Renée Moulin

Gebruikersnaam Renée Moulin

Teksten

zomer?

 in het holst van een late zomerdag   - fel zonlicht doet het algengroene vijvertje glinsteren en zoemen onder schrijvertjes en langpootmuggen   je had naar de wolken kunnen liggen kijken languit op je rug in het gras  al had dat je niet gered -   slaat de middagklok twaalf slagen lang opnieuw het spookuur en een totale eclips dompelt het poeltje in duisternis   ze herinnert zich de klappen niet alleenhet doffe geluid dat ze maakten haarscherp  de bloedmooie stenen Madonna, die ondanks de smeekbedes van haar vrome gelovigen roerloos toekeek met gekruiste armen en oorverdovend stil was het dit heilige zwijgen vannacht dat mij de hoop op gras en pollen deed vergaan   dat wat in mijn armen ligt aan mij onttrekt in volle aanwezigheid en de poorten tot samen en wij   vergrendelt met een donker alleen

Renée Moulin
17 0

terug

de nacht is ondragelijk jong en ik sper mijn ogen open aan de koudste kant van het bed je lichaam ademt warmte maar de muur van je rug splijt ons als een uraniumkern in de twee enen die we blijken te zijn of het halfje dat ik me voel uur voor uur slentert voorbij maar de duisternis blijft even bitter ik hou het laken voor belegen wat zou een mens er niet voor geven om een druppel zee te zijn of op zijn minst niet te bestaan en de tand des tijds te weerstaan die een gat boort in mijn hart zo groot dat ik er zelf bijna uit val ik wil me wenden tot en praten tegen maar de andere kant van de lijn is zo stil dat ik me afvraag of we nog verbonden zijn de ijskast dan maar en de illusie dat kraakchocolade existentiële huidhonger kan stillen   ik smeek God om alsjeblief te bestaan al was het maar om niet helemaal alleen slaapwakker te zijn te wachten op de zon en jouw terugkeer jouw heerlijke terugkeer en in eindelijk te zien dat je nooit weg bent geweest

Renée Moulin
3 0

Doornroosje

iets heeft me geprikt   was het een hommel of een schorpioen,  een spinnewiel  ik weet het niet maar    de angel trilt nog na en  een verlammend gif verspreidt zich  over mijn ledematen, pijn    pijn,  mijn denken bevriest in    aangeleerde hulpeloosheid  als een hond die berust   in de stroomschokken van zijn halsband    of hang ik aan de hoogspanning  handen tot vuisten verkrampt  weg van de minste weerstand    zink ik op de knieën  voor een onzichtbare kracht  die opslorpt in het duister en    eindeloos doet vallen  niet de angst voor     de fatale landing  die je schedel doorboort   en absolute stilstand eist    maar de leegte onder je voeten  en je beweegt wel   maar je komt geen stap vooruit    Doornroosje  versteend in haar slapend paleis    het zwaard om zich een weg te banen door braamstruiken   als dat van Damocles  boven het hoofd    maar nu kan ze zich nog niet bewegen  bezeten  duivels die niet uit te drijven zijn    ooit zal ze windmolens bevechten  maar nu nog niet 

Renée Moulin
14 0

breekbaar

in scherven uiteengespat de fragiele vaas die ze misschien ooit was veel te vroeg gebarsten de scherpe stukjes aardewerk nu verspreid over de keukenvloer tot een paar gele huishoudhandschoenen en één vastberaden gebaar om voorgoed komaf te maken met tot een efficiënte huisvrouw zonder verpinken tot gekrulspelde actie overgaat even nog het gezoem van de stofzuiger tot je de stilte ruikt en het huis glanzend naar citroen probeer je nog voorzichtig de scherven op te rapen met een bloedende vinger in je mond toch maar niet   mingporselein of Delfts blauw haalde het, wie weet maar het bestaan van de gemiddelde Ikeavaaseindigt hier   in de stofzuigerzak tussen broodkruimels en kattenhaar hier rust een gebroken prinses

Renée Moulin
19 0

schat

in het zand van de duinen onder de wolken ligt een stukje glas, vergeten   zoals alleen een kraal in het zand zich maar vergeten kan voelen   de wind golft door het duingras de golven komen en gaan   waar is toch het kind dat mij hier liet vallen? zingend en vlechtend, kralen rijgend de papieren bloemen en de zorgzame vingertjes, vooral het doosje versierd met schelpen   de wind golft door het duingras de zee rijst en trekt weg en het zand, altijd meer zand rode kralen, groene kralen, wie wil een grote schat betalen het kind zingt, mijn kind zingt waar is toch het kind met het doosje? een snuffelende hond houdt het voor bekeken in de verte bootjes als witte vegen de zee rijst weer, en het zand, meer en meer zand wie neemt mij mee naar huis, stopt mij in een doosje? op de top van een duin onder de wolken lig ik als een kraal te wachten om terug schat te mogen zijn

Renée Moulin
5 0

Opleiding

Publicaties

Prijzen