie van mijn leven opnieuw in handen. En ik laat jou los; hier en nu. Ik weet dat jij mij niet zal loslaten. Dat je te pas en te onpas zal blijven opduiken. Dat ik jou nooit helemaal zal kunnen temmen.  Die illusies kan ik steeds beter laten varen. Mijn geloof groeit dat er een dag komt, waarop ik jou recht in de ogen zal kijken en overtuigd deze woorden zal uitspreken: ‘Ik ben helemaal goed zoals ik ben’.    Daphne

Daphne Muylle
0 0

Focus op Toscane

“Could you take a picture of me and tower, please”, vroeg een Asian girl plots wat voorzichtig bij mijn bezoek aan Pisa. Ze koos mij uit een dozijn omstaanders ondanks mijn baard en ruige haartooi,  en later besefte ik dat ze gezien had hoe ik mijn Nikon hanteerde voor een landscape skyline. Ik draaide haar Canon  naar portrait om op haar én de scheve duomo in te zoomen en ze lachte spleetogend terug. “Great pic, thanks” zei ze nog, reikhalzend naar de volgende toeristische tussenstop. Later bedacht ik dat het ook wel een nuttig beeld voor mijn reportage was geweest, een kleurige voorgrondfiguur op een scheve horizon. Hoe beeld je nog het toeristische leven aan de Arno uit ? Maar best niet met een Japans accent, of wel ?   De lezers van mijn reisverhalen denken dan meestal dat het een leuk leventje moet zijn om originele en prospectieve teksten te bedenken en er beelden bij te verzinnen om hen voor een volgende trip warm te maken. De werkelijkheid is dat je de meeste tijd spendeert aan je eenzaam in het zweet te denken om met minimaal tijdsgebruik de deadline te halen.  Voor een magazine over kunst ligt de lat bovendien vrij hoog. Hoger scoren in Google door het toevoegen van hippe zoektermen en neo-vintage foto’s van Firenze, de andere veelgeprezen locatie van Toscane waar de beroemde torso’s van de hand van Michelangelo en andere Donatello’s verzameld staan. Verstandig anders uit de hoek komen is ook geen makkie.   Dezelfde dag reisde ik mét  (huur)fiat van mijn opdrachtgever, sudore della faccia – of in ’t zweet des aanschijns,  naar de metropolitane.  Even later richtte ik mijn focus op de marmeren Nettuno van de fontein op de Piazza della Signoria en wat vulde tot mijn verwondering de naakte voorgrond van de take, harmoniërend met de oker-en-siennagetinte gevels bovendien ? Signorina Aiko Suki en metgezellen in Sudoku-opstelling. Meteen mijn exclusieve coverfoto met breedbeeldsmile in extenso ! En mijn gedachten in estasi. Niemand kan negen giaponnese zo natuurlijk spontaan-op-een-rijtje-lachend inblikken tussen de blote ragazzi van Ammanati, want eigenlijk dachten ze enkel aan de selfies die ze daarna niet zelf dienden te schieten. One pleasure is worth the other. Missie volbracht, en op naar de volgende...

Halfdubbel
0 0

Wil jij met mij schrijven?

Alicja   Geboren bent u in 1981, net zoals mij, maar met dat verschil dat u het levenslicht in Polen zag en ik in België. Of dat invloed heeft op uw denken, dat weet ik niet.   Wat ik wel weet, is dat ik met veel plezier uw flinterdunne boekje ‘Allmensch: Van middelmaat tot meesterschap’ heb gelezen. Ik las er een lovende recensie over in de krant, haalde de publicatie nieuwsgierig uit de bibliotheekrekken en las het thuis in verschillende stukken uit. Daarna kocht ik er een exemplaar van. Niet voor mezelf, maar voor de dertigste verjaardag van mijn jongere nicht, die ook van diepere reflecties houdt.   Kan ik mezelf overstijgen? Ik meen van wel, maar hoe moet ik dat doen? Ik droom ervan om schrijver-denker te worden, maar helaas bestaat daarvoor geen programma op maat. Geen ‘start to think’. Geen ‘start to write’.   Uiteraard zou ik filosofie kunnen gaan studeren. Of veel filosofische werken lezen, maar dat is niet waar ik naar verlang.   Waar ik wel op hoop, is om u maandelijks of wekelijks een brief te mogen schrijven waarin ik een kort maar bondig antwoord geef op een alledaagse levensvraag die mijn kronkelende of rechte levenspad kruist. Of geloven in een godsdienst een mens bijvoorbeeld sterker of zwakker maakt? Hoe je weet dat iemand je graag ziet? Of denken over het leven gelukkig maakt? En hoe tevreden zijn?   Mocht mijn overpeinzende schrijfsel u zeer believen, dan zou ik het fantastisch vinden dat u op mijn beschouwende boodschap antwoord geeft. Zo kan ik bijleren. Wat uw zienswijze is bijvoorbeeld. Of wat het standpunt van vroegere of huidige denkers is.   Wat denkt u, Alicja? Wilt u met mij schrijven?   Met geestige groeten Karien

Karien Vercruysse
0 0

De lente van 2009

Antwerpen mei 2018   Hey paps, Wat is het lang geleden dat ik je nog rechtstreeks heb aangesproken. Ik vind het fijn om dat te doen. Ik keek daarnet naar het canvas dat boven de televisie hangt – die foto van ons drietjes – en vertoonde een trieste glimlach. Deze foto maakt me dan ook triest en blij tegelijkertijd. Ik heb niet veel foto’s als deze, er zijn weinig foto’s waarop we als gezin te zien zijn. Hier ontbreekt mama, maar we zijn met ons drieën: jij, ons Liese en ik. Dat is al meer dan twee. Jullie waren toen al gescheiden. Ik denk zelfs dat Claudine – jouw toenmalige vriendin – die foto nog heeft gemaakt.              We lachen allemaal, ik lach mijn tanden bloot en heb dat kuiltje bovenaan mijn wang. Mijn ogen knijp ik tot spleetjes, waardoor er kraaienpootjes zichtbaar worden. Ik vraag me af of het een oprechte glimlach is. Jij lacht, een beetje op een rare manier, net als dat kleine zusje van mij. Ik wist niet dat ‘een vreemde lach’ erfelijk kon zijn. We zitten naast elkaar, ons Liese op jouw schoot. Ze maakt contact door haar hand op mijn schouder te leggen. Het ziet er een beetje gekunsteld uit. We zijn omgeven door groen, het moet lente of zomer zijn geweest. Onze tuin stond altijd zo mooi in bloei.                                                                                                Dat mis ik, ik mis het allemaal. Als ons Liese toen vijf jaar was – of was ze vier? – was ik zeventien. Ik vraag het me af, is de foto maar enkele weken voor het ongeluk genomen, of het jaar daarvoor? We waren in elk geval nietsvermoedend. We dachten dat we nog alle tijd hadden. Ik dacht dat toch.                                                                                                      De foto straalt hoop uit, hoop op een mooie toekomst samen. Ik nog groen achter mijn oren, ons Liese piepjong. Ik met mijn rode jas, mijn lievelingsjas allertijden, met vertrouwen in wat er komen zou.                                                                                                                           Het heeft niet mogen zijn, we zijn verder opgegroeid zonder jou. Ik vind het niet eerlijk. Het is moeilijk, nog steeds. Ik had graag de tijd gehad om de moeilijkheden die er waren uit te klaren, om weer naar elkaar toe te groeien. Ik had je willen vragen om me met banale klussen te helpen, om advies te geven, om me bij te staan op deze moeilijke weg die het leven heet. Ik had graag nog vaker met jou op de foto gestaan, telkens anders, telkens ouder, maar steeds met jouw vreemde glimlach. Ik mis je, maar ik koester de mooie momenten die er wel waren, mijn herinneringen. Bedankt dat je er was, dat je met mij op de foto wou. Nu kan ik er telkens met een glimlach naar kijken en voelen dat ik van je hou. Ik kan deze brief niet opsturen, maar ik weet dat je hem hoort.   Tot ziens, paps! Een dikke knuffel, van je dochter.

Eva
0 0

Drakon

Allerliefste Anna,    knuffel Anna.  Anna van de soort Drakon, dat Ests snoepje.  Stiekem ben je vernoemd naar de vriendin waarvan ik je kreeg.  Jij gaf mij ook iets.  Een droom, de eerste nacht dat ik met je sliep.    Met jou in mijn armen, dwaalde mijn dromen de grot in.  Aangekomen in de grot (dromen zijn niet altijd boven de wolken blijkbaar), zag ik Alice en Jacopo. (jullie drie leerde ik samen kennen, Anna, Alice en Jacopo)  De grot gaf ons de opdracht om op te schrijven van wie we hielden.  (kunnen dromen allegorisch zijn?)  Zo vertelde Alice over nonkel Alf, van wie ze wel en niet hield. In mijn hoofd weerklinkt, terwijl ik met gesloten ogen, ogenschijnlijk niet in een grot lig, haar typische lach wanneer ze dit zegt.  Ze wist wat ik ging schrijven.  Maar in mijn bed ligt mijn hand stil. (hoe kan ik dat weten? Helemaal niet.)  Handen zijn het lichaamsdeel waar mensen het meest over dromen.  De mijne schreven sierlijk Alice and my friends. (jij bent bij die laatste groep Anna) We schreven elkaar op.   Droomden we elkaar ook? Of droomde jij Jacopo?  Jullie praatten in mijn droom niet meer Italiaans als ik erbij was.  Werd jij wakker van onze droom toen ik dat zei? Waardoor de mijne ook oploste en mijn ogen opengingen?    En ik terug boven de grond, in mijn bed, bij jou was Anna.  Wat heb jij gedroomd die nacht? Kunnen knuffels dromen? Kan ik dromen knuffels geven? Graag een dikke knuffel aan die van de grot dan.    Dikke knuffel,  Line                  

Line
0 0

Royaal verhaal

Lieve prinses Amalia,   Veel mensen denken vast dat jij een sprookjesleven hebt als toekomstige koningin van dat oranje land waarvoor ik sinds mijn eigen geboorte een (suiker)boontje heb, doordat ik opgroeide met de Nederlandse cultuur. Elfjes die je bij je huiswerk helpen of 7-mijlslaarzen om met Alice in jouw wonderland te geraken zul je misschien toch niet hebben, maar of jouw paleis rijmt op jouw eigen paradijs weet ik niet. Waarschijnlijk ben je ook een doodgewone jongedame die houdt van haar rommel (met eigen zogenaamd georganiseerd “traceringssysteem)” zoals vele andere “cool kids,” zoals die van mij.   Ik speel graag even Queen. Ik ben een bezige bij en neem je graag bij de hand als een soort bijenkoningin. Ik maak mij namelijk zorgen over al die persmuskieten die onlangs rond jou vlogen. Je zou te dik zijn, je moest je schamen omwille van je ouderwetse kledij enzovoort. Ik kom graag royaal voor jou in de bres springen. Ondanks jouw sterrenstatus ben je waarschijnlijk een eenvoudig tienermeisje met dezelfde onzekerheden als ieder leeftijdsgenootje. Laat ik ook maar even langs vliegen bij mijn eigen prinsesjes (ja iedere moeder voelt zich met dochters de koning-in te rijk).   Lieve Bona en Luna (en ja ook andere Little Ladies), Laat ik jullie vertellen als Queen B dat jullie allemaal een Beauty zijn. Laat jullie niets wijs maken door beestachtige pesters. Wees wijs. Wees eigenwijs. Wacht niet op die prins op dat witte paard. Ontwikkel je eigen paardenkracht. Girl Power. Me Power. Vlieg bloedzuigers van zelfvertrouwen voorbij. Jullie prinsesjes verdienen allemaal een kroontje. Loop samen, zoals die ene “King” – Martin Luther King, zei in zijn wereldberoemde speech, hand in hand met al die andere prinsesjes – dik, dun, wit, bruin of desnoods Nederlands oranje zoals de of Belgisch zwart, geel of rood, klein en groot. Zo lijkt de wereld een regenboog en aan het einde vinden jullie natuurlijk die schat die goud waard is: jullie zelfvertrouwen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?” Jullie allemaal!   Stoot mij later gerust van de troon. Ik zal toch nog lang en gelukkig leven als ik weet dat jullie in jezelf geloven.   Royaal beloofd! Geloof! Ma-ma-jesteit

Leona
9 0

Kruisweg

Dag moedige Shrek,   Ik ben weer op zoek naar jou. Dat doe ik alle dagen, dat probeer ik toch. Het lukt mij enkel als ik goed kijk en luister. Soms denk ik jou te zien en blijk je het toch niet te zijn. Dan ben ik verdrietig en ontgoocheld. Ik ben niet altijd even sterk als jou. Maar als jij het dan toch bent, ben ik altijd weer heel gelukkig. Je maakt mij altijd zo blij! Zoals de dag dat ik aankwam in New York.   Ik was verdwaald en het was al donker. Ik zag je aan de overkant van de straat, tenminste dat hoopte ik toch. Je kwam van je werk (Sinds wanneer werk jij?). Man, jij was het echt!! Waarom had je je toen als een zwarte vrouw verkleed? Je zag er wel leuk uit en je kwam erg grappig uit de hoek die dag. En sinds wanneer rij jij met een Jeep? Dat had je me wel eens mogen vertellen. Mag ik je wel een goede raad geven? Ik vond het niet erg, maar misschien kun je die rommel in je auto een beetje opruimen als je nog eens iemand een lift geeft. Ik ken je al een beetje ondertussen, ik verwacht niet dat je dat zult doen. Waarom ik dat denk? Jij wentelt jezelf veel te graag in lege tijd, net zoals een kat. Ik vind dat zelf ook een mooi geschenk, lege tijd. Schaarste moeten we koesteren.   Misschien moet je gewoon maar weer met die gekke ezel op stap gaan. Ook dan zal ik graag met je meegaan. En ik zal echt nooit meer vergeten om naar de "cross-streets" te vragen als ik nog eens de weg zoek in New York. Dat beloof ik je.   Tot nog eens, mijn dikke maat.

Dirk Jacobs
0 0

De kat uit het hondennest (2006)

Een verhaal waarbij een boer, ‘S avonds, op weg naar paard en stal, een zak bemerkte die in de Schelde voer. Hij werd curieus, klom lager wal.   Daar gekomen knakte hij een stengel riet, Hees de zak tot aan de kant, En wat hij vond geloof je niet, Een bundel bont hield hij in de hand.   Een pakketje jonge katten, In elkaar verstrengeld, ruw vermoord. Hij nam ze mee,stopte ze tussen watten, Tot opeens: een geluidje, klaaglijk,diep gesmoord.   Eén van de diertjes had niet opgegeven, Direct werd het voor de haard gelegd, Daar vocht het verder voor zijn leven, En tijd heeft de strijd beslecht.   Het dier overleefde, maar dat was nooit gelukt, Zonder de hulp van een pas bevallen teef, Die zich over het zielig beestje heeft gebukt, Het met veel liefde voedde en warm wreef.   De kat, Macty gedoopt, groeide op in een hondennest, Probeerde te zijn als haar broers en zussen, Maar al deed ze zo haar best, Haar kattennatuur zat er altijd tussen.   Ze voelde zich anders, begreep het niet, Waarom ze dat blaffen toch niet kon, Ze had daarover zoveel verdriet, Dat ze in plekke ook niet spon.   Ook met het slaafse gedrag kon ze niet om, Ze vond het allemaal maar onzin, Waarom deden de anderen toch zo stom, Zitten op commando, neen, zij wou haar eigen ding.   Op een dag zag ze in de weerschijn van haar kom, Geen trouwe hondenmuil met hangende oren, Maar een pienter snoetje met een rood bandje om, En 2 kleine spitse dingen om te horen.   Ze voelde zich buitengesloten, Zat steeds eenzaam in de hoek, Ook al nam moeder haar tussen de poten, Ze bleef droevig, haar echte aard was zoek.   De boer zag al haar getob, En besloot dat het niet kon blijven duren, Hij stond een dag veel vroeger vroeg op, En haalde een andere kat binnen de stadsmuren.   Bij het thuiskomen werd deze Macty toegewezen, Die herkende direct haar spiegelbeeld, En leerde bij dit nieuwe wezen, Hoe een kleine kat echt speelt.   Ze raakten bevriend, Haalden veel ‘kattenkwaad’ uit, Macty krijgt eindelijk wat ze verdiend, Ze is veel gelukkiger door deze nieuwe spruit. En daarmee is ons pijpje uit!

Aleyna
0 0