Alma lavado

Gebruikersnaam Alma lavado

Teksten

De verbeelding.

Een donker paneel in een lijst. Ogen tasten in het duister. Ondraaglijk levenloos zwart beetje bij beetje weggekrast. Ogen tasten in het duister, zoeken naar het vertrouwde. Beetje bij beetje weggekrast, geeft wit zin aan zwart. Zoeken naar het vertrouwde. Een kruis, een raam, een tafelblad? Geeft wit zin aan zwart? De verbeelding vult het in. Een kruis, een raam, een tafelblad? Vormen tekenen zich af De verbeelding vult het in. Een donker paneel in een lijst. Foto : Werk van Jan Dheedene.

Geef me wat tijd

‘t Belet me rechtop te stappen dat dopje waar ik eerst in zat. Het bleef op mijn ruggetjee plakken ooit werp ik ‘t wel van me af. Uit ‘t dopje ben ik gekropen Ik krijg al een klein beetje vorm Het hindert me niet om te lopen. Ook al loop ik voorlopig wat krom. Geef me wat tijd om te groeien. Ik zie er voorlopig niet uit Wacht tot ik open zal bloeien Dan komt er iets wondermoois uit. Foto : beeld in keramiek van Mieke Godderis

Ze spreken hun eigen taal

( Foto: keramisch werk van Benedikte Muylle Schrijfvorm : pantoum ) Ze spreken hun eigen taal embryonale vormen uit klei, organisch naar binnen geplooid. Herkenbaar en tevens vreemd Embryonale vormen uit klei. Mysterieuze beginsels Herkenbaar en tevens vreemd. Ijzer wurmt zich door de broze schaal. Mysterieuze beginsels, waar komen ze vandaan? Ijzer wurmt zich door de broze schaal. De verscheidenheid ontroert. Weefsels geboren uit de oceaan. Waar komen ze vandaan? Embryonale vormen uit klei, ze spreken een eigen taal.

Teleurstellende stilte

Achter de plataan tussen de struiken zullen ze me niet snel vinden. Roerloos blijf ik gehurkt zitten. Ik durf nauwelijks te ademen. Spannend! De bromvlieg op mijn knie wordt nog mijn grootste uitdaging. Een hijgende hond nadert! Als hij maar niet de aandacht op mij trekt! Ik onderdruk een niesbui. Mijn maag knort en een kramp gaat door mijn kuit! Ik krijg het koud. Hoe lang zit ik hier al? Een zwerm spreeuwen trekt murmelend over het park. Ik hoor geen spelende kinderen meer. Waar zijn mijn vriendjes? Er heerst een teleurstellende stilte in het park Ze zijn me vergeten!

Als nog één duin

Als nog één duin Daar waar water aan de grond werd onttrokken en werd afgevoerd langs beken en sloten, kanalen met gemalen, daar verrezen kloosters, kapellen en huizen op de tot zandruggen verworden geulen, beschermd door dijken, dammen en sluizen. Daar waar de wind raasde over lage boerderijen, waar de monniken toekeken vanuit grote abdijen, waar klei en turf werden gestoken, waar wilgen werden geknot door boeren op kloefen en waar schuren werden gebouwd met uit klei gevormde moefen, daar waar op de schorren de schapen werden gedreven, waar men in de pap roerde met houten lepels en men het deeg op houten planken kneedde, daar in de polders, waar vruchtbaar land op zee werd gewonnen, waar met eggen en spaden de bodem werd ontgonnen, waar tussen slikken, beken en kreken aktes van geloof, hoop en berouw werden gebeden, daar waar koeien en stallen werden gezegend, daar wordt het water gevreesd van springtij en overvloedige regen. Daar versterkt men nogmaals de dijken die niet mogen bezwijken. DAAR WEET MEN DAT DE ZEESPIEGEL STIJGT. DAAR WEET MEN WAT HET BETEKENT ALS ER NOG ÉÉN DUIN VERDWIJNT. Isabelle Vandevyvere - 7 januari 2025

De nieuwe predikers?

De nieuwe predikers ? Playstore vul onze leegtes! Tinder, match ons met de ware! Youtube, toon ons hoe het moet! Linkedin, bezorg ons een carrière! Facebook, verlos ons van de eenzaamheid! Onlyfans, help ons met onze onzekerheden! Influencers, red ons, de verloren zielen, die U vertrouwen! Wikipedia vertel ons de waarheid, de hele waarheid en niets anders dan de waarheid! We zijn de weg kwijt. We zijn verdwaald. Wij zijn de volgelingen. We geloven niet meer in onszelf! Hij bekeek de kudde schaapjes en vroeg zich af waar het naartoe zou gaan. Hij wist niet of dat goed was. Hij hoopte en bad dat men de kritische geest niet vergat.

Ik wacht #novembervers2025

Wachten is niet prettig vooral niet tussen al die anderen die hier ook weg willen. Niet weten hoe lang het nog zal duren maakt het lastig. Het is een beetje als liften langs een drukke baan en niet weten of iemand je zal meenemen. Sta je daar nog een uur of sta je er nog dagen. Zie je er niet goed genoeg uit of vertrouwen ze het niet? In het begin is het nog spannend. Na verloop van tijd gaan je schouders er wat van hangen. Ik wacht. Trots blijven staan is het enige wat ik kan doen. Ik hoor,ik zie, ik zwijg en ik wacht. Die naast mij wachten ook. Ze kunnen wat meer, zijn eleganter of robuuster. Ik heb wel de tijd gehad om ze te bekijken. Naast hen zie ik er wat goedkoop uit. Wat niet wil zeggen dat ik geen goed werk lever. Er zijn er al veel voorbij gekomen. Als ze me meenemen zullen ze niet teleurgesteld zijn, ik ben betrouwbaar. Of ik onderhoudsvriendelijk ben en niet te veel verbruik hoor ik ze vragen. Ze willen ook nog mijn levensduur kennen en of er een garantie is. Twee jaar maar ? En als ze wat extra neertellen , vijf jaar! “Wat een onzin! “ Ik laat het over me heen gaan. Ik moet wel. Weten ze dan niet dat ik ben getest en goedgekeurd voor het werk? Ik moet er geen inspanning voor doen. Het gaat vanzelf als ik gevoed wordt. Als de elektriciteit door mijn lijf gaat ben ik niet te houden. Ach ja, zonder elektriciteit zou ik een nutteloos ding zijn waar niemand naar zou omkijken. Komaan neem me mee!Ik wil uit het rek! Ik wil de stroom door mijn lijf voelen gaan! Ik wil die mesjes voelen draaien door fruit of groenten, het maakt niet uit. Hakken kan ik goed. Ik beweer niet dat ik het beter kan dan hen. In snelheid kunnen ze me echter niet kloppen! Ik wacht in het rek tot iemand me er uit haalt. Waar wachten ze nog op om mij mee te nemen? De blender.

Als de wind opsteekt#novembervers

Ondefinieerbare gestaltes fluisteren haar toe dat ze moet wegwezen. “Haast je naar huis! De nacht is van ons!” Als dan de wind opsteekt zetten ze ritselend de achtervolging in. Ongure creaturen beginnen aan hun schimmige spel. Ze zitten haar hoorbaar hijgend achterna. Opgezweepte figuren slaan hun magere ledematen wervelend om haar heen. Hun knokige botten rammelen onder de lantaarn. Over het glinsterend pad schuiven ze met haar mee, de verzinsels. De hersenspinsels groeien bij elke stap. Ze versnelt haar pas. Wegwezen! Weg uit dit schaduwspel! Ze klampt zich vast aan de gedachte dat het illusies zijn. Alleen zo blijft ze overeind tot de wind valt en alles verstart. De schimmen vallen levensloos neer. Ze schudt de huivering uit haar lijf.

Herfst

Herinneringen aan de zomer van het leven bijeenharken. Ervaringen liggen gemengd op het rijke herfstpalet van het ouder worden “Rijper geworden en wijzer” , zegt men, terwijl we ons als ritselende bladeren vasthouden aan de twijgen en takken van het leven. Fluisteringen in de wind kondigen het aan : dat we moeten buigen en loslaten. Straks gaan we als de bladeren voorgoed gaan liggen. Tussen de velen die ons zijn voorgegaan. H E R F S T. ST ERF . H

Toe-schoenen

Onlangs hoorde ik iemand praten over schoenen en haar voorkeur voor TOE- SCHOENEN bij bepaalde gelegenheden. Toe-schoenen, schoenen die gesloten zijn en waar haar tenen niet uitsteken. Dat is wat ze ermee bedoelde. Het is zoals het woord lepelfles. Jaren lang heb ik gedacht dat dat woord bestond omdat mijn moeder dat gebruikte. Het bestond noch in het algemeen nederlands en noch in het dialect. Maar ik verstond het. Het was een lepeltje van de hoestfles. Had jij het begrepen ? Zo kort mogelijk iets zeggen, dat is het. Zo moeten er nog veel andere woorden zijn die in kleine kringen circuleren. Kleinekringwoorden zou je ze kunnen noemen. En als ik er zelf eentje probeer te verzinnen? Hieljurk bijvoorbeeld. Een jurk die tot op de hielen valt. Toe-schoenen. Ik kom er even op terug . Artificiele intelligente snapt er niets van. Die denkt dat het over teenslippers of sloffen gaat. Maar dat is het niet. Het is heel eenvoudig, gewoon het tegengestelde van een open schoen. In het correct Nederlands dus een gesloten schoen Er moeten nog van die woorden zijn nietwoordenboekwoorden en nietdialectwoorden. Ken jij er nog?

Bff's

Taxi-delen “ Over een paar weken zie ik ze weer, mijn “best friend -forever”. Ik heb er eigenlijk méér dan één”, zegt ze spontaan. For-ever ? “Voor-eeuwig-en-altijd- vriendschappen “, wie gelooft daar nu nog in? Dat kan alleen maar in sprookjes bestaan. “Kind toch, Vrienden verhuizen en verdwijnen ”, denk ik te luid. Ik zwijg. Waarom zeg ik dat ? “Vrienden uit de kleuterklas. Ze zijn er nog. Een paar toch. Het kan”, zegt hij. Ik denk weer even na. Heb ik het mis? ‘Voor altijd ‘ geeft houvast en zekerheid. Als kind moet je ze hebben : bff’s. Taxi stopt bij het kursaal. “Fairy Tales”, virtuele reis door sprookjesland. Dochter stapt uit aan vertrouwde hand. “Inhalen van gemiste tijd”-tijd. Geen zee aan tijd , Wel dochter -papatijd in afwachting van bff- tijd. Nog twee weken….

Zeemantra

Zee, wind en zand. Zand, wind en zee Gekabbel, geknabbel. Zand-etende zee. Wind, zand en water, Water, zand en wind. Geruis, gebruis, gesuis. Nimmer stil. Opstuivend zand, neergelegd zand. Opkomend water, Wegtrekkend water. Nimmer roerloos. Water, wind en golven. Kleine golven Groeiende golven Golvende golven Grommende golven Kolkende golven Bulderende golven Schuimbekkende golven. Gebroken golven. Parels strooiende zee. glijdt over het zand Tere zilveren strepen stranden op het strand. Zon, zee en wolken, Zee, wolken en zon Verblindend water. Zeespiegel - spiegelende zee Gerimpelde wolken in de zee. Blote voeten, water en zand. Zand ,water en huid. Water op mijn kuit, Voeten zinkend in slurpend zand Zuchtende zee opluchtende zee. Zee die nooit weggaat, zee die nooit verlaat.

Sprookjesland

Er was eens ruzie in sprookjesland. Wie was het populairst bij ee mensen? De jaloezie kende geen grenzen. Tot een kleine jongen er genoeg van had! Bedaar! Jullie moeten het nog lang doen met mekaar. Sindsdien werd er de vrede bewaard . Feeën en heksen respecteren weer elkaar.

Meeuw

Ze landen bij de buren en bouwen er hun nest. In de goot van het dak. zitten ze, op ‘t gemak. Ze maken er veel leven. Ze negeren me totaal. Ze krijsen maar en schreeuwen en maken veel kabaal. Ze kennen geen schaamte en houden ons voor de gek als ze gaan vliegen met ons broodje in hun bek. Maar zie ik de meeuwen zweven dan wil ik met hen mee en ook een nestje bouwen op een dak dicht bij de zee.

Thuis

Thuis De plek waar een stoel voor jou wordt bijgeschoven en men je stilte verstaat is daar , waar je mag komen maar ook vrij bent om te gaan omdat men er berustend in je gekozen pad immer onbevangen op je terugkeer wacht.

Ensor

Hij keek naar de duinen en de zee, naar de daken en de wolken en naar het platteland. Hij wandelde langs de dijk en op de pier. Vol bewondering was hij voor dat licht van hier Op een tafel legde hij wat souvenirs, een masker , een vaas, een waaier of een schelp. Gefascineerd en op zijn manier, vereeuwigde hij de stilte van de dingen van hier. Hij keek naar een visser , een soldaat, een rechter , een non, een badende toerist. Hij ontmaskerde het gemaskerde gezicht Hij bestudeerde de ziel van de mensen van hier. Zonder Oostende Was er geen James. James werd Oostende Hij werd een van ons James onze baron Zocht naar het licht in het landschap, de mensen en de dingen van hier

Miss Universe

Wat is er met je haar gebeurd? Liet je het onlangs knippen? En dan die kleur ! Zo licht ! Neen,dat past echt niet bij jouw gezicht. “Mijn haar ? Oh ja,de wind, die ging er eens flink door. Het bleekte wat in de zon. Daar is niets mis mee hoor.” “Oh, maar je nagels dan waarom zijn die zo kort ? Een french manicure Is helemaal niet zo duur Het lijkt zo onverzorgd.” “Mijn nagels ? Die houd ik kort Zo heb ik het wel graag. Ze worden geknipt en ook nog eens gevijld. Je bent werkelijk veel te bezorgd.” “Wat ga je doen aan al die puisten en aan die wrat op je gezicht? Je zou wel wat advies kunnen gebruiken. Zijn je hormonen wel in evenwicht?” “Ik bezocht al de dermatoloog. Er is niets mis met mijn hormonen. Ze doen gewoon hun werk. En die wrat? Dat is een schoonheidsvlek.” “Je zou je tanden kunnen laten bleken. Heb je daar nog nooit over gedacht ? Je bent zo een vrolijk persoon. En je hebt zo een aanstekelijke lach.” “Mijn lach die komt vanuit mijn hart. Dat die aanstekelijk is dat weet ik wel. Maar moet je voor een lach je tanden bleken? Het mag je mijn inziens vooral niet aan humor ontbreken.” “En al dat haar op je benen? Zou je dat niet eens scheren? Wist je dat je je wenkbrauwen Tegenwoordig kan laten tatoeëren ? Misschien moet je dat ook eens proberen.” “Dat haar op mijn benen? Daar heb ik geen last van hoor. En mijn wenkbrauwen zijn naturel. Ik ben tenslotte ook geen model.” “Je hebt zo’n mooi lijf! En toch . Wat corrigerend ondergoed dragen zou je flatteren . Dan komt je boezem beter uit en en het zal je buikje camoufleren.” “Nee,dank je wel voor al dat advies. Of was het goede raad ? Eerlijk Daar had ik echt niet om gevraagd. Maar nu ik weet waar jij je schoonheid haalt . …ben ik best tevreden . Ik zie er nog zo slecht niet uit. En als ik ooit eens al je raad opvolg dan word ik zeker miss universe !

Venus is nooit tevreden

Venus schaamt zich Wat is er met haar gebeurd ? Ze had een ronde buik en ferme billen. Uit één stuk gebeiteld, oerkrachtig en voluptueus, zij , de moeder van ons allen is echter niet tevreden. Ze wil smalle heupen , een hoge haarlijn en een bleke huid. Alles hoog voor de kathedralen en toch ontbreken er nog wat schoonheidsidealen. Zijn het dan de rondingen die het doen? Met bollere wangen en wulpse billen? Met vollere lippen die smeken om een zoen? Of zou ze het nog anders willen? Dan wil ze een lange neus en een kersenmond . Ze dweept ze met de modigliaanse finesse. Ook met die goddelijke trekjes lijkt ze nog wat wezenlijks te missen. Dus wil ze een wespentaille, brede heupen en een buikje, de wiegende bron van het leven. Maar ook dat kan haar geen voldoening geven. Nee ze wil alles lang, zwanenhalslang met catwalk-lange-benen. Ze wil geen oneffenheden. Botox-gladgestreken,wil ze de belofte van een eeuwig- jong leven. Venus , volmaakte schoonheid; geboren uit het schuim van de zee, waarom ben je nooit tevreden ?

Letters

Wie heeft ze bedacht, de kleine lettertjes? Ze duiken op in voorwaarden en reglementen, dat leger van minuscule letters dat ons met zijn talrijkheid verplettert , de cameleons van het geschrift die zich verschansen achter hun gestalte en hun kleur. Dan zijn er ook nog hun trawanten. Zij duiken op in folders en pamfletten, op smartphones en tabletten. Als getooide opperhoofden planten ze hun vlaggen in ons kamp, de krijgers van het geschrift die ons onbeschaamd meedogenloos bestoken.: de grote letters. Ze gaan hand in hand met de kleintjes en nemen ons te grazen Ze zweren samen ,geloof me . Terwijl de grote ons veelbelovend binnenhalen worden we door de kleintjes belazerd. Conclusie. Die grote letters spelden je van alles op de mouw neem dus de kleine lettersoep goed onder de loep alvorens je de grote vertrouwt.

De grijze garnaal

Dit is het droevige verhaal van de grijze garnaal die voordat hij het wist van de zeebodem werd gevist. Nu hing hij boven een pot en had het niet meer koud maar kreeg het erg benauwd. Alvorens te worden ondergedompeld slaakte hij nog een laatste kreet want onder zijn pootjes werd het veel te heet. Hij hield wel van zilt, zoals in de koele zee, maar dit zoute sopje viel echt niet mee. Zijn bloed kookte Hij kromde zijn lijf. Zijn jasje werd roze en wat te wijd, het was niet langer meer grijs Hij was genaaid! Zijn kop werd van zijn romp gedraaid. En daarna ook zijn staart. Wat een zootje, daar lag hij nu in zijn blootje! Wat later lag hij te zwemmen in een dikke saus waaruit hij wederom werd opgevist om te verdwijnen in een mond en nog schandelijker…te eindigen in een k..t.