Lezen

Een gerucht

Loop ik onder jou door Te kijken Te dromen bevind ik mij Midden in een soort Van verhaal Ik wacht af   Wat duurt het   Ik wring de tijd Ik dwing mij Ik dring mij tussen de tijd door Ik wil alsmaar onder jou langs   Gedachten spelen parten   Wil jij mij bereiken?   Ik zit hier opgesloten In jouw glazen hoofd   Waarheen Waar gaat dit heen Een gaan en een komen Als ze telkens toch terugkomen Waar dan heen Naar nergens toch Nu nog maar hopen dat ik Dat Nog vinden kan   Ergens

Judka
0 0

Doen en zijn

Vandaag in de les heb ik ze in mijn schrift geschreven; Het werkwoord doen en het werkwoord zijn; Hiermee werd een synthese, een nieuw begin gegeven: Als een dokter doen, OK, maar een dokter zijn?   Dat is toch nog iets anders. Vijf jaar theorie En één jaar stage hebben we gefocust op actie Problemen vragen testen diagnose therapie Maar vergaten we daarmee niet de essentie?   Net als Maria toen zij alles deed in huis, van taarten bakken tot de vloer dweilen. Als 't kon, zou ze water veranderen in wijn.   Maar de man die sterven zou op het kruis Zei haar “je zus weet veel beter wat ik wil: Gewoon zitten en luisteren, er helemaal zijn.”

Dokter en Dichter
0 0

...

voor de liefde voor de reis voor de dagen voor de dag voor het slapen voor het zijn voor de droom voor het mogen      voor het zien, het lachen en het weten voor de kater na de dronk voor de buikpijn van de vlinders voor het lachen voor de grap voor de onzin van de zin voor die van mij voor mijn lief voor nu voor jou   een ode aan verliefden  

Judka
0 0

Exit

  Hier in een land Vol vreemde aarde En een vreemder volk Mijn adem ademt Is mijn hart mij vreemd geworden   Ik verlang  naar grond om op te aarden om op neer te dalen   het is een trouwe gedachte nooit je land te verlaten want dan raakt je hart verstrikt   mijn huis was waar mijn hart is   hoe kan ik daar nu uit vertrekken?   Ik ben mijzelf vreemd geworden Daar de werkelijkheid In de waarheid ligt

Judka
0 0

Onderwijl

Dan loopt ze binnen Onverwachts Een blik Ik Kijk Denk Ik heb Zonder het te weten Voetstappen gehoord Een beweging gedacht In het raam een silhouet   Gewacht   Het verlangen Is beter nu Ik je dichtbij mij weet  

Judka
0 0

nachtgedachten #1

  Mijn liefje slaapt (vertrokken naar elders)   het is rustig daar waar ze slaapt   ik hoor haar ademen in en uit   een zacht vertrouwen wacht   daar        waar                   zij is     hoe kan dat                 zo                 ik     hoor daar wel maar vind haar niet       het is blind deze nacht.

Judka
0 0

nummer 16

‘t Huis waar ik nooit naar binnen ben gegaan   waar ik tredes hoorde kraken wind door kieren  hoorde jagen waar gedane zaken weder keren daar waar ik niet op wil dagen   daar waar deuren in sloten vallen licht verdwijnt in donker zicht daar waar  muren de verhalen dragen ga ik weg waarheen zal niemand vragen   zonder geruis vertrek ik stil   Niemand heeft het toch gezien En niemand zal het weten Zo is het gegaan Ik was het allang vergeten.   ‘t  Huis waar ik niet was waar ik nooit naar binnen ging   Zo zal ik het niet meer noemen.        

Judka
0 0

ze herinnert

de wit geblazen weg het klemmen van haar handen om het frame als ze heelhuids onderaan de dijk belandt   het laat zich onthouden als ze schrijft

Nellie
0 1

Ik heb je lief

Heb ik je al gezegd dat ik de dagen lief heb? De korte dagen met lange avonden in huis, met in het hart van mijn handen een kop warme thee van aardbeien en room. Ook van de lange avonden hou ik; buiten in het gras dat groener is dan de sprei waar wij op vrijen met de middagzon en met elkaar. Zo zie ik je graag: als een dag die aanvoelt als een zijden feestjurk waar jij onder wil terwijl je uit het pak wil dat zo mannelijk om je heen zit. Je opent het eerste knoopje van verleiding door mijn haar als gouden draden te omschrijven. De gouden draad echter ben jij. Een dag zonder jou is als een wandeling bij vrieskou. Of een te korte rok waar benen kil onder blijven. Ik sta op beide in de nabijheid van jouw zachtmoedig hart. Verander nooit die blik als je mij aankijkt, liefste. Het treft me dan hoe mooi je bent en jij in mij het goede koestert. Je kust me, tilt me op het paard  van mijn bestaan en wuift in draf de dagen uit. Ik zie je dan graag inslapen en ontwaken op de huid van ons leven; onze dieren en gasten. Op de adem van jouw tederheid heb ik je lief. Heb ik je nu gezegd dat ik de dagen lief heb, nog méér met jou dichtbij?

Ingrid Strobbe
0 0

Aan het slot van een fietstocht

is zij romp en ledematen een ongelukkig toeval, naar de kant gesleurd.   Hij staart naar het bos, een boom ontbreekt, hij legt het vlees op mos, breekt het bloed daar. Het leven is voor hem noch mens noch lucht. In een magazijn beweegt hij als een ijsbeer  neemt een touw, drukt haar in gewicht uit, in grootte en neemt in het donker de tijd om aan de grenzen van zijn lijf te komen. Hij lust haar als een vrucht   een romp, zo mals haar spierbundels, haar hals is als een ketting van schakels die leiden naar de dood.

Ingrid Strobbe
0 0

PUNTDICHT 20141215

Kon ze maar in zijn pen kruipen ze schreef zichzelf de lang verhoopte woorden.

Linda De Bie
9 0

De bijsmaak van de zeep

  De taxidermist bracht mij door nevelige lanen naar de plek waar ik moest zijn, of dacht. Moeder was niet opgezet, de hondenbrokken die ze meegegeven had, helaas, ze bleken niet te lijmen. Zeer verscheurd, zoals zoveel, een volkje, wat gezinnen hier en daar, een overreden ooievaar. Ik liet hem maar, tussen die glazen ogen, ijzerdraad die het verleden recht probeert te houden.Te voet terug, waar ze nog altijd zat, vergroeid haast, met die grasgroene fauteuil en toen ze weerom hoorde van die kinderen in Syrië, heeft ze Gertje opgebeld, of hij nog Samsonkoekjes had, snoepjes. Mayadebijsmaak, honingzoet. Ze prevelde nog in mijn dichtgroeiende oren dat ik helpen moest, de wereld zat te wachten op een nodig brood, Messias die het tij nog keren kon, of ik geen kerel kende met een walvishart.Ik zweeg en ik verzweeg, streelde een handpalm, probeerde rust en zacht bedaren uit te stralen, wat mij zelden lukt, sprak niet van vier ruiters en het eindig pad, roerde suiker, beetje hoop ook door de zondagpap. Haar ogen stil, er kroop een spin over de muur, kocht geen ticketje voor een ritje op de slinger van de klok, spon een web rondom de tijd, trok nog wat de dag.Toen niemand keek, liet ik de witte duiven, grijsblauwe parkieten los. Terwijl een presentator vrij hard lachte op tv -vraag met niet waarom- viel het decor dan toch in duigen, sprong een kerstlampje kapot, stal Minou de poes dat kindje uit die kribbe, was de ganse boel om zeep.       uit de reeks  'Over eelt en zurkelteelt'  

Bernd Vanderbilt
0 0

BOOM

                                                                      B                                                                       O                                                                       O                                                                       M                                                                    Het                                                                  zetten                                                             van de boom                                                          elk jaar opnieuw                                                     een emotioneel gedoe                                         en daar dan een boompje over opzetten                               met een slinger onbegrip en glinsterende traantjes                                                       ja     zo'n boom                                                      brengt echt wel                                                     v e r l i c h t i n g

Linda De Bie
3 1

Witte neuzen valse leuzen

  Op de naamdag van Silvester zullen we hen niet gaan tellen, hen die stierven, hen die blij geboren werden, de mensen en de beesten in het oude jaar. Verontschuldigt U mij want ik ken ze niet. Sommigen van horen, van een liedje, eer toevallig, maar echt kennen, neen dat niet.   Mijn aquarium, het is best treurig, uitgekuist, de piranha koos het vrije sop. Onder een boom liggen de cadeautjes, zo onnozel ben ik dan. Een boete uit de ruimte voor mijn laks gedrag, een doosje pleisters voor een nieuwe kruistocht. Een gammel Russisch spel, quartet met vaantjes, wrede prentjes van gemolesteerde steden, een gestorven vliegtuig, Afrika verkracht.   Te dwaas, het bonnetje voor zonnestralen, straks in februari, zit in deze evenloppe. Dat ze mogen schijnen op het veldje vlak hiernaast. Gemanipuleerde zonnebloemen blijven heerlijk groen. Gele vlinders slapen in het doosje leopoldsigaren. De laatste heb ik opgerookt, de dag dat Fabiola en haar kapsel vredig stierven.   In een mandje glimmen vrijgevochten appelen die nu al minder vrezen dat er straks een wezen kruisjes in ze kerft, iemand achteloos hun klokhuis rotten laat, ergens in een vuilbak naast een muf kapelletje. Negen maanden na de storm, de aprilvis laat ik liggen in de vriezer, trek de straat op, zoek een sukkelaar, een ongeschoren baard.   Ik vind hem niet, hij ligt er niet onder de brug en trek dan naar de noodopvang, waar hij verlegen zit, aan een stenen tafeltje met harde rand. Ik zet me, groet de man die niet van smurfen houdt. Dat het niet erg is, kerel. Albert II, Mitterand, buitenechtelijke kinderen, beste Abraham, het is echt heel gewoon. En toch. Ismaël en Isaak, is het toen al fout gegaan?   Hij zwijgt en ik zal hem niet vragen wat hij van ons vindt, hoe wel het onze planeet tot heden is vergaan. “2015 meldt zich, laat ons weer gewoon vaagweg het beste wensen”, zou een dwaze uitspraak zijn. Bij de kerstverlichting staan de dozen met de zwarte vaandels voor de witte leuzen, valse neuzen voor een vrolijk feest.       uit de reeks  'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Vegetragisch

Meestal neem ik geen blad voor de mond.Behalve dan wanneer ik eet.Dan neem ik dingen die met een blad geboren zijn.Groenten dus. En fruit. En ook granen enzo.Kortom, plantaardig voedsel.Of dat van mij dan zo plant-aardig is, kan je wel weer gaan betwisten.Je zal zien dat ik er flink mee tekeer ga. Hakken, kappen, villen, vierendelen, spiezen, pureren, stomen, levend koken, bakken, poffen. Noem maar op. Ik doe het allemaal.Ik lust ze rauw. Ook wel heel lekker trouwens! Rauw.Met een sausje erover. Nootjes erbij.Een beetje amateurkok met gevoel voor esthetiek noemt dat een “salade”. Ik eet al een aantal jaren geen vlees meer.Dat komt omdat ik plots wel heel erg ging beseffen dat we zo lijken op datzelfde vlees.Je snapt me wel… Ogen, oren, verlangens, angsten en andere leuke attributen.Dat we in die lekkere bolognaisesaus een gemalen kindje van een koe hadden zitten, dat was me plots teveel.Vlees verloor z’n anonimiteit. Maar dat is mijn gevoel.Op zich heb ik geen problemen met de kringloop van het leven.Een leeuw zal zich vast ook niet afvragen of die sappige antilope een ziel heeft en pijn voelt voor hij genadeloos toeslaat. Het is eten en gegeten worden.Alleen hebben mensen het wel zo voor elkaar dat ze de dans ontspringen wat dat laatste betreft. We hebben de balans heel erg naar onze kant laten overhellen en eten veel meer vlees dan nodig is. Dat wil zeggen dat die balans voor de natuur veel minder goed uitpakt. Dat wil ook zeggen dat we geen respect hebben voor waar we uit voortkomen…Zonder al te veel te willen uitweiden over de criminele omstandigheden waarin dieren massaal aan hun einde komen. Of de enorme belasting die de elementen lucht en water voortdurend moeten slikken.Jaja… Daar wou ik dus niet meer aan deelnemen. Dan maar vrijwillige excommunicatie. Dat ik dat besluit nam, was niet echt een verrassing.Ik was nooit wat je noemt een “die hard carnivoor”.Hield altijd al van de rijke variaties die je met groenten, fruit en granen op je bord kan toveren. Lekker zachte en harde brokjes, reepjes en bolletjes in allerlei smaken en kleuren in je mond. Feestelijk toch!Toch blijkt vegetarisme nog steeds iets “speciaal”, “complex” zo je wil, te zijn.Zo bots ik regelmatig op nieuwsgierige vragen en opgetrokken neuzen. Met m’n alienvoedsel. Hah! Tofu, stel je voor! “Straks wordt ze nog een hippie ofzo” lees ik op hun gezichten. Laatst had ik weer zo’n etentje waar ik de enige vegetariër was. Eén van mijn tafelgenoten zei langs de opgetrokken neus weg dat ik ooit toch wel weer overstag zou gaan.Dat het vlees zwak is. Grapjas.Zoals ik al zei neem ik geen blad voor de mond.Dus zei ik heel bijdehand “Ik vind vlees inderdaad zwak en ik ben tot de tanden gewapend met groenten” Rotzak.“Euh ja dat zie ik”, zei hij “je hebt er wat groens tussen zitten”. Toen werd ik rood als een tomaat. Vegetarisch van kleur. Helemaal ik.

Jasmine Tomballe
6 0

Hulpmiddelen

Hulpmiddelen                                                                                                                   Toen men in 1989 de diagnose van Multiple Sclerose bij me stelde, was mijn hele omgeving in shock. Niemand besefte dat je leven zo snel kon wijzigen en dat je dus daadwerkelijk echt niets in handen of onder controle hebt. Het gekke van die periode is, dat ik er zelf erg rustig onder bleef. Net of de waanzin rondom mij draaide en ik bewust bleef in een rustige zone; het oog van de storm.   Zo herinner ik me de reactie van mijn zus, enkele weken nadat ze mijn diagnose te horen had gekregen: “Je moet niet wanhopen zusje, ik zie je toekomstbeeld en zie mijn zoon (toen nog een peuter) jou in je rolstoel voortduwen. “ Gelukkig verliep mijn leven helemaal anders en waren mijn ouders er zich ook terdege van bewust dat ik in de allereerste plaats mijn onafhankelijkheid moest bewaren. De diagnose verliep vrij gunstig en ik leerde met de ongemakken omgaan. Mijn zus vertrok naar Canada en begon daar een nieuw hoofdstuk in haar leven en mijn neef werd inderdaad een stoere mooi gebouwde kerel, waar ik nooit een (h)echte band mee kreeg. Het leven loopt zoals het leven loopt, het laat zich niet indijken.   In de beginjaren van de diagnose, ging ik naar een cursus voor lotgenoten in het prille stadium van de ziekte. Het waren een tiental lessen, met elk een eigen thema, waar ik héél veel over MS leerde en hoe er mee om te gaan. Op één van de bijeenkomsten ontmoette ik een vrouw van middelbare leeftijd die vrolijk binnenkwam gerold in een blitse rolstoel met roodgekleurde velgen. Ze sprak ons toe met een optimisme en een vurige levenskracht die me tot vandaag is bijgebleven. “Hulpmiddelen moet je gebruiken als je ze nodig hebt. Denk er niet te veel of te diep over na… gebruik ze en als je ze niet meer nodig hebt zet je ze terug weg, tot ze je weer van pas komen.” Ze vertelde dat ze zelf te lang had getreuzeld met het gebruik van een rolstoel, omdat ze het zo zielig vond en dacht dat het een vorm van ‘opgeven’ was. Tijdens de wandelingen met haar gezin ging ze dus altijd ergens op een bank zitten met de boodschap: “Gaan jullie maar, ik wacht hier wel.” Op een dag vertelde haar dochter dat ze dat eigenlijk helemaal niet leuk vond. Ze wees haar moeder erop dat de rest van het gezin onmogelijk kon genieten van de wandeling terwijl ze wisten dat ze ergens in de kou op een bankje op hen zat te wachten. In feite belastte deze vrouw haar gezin met haar opoffering! Niemand won bij deze situatie. De positief ingestelde, dappere vrouw besloot daarom toch een rolstoel in te schakelen en wandelde de volgende keren mee. Het gezin genoot terug van de uitstappen. Hulpmiddelen zijn er om gebruikt te worden. “Wacht niet te lang om er gebruik van te maken, durf te leven!” De boodschap van deze vrouw zit gebeiteld in mijn hart, ik ben er haar oneindig dankbaar voor.   In mijn - al heel lang geleden - verbroken relatie is er één dag die ik nog steeds beschouw als één van de mooiste dagen uit mijn leven. Het was de dag dat ik mijn ex vriend Rolf naar het autosalon vergezelde, een uitje waar hij zich al heel lang op verheugd had. Bij onze aankomst werd het me al snel duidelijk dat ik heel dit evenement zwaar had onderschat. De mensenmassa, de bewegende podia, het lawaai… het was allemaal véél te veel voor mijn gehavende zintuigen en ik trok bleekjes weg terwijl mijn benen het stilletjes begaven. “Dit is te zwaar voor jou, we gaan naar huis” verkondigde Rolf edelmoedig, en ik zag de diepe teleurstelling in zijn ogen. Ik nam hem bij de arm en wees hem naar de Rode Kruis post een eindje verderop. “Onzin, we gaan gewoon een rolstoel huren en ik wil hier geen discussie over.” Mijn vastberadenheid trok hem over de streep en het werd een dag die ik koester als een parel in een doosje, want die dag kon ik mijn eigen ego even in de kast zetten, een hulpmiddel gebruiken waar het voor diende en een ander mens gelukkig maken in zijn zorg voor mij. De rolstoel heb ik daarna niet meer nodig gehad en de wandelstok die ik nu gebruik, hanteer ik met een elegante vanzelfsprekendheid die de hele situatie na enkele minuten onzichtbaar maakt. Mensen die met me mee lopen merken het niet eens meer dat ik hem bij heb. Het leven is vaak wat je er van wil van maken, de kunst is oog te hebben voor alle mogelijkheden en telkens proberen het tij te doen keren met het juiste hulpmiddel. Inspiratie hiervoor vind je in de wereld rondom je heen àls je durft te kijken en je blik hiervoor openstelt. Verwen jezelf, maak het beste van elke situatie en bedenk dat tijd om ongelukkig te zijn, verloren tijd is. Blijf geen slachtoffer.

Bosfee
0 0

2014. Een jaaroverzicht in dichtvorm

Wij hadden onze namen nogtoen we schaatstendoor de groevenvan een doodgekloven land.Of toen we vluchttenen verdwenenin een zee of droger zanden nog niet halfwerden gevonden,alsof ‘t geheel niet langer telt.In onze hoofden klonk het mooi,in onze lijven was’t geweld.  Wij hadden onze namen nogtoen we riepen om nog meer. Wat onveranderd was, was dood of op zijn minst geen ommekeer en niet genoeg was niet genoeg dus als het toch maar anders kon, dan heel graag, met veel plezier een eind aan alles wat begon.  Wij hadden onze namen nog toen we dachten dat een god geen hoofden nam. Of toch zijn naam niet zomaar gaf aan wie met duivelsdoelen kwam en ja wij meenden zelfs, oprecht, dat iemands kleur geen doorslag gaf of kon beslissen wie er zomaar werd verbannen naar zijn graf.  Wij hadden onze namen nog toen we rouwden om nar en koningin. Ja, we konden ook nog dromen, hadden nooit echt afgezien en zelfs als punt bij paal mocht komen en perk daarbij gesteld, was er zo veel meer gebeurd dan achteraf nog werd verteld.  Wij hadden onze namen nog toen we hoopten dat leven zo rijk werd gevuld dat bij het doodgaan onze ziel uit elke keel werd meegebruld. En zelfs daarvoor nog, voor we vroeger voor het eerst werden geboren, had Mia al het licht gezien; nee, niemand gaat verloren. 

Jürgen NaKielski
16 1

Een 101-tje: Vals spelen

Pablo zat in zijn derde jaar avondonderwijs. Wat kon hij genieten van die wekelijkse uurtjes muziekles.Hij en zijn medestudenten genoten van elkaars aanwezigheid. Zodanig zelfs dat ze maar al te graag deze opleiding wilden verlengen.Bij een terloopse navraag bleek dat je elk jaar één keer mocht dubbelen. Het groepje cellisten besloot toen elk jaar tweemaal te doen. Zodoende kon hun opleiding bestendigd worden en hun vriendschap jaar na jaar verder groeien.Het jaarlijkse eindexamen naderde en dus besloten ze vals te spelen door vals te spelen.Do - re - mi - fa - … la.Ze waren gebuisd maar geslaagd in hun opzet.

Marc M. Aerts
10 0

***

Ik bloosde kleuren uit mijn lijfbij het zien vande zwarte weduweaandravend ophet witte paard

Dirk thienpont
0 0

Straatkind

mamAook al ben je ernooit geweestals zesjarige zwerverontdekte ik mijn volwassen geestver weg lopendvlak na ik kruipen konvan de noordpool die je hart uitstraaldevan je ziel op sterkwater van je gezichten zonder kleurmaar wees gerust, berustzonder schuldgevoelik ben ereen warme reizigert’is je reeds vergeven wat jij zelf nog niet kanliefs,je straatkind

Dirk thienpont
0 0
Laad meer ...