Gebruikersnaam Ayla
Ik hou van samen zijn en schrijven, later wil ik dichter, schrijfster, actrice, imker of presentatrice worden.Het klimaat en de discriminatie boeien me veel, en ik wil er ook iets aan doen, en dat, hopelijk met taal!
je blies lucht verschoof en duwde mijn kaarsje om de vlammen likten mijn verhalen snoven die gevoelens op ademden mijn dromen uit ik werd wakker van het brandalarm mijn ogen zakten uit me mijn visie mijn ideeën mijn mening ik ik zakte uit me ik vluchtte van de rook ademde alles uit en stond dan buiten op de stoep en ik lach als de regen tokkelt het dak bezweek onder water en het vuur groef zijn graf en ik ik was alles kwijt ik voelde wat ik miste tastte mijn zakken af op de stoep naast mijn vroegere huis ik ben alles kwijt enkel mijn tranen in mijn broekzak had ik mee ik slurp ze op en huil ze uit ik ben alles kwijt zelfs mijn tranen zijn op ze zakten door de barsten in de stoep ze liepen weg en schreeuwden blij en ik ik bleef staan want ik ben alles kwijt
Als ik dans zou ik de grond onder me moeten voelen in plaats van lichte lucht en witte wolken zou ik in een studio moeten staan voor een spiegel die me niet eens aan water doet denken toch voel ik zachte vogelveren mijn goddelijke lijf verkennen ze fluisteren een zachte streling tegen mijn huid en dat is het enige dat ik nog horen kan de muziek verstomd en vreemd genoeg dans ik nog in de maat maar ook in zoveel meer ik dans in de wind met de wind wanneer ik naar daar draai draait de wind me soms terug we spelen een spelletje de wind en ik hij brengt me verder ik verken planeten die enkel alles kennen van eenzaamheid en ik verjaag het de eenzaamheid ik ben als een Griekse held die alleen helemaal alleen de eenzaamheid verjaagt in een eigen 'verzonnen' wereld in de lucht waar niemand anders vliegt
Ik lees: ik duik in het ondiepe ik hap daar adem en slik zinnen in ik kijk naar boven zie het licht door de spiegel breken en lach stil ik geniet voel de zinnen mijn lichaam strelen rillingen geven me betoveren ik dans een onderwaterdans onder water onder zinnen tussen zinnen soms grijp ik zinnen vast lees ze opnieuw proef ze op mijn tong en laat ze dan gaan Jij leest: je zit op de zetel en lijkt te verdrinken in de woorden die voor je staan het ziet zo droog uit eerder alsof je op een godverlaten strand van de zon geniet maar ik weet wel beter je zakt dieper en dieper in het water de zinnen het boek je zei niets tegen me vandaag je sloeg enkel bladzijden om want je dook in het ondiepe en liet me met rust en ik liet jou met rust we lieten elkaar met rust wij lezen: we houden handen vast we kijken naar elkaar, knikken en duiken het ondiepe in onze wangen staan bol onze ogen spleetjes om ten minste iets te zien we houden handen vast we houden handen vast we geraken elkaar niet kwijt als we op elkaar wachten om de bladzijde om te slaan we houden handen vast we voelen de golven onder water we komen dichter we zweven boven de bodem de zinnen vloeien langs ons terwijl we dichter komen naar elkaar dichter dichter we lachen want we weten wat er komt we komen dichter met onze ogen proeven we elkaars lippen we komen dichter en... BAF! boek uit verlegen kijken we weg en laten het stoffen in de kast nooit vergeten we dit boek
We hebben allemaal wel eens dat moment dat je alles wilt schreeuwen dat je wilt dat de wereld weet dat ook jij het zwaar hebt dat ook jij gezonken bent en niet omhoog geraakt waarom zou je schreeuwen? Als iedereen gezonken is? Waarom zou je schreeuwen als iedereen instemmend zou knikken en zeggen 'Je hebt helemaal gelijk' Waarom zou je schreeuwen als anderen het kunnen inhouden Waarom zou jij degene moeten zijn die het niet meer houdt?
Als ik kon vliegen, had ik in juli de zon voor je gestolen in november de regen voor je opgevangen in december je de zomerzon teruggegeven Als ik kon vliegen zou ik elk hageldruppeltje dat ik kon vangen zacht op de grond leggen om een kiezelsteenpad voor je te maken ik zou de wolken naar beneden halen en we zouden er samen een trui van breien die zou jij dragen elke dag Als kon vliegen is het dankzij jou dan is het dankzij jou dat ik hemelen verken dat ik sterren voor je raap om ze daarna voor je te zingen dan is het dankzij jou dat ik geniet Als ik kon vliegen
Alles wat heel isgaat toch ooit stuk zo brak ik op een daghet geluk iedereen kreeg een heel klein stukjeen zo vond ik uit:het klein gelukje en als je dát nog eens in tweeën breekt, dan heb je gewoon een kleiner stukje
Elke dag duw ik de wolken op hun plaats en zorg dat ze in geen gevalnaar beneden kunnen vallen terwijl ik met mijn handen met vliegtuigjes speel verschuif ik de zon met de toppen van mijn tenen en met mijn andere voetverschuif ik de maan ondertussen blaas ik de wolken verderde bijen uit koersen de bomen om soms moet ik nog regenenof de zon wat harder zettenwegduiken voor rakettenkometen soms mis ik hetom klein te zijn
Ik schrijf een gedicht En jij, jij leest het Ik heb je misschien nog niet gezien Maar jij kijkt in een gedachte van mij Het zou leuk zijn moest je lachen of het voor willen lezen Maar dan klopt het niet meer Dus lees maar gewoon verder tot het einde Het einde
Als ik moet schuilen voor mijn regen denk ik alvast aan jou
Een klein gelukje vang het koester het geef het aan een bedelaar
Een klavertje vier? dat hoef ik niet ik heb jou zonet gevonden
denk ik somsdat het nooit eindigt omdat de regen nooit het einde wasmaar wat als de zonneschijn nooit voor mij komt opdagen? in boeken eindigt het met zonneschijn na regenmaar mijn leven is geen sprookje misschien komt er geen puntmaar een vraagteken achter de zin wat als mijn boek geen achterflap heeft?dat mensen me uit het wilde weg lezen-misschien zelfs halverwege stoppen- ik heb nooit gedacht aan mijn laatste zinmisschien was -ie er wel maar is hij nat geregenden weggespoeld daardoor
Vandaag is morgen niet, zei ik gisteren ik hoopte op zonsondergang en kreeg 'm pas lang na ochtenddauw de wolken van gisteren hebben de zon eens roem geschonken de regen van gisteren ligt nog in zijn plassen soms laat de wind van toen mijn haren opwaaien voor een korte dans maar soms ligt hij erg stil, zwijgt als het graf dat gisteren is vandaag blijft gisteren en juist daarom is vandaag zoals het werd geboren
De laatste golf de laatste bries de laatste vlam de laatste schudding een laatste traan een laatste zucht een laatste woede een laatste smacht het laatste lied de laatste zin het laatste woord de laatste letter de laatste kus de laatste knuffel de laatste zwaai de laatse knipoog de laatste keer dat ik zie vertrek naar het volgende begin ik laat mijn eerste einde achter me ik vang een nieuwe wereld open stil mijn ogen zonder jou als ik ze sluit mijn ogen dan ben je er maar het is een laatste keer dat je naar me lacht Voor mijn klas die uiteen splitst omdat we naar het secundair moeten.
Pluk de dag de wind en de zon die ene druppel uit de lucht pluk het levenhet ei dat nog moet leren vliegenhet gras dat hooptooit een boom te zijn pluk de wolkendie sluieren boven de lucht en golven slagen in de wind pluk de dag de wind de zon en alles wat je niet laten kon!
Weg weg voor je neushuppelt het weg het laat angstaanjagendezenuwslopende verbitterende voetstappen na op jouw zee het zout druipt nog na op diens voeten Je ziet dat de tenen zich krulde tijdens looppas de golven wissen de sporen bijna tot aan de horizon wandelen de afdrukken de horizonjatot daar ditis weg het lijkt alsof de golven bergen boetseren het zout daalt neer als sneeuw op de kruin dit is weg het voer over jouw zoute zee peddelde het water naar het noorden om in het zuiden te verzuipen maar die berg die je hindert Kan toch ook een heuvel zijn?
Je herkent het vast wel, iedereen heeft het al eens gehoord: "Tja, het leven is niet eerlijk." Wel, wat je dan moet antwoorden is niet zo moeilijk, of lastig. Antwoord gewoon: "Ja, het leven is niet eerlijk, maar je kunt het wel zo eerlijk mogelijk maken!"
De mokerslag is geslagen het vuil zweeft door de diepgaande lucht de wind zucht een laatste bries de zee slaat een laatste golf de aarde schudt een laatste beving het vuur knettert een laatste vonk De mokerslag is geslagen de strijd wordt een eeuwigheid gestaakt daar liggen legerkampen in hopen puin en koude as halfdode soldaten kramen oorlog uit maar ergens is hun laatste wens de vrede De mokerslag is geslagen waar een ouder een kind zoekt sluit een kind zich in ijzeren boeien zijn armen en laat enkel smachttranen na op moeders schoot daar schiet het kogels -gemaakt van niets en scheldwoorden- de wereld in en rond De mokerslag is geslagen het waterpeil zakte tot een bezande kust het wier streeft naar de zoute zee daar smacht een vis naar haaientanden en daar smacht een haai naar visnetten op de zoute bodem danst het zand een tango met de wind verlangend naar de laatste pas op een rots die vroeger uitstak boven golven smacht een meeuw naar zijn laatste lied De mokerslag is geslagen ergens begint het opnieuw want alles biedt een opnieuw al is de mokerslag nog niet geslagen al is opnieuw nog niet voltooid al is het er nog nooit geweest een mokerslag slaagt men soms zonder hamer maar wordt ook verbonden met een Lang en gelukkigheid
Als al het donker doofde zagen we pas echthoe ogen kunnen huilenen tranen kunnen stromen in lichte duisterniszo zou alles zijn als al het donker doofdeklaarde alles op dan werden we verblindtdoor wat duisternis te bieden heeft
Een legewitte muur met verf overgedachten gegleden al de grove bergenverticale heuvelsverstopt achter pleister met verf overgedachten gegleden hoe diephoogruw geen enkele gedachtekon ontsnappen door het stopcontact een legewitte muur