Lezen

Fluctuatie Flux

De wereld is een organisme, en wij leven in diens hartslag.

Ontsporen voor beginners

Vandaag laat ze zich eens helemaal gaan. Zegt ze. Mijn collega kijkt me ondeugend aan. Ze deugt nochtans. Kleurt nooit buiten de lijntjes, al zeker niet die van Excel. Onze boeken houdt ze zorgvuldig bij. Mijn aandacht is gewekt – en dat op een maandag. Dat ik opkijk, moedigt haar aan. Nog voor mijn fantasie op hol kan slaan neemt ze een hap. Al vreest ze een broodbuik, vandaag eet ze brood. Met gluten als ontsteker, voor een vuur dat niet wil laaien. Al blijft het bij één hap -ze koestert de kruimels. Als wijzers van de weg. Ze veegt ze niet van tafel, te bang weer te verdwalen. Nu het smaakt, neemt ze nog een hap en besluit, voldaan, zich vaker te laten gaan.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

104 11

2 Moby with love

Koen Vlerick

5 0

godgeld

"God is overal, maar vooral daar waar het geld rolt."

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

7 0

Kassa 2

Kiezen is verliezen. Zo merk ik toch vaak in de supermarkt. Deze ochtend nog. Ik koos kassa 2. Die met enkel bancontact. Die zal wel snel gaan. Veel tijd had ik niet, er wachtte nog een volle dag. Een luid gelach aan kassa 1 steeg op, de hele kassarij genoot van een grap. Verloren. Kassa 2 bleef ernstig. Ach, andere kassa’s zouden wel even saai zijn als hier. Tot ik de lange, grijzende man aan kassa 3 opmerkte. Hij keek me even indringend aan maar vervolgde dan zijn gesprek met de dame achter hem in de rij. Zijn stem klonk diep. Zij laadde haar kar uit. Ze droeg een elegant broekpak, het zat als gegoten. En hakjes en sieraden. Mijn sneakers en comfi jeans betekenden niets. Niet sexy. Verloren. Ik was zelfs mijn oorbellen vergeten. Ik zag hem nog knipogen naar haar. Ze bukte zich voor een pak melk. Ik ving zijn blik terug op. Hij bleef kleven. Verward draaide ik me om. Ik focuste op mijn boodschappen. Net niet te veel om in 1 keer 2 verdiepingen de trap op te kunnen dragen. Dat doe ik al 20 jaar. Sinds de scheiding woon ik in een appartement. Het huis bleef bij mijn ex. Zo hadden we gekozen. Verloren? Was er wel een keuze? Had het anders gelopen als ik toentertijd hem niet was tegengekomen op mijn eerste job, in de computerzaal, tussen printers en bandenkasten? Als ik psychologie was gaan studeren in plaats van informatica? Als mijn vader er niet op had gewezen dat computers de toekomst gingen uitmaken? Als ik geweten had wat kiezen? Mijn beurt. Ik scan mijn klantenkaart en laad mijn herbruikbare boodschappentas in. Ik leg de diepvrieskrokketten op het gehakt. Het vlees moet vers blijven. Straks is er een Sintfeestje bij mij thuis. Het eerste echte Sintfeestje voor mijn kleinzoon. Met fikse stap loop ik naar mijn auto, het miezert. Vanonder mijn regenkap zie ik de grijze man nog even opkijken naar mij. Zou hij vrij zijn? Zou ik een kans nemen? Zou ik hem nog terugzien? Ik glimlach even snel terug. Hij kijkt al de andere kant op. Dame broekpak laadt haar boodschappen uit in haar Porsche. Ach laat maar, deze oma heeft een missie. Gekozen! De tafel is gedekt. Lichtslingers hangen op. Voor de kerstboom is het nog net te vroeg. Twee kartonnen boeken met flapjes liggen te pronken op de kinderstoel. ‘Bumba’ en ‘Mijn eerste sprookjesboek’. Oma kon weer niet kiezen. Mijn kleinzoon wint. Mijn leven ook.

Lumes

7 0

Water draagt

Ik spring niet langer, dat bommetje vol kracht als toen in het zwembad. Nu schrijd ik de trap af, wat stram in de benen. Het dragende water wacht. Ik glij met de tijd, adem in, adem uit, onder en boven, het water leidt. Waar zijn de vriendinnen en spelende kinderen, klaterend in water, mijn zeemeerminnen. Ik tel elke baan, mijn ritme, mijn tempo, Ik draai en begin Van voren af aan. Een pauze, een glimlach, de jonge vrouw kijkt. Ga maar en zwem maar, feller en sneller, ach In het diepe laat ik los, zie het dalen onder mij Zink maar rugzak. Zink maar zorgentros. Daar is mijn laatste baan, mijn kilometerwater, mijn streven bereikt. Ik word oceaan. Ik stap uit het water Heupwiegend zacht. Ik kijk om en weet, Ja, winter mag komen, Er is nog veel water, geduldig dat wacht.

Lumes

8 0

New Blue & Old Flesh

Het is gelukt. De vraatzuchtigen verlaten paleis verlaten. Kijk omhoog. Het blauw is nieuw. Kijk niet om of Hello Fresh brengt morgen zout met friet. Het is gelukt. Er kwamen eindeloos veel barsten in de muffe serres. Adem weer en steek een natte middelvinger in de lucht naar alle goden van dat zwelgend volk. En eindelijk. Illusies krijgen echte lenteknoppen. Straks schijnt weer die schoonheid op de wanden van de grot. Ja. Echt. Hoera. Roze bijbels mogen worden bijgekleurd met spoken. Vurige bessen worden weer ontdekt, zonder navigatiebrol of pientere machines. Het is gelukt. Alles is weer eigenwijs, geurt naar punk en puberrebellie Bevrijd zijn de gitaren, hersenschimmen en kanaries vliegen rond die schedels vol met zelfverzonnen strijdverhalen. Wat wil een ziel nog meer? Kunnen lichamen dit zuiver feest nog aan? De stadskern stroomt weer vol met vrolijk volk. Ze dragen lentebloemen rond de nek, ze smijten met de rijst van oud geluk. Ze zullen wachten op coureurs uit het verleden. Oh, wat mooi. De lucht is blauw. Cool Blue kan dan toch die pure sponsor worden, deelt thans gratis schermen uit. Goddelijke stemmen preken over die terugkeer naar de holen met vertrouwde beelden op die wand. Herontdek de gouden kooien, klinkt uit megafonen. Zefs de rattenvanger zoekt nu menselijke volgers, want de geesten van weleer, die zo vertrouwde troep... ...alles ligt er nog en smeekt naar witte tanden, ogen die slechts staren willen naar een oude schaduw. uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

3 0

Lente in haar tas

geloei van een koe uit haar handtas - lenteringtone

Margaretha Juta

4 0

Stukje bij beetje

Op de verweerde bank zat een vrouw met lege ogen voor zich uit te staren. In haar handen hield ze een klein kartonnen doosje met een afgehakte duim in. Er plakte een briefje op: DE REST VOLGT!

amanda allesie

4 1

Vogels zonder V

Terwijl de zee uit mijn horloge glijdt, vloeit de tijd naar zijn monding. Zo is dit land waarin ik droom, dit heden waar verwarring woont. Straks, mijn lieve beuk met kreupele gedachten, dan kruip in in je kruin. Ik wil dat wel eens zien hoe men dat deftig doet, zo'n modderland doorploegen. Ik wil het einde kunnen zien, polaire lucht ontdekken, vliegen in een V zonder die vogels. Het gekrijs van deze wereld zoekt een dode echo om zichzelf traag in te vergeten. Sluip maar schoon terug in mijn horloge, mieterse minuten, want de boer komt straks voorbij. Hij rijdt de aarde altijd doelloos plat en zaait die valse orde rond de kerk. Ik wil zijn tractor stelen, naar de meest afgelegen branding reizen, wrakken slepen uit de oceaan. Zo dom ben ik, zo scheel zijn mijn intenties, terwijl de streken van het lot zich eindeloos vermaken. uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

8 0

Rode schaduwen van schorseneren

Had ik nog maar stof om weg te blazen. Waar is die woestijn, het zeer dat niet gedijen wil in sober zand? Was er maar een vreemd bestand dat alle beelden dragen wou. De kameel heeft bulten vol verleden tijd. Ik vroeg nog aan die bol waarop die wezens kruipen. Wanneer laat je nu die spanning los? Word toch weer die schijf, rauwe planeet, een week geval met slechts wat rimpels. Had ik maar wat foto's niet verbrand. Ik zou willen krassen in het vel en je gezicht verminken. Intussen leef ik nog en als de koning preekt over een vaderland, dan klinkt dat woord bijzonder zwaar. Gelukkig zijn er nog die schorseneren. Woede trekt ze uit de grond. Het schilmesje kent geen genade. Rode bieten kocht ik ook. Die zijn voor moedig sap of voor een zon die nooit van deze kleur zal houden. Had ik maar wat stof. Om mezelf in te verliezen. Waar is de woestijn, hier bij het strand dat veel te smal is voor de schimmen? De schaduwen. Ze spreiden zich thans over gans het achterland, van kindertuin tot het volwassen veld. uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

5 0

Paazei

simpele woorden steriel bijna en uiteraard klinisch beautiful freaks weerloze, ongevaarlijke nuttelozen want dat is de huidige realiteit dat de asocialen de socialen zijn de ongevaarlijke de gevaarlijke de maatpakman te beduchten wijlen voetbalicoon en enfant terrible van den Beerschot Rik Coppens knipte de plastrons af van de goegemeente mijn vader, de neutrale butler, prostitueerde zich aan de hoogste bieder, de champagnespuiters, de decadenten hij had geen empathie met de rebellen, de schooiers, het langharig werkschuw tuig, of de kinderlijke voetbalmiljonairs McEnroe spuwde hij uit omdat die geen handtekening wou geven aan een kind maar zelf troggelde hij wel voor een peulschil horloges af van de dorpsgek schaam u van den doden niets dan goed but that shit fucked me up stel je voor binnen enkele decennia de dochter die jou voor de bus gooit dan want is dat niet wat kinderen nu doen ouders overladen met alle zonden van Babylon moeder waarom leven wij terwijl het zo’n geschenk zou kunnen zijn maar wie zorgt nog voor wie alles is zelfbehoud geworden er is al lang geen sneuvelbereidheid meer hoe kan het ook als je in niks meer gelooft volgens Goelag-overlever Sjalamov waren dat de beste mensen in het kamp zij die geloven geloven in God geloven in het goede rechtvaardigheid, wederkerigheid, solidariteit, barmhartigheid, opoffering dure woorden in het (belastings)paradijs ze kosten niks uitgesproken maar wat als je daadkracht ontbeert woorden zijn namelijk hol dit schrijven volkomen overbodig de daad is alles Socrates had ongelijk wie het goede weet, kent, doet niet per se het goede tenzij in het kapitalisme iedere daad verkeerd is dan is lethargie en passiviteit toch een mogelijk antwoord maar wie gelooft dat, hein? eels - beautiful freak - live - 1997

Kameraad 60

43 0

Op een dag

Op een dag ga je En dan neem je mij niet mee Op een dag ga je En dan blijf jij voorgoed achter

Elle Hart

4 0

In FC De Kampioenen schuilt een ziekelijk virus

Het wordt inmiddels meer en meer duidelijk hoezeer de besmettingen door de TV-serie FC De Kampioenen schade toebrachten. Na de hernieuwde aandacht voor mijn tekst FC Pol Pot op Azerryfactor, die dit ziekelijke fenomeen behandelt, reageert vandaag ook Minister Theo Francken op mijn publicatie. "Het gedrag en de mentaliteit van onze strijdkrachten heeft zich met de jaren meer en meer gealigneerd met deze beelden. Dit heeft drastische gevolgen voor de militaire weerbaarheid van onze natie," aldus een deskundige. © & bronnen: HLN, VRT, Photo News

Bernd Vanderbilt

5 0

Haikukoorts

al dat genies in het park - haikukoorts

Margaretha Juta

2 0

De wet van drie, zes en negen

Mijn vriend heeft een perfecte pelouse. Maar echt. Perfect. Geen spriet durft scheef te staan. Ge houdt uw adem in als ge er voorbij loopt. Het gras ligt zo strak dat ge het gevoel hebt dat het ’s nachts nog rechtgetrokken wordt. Het is een voortuin. Dat is belangrijk, want een voortuin is niet van u alleen. Een voortuin is een statement. Een zachtgroene mededeling aan de straat. Het bepaalt de norm. En elke vrijdag — élke vrijdag — staat hij daar. Alsof zijn leven ervan afhangt. Alsof er een jury komt. Alsof ergens iemand met een clipboard notities maakt. Hij maait. Hij strooit. Hij kijkt. Hij stapt achteruit en dan weer vooruit. Hij buigt zich. Hij recht zich. Hij knikt soms. Naar niemand. Hij kan zorgen voor iets dat eigenlijk nooit af is. Hij blijft geloven dat perfectie bestaat. “Drie, zes en negen,” zegt hij dan. Alsof het over iets eenvoudigs gaat. Alsof iedereen dat weet. "Drie, zes en negen maanden om uw gazon te bemesten. In maart en september ook kalk. En in die negende maand maakt ge alles klaar voor de winter." Hij zegt dat met een vanzelfsprekendheid waar ik licht ongemakkelijk van word. Maart. Ge begint. Ge strooit. Ge hoopt. Ge denkt: dit wordt schoon. Juni. Ge onderhoudt. Ge kijkt of het pakt. Of het groeit. Of ge het onder controle hebt. Spoiler: dat hebt ge niet. En dan september. Ge strooit opnieuw. Kalk. Zorg. Nog één keer alles geven. Niet om het mooier te maken — maar om het te laten overleven wat komt. Want daarna wordt het koud. Daarna groeit er niks meer. Daarna is het gewoon… wachten. Ik moest daar dus aan denken. Aan die drie, zes en negen. En aan hoe wij mensen elkaar liefhebben. Want wij doen dat ook zo, denk ik. In het begin zaaien we. We geven alles. We willen dat het groeit, dat het schoon is, dat het klopt. In het midden proberen we het gaande te houden. Water geven. Praten. Soms zwijgen. Doen alsof we weten waar we mee bezig zijn. En dan — ergens — komt er ook een september. Een moment waarop ge voelt: nu moet ik zorgen dat dit blijft. Niet dat het nog groter wordt, niet dat het nog beter wordt, maar dat het kan blijven bestaan. Dat het de winter overleeft. Misschien maken we een liefde ook klaar voor de winter. Na die negende. Niet met mest of kalk, maar met zachtheid. Met aanvaarding. Met minder eisen. Niet meer alles willen veranderen. Niet meer alles willen laten groeien. Maar gewoon zeggen: blijf maar, het is goed zo. Mijn vriend staat in zijn voortuin. Recht. Zeker. Met zijn perfecte pelouse. Voor de straat. Voor de blikken. Voor iets dat misschien buiten hem ligt. En ik? Ik sta ernaast. Met vuile handen. Met vragen. Met iets dat lijkt op liefde. En het lichte besef dat ge sommige dingen perfect kunt onderhouden voor de buitenwereld, maar dat ge ze pas echt leert kennen wanneer niemand kijkt, het stil wordt, en de winter begint.

Katrien Daniels

80 4

De mens als een unieke open-samenleving en de filosofie van Emmanuel Levinas

De mens als een unieke open-samenleving en de filosofie van Emmanuel Levinas Als ziekenhuishygiënist werd ik geconfronteerd met hygiënische problemen die binnen het gangbare denkkader niet langer oplosbaar waren. Ons mensbeeld had een update nodig. We hadden (en hebben) nood aan een nieuw hygiënedenkkader om alle problemen met betrekking tot zorginfecties en de mondiale verspreiding van zorggerelateerde ‘Multi Drug Resistant Organisms’ (MDRO’s) op te lossen. In 2015-2017 schreef ik hierover een ‘essay’: ‘De noodzaak van een nieuw zorghygiënedenkkader’. Als bij toeval las ik (en lees nog steeds) over de filosofie van Emmanuel Levinas (1906 – 1995), een Franse filosoof die beschouwd wordt als een van de grootste denkers van de twintigste eeuw. Zijn denkbeelden wijken vaak sterk af van wat we gewend zijn te denken maar zijn mensbeeld is, weliswaar in andere woorden, volledig congruent met het mensbeeld dat ik in mijn ‘essay’ beschreef. Klassiek zien we de mens als een enorm groot en enorm complex systeem van eukariotische cellen (10^13) die in een perfecte symbiose leeft met een enorm groot microbioom (10^14 prokaryotische cellen, bacteriën, eencelligen). Het microbioom (de commensale bacteriën) wordt niet als tot de mens behorend beschouwd. Het wordt als een epifenomeen beschouwd, een voor de mens nuttige, maar vrijblijvende, samenleving. Maar dat is niet zo. Het menselijke microbioom is een essentieel subsysteem van ons lichaam. De samenleving is open en noodzakelijk. Ons lichaam is eukaryotisch en prokaryotisch. Er bestaat op aarde geen complex-meercellig organisme zonder een eigen microbieel subsysteem. ‘Als je een menselijke gedaante tegenkomt zonder eigen microbioom, pas dan op! Die gedaante is zeker geen mens en wellicht een ‘alien’ met kolonisatieneiging.’, Yvon Bories. Het denken van Emmanuel Levinas is een differentiedenken of relatiedenken: alles is differentie (relatie) of uit differenties (relaties) afleidbaar en verklaarbaar. De differentie is een contradictie. Voorbeeld: Ik ben geest en materie, onafhankelijkheid en afhankelijkheid, tegelijk. Ik ben een levende contradictie. Hun gelijktijdigheid constitueert het lichaam. Ik ben een hybride werkelijkheid als differentie. In de combinatie krijgen we de derde entiteit (het lichaam), de logisch uitgesloten derde. Als zijnde de ‘vereniging’ is deze derde entiteit iets heel nieuws. Deze kan ervaren worden (Levinas is een fenomenoloog) maar niet gedacht. De vereniging kan niet logisch gedacht worden zonder tegenstrijdigheid. De logica bevat de wet van de niet-tegenstrijdigheid. Ons verstand werkt volgens de categorie van oorzaak en gevolg en weigert een contradictie op te nemen. De gelogificeerbare werkelijkheid, de werkelijkheid dus die door het bewustzijn met zijn denkwetten gevat kan worden, is kleiner dan de werkelijkheid. Maar wat niet logisch is kan nog wel reëel zijn (het lichaam is reëel). Het denken is een instrument om het leven leefbaar te maken maar wellicht niet om het omvattend te vatten. Mijn mensbeeld op de wijze van Levinas: Mijn lichaam is eukaryotisch en niet-eukaryotisch (prokaryotisch) in relatie samen zijn, verenigd in scheiding (niet vermengd). Ik (het eukaryotisch systeem) en ‘Ik’ (het prokaryotisch systeem), ik ben die beide als lichaam. Het lichaam is niet één, maar twee. Ons lichaam is reëel (maar niet logisch) en produceert geen antilichamen tegen de bacteriën van ons microbioom. Ons lichaam heeft weet van de lichaamseigenheid van het microbioom, nu onze geest nog! De werkelijkheid is wat het is of we het nu willen of niet. Het is niet de mens en zijn microbioom, zijn ééncelligen, als epifenomeen maar de mens als epifenomeen in een wereld van ééncelligen. De mens is niet de heerser der aarde, de mens is een vrucht van de aarde. Gezien voor ‘t leven Ecce homo Kijk de mens En ik Ik heb de mens gezien Nog voor hij door mijn rede stierf Geen één in stukjes Door de rede in lijkwaad gebundeld Neen, ik heb de mens gezien In een wereld van magie Een samen één In magie getooid Ik heb de mens gezien Een feit met een uitroepteken? Een vraagteken? Geen weg terug Geen weg vooruit Ik heb de mens gezien Gezien voor ‘t leven. Yvon Bories.

Yvo

0 0

de witte ark

rodrigue Samaran hield elke beweging van haar scherp in het oog. Het uitzicht beviel hem wel maar het was enkel kijken en niet aankomen! Myrthe merkte hem niet op, ze kon maar aan één ding denken: hoe de aandelen overkopen van die bulebak! terwijl ze bijna geen geld had. En jij denkt natuurlijk maar aan één ding hè, dacht ze woedend, maar dat kan je vergeten!

amanda allesie

3 1

Omleiding te Ledegem

met zo veel slangen in de ruimte loopt dit niet goed af de laatste lach hangt rond mijn nek onzichtbaar voor mijn mond wat mijn ziel nog wil bereiken moet thans via smart en Ledegem voor alles wat zich eeuwig waant is er die wegomlegging een raaf zit op de vensterbank de slangen pompen lucht en vocht zielen moeten nooit echt wachten enkel vlees reist door het rood gif en dampen drijven stilaan weg dit afwissekend verkeer is tijdelijk troost is hier niet meer op zoek de sluipwegen verkiezen rust luister naar de lome klokken gekrijs van toornvalken toch is deze stem niet dodeijk de verpleegster straalt zowaar op haar schouder zit die uil zij komen dagelijks naar hier helemaal uit Jezus-Eik waar elke boomhut moed verbergt het is die lach rond mijn nek die nu toch licht beweegt de fabeltjes zij kruipen nog ze geven nog niet op tegen alle zieke regels in kleedt zij zich uit kruipt op dit bed, verslindt de slangen één voor één ze streelt, ze steelt mijn laatste hoop ze geurt zo heerlijk als de dood uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt

7 0

issues

tegenover het huis in het bos staat er water in poelen en geulen, kronkelt er een kronkelend hondenpaadje vergaanbare achteloze plastieken hondenpoepzakjes hangen in laaghangende struiken - als het vergaat is er geen probleem en problemen zijn er meer dan genoeg ja, ik heb issues - vroeger minder - nu meer - ze hangen ook laag en in het zicht, en 't is nog af te wachten of ze je weet wel, ja, je weet wel, vanzelf of zo een ander paadje inslaan is allicht geen oplossing - ik weet niet eens of er andere wegeltjes zijn, zo goed ken ik het bos nu ook weer niet - en wacht eens even: het is allemaal eigenlijk niet vergelijkbaar met paadjes en hondenpoep of donkere poelen en geulen - ze zijn er gewoon denk ik - en ik hoop dat ze vanzelf verdwijnen

Hans Van Ham

8 0