Sabine M.

Gebruikersnaam Sabine M.

Opleiding

postgraduaat hoogbegaafdheid (2025)
manama communicatiewetenschappen (2006)
master vertalen Nederlands/Engels/Spaans (2005)

Publicaties

Poëzieprijs Boontje (oktober 2026)
Het juiste antwoord op geen vraag (Poemtata, september 2026)
De smaak van water is doorzichtbaarheid (Poemtata, september 2025)
Ik ben er voor je (december 2024)
Berg Literair Tijdschrift (november 2024)
Schuilen in de schaduw van de regen (Poemtata, augustus 2024)
Scheurkalender BUITEN (december 2023)

Prijzen

Gedichtenwedstrijd Ministerie van Liefde en Waardering (eerste plaats)

Teksten

Loslaten

Hoog in de kruin, op 't stille geruis, mijmer ik over vroeger, vandaag en wat nog komen zal, over verbeten vasthouden, maar ook loslaten met de wind mee, op een vleiend briesje dat lieflijk streelt en ironischerwijs de vrije gedachte stiekempjes bespeelt.

Onderweg

Dagen denderen dromen voorbij. Omringd, toch alleen, vroeg op ’t perron, verlang ik naar een reis waar een spoor rust in elke rit ruist, en eigenwijs de haast doorkruist. Zacht fluistert de tijd nieuwe dromen onderweg naar een volgend station. Mijn halte.

Mijn kind

Lag nou maar je hand, lief kind, nog éénmaal veilig in de mijne, en kon ik dan, heel even maar, de laatste zachte zoen nog één keer overdoen. Wist je maar, mijn dapper kind, dat je teder lieve lach 't verdriet zalvend verzacht, en zag je maar hoe jij, mooi kind, alom altijd nabij, mij hoopvol weer verbindt. Gedichten om te koesteren (2026)

Vooruit

stap voor stap dag na dag krabbelt ze vooruit ademt bedachtzaam in en uit langzaam overeind de chaos verdwijnt ze klaart op staat op de storm legt zich neer ze lacht weer voorzichtig soms schichtig achter de wolken schuilt nog de wind die haar kracht remt de schaduw die haar hart temt een onzichtbaar gewicht dat soms plots dooft het licht van de maan in haar ogen een traan maar ze gaat door vooruit dag na dag stap voor stap

Krokus

hoogmoedig sterk strekt een prille krokus de nek - de winter vertrekt

Route naar je hart

Slaat straks weer de klok twaalfmaal, volg dan vooral je eigen verhaal. In 't schijnsel van 't middernachtlicht meandert de weg die voor je ligt. Het is geen eind noch nieuwe start, louter de route naar je hart. Doolde je gister langs donk're paden, durf daags dan door hoop te waden. Mijmer maar over 't vergane jaar, doch ga ook vooruit en maak je reis waar. #nieuwjaar

Tot vanavond

Telkens m'n hoofd het kussen raakt, word ik je intens gewaar. Dan hoor ik je fluisteren bovenaan de traptree; stil lig ik te luisteren naar je mooie lach. Ik speur, smaak, snuif je in 't diepste donker nabij. Hoe rauw en zwaar soms de nacht, 's ochtends kus ik je tevree gedag. Tot vanavond, lieve schat. Gedichten om te koesteren (2025)

Mezelf

Als ik mezelf niet was en door de ogen van 'n ander de wereld zou gadeslaan, zou ik zoveel meer moois zien en sterker in 't leven staan. Ik zou de donkergrijze wolk die alle kleuren doet vervagen met één ademteug wegblazen en meer lasten kunnen dragen. Veel vaker zou ik pauzes nemen, minder jagen, draven, razen, rustiger m'n kalmte bewaren en me oneindig meer verbazen. Als ik door de ogen van 'n ander m'n eigen leven zou gadeslaan zou ik zien dat 'k mezelf zijn mag en nooit eerder zo sterk heb gestaan. Ik zou alle kleuren voelen die me steunen en omringen, trots in de spiegel kijken en hoopvol durven zingen dat ik mezelf ben.

Solo

Ooit trek ik solo overzee, laat ik de boel voor wat ie is, start ik opnieuw in ’t buitenland een leven zonder ergernis.

Spiegel

oneindig meer weegt smart wanneer je 't in de spiegel van je hart intens weerkaatsen ziet

Buitenbeentje

Als kind al was ik een buitenbeentje, zo eentje dat met het hoofd in de wolken zweefde, en nu ik groot ben, tot ieders jolijt, ben ik nog steeds het noorden in al m’n dromen kwijt.

Buiten

buiten is waar mijn binnenste bloeit

Stilte

Als de dag niet meer lacht en de nacht op je wacht, je roepen, tieren, schreeuwen wil, maar slechts heel zacht nog fluisteren kan, kil, niemand die je hoort, woorden gesmoord, het wordt donker, het wordt nacht, het wordt stil. #WorldSuicidePreventionDay

Heimwee

Konden we maar even terug in de tijd gezellig samen knuffelen.

Authenticiteit

Soms heb ik vertrouwen, geef ik mezelf bloot, durf ik écht te zijn en voel ik me heel groot. Maar hoe authentiek ook ik m'n eigen leven leid, het schrikt nu en dan af hoezeer ik mezelf smijt. Helaas voel ik me dan erg nietig, klein en leeg, en wou ik dat ik niet altijd alleen maar zweeg. Maar 't vreet zo'n energie ieder woord te wikken en alle eerlijkheid in te moeten slikken. Dus blijf ik immer streven naar oprechte openheid, want 't is een ware zegen: authenticiteit.

Schipbreuk

op de kalme hei varen beladen schepen schipbreuk in mul zand #haiku

Spoor

stopt je wereld met draaien draai dan zelf nog even door voor je 't goed en wel beseft zit je weer op 't juiste spoor

Dankbaar

‘Op rouw staat geen termijn’, heb ik horen zeggen ooit; dat kan weleens zo zijn, 'k vergeet je immers nooit. Laatst nog zat ik op een steen, gladgeschaafd en koud, bij jouw plekje in de zon, alsof je naast me stond. Dankbaar voor de jaren samen biggelde een traan van zout stiekem langs m’n wang omlaag tot op de stoffige grond. Hoezeer ook ik destijds had gezocht naar kracht en moed, nu zei ik gedag met een lach en voelde: zo is 't goed.

Geborgen

Dwalend in de nacht struin ik door het bos, gedachten stromen, kabbelen zacht. Zoekend naar m'n stem fluister ik in de wind, de bomen ruisen, luisteren stil. Wachtend op de zon droom ik van morgen, sterren twinkelen, fonkelen fel. Rakend aan m'n hart voel ik me geborgen, kalmte daalt neder, een nieuwe start.

Stroom

Wat te betrachten om de eindeloze stroom gedachten die vloeit in menig nachten te verzachten?