Lezen

Bitterzoet

Dat het zeer doet en dat ge weet dat het dat doet Dat het weent en klaagt gelijk een gevallen vogelke dat zacht hard neergestort is en open ligt en op een steen naar de hemel kijkt en denkt Dat het zeer doet  en dat ge weet dat het dat doet.

Iris Crynen
21 2

Lente

Lente   “Het wordt lente,” zegt ze. Buiten schijnt de zon behoedzaam. In bomen en struiken ontluiken schuchtere twijgjes. Harde windvlagenrukken aan broze takken. Woelen wortels bloot, door winter overwoekerd. Ze streelt haar pas geschoren huid, haar vingers licht gespreid. “Het kietelt", zegt ze. Mijn blik volgt de beweging van haar handen - hoe ze de stoppels aait. Ze legt haar hoofd op mijn schouder, laat het daar rusten. In haar blik huizen jonge vogels, dromen die hun vleugels spreiden. De hare groots en onverschrokken, de mijne kleiner – veilig geborgen. Buiten wervelen dode bladeren in de wind – buigen zichtot vraagteken. Ik druk een glimlach op haar naakte kruin.We zwijgen – lang.“Ja", zeg ik dan. “Het wordt lente.”

Elfi Vandenabeele
29 1

Liefde

Liefde is net als helium Het stijgt steeds naar je hoofd. Maar het is evengoed de anesthesie, die de pijn in je hart verdooft.   Liefde, altijd voor een ander. Nu en dan gekoppeld, voor elkander. Maar evengoed, heb ik begrepen, voor iemand in een ver verleden.   Een acapella groep die stilte zingt, Een orkest van strijkers, Die de saxofoon bemint.   Het is een pasgeboren kind, uit de liefde gebaard. Een gepensioneerde man, die met wazige ogen naar de foto, van zijn overleden vrouw staart.   Liefde is net als woorden die spelen in een zin. Gerangschikt tot een gedicht. Het is de verborgen boodschap erin.   De liefde is het alles, Het is het niets.   Het is de aanblik waardoor de narcist, de zekerheid van zijn schoonheid verliest.

Ovane
0 0

Post mortem

Mijn lichaam was nog warm, toen ik mij in uw armen legde. Ik ging verloren in een gezegde, dat ik nu omarm.   Dat is de dag dat jij mij vermoordde, de dag dat ik mij in uw armen begroef. Je deed het met veel te weinig woorden, sindsdien is leven veel te droef.   En elke nacht spook jij in mijn kamer, jij bent het spook waarbij ik me in de armen leg. Voor naar de hemel te kunnen keren, ben jij nu veel te ver van mij weg.   Het valt me zwaar te leren, sommige feiten te moeten accepteren. Ene in het bijzonder; zonder jou verder te moeten leven.

Ovane
0 0

Koken

Hoe mooi je die woorden schrijft, zo sierlijk met je mond.   Maar ik heb weer geen gehoor, ze lopen verloren in mijn gang.   Je begint ervan te koken. Ik kan je gerecht, uitbrander, al bijna proeven.   Maar ik heb meer zin in de delicatesse, tong.

Ovane
0 0

Ik vergat hoe het was

Ik vergat hoe het was om in jouw ogen te kijken van glas.   Mijn eigen doodvonnis staat erin geschreven. Zelfs mijn foto staat erbij.   Ik snak naar mijn laatste adem leven. Die ik zo wanhopig graag, liever aan mezelf zou willen geven. Maar jij ontneemt me heel mijn zijn.   Toch kan ik het niet laten, om te kijken hoe ik door jou verdwijn.   Strooi mijn assen over velden, laat mij meeblazen met de wind om de stem te kunnen zijn,   die je de richting wijst, wanneer jij jezelf verloren bent en je de weg naar jezelf niet vindt.  

Ovane
0 0

Bankencrisis

Onze majesteuze stoel leunt door, verzakt, en stort de goddeloosheid in.    Zeg maar 'nee'. 'Nee!' Het heeft geen zin.    Onze tafel en bed, gescheiden, gehuwd dus ooit, 't vliegt de container in!   Ons ja-woord.  'Nee!' Het had geen zin.  

Naamloos document
8 0

Koffiekringen

Waar twee koffie's ooit kringelden Waar twee cirkels verstrengelden  – Opzettelijk opzichtig! – tot trots symbool van trouw. Waar zij verraden– Verraad!– en staan wijzen– Niet goed wijs!– waarin die koffiekringen doordringen naar een plaats van ooit: ons bankje.   – Toen, wij twee wankele bakjes troost op die massieve bank van hout. Toen, hete druppels ter plaatse verdampten in lucht die smacht. Toen, nog voortdurend stromen en overstromen. en weet je nog toen ons binnenste zichzelf heruitvond in vloeiende stof? Toen. –   Ik zie je zitten op de rand van een druppel slappe koffie, die zich steeds verder terug en dan maar verder trekt. Vandaag geen kring, zelfs geen vuile vlek.   Het is de laatste druppel.  Ik zie je van ver al zitten op z'n rand en vervloek binnensmonds de band. Ik verslik me in m'n koffie en mijn keel verbrandt.   

Naamloos document
0 0

De saxofonist

De saxofonist.      Een dikke laag rook, aangezogen door het bruin berookt afzuigsysteem, kringelde langzaam boven de hoofden van de stamgasten en de leden van de band. Het was al in de vroege uurtjes, de laatste plakkers hingen aan de toog of zaten onderuitgezakt in de krakkemikkige stoelen van het alternatief café.  De muzikanten maakten aanstalten om op te breken. Hij had zoals gewoonlijk, teveel gedronken.      Waggelend was hij het podium opgestapt, had aarzelend het koperen instrument in zijn gekloven bouwvakkershanden genomen, zijn dikke lippen om het mondstuk gesloten. Zijn ruwe vingers met de zwarte randen onder zijn nagels, hadden de blinkende toetsen ingedrukt.  Zich concentrerend speelde hij met gesloten ogen. De muzikanten verstarden in hun bewegingen. Ze bleven, hun lichamen meedeinend met het ritme, intens luisteren. Héél stil was het. Dan leken ze te herleven, namen hun speeltuigen en vielen een voor een in. Dit was geen muziek meer, geen jammen, geen normaal samenspel, dit was sacraal. De laatste tonen stierven weg, geen mens bewoog. Dan veerde iedereen op en er volgde een enthousiaste en overdonderende ovatie.        Thuis gaat hij naar de kleine bergruimte achter het toilet, gooit de oude legerdeken van de zwarte kist, klikt de sloten open.  Het koper glanst in het rood van de fluweelbekleding. Hij kijkt naar zijn verweerde handen. Pijn doet het binnen in hem, ontzettend pijn.       Marie zijn overleden vrouw, mooi, sensueel en uitdagend, met deze handen, toen ze nog gaaf en lenig waren, heeft hij het onherroepelijke gedaan.    

Rhea van der Vloet
18 0

oh, mijn Boeddha

0h, God, Boedha (Lange versie)   DE EERSTE DAG. Opgeschrikt door de gong. Me wassen, ik heb getranspireerd en stink. Tanden poetsen, sarongs en deken buiten hangen. Heimelijk mijn van thuis mee gebrachte drinkbus uitgooien, ik heb erin gepiest en dat is geen sinecure! Het toilet is een heel eind ver. Dit alles kan ik in deze tijdspanne niet klaarspelen. Stress? Beter organiseren. 's Avonds om 10 uur in ‘t bed, ‘s ochtens om vier uur eruit. Tel op hoeveel uren slaap! Ik ben onnoemelijk moe. De in de klamboe verzeilt muskiet, kan ik niet te pakken krijgen. Ik mag trouwens geen insecten doden. Vandaag ben ik de laatste die door Greta met haar ‘flashlicht’ naar de meditatiehall word gejaagd. Waar is die ook weer?       Op mijn kussens te paard, (lotuszit is voor mij onmogelijk), de benen zo goed mogelijk onder me gevouwen, luister ik naar de oppermonnik zijn monotoon onverstaanbare geprevel tot ik knikkebollend in een lichte sluimer verdwaal. Ik schrik wakker, ga rechtop zitten, luister aandachtiger en begin hem te verstaan. Het is niet ‘bed in bed’ uit, of ‘bread in bread’ uit, maar ‘breath in breath’ uit. Ik wil dat goed doen en tracht een lange yoga ademtocht door mijn bubbelgeplooide lichaam te laten golven. Gaandeweg leer ik mijn aandacht bij de ademhaling te houden. Door snel te ademen, wek ik energie, door langzaam te ademhalen, kalmeer ik. Wanneer ik mijn been onder me vandaan haal, gil ik het uit van de pijn, ik ben vergeten dat ik ooit een knie heb gebroken.     Wordt er Yoga gegeven! Ben ik even stijf. Ik ben niet de enige die bijna omver valt bij de evenwichtsoefeningen. Jaloers kijk ik naar de jonge grieten. De Ierse retraitant geeft les, haar slanke silhouet steekt scherp af tegen de dageraad en haar Thaise vissersbroek kleurt prachtig bij het T-shirt. Ze doet oefeningen voor op het kleine podium en zegt dat ze enorm ‘flexible’ is. Dit schiet in het verkeerde keelgat van de staf. Er moet zich achter de coulissen het een en ander hebben afgespeeld. ‘s Avonds wordt aangekondigd dat Mr. Schulz himself Yoga zal geven. De volgende dag geeft de Ierse toch les. Wel legt ze meer nadruk op de ademhaling. Dit is yoga voor ‘gevorderden’ ! Iederéén staat te wankelen. Doch na enkele dagen heb ik het onder de knie. Daarna krijgen we Thai-Chi van medewerkster Greta.     Ontbijt: In stilte, na een wedstrijd ‘om het zuurste gezicht’, wordt er ontbeten. Het lijkt wel alsof met het uitsluiten van het verbale, tegelijk de humor verbannen wordt. Links van de grote ruimte bevindt zich een tafel voor de mannen. Uiterst rechts, een voor de vrouwen. Rond de tafels staan camouflagegroen geschilderde stoelen uit ijzer. Het zijn legerstoelen. Ik herken ze aan de witte letters en cijfers. In het midden staan twee tafels met potten waarin ‘eten’. Een schraag waarachter het manvolk en een waarachter het vrouwelijk geslacht in de rij staat.     De refter is opgetrokken uit het geliefd materiaal van het Thaise volk:cement. Ook de banken er rond. We schuiven aan voor rijstsoep (kattenkots zou mijn partner zeggen) plus rauwe komkommer, blad van boerenkool, ander groen (konijneneten volgens de partner) en de eeuwige bananen. Soms stukken papaja. Dat alles komt in jouw éne bowl terecht. Een cursist leest een spreuk voor. Zin voor zin wordt door iedereen herhaald. Ik weiger. Ik bid niet met de katholieken, waarom zou ik dat bij de boeddhisten doen?

Rhea van der Vloet
10 0

Oogcontact

Oogcontact!   Tussen potten met bloemen en planten sta ik slaapklaar op het minuscuul terrasje van het appartementsgebouw. Elke avond sta ik daar te turen naar de nachthemel. Nooit hetzelfde schouwspel. Deze keer zie ik geen sterren aan ’t firmament. Toch speur ik, met toegeknepen ogen en ontwaar er ééntje. Mijn eenzaam sterretje glijdt tussen de opgezette machtige bezwangerde wolken. Schuin boven de dakgoot is een helderblauw uitgespaard rondje, spierwit vanbinnen. Noemt men dat Maankring? Verschuilt zich daar de maan? Verder komen dreigende donkergrijze bijna zwarte wolken opzetten. Zouden ze de zielen van gestorven zijn? Ikzelf dank elke avond dat ik leef, dat ik ben.   Nieuwsgierig zie ik naar de verlichte ramen. Rechts van mij de strakke van pas opgetrokken buildings. Verder weg kleinere vensters. De ene geeft hel licht, het andere geel en daar zie ik het flikkerend koud opflitsen van een televisietoestel. Diegene die daar huist en ook de man van het zolderraam moeten voetbalfanaten zijn. Dat herken ik aan het stukje groene grastapijt en over en ’t weer bewegende schaduwen.   Dichterbij links neem ik balkons waar. Op een ervan ligt beddengoed. Rechts het machtige gebouw van het jongensatheneum en de koepel van de Middenstatie en weer veel huizen, kerken en gebouwen. De lampen, zichtbaar in de ramen van het verzorgingstehuis, pinken een voor een uit. Meer naar links zijn het laatopblijvers, waarschijnlijk jongelui want het licht brandt tot laat in de nacht, soms hoor ik muziekflarden verwaaien. Wanneer ik me over de balustrade rek, zie ik uiterst rechts nog een stukje Onze-Lieve-Vrouwekerk. Dichterbij de verlichte ramen van deftige appartementen in de Italiëlei.     Een eigenaardig gevoel overvalt me. Ik voel me begluurd, ontwaar in een studio van de deftige straat een man, een beetje voorover gebogen waarschijnlijk om me beter te kunnen zien. Dat stukje hemel over de daken en de luna rossa, die nieuwsgierig is komen opdagen, scheidt ons. Ik talm een beetje, zorg dat mij badjas wat openvalt en ga op een elegante manier naar binnen.  Meer…..  

Rhea van der Vloet
25 0

'Wie heeft mijn dochter gezien?'

‘’Wie heeft mijn dochter gezien?’’   De oorlog in Syrië en Irak levert dagelijks tragische verhalen op. Zo ook het verhaal van Christina. Als zij leeft, dan is zij nu vijf jaar oud. Wij beschrijven de dag van 22 augustus 2014. Het is mooi weer. Plaats delict: Het christelijke Assyrisch dorp Qaraqosh in de beurt van Mosul in Irak. Mosul is inmiddels ruim twee maanden geleden door de Islamitische terroristen onder de voet gelopen. Het christelijke meisje Christina is dan nog maar drie jaar oud. In het dorp zijn er nog maar 30 christenen overgebleven, die niet gevlucht zijn voor de aanstormende islamieten. Het gaat vooral om ouderen, zieken en een kind dat genoemd is naar het Christendom. Het gaat ook om een groep mensen die moeilijk kunnen vluchten.   Tussen deze groep mensen blijft ook het Assyrische gezin Aba achter met nog enigszins positieve gedachten als: ‘afwachten, misschien valt het allemaal wel mee, we blijven in ons huis…’. De beslissing te blijven en niet te vluchten blijkt funest te zijn. Het gezin Aba had de vier oudere kinderen gelukkig wel het dorp laten vluchten. De moeder, de drie jarige dochter Christana en de blinde vader blijven in Qaraqosh achter. Het dorp wordt na Mosul snel door IS overrompeld. Het Iraakse leger en Koerdische peshmerga’s laten het dorp jammerlijk in de steek. In eerste instantie willen de islamieten belasting innen. ‘Moslim worden of Islamitische belasting ‘Jizja’ betalen’, is nog in de eerste dagen het ‘zachte’ bevel van IS.   Reis zonder dochter Op 22 augustus 2014 verandert IS het beleid en verzamelt alle 30 christenen van het dorp in het ziekenhuis zogenaamd voor een medisch onderzoek. Het medisch onderzoek blijkt een val te zijn voor de groep onweerbare en ongewapende christenen. Alle christenen moeten hun waardevolle bezittingen afstaan. Van de groep moeten 26 in de bus stappen. Vier personen mogen om onverklaarbare redenen achter blijven. Christina en haar moeder behoren tot de ongelukkigen en moeten in de bus stappen. Christina huilt. Christina schreeuwt als of zij het naderende onheil aanvoelt. Moeder probeert haar nog te kalmeren. Een IS-strijder heeft blijkbaar last van het geschreeuw van het meisje. Hij stormt richting de moeder en pakt Christina met geweld van de moeder af. De moeder huilt en smeekt de IS-strijder om haar dochter terug te geven. De moeder wordt geslagen en met de dood bedreigt door de IS-strijder. Ook andere leden van de groep proberen de IS-strijder te overreden. Zonder succes. Ineens is van de Islamitische barmhartigheid geen sprake meer te zijn, wat gematigde moslims in Nederland vaak juist met heel veel liefde over hun geloof verhalen dat hun godsdienst wel vreedzaam is.   Laatste glimp De Is-strijder gaat met de 3-jarige Christina de bus uit en is voor de moeder de laatste glimp van haar dochter. Christina is sinds 22 augustus 2014 spoorloos verdwenen. De chauffeur rijdt de groep richting de grens van Koerdistan en tot opluchting van de passagiers laat hij de hele groep uitstappen. De blinde vader en de moeder stappen uit de bus zonder hun  geliefde dochter. Hun vrijheid is nu nutteloos geworden.   Met het uitstappen uit de IS-bus begint voor de moeder van Christina tot op heden een hopeloze langdurige strijd om haar dochter weer in de armen knuffelen. De familie schakelt snel Soennitische Arabieren in die goede banden hebben met IS om Christina te bevrijden. Er sijpelen geruchten bij de familie binnen dat het meisje zich in een weeshuis bevindt. De pogingen van de familie leiden tot niets.   Na de bevrijding van het dorpje Qaraqosh keert de familie onlangs weer terug naar het dorp. Veel christenen ervaren het toch als een feestje om weer in hun haveloze woningen terug te zijn. Maar voor de moeder en vader van Christina is van een feestje geen sprake. Het moment dat zij hun dochter kwijt zijn, komt als eerst boven drijven. Het ziekenhuis, de bus, het geschreeuw van Christina en het moment dat de IS-strijder op de moeder afkomt en Christina afpakt draaien als een film door het hoofd van de moeder.   Zoeken De terugkeer naar het dorp betekent voor de moeder, wellicht tegen beter weten in, een nieuw begin van haar zoektocht naar Christina. Met foto’s in de hand en met simpele maar hartverscheurende tekst ‘wie heeft mijn dochter gezien’ probeert een hopeloze christelijke moeder haar Christina terug te vinden. De moeder is terug bij af op de plek waar zij Christina onder bedreiging heeft moeten afstaan.   Tekst: Abraham beth Arsan

Abraham beth Arsan
0 0

Spijt

Mijn generatie leeft op nostalgie,ik alleen op spijt.Allemaal verlangen we naar een lang vervlogen tijd.   Ik heb altijd iets nodigom spijt van te hebben.Als niets me spijt, dan is er een spijtdie nooit lijkt weg te ebben.    Spijt dat ik iets niet gedaan heb,spijt dat ik iets niet ken.Spijt dat ik iets gemist heb,dat er een plek is waar ik nu niet ben.   Daarom smeek ik jou: bezorg me spijt.Een spijt die nooit valt te wissen:spijt dat ik niet weet hoe erg het aanvoelt   om jou te moeten missen.

Felix Sandon
0 0

Kamer A04

Hoe wij kijken, lachen en neerslaan In stilte Een kaars wiegt mee met onze gedachten Bij ieder oogcontact zo schuchter Zo nakend is onze unificatie   Hoe wij verzonken kuieren en verenigen Wandelen naar wandel-weg Drie vlinders zullen blijven waar wij leren vliegen Wij ontkleden de ziel, zij ontpoppen Samen vormen wij een homogene cocon   Kamer A04 Waar wij versmelten wat niet te versmelten valt       (15/03/2017, over 08/03/2017)  

Huub Lefebvre
0 0

Fall, 2016 (Rosa slaapt in het bos)

Fall, 2016 (Rosa slaapt in het bos) Rosa draagt een rode jas en een rode jurk. Ze kwam hierheen met enkel een hoofdkussen –wit en zacht als ik me haar vlezige wang erop voorstel- en zo doet ze dat dan. Ze slaapt al vijf nachten in het bos. Mijn thermos staat gevuld naast de notitieboekjes en camera. Ondanks de herfst, verwacht ik mijn groene schuilplaats een bescherming die het nog even voor me opneemt. Ik beschouw mezelf een getalenteerd observeerder, al is het nu van een wilder dier dan we op school onderzochten en op nachtcamera’s vingen. Ik ben op jacht. Met drie vingers lijn ik de contouren van haar heupen af –perfect-, ze draait zich om en ik tril een beetje. De dwarrelende blaadjes maken vlekken op haar bloedrode lichaam. Ik neem de camera opnieuw, kuis de lens met wijs- en middenvinger en wanneer ik opkijk, heeft ze mij in het vizier. Langzaam hef ik mijn handen en haal de trekker over.

Camilla Peeters
0 0

hoog

In een warrig web van onsamenhangende             details toornt een toornige toren tergend             traag                                                boven ons uit terwijl                                                wij, allesbehalve                                                            laag                                                de vraag met                                                gemiddelde snelheid                                                            wegslikken   (foto centrum voor beeldexpressie)

LL Rigby
20 0

drie vingers

Drie vingers die ik als blaadjes van madeliefjes een voor een voor een met onverschrokken genot verwijder van het bot en alzo de vrijheid verleen   Slechts drie vingers de rest mag je houden als je dan toch per sé met twee handen mij wil beschrijven zodat onze lijven niet onbegrepen zouden stranden

LL Rigby
8 0

baardbeeld

De baard van mijn kat, wit en Graag heen en weer gestreeld Het beeld van mijn geliefde, zwart en Glimmend van aangeboren vreugde   Zoetje zotje liefje   Je bent mijn grijswaarde, mijn Nuance voor de weergave van Mezelf en de baard die op Mijn tanden groeit

LL Rigby
3 0

Vergif

Ik breek mijn hoofd, met de kiezels in mijn schoenen. Door een leugen dat belooft, het gif der schorpioenen.   Serpenten zijn er genoeg maar de appel heb ik nog niet geproefd. Hoe hard ik er ook voor zwoeg, het paradijs is verloren en ik bedroefd.   Ik heb ondertussen elke stempel al gekregen, die er te verkrijgen is, ik mag elk feestje binnen. Maar niets heeft overstegen, de begrafenis, waar iedereen zit te bezinnen.   Over leven, paradijzen en de dood. Het gif is u al gegeven, het groeit in uwer schoot.

Ovane
0 0

In de hoek

In de hoek stond ik te kijken,naar twee kleine stukken muur.Ik kon niets anders dan verf vergelijken,tot het slagen van het uur.In die hoek stond ik te dromen,over regenbogen met potten goud.Ik hield avonturen om er te komen,voor zulke queesten bleef ik stout.In de hoek sta ik te bekvechten,want hier is van alles aan de hand.Ik redetwist over mensenrechten,ik doe een oproep aan het verstand.In de hoek sta ik weg te kwijnen,het moest er eens van komen.Dat de hoop ging verdwijnen,in het uitkomen van kinderdromen.In de hoek sta ik te vragen,of ik weer kind mag zijn.Ik wil weer op draken jagen,dat leven vond ik fijn.

Ovane
0 0
Laad meer ...