Lezen

De Ipod-generatie

“Moet ik creatief bezig zijn? “ vraagt Corneel aan zijn moeder? Hij ligt op een eigenaardige manier in de zetel. Op zijn buik, voeten opgetrokken, met in zijn hand de eeuwige Ipod. Zijn moeder mag niet zien waar hij mee bezig is, maar ze vermoedt dat het weer dat voetbalspelletje is. Uren kan hij zich daar mee bezig houden. “Wat ben je aan het doen?” vraagt ze? “Gewoon”. “Gewoon? Wat zeg je daar nu mee? Daar weet ik toch niets mee?”. De spanning stijgt. Moeder voelt de ergernis in haar opkomen. Ze probeert te kalmeren. Ze weet immers dat het niets uithaalt om met haar zoon in discussie te gaan. Allerlei gedachten gaan vliegensvlug door haar hoofd. Het stemmetje van haar boezemvriendin, die het niet zorgwekkend vindt dat Corneel thuis weinig initiatief neemt. Gedachten over Robbe en Pablo, vriendjes van Corneel, die ook niet van de schermen zijn weg te slaan. Haar dochter, die floreert en altijd op stap is met haar vriendinnen, de ruzies die ze al gehad heeft met Corneel over zijn ipod-verslaving. Moeder ademt diep. Ze bijt op haar tanden om niet in discussie te gaan. Ze draalt een beetje rond in de living en besluit dan om even naar boven te gaan. Op haar eigen kamer komt ze tot rust. Na even nadenken komt ze tot het idee om over een half uurtje naar beneden te gaan en Corneel voor te stellen samen een filmke te kijken.

Els Maton

0 0

Tip

Wat bindt meisjes van 54 en Peter Sagan?

Het moest er van komen. Mijn hele ik verzet zich tegen onontkoombare verzakkingen, blubber, flapperende bovenarmen en een middel dat langzaam verdwijnt als de dooi die traag maar zeker verder schrijdt. Alleen kondigt de dooi een blij begin aan, mijn dooi is het startschot van een langzaam verdwijnend meisje. Ik heb mij nog niet overgegeven. Het wereldbeeld van een horde dames in bruine driekwartbroek en een blauwe fleecetrui op een rustig fietstochtje op een warme maandagmiddag bestrijd ik met elke snelle vezel die ik nog heb. Ik sta dan ook op de eerste rij in een workshop high-energy dancing. Ik moet mijn buik intrekken om er even lichtvoetig, strak en gezwind uit te zien als mijn lerares. Beeld ik het mij in of kijkt zij bij tel “twee” iedere keer bezorgd in mijn richting? Mijn klasgenoten volgen haar feilloos, maar ik vind dat de pasjes meer iets zijn voor the Royal Ballet School. Ik benadruk bij mijn lerares dat mijn gebrek aan coördinatie een probleem is dat ik al had van mijn kindertijd. Zij moet begrijpen “niet iets dat te maken heeft met mijn leeftijd”. Zij knikt dan ook begripvol en stuurt mij heel vriendelijk oefeningen op die deze zwakte moeten repareren. Veel oefenen voegt zij er aan toe, maar wij weten allebei beter. Het is tijd voor fase 2. Ik trek mijn stoute schoenen aan en schrijf mij in bij een fitnessclub. Wat ik precies wil? vraagt de jonge balie-en sportbegeleider. “Ik wil spieren”, hoor ik mezelf zeggen. De jongen loodst mij door de inschrijving en neemt mij mee, na een haperende start bij het toegangshek, op tocht doorheen het hele centrum. Ben ik echt de enige die in het draaihek blijf hangen? “Hier is er iets dat heel vriendelijk is voor de gewrichten”, toont hij met een wijsvinger aan. “Altijd heel veilig en toch een volledige work-out voor alle leeftijden.” Heeft hij mijn vraag niet gehoord? Ik wil spieren. Dat zeg ik dan ook nog eens met veel zelfvertrouwen en zelfs aplomb. Hij knikt maar zijn linker wenkbrauw toont grote twijfel. Wij komen aan in de spierafdeling. Het lijkt mij net de opslagruimte van het materiaal uit een hardcore pornofilm. Er hangen overal instructieplaatjes merk ik, maar toch….ik bedenk in een angstige flits dat dit wel eens de little death te veel voor mij zou kunnen zijn. Het zal weken duren voor ik alle standjes zal snappen en nog eens weken om aan een uitvoering toe te komen die verborgen camera toelaat. Toch ga ik naar huis met een goed gevoel. Ik heb gedurfd! Ik ben een fitnessruimte binnengewandeld en niemand is gillend naar de nooduitgang gerend. De rest van de dag maken mijn endorfines overuren. Ik heb dan ook geen scrupules als ik languit in de zetel Gent-Wevelgem bekijk met nog 140 km te gaan. De bijendans tussen Cancellara, Sagan, Vanmarcke en Kutznetsov overstijgt de dagelijkse portie soap, fictieve en de mijne. Als Peter Sagan even later wint, besef ik dat mijn gekozen weg, weliswaar vol koppige ontkenning en onbegrensd naïef geloof in eigen lichaam, de enige juiste is. Peters overwinnaarsinterview barst van een ongecompliceerde vanzelfsprekendheid. Het was de hele dag “volle gas” en er was een sterke wind licht hij toe. Ondertussen steekt hij achteloos een haarstreng vast en wrikt hij het micro-oortje los. Ik streel teder mijn glanzende fitnessclublidkaart.

Anne-Marie De Clercq

18 2

Objet trouvé

“Ja, het gaat goed, zo nu en dan zit het tegen, dan is het verderop verschrikkelijk onvriendelijk, dat hoort erbij. Door de zachte winter zijn er massa's muizen. Zij hebben het overleefd. Over van alles dat is gepoot zijn doeken gespannen tegen de zwarte kraaien en de eksters, die verzinnelijken het oerbeginsel van de yin-yang en het geluk tegenover het ongeluk, de kraaien dus. Maar die muizen, die kropen gewoon onder het doek door en vraten de boel kaal. Dat schoot niet op. Er wordt sinds een paar jaar ook geteeld in de kassen op water waar van alles aan toegevoegd is, maar dan heb je nooit het complete plaatje, het echte, dat van de natuur en de kouwe grond. We vangen hier ook mensen op die iets vervelends hebben meegemaakt of niet in orde zijn door een ongeluk, vanwege een vechtpartij of het verlies van een zwaar bruin vest. Maar het moet wel in balans zijn, dat weer wel. In de lente kan het hekwerk geïnterviewd worden over wat het er van denkt, van dit decor, de herderstasjes en het karpatenklokje. Ja, ergens moet het ophouden, toch...”

PP de Noorderman

0 0

Het bezoek (voor Dorinne) - Het boodschappenlijstje (voor Anna)

Het bezoek Hij had enkel een krant meegenomen. Aan een geschenk had hij te laat gedacht. Een voorverpakte tuil bloemen uit de winkel van het ziekenhuis zou die nalatigheid alleen maar uitvergroten, dacht hij. Ze had hem aan de telefoon uitdrukkelijk gezegd niets mee te brengen. Ze bedoelde chocolade. De dokter had haar op een streng dieet gezet. Hij zag haar voor het eerst in zijn leven in een nachtkleed. Ze droeg geen make-up. De verpleging had haar haren losjes gekamd. Het besje in het bed strookte niet met het beeld dat hij van haar in zijn herinnering bewaarde. Hij had het nochtans ingrijpend bijgesteld na de telefoons die ze vóór zijn bezoek hadden gevoerd. De eerste dagen na haar opname begreep hij amper wat ze zei. Tijdens hun eerste gesprek kreeg ze enkel het woord ziekenhuis redelijk verstaanbaar over haar lippen. Via 1207 kwam hij na drie keer doorschakelen op een afdeling intensieve zorgen terecht. De verpleegster vroeg tot twee keer toe wie hij was. Ten slotte zei ze: ‘Ik schrijf in het dossier dat u een zoon bent.’ Hij protesteerde niet. Ze glimlachte toen hij de kamer binnenkwam. Haar ogen blonken nog. Dat stelde hem enigszins gerust. Haar stem, eerst nog zwak, won aan kracht naarmate het gesprek vorderde. Haar lichaam daarentegen zakte steeds dieper weg in het kussen en de matras. ‘Soms kijk ik tv,’ zei ze. Aan de muur tegenover het bed hing een flatscreen. Het toestel was hem tot dan toe niet opgevallen, maar vanaf dat moment betrapte hij zichzelf erop dat hij af en toe naar het scherm keek, zelfs al was het zwart. Het weerspiegelde de ziekenhuiskamer. ‘Ik heb iets voor je meegenomen,’ zei hij, ‘om te lezen.’ Hij wilde haar de krant geven, maar haar handen lagen onder het laken. Op haar nachtkastje stonden een fles water en twee glazen. ‘Leg ik het hier?’ vroeg hij. Hij wees naar de tafel bij het raam. Dat vond ze prima. ‘Al lees ik niet veel,’ voegde ze daaraan toe. Op de vensterbank stond een vaas met margrieten. De verpakking van cellofaan zat nog rond de bloemen. De stelen werden door een blauw elastiekje bij elkaar gehouden. Ik had bloemen moeten meebrengen, dacht hij. Hij was daags voordien nog in de stad geweest. Op zijn route hadden wel drie bloemisten gelegen. Zijn blik viel opnieuw op het televisietoestel, daarna op de krant. Waar kwam toch die impuls vandaan om een zieke bloemen te geven, vroeg hij zich af. Probeerde het bezoek daarmee de inwisselbare kamers enig karakter te geven? Of ging het om het achterlaten van een bewijs van bezoek? Chocolade wordt opgegeten en een krant weggegooid, maar een plant houdt het meestal vol tot aan het einde van een verblijf. Hij herinnerde zich een verhaal over een ziekenhuis dat een verbod op bloemen invoerde. Het had iets met bacteriën te maken. Ze vermenigvuldigden zich razendsnel in het water. In een ander ziekenhuis zette het personeel ’s avonds alle bloemen op de gang. Hij stelde zich de nacht voor die zwart voor de ramen hing en de helverlichte gang gevuld met enkel bloemen, verdieping na verdieping na verdieping. Hij wist niet meer waar hij die verhalen had gehoord of gelezen. Hij was vrij zeker dat hij zelf nooit in zulke ziekenhuizen had rondgelopen. Misschien waren het wel verdichtingen van de stortvloed aan nutteloze nieuwsberichten die hij dagelijks met een vinger op zijn smartphone wegveegde. Hij beloofde haar binnenkort nog eens langs te komen. ‘In het ziekenhuis,’ zei hij ‘of thuis, tenzij je dat in het begin niet graag hebt?’ Ze antwoordde dat ze altijd graag bezoek kreeg. De woorden kwamen, voor hem althans, onverwacht kribbig uit haar mond. ‘Zoveel heb ik niet te doen.’ Ze wees daarbij met haar hand in de richting van de televisie. Hij twijfelde eraan of ze zich erg bewust van die handeling was. De schaarse bewegingen die ze tijdens zijn bezoek had gemaakt, waren traag en ongecoördineerd geweest. Ze probeerde onder andere een droog vel van haar mond te krabben, maar haar vinger was op een neusvleugel geland. Ze had enkele keren geveegd alsof dat altijd al de bedoeling was geweest. Het scheen hem toe dat het oorspronkelijke voornemen haar ondertussen zelf was ontgaan. Hij gaf haar een zoen op haar wang en zei: ‘En je weet het.’ ‘Als er iets is, mag ik je bellen,’ maakte ze de zin voor hem af. Het boodschappenlijstje Dan valt zijn oog op het laatste, nog niet doorgestreepte woord op het lijstje: broekjes. Broekjes? Is zijn moeder vergeten dat hij geen kind meer is of heeft ze zich vergist en bedoelt ze … brokjes? Voor zover hij weet, heeft ze geen beest in huis gehaald. Hij vraagt een winkelbediende om hulp. Bang een mal figuur te slaan, wijst hij het meisje het woord op het lijstje aan. ‘We hebben mini, medium en maxi,’ zegt ze. Ze laat hem achter bij het rek met incontinentiemateriaal. Dus daarom heeft mijn moeder dit lijstje vóór ik vertrok niet hardop voorgelezen, denkt hij. Die gewoonte had ze aangenomen toen hij ooit eens – hij moet toen een jaar of zestien zijn geweest – een groene in plaats van een witte selder had gekocht. Elke week zag het lijstje er ongeveer hetzelfde uit. Ze gaf hem dan ook elke keer ongeveer dezelfde toelichting. Na twee à drie producten kreeg hij zin zichzelf op te knopen en dan kwamen er nog een stuk of twintig. Die fameuze selder had overigens wel bij het bordje met daarop het woord witte gelegen, maar dat had ze niet willen geloven. Uit pure colère kieperde hij die verrekte groente in de vuilnisbak en sloeg de deur van de keuken achter zich dicht. Toen zijn woede enigszins was gezakt, ging hij terug naar binnen. Zijn moeder zat op een kruk aan de tafel. Ze had de selder uit de vuilnisbak gevist en wiegde hem als een kind in haar armen.

Ward Mertens

0 0

Schrijfopdrachten Els en Sharmila

Ik ben een goochelaar Ik jongleer met ritmes en maten Ik springt van trom naar trom Roffel razendsnel Sla beslist op ieder vel Uit iedere cimbaal Tover ik een klankenschaal Traag of snel, zacht of fel Ik ben een goochelaar En vergis je niet Ik heb nog vele truken klaar (Opdracht Els) ‘Twee meeuwen zitten op de horizon te wachten.’ Stilte. ‘Het is toch zo. Zoals ze daar zitten.’ Niets. ‘Oké, ze zitten niet echt op de horizon, maar zo lijkt het toch.’ Weer niets. ‘Ik weet ook wel dat ze eigenlijk gewoon op die strandpaal zitten.’ ‘Het was maar een manier van zeggen.’ ‘Het klonk mooi. Vond ik toch.’ ‘Ga je daar nu niets op zeggen?’ ‘Ach, laat ook maar.’ ‘Stomme beesten, stomme strandpaal’ ‘Ben je nu nog altijd kwaad?’ ‘Is dat het?’ (Opdracht Sharmila)

Anke Senden

0 0

sneuvelvers Katty Wtterwulghe

Katty Wtterwulghe versie 1 30 maart 2016 Sneuvelvers hoop doet leven het spoelt aan gezandstraalde lijven geveterd in gouden nepvesten het wacht gesorteerd volgens lengte op een bekisting die past het verdwijnt uit het zicht van de lens die ruimte en tijd overbrugt leven doet hopen dat bloemen weer bloeien en schepen nooit vergaan.

Katty Wtterwulghe

2 0

Schrijfopdracht Sigrid & Nathalie

Ochtend op het eiland Hij zit al een hele tijd stil op het terras van het huis langs de zee en geniet van de ochtend op het terras van het huis langs de zee. De kleuren in de lucht veranderden van donkerpaars over lila naar oranje tot er plots een zonnestraal als een pijl over de zee schiet. Hij geniet van de zon die uit de zee komt en haar eerste warme stralen over het water gooit. Ze trekt lange schaduwen achter de cypressen. Hij geniet van de geur van de ochtenddauw. Het zal niet lang duren vooraleer de eerste warmte de ochtenddauw in het gras en de bomen zal verdampen. Blootvoets loopt hij de keuken in en voelt de koele stenen vloer onder zijn voeten. De ochtendkrant viel zonet door de brievenbus. Hij neemt een kop koffie en nestelt zich met de krant op het terras. Tegen de tijd dat hij de krant gelezen heeft, staat de zak met verse broodjes aan de voordeur. De geur die opstijgt uit de zak versterkt zijn appetijt, het water loopt hem in de mond. Hij maakt een kan verse koffie, perst een viertal sinaasappelen en kookt enkele eitjes, want zo dadelijk zal zijn huisgenoot wakker worden en kunnen ze samen ontbijten. Terwijl hij de broodjes in de mand schikt, komt zij met een slaapkop het terras op. Zij rekt zich uit en knuffelt hem. “Eitjes, vers brood en fijn gezelschap”, zucht zij, “meer heeft een mens niet nodig.” Samen dekken ze de tafel en genieten van een ontbijt in de ochtendzon. De dag ligt voor hen open, een zee van tijd strekt zich uit. Wordt het een luie dag met een boek aan het strand of zullen ze iets ondernemen? “Heb je plannen vandaag?” “Niet echt…” Agnes Mus

agnes

0 0

Staatsveiligheid voor Hilde & Momentopnamen Molenbeek voor Lode

Staatsveiligheid Koning Albert II-laan 6 1000 Brussel De heer Gert Verhulst Halfstraat 80 2627 Schelle 23 maart 2016 Uw verdoken oproepen tot jihad Beste heer Verhulst Lang dachten wij dat u zich slechts bezighield met onschuldig vertier. Zelfs links-georiënteerde naïevelingen menen dat u verdraagzaamheid, mededogen, diversiteit bijna, predikt voor hen die te immatuur zijn om werkelijk te zien waar in ons land de klepel hangt. Uw boodschap zat goed verborgen, tot wij doorhadden wat u vraagt van Afrika tot in Amerika en zelfs van in de Himalaya tot in de woestijn. U schroomt dus zelfs niet de Hindoes, die niets méér van hun leven verwachten dat niet herboren te worden als schildpaddendrol, mee te sleuren in uw snode, haast boosaardige plan. Wij hopen dat u in naam van onze beschaafde, westerse, christelijke God nalaat nog langer onze kinderen aan te sporen tot deelname aan een strijd die niet de hunne mag zijn. Wil u de goedheid hebben om niet langer in de nacht aangeslopen te komen en zelfs boudweg de bom de allerliefste te noemen. Dat laatste, heer Verhulst, was een brug zo ver dat u haast zelf in Afrika zat. Wat wij ten stelligste afraden mits de vereiste vaccinaties. Natuurlijk begrijpen wij dat u uw inkomsten ergens vandaan moet halen. Om die reden contacteerden wij uw Iraakse tegenpool, die om begrijpelijke reden geen hond als huisdier heeft maar wel een uiterst charmante, minzame ezel. Uw collega zal uw teksten in het Arabisch laten zingen, zodat zij de correcte doelgroep bereiken. Auteursrechten en wat dies meer zij, ontvangt u uiteraard gewoon verder. Als u de goedertierenheid aan de dag wil leggen om deze inkomsten correct aan te geven, zodat ons land de gepaste belastinggelden kan innen, volstaat die medewerking van uwentwege om niet meer verder bevraagd te worden. Wij menen dat de drie deernen ook liederen zonder islamitiserende boodschappen ten beste kunnen brengen. Een fijnbesnaarde mare over ons blanke land, een ode aan ons onbesproken Beierse koningshuis,… Wij danken u alleszins voor uw medewerking en wensen u en uw hond nog een mooie loopbaan. Met vriendelijke groet De Staatsveiligheid Mijn voorwerpen: wasspelden, een pot deeg en een glas trappist. Alle drie verschillende schakeringen bruin. Momentopnamen Molenbeek Het terras Mijn wasspelden marcheren over het terras. In rechte rijen gedisciplineerd gehoorzaam helemaal zoals ik het wil. De tegels duwen mijn knieschijven naar mijn schouders. Bobonne hangt haar was op. Met de helft van de wasspelden. De waslijn houdt de muren bij elkaar. En de was omhoog. De keuken Mijn benen wiebelen. Mijn voeten kletsen tegen de keukenkast. Niemand kletst tegen mijn hoofd omdat mijn benen wiebelen. Ik klets tegen mijn bobonne. Eén oog op haar. Eén oog op de pot deeg. De wafels op het metalen rooster klauteren naar het plafond. Als ze halfweg zijn, mag ik de pot uitlikken. Te weinig om nog een wafel van te bakken. Eigenlijk genoeg om nog twee wafels van te bakken. Dat weet ik. Dat weet zij. De vensterbank Mijn bobonne wiebelt. Op de vensterbank. Drie hoog in Molenbeek. Roeten kosjen. Mijn wiebelende bobonne balanceert drie hoog in Molenbeek op een vensterbank die te smal is voor mijn smalle wiebelende bobonne. Ik gedisciplineerd gehoorzaam helemaal zoals mijn bobonne het niet wil naast het raam. Klaar om met één haal mijn smalle wiebelende bobonne naar binnen te trekken wanneer zij richting afgrond davert. De zetel Mijn bobonne wiebelt. Haar glas trappist wiebelt mee. Haar voeten wiebelen mee. Haar armen. Haar hoofd. Alles wiebelt in democratische consensus mee. Haar bovenlijf probeert mee te wiebelen. Vastgeklemd in kussens in de zetel. Haar trappist kletst over haar schoot. Spat in haar gezicht. Genoeg trappist gaat naar binnen om het gewiebel draaglijker te maken. Ik klets tegen mijn bobonne. Niemand kletst tegen mijn hoofd.

Ariane D'Hondt

0 0

De infiltrant

Ik ben niet bang. Nooit gedacht dat ik dat op een moment als dit nog helder in m’n hoofd zou kunnen prenten. Ik ben niet bang, hoewel ik meer reden heb om bang te zijn dan ooit tevoren. Terwijl mijn hoofd een zelden geziene, filosofische kant van zichzelf lijkt te hebben gevonden, duwt de zwaar behaarde vent me wat verder de container in. De geur van kleverig gedroogd fruit in combinatie met de muffe containerlucht doet m’n lege maag krimpen. Na 3 dagen lijk ik voedsel niet eens meer te missen. Een soort permanente waas van high, of hoe vasten je heel wat geld aan drugs zou kunnen besparen. De filosoof in mijn hoofd is vast een neveneffect van het acuut gebrek aan eten. Jammer, mijn vriendin had die diepzinnige ik vast interessanter gevonden de het kille lief dat ik de afgelopen maanden was geweest. Zonder veel finesse strompel ik voorover wanneer de man me met de achterkant van z’n geweer in de rug port. Hoe hard, koud en stoffig de containervloer ook mag zijn, liggen voelt als een wollige deken na een winterwandeling, dicht mijn hoofdfilosoof. Veel te gelukkig om me in deze allerminst aangename situatie te bevinden, nestel ik m’n hoofd op mijn samengevouwen handen en heel even waan ik me thuis. Thuis in ons Ikea-bed op een van onze doelloze zondagochtenden, die we vulden met croissants en seks. Amber toch, wat heb ik je aangedaan? Waarom was ik niet de man die ik eigenlijk voor je wilde zijn? Waarom moest net ik me aanbieden om deze zaak op te lossen, net nu we eindelijk weer samen gelukkig konden worden? “De aard van ’t beestje. Eens thrillseeker, altijd een thrillseeker”, had mijn moeder wel eens –trots op haar nieuwe, Engelse vocabulaire-verkondigd. Voor Amber was dit allesbehalve een troost geweest, meer een soort reden om me in al haar liefde nog meer te haten dan ze voordien al deed. God, wat zie ik haar graag. Drie dagen geleden zou ik me doodgeschaamd hebben voor de zielig onderdanige positie waarin ik me nu bevond- gelukzalig glimlachend, in foetushouding voor een gewapend strijder die me liefst zo snel mogelijk wilde afmaken. De trots is samen met mijn levenslust vertrokken. Doodgaan, hoe egoïstisch ik het van mezelf ook vind, is het mooiste wat me nu nog te wachten kan staan. De strijder roefelt wat in z’n achterzak en ik ben ervan overtuigd dat hij iets zal bovenhalen wat m’n dood alleen maar pijnlijker zal maken. Met verraad van Het Verbond, wordt bij die mannen niet gelachen. Even denk ik dat de vastenwaas me nu ook al hallucinaties bezorgt, als ik zie dat het voorwerp dat uit de zak van z’n lelijke groen-katoenen broek komt een eenvoudige iPhone is. Ik hoor mijn broer nog steeds monologen afsteken over de miserabele prijs-kwaliteitverhouding van die dingen en bedenk me dat geen broers zo verschillend konden zijn dan wij twee. Hij de econoom, ik de nuchtere infiltrant, de miseriezoeker die zo nu en dan al eens wat bendes wist op te rollen. Met zijn vette vingers, die typen op zo’n touchscreen er waarschijnlijk niet makkelijker op maken, vormt hij aarzelend het nummer dat op de achterkant van een rekeningetje gekrabbeld staat. Een rekeningetje van Mc Donalds, merk ik verdacht helder op. Niet dat ik iets anders van deze obese, woesteling verwacht had, maar het blijft me storen dat niemand zich ook maar iets van de nutritionele waarde van voeding lijkt aan te trekken. Mijn afgedwaalde gedachten landen prompt terug op de containerbodem wanneer de vent me zijn iPhone aanreikt. Ik verwachtte de Leider te horen, die me een laatst mogelijke keer zou inwrijven dat mijn missie naar de knoppen is. Hij zou dan beschrijven hoe ze mijn dood zouden filmen, op Youtube posten en iedereen er zo van overtuigd zou zijn dat met Het Verbond niet te sollen valt. De stem die uit de speaker van de smartphone komt, lijkt in geen jaren op de hese gekir van de Leider. Ze weten wat psychologische oorlogsvoering is, die gasten, want deze stem is inderdaad dé manier om mijn laatste levensminuten pijnlijker dan mogelijk te maken. Het is haar stem, haar zachte volle stem. Lager dan de meeste mannen gepast zouden vinden voor een vrouw, maar zo vertrouwd, zo zoet. Haar stem is gezwollen van woede. Zonder ook maar iets aan mij te vragen begint ze me uit te schelden. Dingen over foto’s van een brunette op stiletto’s, scheidingspapieren en teleurstelling. Zonder dat ik ook maar een woord kan uitbrengen- in de veronderstelling dat ik daar op dit moment toe in staat zou zijn- schreeuwt ze dat ze dat ze nooit van me had mogen houden en begint schortend naar adem te happen terwijl haar uithalen afvlakt naar vermoeidheid en verdriet. Ik hoor iets te zeggen, niet? De filosoof in m’n hoofd weet het even ook niet meer. Het enige wat ik weet is dat ik verdomme zo graag zou willen dat dit een film was en er me nu op miraculeuze wijze iemand de kracht gaf die dikke vent knock-out te slaan, te ontsnappen en terug te gaan. Terug naar Amber. Ik zou haar ten huwelijk vragen, er zouden een paar wilde jaren verstrijken en dan zouden we kinderen hebben en nog lang en gelukkig leven. Einde verhaal. Aftiteling en opgewekte muziek. Amber snikt nog steeds en tegen alle regels der mannelijkheid in merk ik dat machteloosheid ook tranen uit mijn ogen heeft weten te wringen. De mollige strijder lijkt het sentimenteel schouwspel niet langer te kunnen verwerken, rukt de iPhone uit m’n magere, beverige handen en duwt Amber met 1 welgemikte por op het scherm weg uit mijn leven. Mijn leven, waarvan over enkele luttele seconden niet veel meer dan wat herinneringen zullen overschieten. Met zijn hoofd al bij de Big Macs van straks maakt hij zijn pistool klaar om de routineklus af te handelen. Ik ben niet bang. De filosoof in mijn hoofd heeft het bij het rechte eind, ik bén niet bang. Ik ben klaar. Klaar om de zoveelste, gefaalde infiltrant te zijn. Ze zullen mijn naam na deze oorlog in een muur krassen en elk jaar zullen oude vrouwen wat bloemen bij de steen leggen. Iedereen zal ons prijzen voor onze moed en onze heldendaden. Ze moesten eens weten, hoe graag wij dappere helden op het einde net als iedereen ook gewoon naar de dood snakken. De dood, het einde van die tijdsverdoenerij hier op aarde. Tijdsverdoenerij die de één vult met hoofdbrekende economische theorieën over Apple, de ander met het idealistisch bestrijden van het kwaad. Keuzes, zijn het de ware schatten van het leven, denkt de filosoof nog in m’n hoofd. Een klik, een welgemikt schot. Zalige leegte die men de dood noemt.

Anne-Sophie

0 0

Mijn 7 jarige Baran

Mijn 7 jarige Baran, Ben je een Turk Ben je een Koerd Ben je een Armeniër Ben je een Belg ... Ben je een aleviet Ben je een soenniet Ben je een atheïst Ben je een christen ... Ben je een man Ben je een vrouw Ben je lesbisch Ben je een gay ... Wat speelt het nu van belang, wie je bent… Waarom bevragen we elkaar al eeuwen, jaren, dagen? Mijn zwartogige toekomst, Hoe kon de soldaat dat jou toch aandoen? Of is het, dat jullie, als kind, in het oosten te snel groeien? Zodat jullie, als kind, in het oosten snel zouden kunnen sterven... In een oorlog gaan er niet alleen mensen doodt, het mens-zijn gaat ook dood. Zwijgen is toch kant kiezen, onze plaats zal toch altijd de vredevole mensheid moeten zijn hé. Ah Baran, je was nog zo kinds ... Was je (vader)land zo bang van jou? Zijn wij als volwassenen zo erbarmelijk geworden? Hebben we geen medeleven meer met onze toekomst?... Oh Baran, wat me stoort is dat de wereldopinie je niet ziet... Zou dat zijn omdat je een deel bent van een onderdrukte volk?... Weet je Baran, dezer dagen verdrinken Syrische kinderen, in de zee. Omdat hun land door DAES geterroriseerd worden en omdat hun ouders zoals de jouwe een vredige toekomst willen en zoeken... Mijn vriend Baran, want huilen verdienen onze moeders zeker niet... Zoonlief Baran, laten we zeker de hoop niet verliezen, de mensheid zal zonder vergeefs halt roepen aan de vuile oorlogen... Zal de mensheid, jou fakkel, jou lust, jou drang, jou wil, jou heimwee naar de vrede kunnen realiseren? Weet je Baran, ik zou gezegd hebben ‘Leef en laat leven’ als je nog tussen ons zou geweest zijn. Maar ik zal verder aan jou leeftijdsgenoten toch willen zeggen, dat ze het mens lief zouden hebben…Je kan toch geen liefde zaaien in een tuin van haat? Baran, Hoeveel kinderen moeten we nu baren? Hoeveel jongens en hoeveel meisjes moeten het zijn? Hoeveel van de meisjes moet verkracht worden en daarna zwijgen? Hoeveel van onze jongens moeten nog sneuvelen, zodat de staat verder zou leven? We willen allemaal mensen helpen, zo is de mens. We willen leven met elkaars geluk, niet met elkaars ellende. We willen elkaar niet haten of verachten. In deze wereld is er ruimte voor iedereen en deze goede aarde is rijk genoeg om iedereen te voorzien. De manier van leven kan vrij zijn en mooi maar we zijn de weg kwijt. Hebzucht heeft onze zielen vergiftigd, heeft de wereld gebarricadeerd met haat en heeft ons gestort in ellende en geweld. Ah, hoe zou ik jou kunnen vergeten? Tot slot wil ik jou nog zeggen; "Leven als een boom, alleen en vrij en als een bos in broederschap, dit verlangen is het onze" Wat heeft Nazim Hikmet het toch mooi verwoord… Denk je dat we vanaf nu, samen kunnen zorgen voor broederschap onder de volkeren zonder rekening te houden met een verschillende oorsprong, een verschil in taal, geloof of enig ander onderscheid? Ik beloof je, voor mijn deel, ben toch begin van een miljoen, zal bijdragen tot gelijkheid, broederlijkheid en een waardige toekomst! Volwassenen zoals je ouders, die nog wat in hun geest humanitair denken en zijn, zullen jou en je lotgenoten ook niet vergeten... Mijn lievde voor de toekomst, vergeet zeker niet om met je lotgenoten te spelen in de hemel... Jou peter, Özgür Gümüs 30 augustus 2015 Ps: Baran is op 27 augustus 2015 tijdens het conflict tussen de ordediensten en pro-Koerdische jongeren in provintie SIRNAK (Zuidoost Turkije) onder een muur dat opgeblazen is geworden door de ordediensten omgekomen.

ozgur

0 0

MET DE KENNIS VAN NU

‘Nooit gezien,’ zegt ze. ‘Tadaaaaaa Tada! Tadaaaaaa Tada!’ Ze kijkt me een beetje meewarig aan. Misschien had ik het iets minder enthousiast moeten zingen, maar zo begint de tune van Derrick nou eenmaal: hard en snerpend, om daarna over te gaan in een licht melancholisch getingel. ‘Van Les Humphries, die muziek dan.’ ‘Zegt me niks.’ ‘Ik keek er als kind naar, maar eigenlijk was die serie helemaal niet geschikt voor kinderen. Veel te eng. O, ik weet zeker dat jij hem maar traag zult vinden. Weinig schieten, weinig actie, maar ik vond het behoorlijk eng. Zal ik eens iets bekennen … De eerste aflevering heeft jarenlang in mijn hoofd rondgespookt. Eigenlijk nog steeds. Ik was tien, misschien elf, toen ik hem zag. Waldweg, heette hij. Dat wist ik eerlijk gezegd niet meer, maar via internet … In die aflevering komt een meisje van zeventien, achttien, ‘s avonds laat aan op een klein stationnetje. Ze is zonder toestemming van haar internaat naar München geweest, om kleren te kopen en naar de bioscoop te gaan. De achterband van haar fiets staat plat. Ze gaat lopen en neemt de kortste route, door een donker bos. Daar komt ze haar leraar tegen. Hij begeleidt haar, want ze is bang: een jaar eerder werd hier een meisje van het internaat dood gevonden. Ermordet. Ze bereiken het huis waar de leraar samen met zijn bejaarde moeder woont, en hij biedt het meisje iets te drinken aan. Ze voelt daar niets voor, maar de man drijft zijn zin door. In zijn kamer doet hij de deur op slot en zet hij de muziek heel hard. Daarna wurgt hij haar.’ Ik zwijg even, maar ze kijkt onbewogen terug. ‘Wolfgang Kieling, zo heet de acteur. Ook dat heb ik opgezocht. Een griezelige kop. Steeds als ik hem in een andere film zag acteren, moest ik denken aan Waldweg. De wurgscène werd later ingekort. Te expliciet. Ze bleven het gezicht van dat arme meisje maar filmen, met op de achtergrond die lugubere kop van haar leraar. Vreselijk. Maar het ergst van alles vond ik het gebonk op de deur, door die bejaarde moeder. Als kind heeft me dat het meest van alles aangegrepen: dat die moeder niet in staat was om dat meisje te redden, dat ze haar zoon niet kon tegenhouden. Rudolf, mach auf! schreeuwde ze. Bitte, mach die Tür auf! Maar haar geschreeuw werd overstemd door die keiharde muziek.’ ‘Ja, dat is best heftig,’ geeft ze eindelijk toe. Ik glimlach opgelucht. ‘Er zijn nog 280 afleveringen gemaakt, maar Waldweg was echt de engste. Helaas worden ze niet meer uitgezonden.’ ‘Waarom niet?’ ‘In het vroege voorjaar van 2013 bleek dat hoofdrolspeler Horst Tappert ook een rol had gespeeld bij de Waffen-SS,’ zeg ik op cynische toon, maar er verschijnt slechts een frons in haar voorhoofd. ‘Division Totenkopf,’ probeer ik nog. ‘Nee.’ Ze schudt beslist haar hoofd. ‘Heb ik ook nooit gezien.’

Grand Foulard

0 0

Schrijfopdracht

Haar kamer (opdracht Ward) De Amerikaanse vlag houdt nauwelijks het licht en de hitte buiten. Een hoekvormige lichtbundel valt net op de papieren, een rommelhoop op haar bed. Ze liet haar notities over geschiedenis slingeren, op het eerste zicht valt er geen orde in te krijgen. De Franse revolutie is verward geraakt met de veroveringen van de Habsburgers. Op de grond naast haar bed liggen afbeeldingen van Hunebedden en de eerste aardappelen, proppen papier zijn bovendien net naast de prullenmand geland. Haar handschrift is nauwelijks nog leesbaar, het zonlicht verbleekt met al haar macht, zet in op vergetelheid. Op de schuine wand boven haar bed staan slogans en mantra’s, ze dragen dezelfde teneur: ‘You only live once’ en ‘Just gonna let go’. Het parket tegenover de schuine muur draagt geduldig halflege blikjes cola, een flesje blauw water, twee kurken prikborden. Op het ene prikbord hangt nog niets. Een bataljon flesjes en make up spullen verspreidt een mengelmoes aan geuren, na al die tijd is er nog een zweem van bergamot, citroen, een vleug patchoeli. Ergens middenin staat een handspiegel met vergrootglas, haar vingerafdrukken zitten op de staander. Ik sluit mijn ogen, probeer haar te vangen zonder iets aan te roeren. Waar mijn geheugen mij in de steek laat, vullen haar spullen de gaten. Zij zal hier nooit meer binnenstappen, mijn meisje, mijn eerstgeborene. Ze is drie jaar geleden weggemaaid door een dronken chauffeur. Ik slik en slik, mijn tranen komen niet. Anna Beschadigde objecten (Dorinne) Baldadig trap ik het colablikje weg, het voetpad af. Het is nog ochtend, ik ben de enige voetganger, en ik hoor het blikje stuiteren en tot stilstand komen. Het klinkt hol. Met een wijde boog komt het op de straatstenen, meteen voel ik me licht schuldig. Wat als er een onschuldige fietser tegenaan rijdt? Nee, een fietser zal het wel opmerken, zelfs een onschuldige. Een autoband kan meer schade veroorzaken, het colablikje kan een gevaarlijk projectiel worden als het weggeslingerd wordt door een auto of een vrachtwagen. Misschien schampt het een oude dame die op weg is naar de markt of een heer die zijn vrouw wil bezoeken in het ziekenhuis. Ik zie hem voor me, een boeketje in de hand, misschien een zak met vers gestreken slaapkleedjes en ondergoed. Ik raap het gedeukte colablikje op en bestudeer de zwarte brandmerken. Iemand probeerde zijn frustratie te bekoelen met een sigaret of een aansteker. Littekens die ik niet ongedaan kan maken. Ik kijk besluiteloos om me heen. Nergens een vuilbak in de buurt. Neem ik het blik mee om thuis in de PMD zak te stoppen? Ben ik zo voorbeeldig? Ja, vandaag wel. Omwille van de littekens, zelfs colablikjes hebben hun trots. Anna

Anna

0 0

'Stout' Katty Wtterwulghe

Katty Wtterwulghe versie 1 30 maart 2016 Herinnering bij foto: opdracht Kathleen voor Katty Stout Het was mijn eerste misdaad, en ik vond het verschrikkelijk spannend. Het was al avond, maar nog licht, het zomeruur stond aan, en ik ging naar de muziekschool zoals elke donderdag. Maar deze keer had ik mezelf iets voorgenomen. Ik ging grenzen verleggen, vooral mijn eigen grenzen. Want ooit zou ik toch eens iets stouts moeten gedaan hebben in mijn leven. Op mijn weg naar de muziekschool passeerde ik een kleine kruidenierswinkel. Ik moest de straat voor oversteken om dichtbij de fruitbakken te kunnen lopen: de bakken waar de appels, de druiven en de pruimen lagen te lonken: eet mij, eet mij. Honger had ik niet want de aardappelstoemp was nog niet helemaal gezakt, maar goesting had ik des te meer. Goesting om te stelen, die blauwe pruim, de dikste. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn handen waren klam van het zweet. Ik keek naar binnen of madam van de winkel in de buurt was en of meneer de schappen aan het vullen was misschien. Ik zag niemand, niet binnen en niet buiten. Ik griste de pruim van het stapeltje en stopte hem vliegensvlug in mijn jaszak. Ik stapte stevig door en keek niet meer om. Ik zweette om zoveel moed en durf en ik was blij dat mijn neus niet groeide toen mijn moeder ’s avonds na de muziekles vroeg of alles goed verlopen was, en of er niks gebeurd was onderweg. Ik was stout geweest, heel stout, maar dat heeft zij nooit geweten! Of de pruim smaakte , weet ik niet meer.

Katty Wtterwulghe

0 0

Het sprookje Europa

Het sprookje Europa. Er was eens een meisje dat Sneeuwwitje heette en die samen met een aantal dwergen in een klein houten huisje in het bos leefde. Sneeuwwitje en de dwergen hadden elk hun eigen slaapkamertje en deelden een keukentje en een tuintje. Helaas waren ze niet erg gelukkig. Ze konden het nooit eens worden over de huishoudelijke karweitjes en kibbelden voortdurend. Vooral Sneeuwwitje en de Kaasdwerg konden elkaar niet uitstaan en moesten wel eens uit elkaar gehaald worden. Op een dag besloot Sneeuwwitje dat ze recht had op een grotere slaapkamer. Ze overtuigde enkele dwergen om hun slaapkamer-muurtjes uit te breken. Sneeuwwitje zou dan met hen een groot bed delen. De andere dwergen waren niet overtuigd. Ze waren bang dat Sneeuwwitje al gauw zou klagen over de kousjes en onderbroekjes die de dwergen vaak lieten rond slingeren en dat ze de dwergen uit het grote bed zou gooien. Toen haar argumenten niet werkten, begon Sneeuwwitje zomaar alle slaapkamer-muurtjes uit te slaan. Het kwam tot een waar gevecht tussen Sneeuwwitje en de dwergen. De dwergen uit de omliggende huisjes konden het gevecht horen en schoten te hulp. Uiteindelijk werd Superman er zelfs bij gehaald. Toen de dwergen en Superman er eindelijk in geslaagd waren om Sneeuwwitje vast te binden op een stoel, spelden ze haar streng de les over hoe het er vanaf nu zou aan toe gaan in hun huishouden en gaven haar nog snel een paar stompen uit frustratie vooraleer ze haar weer loslieten. Een poosje leefden ze zonder ruzie samen in hun gehavende huisje. De dwergen gedroegen zich als de moedige overwinnaars en richtten zich op het schoonmaken van hun slaapkamertjes die er door het gevecht verwaarloosd bij lagen. Sneeuwwitje daarentegen voelde zich gekrenkt en begon zich al snel weer te roeren. Ze begon haar slaapkamer grondig op te knappen. Alles wat ze niet meer wou, gooide ze op een hoopje en verbrandde ze. De dwergen waren bang: maakte ze opnieuw plannen om haar slaapkamer uit te breiden? Ze vroegen het haar, maar Sneeuwwitje was de lieflijkheid zelve en stelde de dwergen gerust. Bovendien mocht Sneeuwwitje in haar slaapkamer nu eenmaal doen wat ze wilde, dat waren de huisregels. Dus lieten de dwergen haar met rust. Niet lang daarna begon ze weer met een aantal dwergen het bed te delen en gaf ze ook hun slaapkamers een grondige beurt. Pas toen ze aan de slaapkamertjes wou beginnen van de dwergen die niet met haar het bed deelden, schoten de dwergen in actie en probeerden ze haar weer vast te binden. Het gevecht dat volgde was vreselijk! Naburige dwergen, maar ook andere magische boswezens van overal in het bos moesten de dwergen te hulp schieten. En zelfs Superman kwam weer aangevlogen vanuit de andere kant van het bos. Toen het gevecht eindelijk voorbij was, keken Sneeuwwitje en de dwergen naar de schade die het gevecht had aangericht. Hun hele huis en grote delen van het bos waren vernietigd. Ze keken naar elkaar en zeiden: “Dat nooit meer!” en met de hulp van Superman stelden Sneeuwwitje en de dwergen samen nieuwe huisregels op die ze allemaal zouden respecteren. Ze zouden zelfs hun slaapkamers gelijkaardig inrichten. Opnieuw met de hulp van Superman, begonnen Sneeuwwitje en de dwergen, van nature houthakkers, een klein handeltje in luciferdoosjes. Dat zou hen een gemeenschappelijk doel geven en hen het goud bezorgen om een nieuw huisje te bouwen. Zo geschiedde het! Hun luciferdoosjes verkochten als zoete broodjes en brachten overal in het bos licht in de duisternis. Met het goud dat ze zo vergaarden, bouwden ze een groot mooi huis uit baksteen, met een moderne keuken en een grote tuin. Voor elk van de bewoners was er een mooie, grote, gelijkaardige slaapkamer. Sneeuwwitje en de dwergen waren erg gelukkig in hun mooie nieuwe huis. Al snel kwamen de naburige dwergen vragen of ze bij hen mochten intrekken. Sneeuwwitje en de dwergen hadden zo’n mooi huis en hun luciferdoosjes-handel draaide zo goed. Ze waren maar al te blij om hun vrienden in huis te nemen. Ze bouwden een extra vleugel aan het huis met grote gelijkaardige slaapkamers en legden de nieuwe bewoners uit dat ze zich strikt aan de huisregels moesten houden. Ze besloten ook om een ringmuur rond hun prachtige huis te bouwen. Hun huis had stilaan iets weg van een kasteel en een ringmuur leek een gepaste uitbreiding. Bovendien hadden ze ondertussen al heel veel luciferdoosjes verkocht en hoewel die lucifers voor veel licht en warmte hadden gezorgd, leidden ze ook wel eens tot bosbrandjes. Dan stuurden Sneeuwwitje en de dwergen weliswaar altijd een paar emmertjes water naar het getroffen gebied, maar de ringmuur zou ervoor zorgen dat hun eigen huis en handeltje beschermd was tegen bosbrandjes die te dicht in de buurt kwamen. Er kwamen ook steeds vaker dwergen van verderop in het bos aankloppen. Sneeuwwitje en de dwergen begonnen zich af te vragen hoeveel dwergen ze nog konden huisvesten zonder hun huishouding te verstoren? Hoeveel extra vleugels konden ze nog bouwen aan hun kasteel? Samen besloten ze dat ze alleen nog de dwergen met een grote pot goud en gelijkaardige kleertjes in huis zouden opnemen. Ook andere magische bosbewoners kwamen langs. Magische wezens in allerlei gedaanten op de vlucht voor de hongerige boze wolf of een bosbrandje smeekten de bewoners om het kasteel binnen te mogen. Ze zouden in de tuin slapen of in de kelders, als ze maar binnen de veilige ringmuur mochten. Soms lieten Sneeuwwitje en de dwergen een aantal wezens binnen, op voorwaarde dat ze het kasteel netjes zouden houden en helpen met poetsen. Meestal stuurden Sneeuwwitje en de dwergen de magische wezens weer weg met een goudmuntje en een luciferdoosje of met een paar emmertjes water. Op een dag kwam Roodkapje in paniek aankloppen. Roodkapje was een geboren verkoopster en schuimde met haar mandje het hele bos af op zoek naar kopers voor wat er op dat moment in haar mandje zat. Hierdoor was ze ook wel een beetje de heraut van dienst, altijd op de hoogte van de sappigste roddels, de recente bosbrandjes of de schuilplekken van de hongerige boze wolf. Roodkapje en Superman waren samen bij Grootmoeder op bezoek gegaan om haar een luciferdoosje te verkopen. Superman wou het oude vrouwtje de nieuwe gewoonten van het bos bij brengen, maar toen hij een lucifer aanstak, sloeg Grootmoeder in paniek en gooide ze Roodkapje en Superman de deur uit. In het tumult liet Superman de brandende lucifer echter vallen. Terwijl hij ervan door vloog, zag Roodkapje hoe Grootmoeder en het huis vuur vatte. Ze ging ervan uit dat de lucifermakers haar konden helpen het vuur te blussen. Sneeuwwitje en de dwergen keken Roodkapje meewarig aan. Hadden zij of Superman dan nooit de waarschuwingen op de luciferdoosjes gelezen? Hadden ze niet gelezen dat lucifers niet zomaar voor iedereen weggelegd waren, dat sommige bosbewoners, zeker Grootmoeders, niet met lucifers en vuur om konden? Met hun diepste spijtbetuigingen en twee emmertjes water stuurden Sneeuwwitje en de dwergen Roodkapje wandelen. Maar weldra kwamen andere wezens aankloppen: de elven. Grootmoeder was al brandend naar buiten gerend en had het bos rondom in lichterlaaie gezet. De elven, die in dat deel van het bos woonden, konden nergens nog heen. Sneeuwwitje keek de dwergen smekend aan en zette de poort open voor de bange elven, maar de dwergen mopperden. Ze hielden er niet van om hun slaapkamers te moeten delen met die ongewenste gasten in vreemde plunjes. Sommige dwergen barricadeerden zelfs hun deuren om hun kamers niet te moeten delen. Sneeuwwitje en de dwergen begonnen weer te kibbelen en al gauw ging de poort weer dicht. De bosbrand werd steeds erger en er kwamen steeds meer bange en uitgeputte elven bij het kasteel aan, op de vlucht voor het alverterende vuur en de hongerige boze wolf die zijn kans schoon zag op een makkelijke hap. Hun wanhopige kreten waren te horen tot diep in het kasteel: “Waarom helpen jullie ons niet? Waarom laten jullie ons niet binnen? Jullie brachten ons het vuur, maar helpen ons niet om het vuur te blussen! Laat ons dan tenminste binnen! Wat is er toch mis met jullie, nare dwergen?!” En sommige dwergen schreeuwden terug: “Jullie zijn elven! Jullie kunnen niet samenleven met dwergen! Jullie zullen onze huisregels niet begrijpen en onze vrede verstoren!” En andere dwergen riepen: “Jullie zijn met veel te veel! Jullie zullen al onze voorraden leegmaken, ons handeltje uitmelken en zo ons kasteel ten gronde richten!” Ondertussen verzuurde de sfeer in het kasteel. Sneeuwwitje en de dwergen bleven maar kibbelen en ruzie maken. Ze dreigden elkaar zelfs af: sommige dwergen moesten maar weer eens verhuizen! De wanhoop nabij vroegen ze om hulp aan hun buren, de drie Biggetjes. Die woonden in een groot huis wat verderop. In ruil voor een paar potten goud beloofden de drie biggetjes aan Sneeuwwitje en de dwergen om zoveel mogelijk elven op te vangen. De drie Biggetjes waren altijd al snelle bouwers geweest en konden makkelijk hun huis wat groter maken. Alleen de fundamenten van hun huis waren namelijk van beton, de muren van het huis waren van hout en het dak van stro. Daar zouden de elven dan kunnen wonen tot de bosbrand voorbij was. Sneeuwwitje en de dwergen haalden opgelucht adem nu ze eindelijk een oplossing hadden gevonden voor de elven en trokken zich stilletjes terug in hun eigen slaapkamers, biddend tot Grimm voor een spoedig einde van de bosbrand. Naar buiten gaan was beangstigend geworden. Het wanhopige geschreeuw van de elven hield nooit op en de hemel was overtrokken met dikke, zwarte rookwolken. Soms viel er zelfs as en brandend puin uit de hemel. Er waren ook al brandende toortsen over de ringmuur gegooid, waarschijnlijk door boze elven. Zowel Kaasdwerg als Chocoladedwerg waren zo gewond geraakt. Op die laffe daden hadden Sneeuwwitje en de dwergen geantwoord door op de ringmuur te gaan staan en een lucifer aan te steken. Die hadden ze laten branden tot ze hun eigen vingers verbrandden om zo aan alle boswezens duidelijk te maken: voor een paar brandwonden geven wij onze handel in luciferdoosjes nog niet op! Zo eindigt voorlopig het sprookje van Europa. Wat er verder nog komt, staat nog niet geschreven. Sneeuwwitje noch de dwergen lijken te twijfelen aan de brandveiligheid van het kasteel, maar hoe lang kunnen ze zo kibbelend blijven samen wonen? Of blijft iedereen vanaf nu in zijn eigen slaapkamer en komt het kasteel zo tot verval? Wat met de elven? Geen van de kasteelbewoners lijkt veel te geven om het lot van de elven. De dwergen laten de elven liever branden dan dat ze tumult in het kasteel veroorzaken en zelfs Sneeuwwitje houdt zich gedeisd voor de lieve vrede. Zal het huis van de drie biggetjes door de bosbrand gespaard blijven? Zal Superman de elven te hulp schieten en de brand blussen nadat hij eerder de brand veroorzaakte? En wat zal de Hulk doen? Zal de Hulk Superman helpen of wordt het weer een wedstrijdje spierballen rollen om daarna de verschroeide aarde in twee te delen? Kunnen Sneeuwwitje en de dwergen ooit allerlei magische wezens, ook elven, in hun kasteel verwelkomen zonder angst voor de lieve vrede en het behang? Of kunnen ze nooit nog hun kasteel verlaten en moeten ze hun ringmuur steeds weer verhogen uit angst voor brandende toortsen, gegooid door elven of andere magische wezens die verminkt zijn door de bosbranden? Zullen de elven Superman en de dwergen ooit kunnen vergeven? Alleen Grimm weet het.

Annelies Degryse

18 0

Ommekeer

Druppels stoorden mijn verwachting, wandelend in de middagzon. Ongelooflijk niet vermoedend, hoe regen helen kon.

Sara Jo

16 0

De rugzak

Een oud vrouwtje wandelt op het pad,haar rug diep gebogen onder de rugzak van een beproefd leven.Het krakende geluid van onze stappen doet haar halt houden,langzaam draait ze haar hoofd in onze richting.Haar vele rimpels lachen ons toe,we glimlachen gul terug.Even lijkt het of haar rugzak lichter wordt.

Sara Jo

0 0

De Witte Bruid

Ik geef een bloem aan wie mij ziet echt ziet naai mijn knopen extra goed vast geloof in liefde in een kast. Wie mij ziet krijgt een bloem ik verwelk met knopen in mijn haar ze sprak profetisch: ‘niet meer dan een jaar’ de knopen in mijn maag kreeg ik er gratis bij. Je kwam, je bleef, ik ook de onzekerheid in elke knoop in elke dag die verstreek ze zat in mij ik zei het toch: ‘ik zie je graag.’ Ik geef je nog elke dag een andere bloem wil half mijn leven overdoen zonder knopen tranen wanen verkeerd geloven. Ik wil half mijn leven overdoen met jou met mij ons ons ons wij wil half mijn leven overdoen waar was jij al die tijd?

Dingen Die Fijn Zijn

0 0

De kamer boven de Noordzee

30 Maart 2016 Dorinne Olaerts Opdracht 1 Schrijf een scene over kamer naar keuze (=kamer 2) De kamer boven de Noordzee. Een spot werpt parallelle lichtlijnen op dit podium. De geur van gefrituurde zalm, tonijn en heilbot verzamelt zich in de kamer. Het eeuwigdurende spektakel ontleed: Een accordeon speelt opnieuw Für Elise. Munten rammelen echter amper. Het luidkeelse gelach van terrasjes gangers verplaatst zich naar het midden van de scene. Het gezang van de wind en duiven glijdt langs de lijsten van het dakvenster. Een schooier dumpt onverstoorbaar een lege fles aan de kerk in een hoek van het plein. De klokken reageren verbolgen: BIM, BAM, BOM BIM, BAM, BOM BIM, BAM, BOM Dan...klopt plots iemand op de deur. Het wordt muisstil. Opdracht 1 Dorinne Olaerts Creatieve schrijfopdrachten van A-Z Het boodschappenlijstje Beyvoets liet Elise het boodschappenlijstje schrijven. Het door verveling overmande kind had hem verwachtingsvol aangekeken, haar hoofdje rustend op de handen. “Schrijf maar op wat je wilt eten”. “Fruit!” schreeuwde ze verzekerd terug. “En ook nog cocktailsaus voor bij de frieten “ En rozenthee, want die is er niet meer. Voor als je straks de krant leest.” De zomer duurt lang dacht Beyvoets. Lut en Mark hadden nog steeds geen teken van leven gegeven en Elise’s interesse in haar ouders leek met de dag af te nemen. Haar verveling daarentegen groeide dag na dag aan. Beyvoets begreep het niet. Sinds wanneer moeten kinderen zo geëntertaind worden? Dat was in zijn tijd toch niet zo. Hoe minder volwassenen zich lieten zien tijdens het spelen, hoe beter. Zo was Elise echter niet. Het kind dartelde al wekenlang rond Beyvoets. Ze vroeg om klusjes, opdrachten, karweitjes en vooraleer ze nog maar klaar was met het ene trok haar gezicht al samen: “wat doen we nu”? Tijdens het schrijven van het lijstje had Elise concentratievol haar tong tegen de linkerkant van haar mondhoek gedrukt. Ze had elke letter luidop voorgelezen en met haar ogen had ze aandachtig de gekrulde beweging gevolgd. Trots was ze dan ook toen ze een 10tal minuten later het lijstje overhandigde en zei “ ik haal mijn jas”. Beyvoets wilde haar gebaren dat vooral niet te doen en thuis te blijven om zich te amuseren, maar Elise verscheen reeds in haar okergele jas. Ze dook nog snel de waskamer in en toonde Beyvoets de twee gebruikte plastic Delhaize zakken. “ Die vergeet jij altijd en in de zee ligt al genoeg plastic” Beyvoets grinnikte: “ Wat zou ik toch maar zonder jou doen Elise”? “ Exact hetzelfde- maar dan zonder mij” antwoorde Elise. “Dat betwijfel ik,” glimlachte Beyvoets. Terwijl Elise de auto instapt, valt Beyvoets’ oog op de donkergrijze nissan die in de verte de Bosweidestraat inrijdt. Hij besluit de wagen nog even te negeren en vertrekt peinsend: “ Ze is nog even van mij”.

Saffraan

2 0

Ik ben dom.

Ik ben dom… Ik begrijp het meningsverschil niet, Voldoende om voor te moorden. Ik kan er niet bij, Leven zo weinig waard is, Om het te verkwanselen, Voor een ongeziene God. Ik ben te dom, Te geloven, De wereld zo goedgelovig is, Om te moorden voor een ideaal, Uitgesproken door één mens, Een groep, een leger, een Natie. Ik weiger te geloven, In een leven van geweld, Als ieder individu naar liefde snakt.

Fanny Vercammen

11 0

Schrijfsels

Tekst voor Lode: Bijna donker in het bos. We zitten met 25 meiden in de kring op een open plek in het gras. Overal kaarsjes om ons heen. Pater Bert zet zijn bruine koffer voor zich. Hij maakt er een altaartje van. Een kruisje, een doosje, een goudkleurige beker, dat staat erop. Meer niet. In zijn armen houdt hij zijn gitaar. Klaar om te zingen. Samen. Met elkaar. Hij zet ons liever in de natuur in plaats van in de kerk. Zodat we meer kunnen voelen. Ervaren wat we voor elkaar kunnen betekenen. En dat het leven meer is dan dure speelgoedcadeaus. Of een nieuwe auto waarmee je aan de buitenwereld kan tonen dat je daardoor ogenschijnlijk beter bent dan een ander. Dit is waar ik van houd: samen zijn en nadenken over wat er nog meer is. Luisteren naar geluiden die je anders nooit te horen krijgt. Een speciale stilte. Blaadjes. Eekhoorntjes die met ons meezingen. Ik ben Pater Bert hier heel dankbaar voor. Ook omdat hij zo veilig is. Hij ziet ons graag. Als opgroeiende mensen. Zonder enige bijbedoelingen. Gewoon omdat hij ons iets wil bijbrengen. Ik weet dat ik geen kerkganger zal worden. Of voor altijd in een soort van God kan geloven. Want zelfs al ben ik nog maar een kind, allang heb ik door dat het ook maar een manier is om mensen in één richting te doen kijken. Ik weet wel dat ik door dit mooie moment leer stilstaan bij wat er nog meer is in het leven en wat ons de kracht kan geven om door te zetten. En elke keer als ik in het bos zit of een gelig kaarsenvlammetje zie, dan denk ik hier aan. Tekst voor Ariane: De automatische deur glijdt open. De kleffe warmte in de winkel overvalt me. Het contrast kan niet groter zijn. Buiten twee graden onder nul en binnen lijkt het alsof ik een subtropisch zwembad binnenstap. Daardoor hangt er een muffe geur. Oude paddestoelen. Ik probeer me te focussen op wat ik kom doen. Ik zoek een kat. Een pluchen kat voor mijn lievelingsnichtje. Ze vertelde me dat ik ze in deze winkel kon vinden. Nog nooit ben ik op deze plek geweest en ik vraag me meteen af waarom niet. Overal waar ik kijk, zie ik interessante voorwerpen, die hun eigen verhalen met zich meedragen. Een oude koffer vol krassen trekt mijn aandacht. Ik veeg het stof eraf en probeer ze te openen. ‘Er hoort een sleutel bij’ hoor ik een zware stem zeggen. Een man, rond de vijftig, met stoppelbaard en een donkere bril reikt me een sleutel aan. Wat een grote handen heeft hij, merk ik op. Maar vlug richt ik me weer op de koffer. Mijn nieuwsgierigheid is nu nog groter. Algauw voel ik me wat teleurgesteld. De koffer is leeg. De man knort nog even iets onverstaanbaars en gaat daarna door met het sorteren van spullen. Ineens valt mijn oog op een barst aan de binnenkant van de koffer. Ik peuter het een beetje open en vind er een briefje in. Mijn hart gaat als een razende te keer. Waarom zit hier een briefje? En wie heeft het erin gestoken? Ik lees en plots besef ik dat wat ik nu lees wel eens voorgoed mijn leven zou kunnen veranderen.

Hilde Schuurmans

0 0