Lezen

GEWENST: VERPLICHTE OPLEIDING VOOR KANDIDAAT-POLITICI

Als Europa zichzelf positief wil onderscheiden van de rest van de wereld, en alle dictators in de dop de kans wil ontnemen om zich te manifesteren en Europa verder schade toe te brengen door volkeren intern tegen elkaar op te zetten, dan moet het serieus gaan nadenken over een nieuw systeem dat ik hier en nu voorstel en dat er in bestaat dat in het vervolg tijdens verkiezingen zich uitsluitend nog mensen mogen kandidaat stellen die een speciale opleiding tot politicus hebben doorlopen! Het valt toch niet te begrijpen dat aan beroepen met een verantwoordelijke functie, zoals leraren, magistraten, politiemensen, enzovoort, hoge selectiecriteria worden gekoppeld, maar dat uit de grijze massa, zonder vooropleiding of psychologische screening, iemand naar voren kan treden die dankzij louter voldoende stemmen tot minister kan benoemd worden en opeens de zorg en verantwoordelijkheid draagt over het lot en welzijn van miljoenen mensen? Recente studies van psychologen wijzen er op dat de mensen die de meeste kenmerken van psychopathie bezitten te vinden zijn onder politici. Dat is een verontrustend gegeven dat er ons als volk moet van weerhouden aan willekeurige individuen zoveel macht ineens toe te vertrouwen. In Europa kan namelijk iedereen het tot politicus schoppen: fortuinzoekers, avonturiers, agitatoren, tot en met charmezangers. Onder het Italiaanse premierschap van Silvio Berlusconi hebben we gezien tot welke excessen dit kan leiden. Deze man bepaalde gedurende vele jaren nagenoeg in z'n eentje het beleid, met desastreuze gevolgen voor zijn land en haar schatkist, terwijl hij -zo is achteraf gebleken- al die tijd nauwe banden onderhield met de maffia. De enigen die van zijn beleid beter werden waren het misdaadsyndicaat en hijzelf; toen hij na heel wat malversaties, financiële en seksschandalen, moest aftreden, was zijn land ei zo na bankroet, terwijl zijn persoonlijke fortuin was aangedikt. Het oprichten van scholen, waar kandidaat-politici verplicht een cursus geschiedenis, economie en politicologie moeten volgen vooraleer zij het recht krijgen om naar de gunst van de kiezer te mogen dingen, is volgens mij dé aangewezen methode om het kaf van het koren te scheiden en er voor te zorgen dat enkel mensen met een geschikt profiel een politieke carrière kunnen ambiëren. Maar het zou opnieuw te gemakkelijk zijn om zich louter te hoeven inschrijven en met de hakken over de sloot voldoende punten te behalen om met een politieke loopbaan van start te kunnen gaan. Neen, toekomstige leerlingen worden eerst onderworpen aan psychologische tests en een streng toelatingsexamen. Blijkt dat zij geestelijke afwijkingen hebben dan kunnen zij gelijk hun politieke droom opbergen; blijkt tijdens de ondervraging dat zij niet weten wat de Holocaust precies inhield, of wie Maarten Luther King was, of hoe een parlement functioneert enzovoort, dan worden zij evenmin toegelaten. Dergelijke preselectie zou de toekomstige politieke werking van Europa zeker ten goede komen. In 2011 ging de Amerikaanse republikeinse presidentskandidaat Herman Cain volledig de mist in tijdens een tv-interview toen hem gevraagd werd naar zijn mening over de politieke crisis in Libië. Hij wist er geen zinnig antwoord op te geven en struikelde over zijn woorden. Zijn geschiktheid om een land als de VS te leiden werd onmiddellijk in twijfel getrokken. In dit informatietijdperk kunnen we het ons niet veroorloven om politici aan de top te hebben die onwetend zijn over belangrijke nieuwsfeiten. Europa mag niet dezelfde uitschuivers meemaken maar moet er kunnen op vertrouwen te worden bestuurd door capabele mensen die de wereld als hun broekzak kennen en altijd up-to-date zijn. Daarom moet het vak van politicus een beschermd beroep worden met opleiding en scholing voor de kandidaat-politici, net zoals dat in China het geval is. Onze politici hebben een voorbeeldfunctie en dienen zich dienovereenkomstig te gedragen. Zij die zich bezondigen aan corruptie dienen onmiddellijk uit hun ambt te worden ontheven, evenals degenen die zich op onrechtmatige wijze geld toe-eigenen, zoals loon voor prestaties die zij nooit hebben geleverd. In 2013 betrapte een Nederlandse filmploeg van de blog ‘GeenStijl’ verschillende Europarlementsleden op heterdaad terwijl ze inklokten om te laten uitschijnen dat ze een vergadering gingen bijwonen (waarvoor ze later een premie zouden opstrijken) terwijl ze spoorslags weer vertrokken. Minstens twee van de politici die door de reporters bij het verlaten van het parlementsgebouw op hun laakbare gedrag werden aangesproken werden verbaal agressief en één er van ging de reporters zelfs te lijf. Europa zou strenger moeten optreden tegen dergelijke excessen (een reprimande alleen volstaat niet) om de burgers te verlossen van het vooroordeel dat de Europese politiek een kaste is van zakkenvullers die zichzelf bevoorrecht.

Olli Salvatore
10 0

Puzzelen

Puzzelen in ooghoeken veeg je een droom weg gebitsgerits borstelt gevreesde cariës uit terwijl aarde weer tot wereldbeeld bloeit je schoont je een weg richting loodrechte horizon die toch vervaarlijk glooit netwerk vol bochten lood in de schoenen waarbij elk kruispunt uit de pas loopt vastberaden ritme vooruit galmt daar een ander geluid voor jouw als melodie pasklaar daar staan jullie dan padvinders zonder handleiding als één kompas vaardig richting gekaderd resultaat wanneer de cariës voorkomen is voordat dromen ooghoeken volproppen toont de warmte van de lakens aan dat de neergelegde puzzel wel degelijk jullie perfecte plaatje is

KLAAS
0 0

VOSSENSTREKEN, nieuwe streken!

De nieuwe crimi van VTM is op z’n minst vernieuwend op een aantal vlakken. Zo wordt er gemoord in Willebroek en niet meer in Brugge, waar men in Aspe de plak zwaaide. Met Joël Van Hoebroeck als regisseur en de rest van het team achter Eigen Kweek, ziet het er naar uit dat VTM een hitserie te pakken heeft. Deze serie is de Vlaamse variant van het Britse format New Tricks. In Vossenstreken staat voor één keer een dame aan het hoofd van de Cel Onopgeloste Zaken, een uitstekende Barbara Sarafian. Andere bekende namen zijn Jappe Claes, Vic De Wachter en Karel Vingerhoets. Niet opnieuw diezelfde oude bende acteurs, hoor ik u denken. Het team zelf wordt in de reeks voorgesteld als een stel uitgebluste rechercheurs op de rand van een midlifecrisis of burn-out, maar de tragikomische humor houdt elke aflevering toch boeiend en de non-traditionele camerastandpunten des te meer. Zo werkt Van Hoebroeck met over-the-schouldertechniek, maakt hij duchtig gebruik van grote ruimtes en speelt hij met lichtinvallen. Een korrelige filter en de nonchalante naturel die de acteurs hanteren, werken in het voordeel van de kijker. Geen soap-achtige elementen in de dialogen of het camerawerk te bespeuren. De plots zijn minder voorspelbaar en geloofwaardig. Vossenstreken schudt nieuwe streken uit de losse pols. Meer van dat!  

Sofiane
85 0

Writers Block

Als de woorden niet meer moeiteloos langs de punt van mijn pen het papier bereiken wordt het gapende gat in mijn hart almaar groter, wordt de stilte almaar ondraaglijker. Ben ik wel een schrijver, of zal uiteindelijk blijken dat dit weer een van mijn idealistische dromen is? Een droom die ik nooit zal kunnen verwezenlijken omdat mijn talent enkel een illusie was. Nu de monsters in mijn hoofd verdwenen zijn, en ik weer helder kan denken lijken ook al mijn woorden zich te verschuilen. Heb ik werkelijk niets meer te zeggen, heb ik werkelijk niets meer gedacht?   Het is alsof mijn pen geen bekende meer is, maar een kennis die me enkel even de hand schudt als we elkaar vluchtig ontmoeten op straat, onderweg naar elk onze eigen bestemming.   Snel nog even achterom kijkend in de hoop dat mijn blik nog snel de zijne kruist en ik gerustgesteld word door zijn vertrouwde glimlach.  Het is een gemis, maar tevens ook een uitdaging om het onbeschreven blad voorzichtig te verkennen en er hier en daar een woord op te smijten, niet wetende wat voor effect dit zal hebben. Met korte en hevige snokken het woord uit vegen en een ander woord in de plaats. Onzeker, twijfelachtig. Zijn het enkel waanzinnige woorden die de oppervlakte kunnen bereiken? Of is mijn stem  haar volume kwijt? Misschien is dit stilzwijgen vergankelijk en zijn mijn woorden gewoon even op rust. Misschien ben ik gewoon wachtende, even on-hold, tot er weer iets te beschrijven valt. Tot er weer iets mijn woorden waard is. Laat me maar geloven dat dit tijdelijk is, de stilte voor de storm.

Cienn
13 0

Tachtig jaar vooruit

Ze werd tachtig, en ze heeft spijt. Niet omwille van de leeftijd maar omdat niemand foto's nam. Met een echte camera. Iemand had toch, op deze bijzondere dag en bij het feestelijk diner kunnen denken aan de creatie van een aandenken. Die persoon had daar werk van kunnen maken; de mensen schikken bij de vier gangen op het menu. Het decor zag er huiselijk uit, hoewel hoegenaamd niets aan thuis refereerde. Er stonden bloemen in het midden, jassen hingen over stoelen. NIemand die ergens over hing van te veel drank. Er werden slechts twee beelden van het gebeuren vast gelegd, met de gsm. Je kon ze meteen zien, niet als aandenken maar als rechtstreeks verslag. De verjaardag is de nacht voorbij nu, het is een andere dag. Vanf nu is het uitkijken naar het jaar dat haar echtgenoot de tachtig zal bereiken. Twee jaar geduld en gezondheid. Zoveel dagen tellen, en dan de herhaling. Foto's. Kleurrijke? Of zou ze voor zwart-wit opteren? Portretten of groepfoto's? Wilde iemand op de foto? Mensen hebben vreemde wensen, verbonden aan een aversie of een verlangen soms. Ze had verwacht dat iemand een woordje zou spreken; rechtstaand en in de belangstelling van alle aanwezigen. De woorden zouden haar belonen, in de welverdiende kijker zetten, haar hart beroeren, ontroeren. Iemand had een tekst geschreven, maar het niet gebracht. Er was te weinig liefde, te weinig verbondenheid. De avond hing met haakjes van plicht aan mekaar, als twee helften van een bh. Vrouwelijk en mannelijk aan een lange tafel, hier en daar wat kaarslicht, een aantal glazen wijn. Gesprekjes met mensen waar iets mee kon worden opgebouwd. Het up-to-daten van verloren gegane contacten, alsof het water er werd uitgeperst. Om dan later weer te laten verwateren, god weet hoe die gewoonte was gegroeid. Twee jaar later zou geen mens het zijn afgeleerd; dat wachten op de ander. Elke mens zou dieper zijn ingeslapen. Stilte is er zelden op een feest. Te veel stilte lijkt gelijk aan een mislukte avond. Voor de jarige was er geen hoge vogel in de lucht. Enkel het felle licht brak het brood op tafel. In handen het slot. Gesloten ieder werkelijk ontvangst. Zo nu en dan kneep ze haar ogen dicht, alsof ze prikten van het vele kijken naar hoe de anderen zich amuseerden. Ze evalueerde de avond als gezellig en fijn om mee te maken. Haar echtgenoot was er bij, hij gaf haar de obligate kus toen hij naar het rusthuis terug keerde. Hij keek nog over zijn schouder, dat zie je op de foto. Hij zag haar.

Ingrid Strobbe
0 0

Afval

In de stilte van je schreeuwen lijk ik mezelf verloren hoog in de wolken ver weg van hier en van al wat niet meer echt is. Vals en sluw bewegende lippen op je gelaat dat niets meer heeft kunnen bewaren van de goedheid die ooit daar aanwezig was vergiftigd door pillen lijnen en alcohol zak jij neer in de drek van je leven mij er mee in sleurend door je vastberadenheid niet alleen te willen gaan lijk ik aan jouw lot verbonden.

Cienn
0 0

'Als'

Als de waarheid  Niet meer dan een leugen blijkt Als liefde alleen maar Geweld blijkt te zijn  Dan zal elk pril geluk Voor jou De hemel op aarde zijn 

jasmine
0 0

lijstje

de para’s willen schieten op alles verkrachten wat maar beweegt een bak duvel delen met 7 zwakke hartslag ze mogen niet van Bart niets mag van Bart met zijn los vel prikkeldraaddieet lijstje: oskaar en de fucking wolf de nieuwe lichting mijn hol ik lach nor niemand gewoon fucking joy, zelfs wc-papier onwaardig tweet tweet tweet met een drol als brein, zo word je miss belgië de bontincks, antwerpen vakantielul in syrië dat is pas lachen

KAK
0 0

€1,70

zwak licht en opgepompte fitness klootzakken strakke t-shirtjes dragend liefst met glittertjes, emmers stront kutmuziek en dj’s zonder leven liters lauw bier zonder klinkt het niet het spijt me de vijftienjarigen blaffen en kotsen en komen klaar in hun björn fucking borg onderbroekjes hijgers, blazers, spuwers nog hoor ik geen kloten mijn handen bloeden nog enniemand staat fatsoenlijk op zijn poten fiets gestolen, ik steel een andere het regent en het stinkt harder dan ooit tevoren

KAK
0 0

Als de piano ... deel 8

Als de piano … deel 8 Verhaal over onze oudste broer V. ,( ons veel te vroeg ontvallen en zo geen hulde aan en over Pa kon schrijven. ) dit verhaal is geschreven door onze jongste broer M. Als jongste van acht kinderen in het gezin , kan ik alleen maar vermoeden hoe het moet geweest zijn voor onze V. als oudste kind in de familie . Hij was tevens het eerste kleinkind zowel in de familie A. en H. Vooral in deze laatste familie zouden nog vele nakomelingen geboren worden . Het jonge gezinnetje thuis telde reeds een zoontje en dochtertje, toen net in 1942 broertje J. geboren werd, het was midden in W.O. 2 , brak er een epidemie ( de kroep )uit in onze gemeente , menige jongentjes overleefde deze ziekte niet . Onze oudste broer V. werd opgenomen in het ziekenhuis te M.. Onze Pa waakte over hem dag en nacht. De tederheid ,het geduld ,de vastberadenheid , de overgave , kortom de pure liefde waarmee onze Pa toen zijn oudste kind heeft verzorgd is niet (meer) van deze wereld en tijd . Hoe kan ik dat weten ? zult ge zeggen . Ik las het uit de brieven , die hij schreef aan Ma en meegaf met bomma en bompa als ze hun kleinkind kwamen bezoeken , ons Ma thuis blijvend, in grote angst om haar zoontje, maar gesterkt en gesteund door haar liefste Dorke en familie, moest blijven zorgen voor de “klein mannen” thuis , maar ze werd minutieus op de hoogte gehouden over het reilen en zeilen in de kliniek. IK wil toch nog extra  benadrukken dat dit alles gebeurde tijdens de tweede wereldoorlog. Gelukkig overleefde onze grote broer deze aanval op zijn gezondheid, getekend voor het leven met een litteken, waar hij nog dikwijls over kon vertellen hoe hij daaraan gekomen was . Onze V ,( verwent als eerste kleinkind ,op 5 jarig jongetje met één voetje in het graf gestaan , verschillende keren dicht bij de dood gestaan. Was hij daarom niet altijd de gemakkelijkste? (wie zal het zeggen?) Toch was hij een avonturier. Het voornaamste voor ons is waar we heel zeker van zijn : “ hij hield zielsveel van zijn vader en moeder, droeg hen op handen, was fier op zijn de familie. Toen Pa twee dagen voor Kerstmis plots overleed, verloren we ons vader, maar ook onze beste maatje en vriend. Onze grote broer sukkelde al langere tijd met zijn gezondheid; de dood van zijn geliefde vader trof hem zeer. Slechts een goed jaar heeft hij onze Pa overleefd en hem zo vervoegd ergens in de blauwe lucht. Ik zie ze al samen zitten in een vliegtuig met V. aan de stuurknuppel ( altijd zijn ultieme droom geweest, maar verijdeld door een oogafwijking,) en onze Pa op de zetel va de copiloot met een wereldkaart op schoot. Terug verenigd en overgelukkig… M..  

g.a.she
5 1

Als de piano ... deel 7

Als de piano … deel 7  De benjamin aan het woord , broer M. Ik heb ontzettend veel schone herinneringen aan onze Pa . Al mijmerend kwam ik eerst bij het biljarten , waarvoor hij mijn interesse opwekte . In de zestiger jaren bestond het snookerspel nog niet in onze kontreien , er werd wel veel drieband gespeeld . Vandaar ook de vele wereld -kampioenschappen die ons landje telde . Vele cafés werden omgetoverd tot biljartclubs, waardoor vele amateurs er hun “ sport “ konden beoefenen. Zo gebeurde het dat onze Pa en ik na de zondagsmis naar café “ Au Prince Royal “ afzakten en hij mij de eerste kneepjes van het biljart vak leerde . Niet dat onze Pa mij in het verderf wou stortte door regelmatig op café te gaan , neen hoor , gelukkig , er waren de man en schoonvader van ons oudste zus ook biljart –minded . Er kwam een biljarttafel te staan in de refter van hun bedrijf en op dinsdagavond , als de dames met hun wekelijkse kaart – en kwebbelavond begonnen ,zakte de mannen af , richting naar de refter . Ik mocht als jonge kadee ook mee en brachten zij en onze Pa mij de liefde voor het biljarten bij . Als je de basisregels van dit spel beheerst , zal je die nooit vergeten . Dat zal ook wel de denkwijze zijn geweest van onze Pa , vele jaren eerder , toen ik nog niet geboren was . Hij was werkzaam als paswerker in het ketelhuis van de steenkoolmijn te B.. Om de middagpauze op een aangename en toch leerrijke manier te laten verlopen had hij de werkmakkers het schaakspel aangeleerd . Dat was, denk ik, op het eerste zicht , toch een niet zo voor de hand liggend idee , maar zijn collega’s zagen dit wel zitten en zo werden er elke middag , enkele wedstrijden gespeeld . ( het niet afgewerkte spel werd de dag nadien verdergezet .)  Zo zie je , hoe een eenvoudige man , maar iemand met een bredere kijk op de wereld , zijn directe omgeving naar een hoger niveau kon tillen. Dit betrof niet alleen , het ontspannend item . Onze Pa was klein van gestalte , (1,62 m) maar zijn daden waren groot , heel groot ! dank je wel ! Pa , we missen jou , nog elke dag , waar je ook bent , doe de groeten daarginds aan iedereen ,niet alleen degene van tussen de biljarttafels en aan het schaakbord , maar aan allen , die dicht bij ons hart liggen . M..

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 6

Als de piano… deel 6 Gedachtenspinsels van broer G. “Pa , had je mij vroeger maar gestraft !” Onze grootvader baatte in de jaren stillekes ,rond 1925 , de “ Friture Renommée” uit in L. Vooral tijdens de weekends kwamen de officieren er met hun dames dineren en nadien werd er gezongen en gedanst .In die tijd was er nog geen juke-box . Ons vader werd daarom verplicht om bij de nonnekes notenleer te gaan volgen en vervolgens piano te leren spelen . Voor Pa moet dat toen aangevoeld hebben als een straf , want terwijl zijn kameraadjes voetbal speelden , moest hij notenbalken aan mekaar rijgen . Hij wilden zijn zonen dat niet aandoen om hen naar de muziekschool te sturen . God , Pa had mij toen maar gestraft, want ik mis deze lessen wel ! Zelf bezit ik ondertussen twee piano’s , maar dat is een ander verhaal . Onze Pa had een absoluut gehoor en kon alle liedjes meteen naspelen . Hij was samen met Ma een grote liefhebber van operettes , bekende opera-aria’s of liederen gezongen door beroemde tenoren van weleer zoals :Benjamino Gigli , Mario Lanza ,enz …. Hij was ook verzot op fanfare – en brassbandmuziek . Welk wenend kind en kleinkind werd met een tararaboem – deuntje gesust al stappend door het huis ? Binnen de minuut kalmeerde het kleintje of sliep het weldra in ,op de armen of op de brede schouders van Pa of bompa .         Door zijn klassieke opleiding had ons vader veel muziekpartituren . Het moet rond mijn vijf en twintigste geweest zijn, toen ik Pa vroeg of hij die kon lezen en wel eens speelde . Ik kreeg als antwoord : “natuurlijk , kan ik die lezen en spelen ,daar heb ik lang genoeg voor gestudeerd en gezweet bij de nonnekes.” HIJ vertrouwde me ook toe : “ ik hield er ook niet zo van .” Op mijn vraag om te bewijzen dat hij het wel kon , speelde hij maar eventjes een airke van Chopin … ! Ik had in al die jaren , Pa nog nooit zoiets zien doen of hem zo horen spelen …. Als aan de grond genageld  stond ik daar, met de krop in de keel , sprakeloos , overdonderd , ik was er niet goed , moest serieus bekomen van de emotie , ik stelde vast , na het terug met twee voeten op de grond te zijn geland ,na  al die prachtige klanken en muziek , spijtig genoeg , dat door dit privé piano concert uitgevoerd door Pa ,we op het gebied van klassiek pianospel toch al die jaren iets gemist hadden . Chopin is inmiddels m’n lievelingscomponist . Ik kan amper een partituur lezen maar al wat Pa nooit gespeeld heeft , zit inmiddels in mijn geheugen geprent en bewaart in mijn hart . Dank je wel Pa dat je mij ( ons ) de liefde voor MUZIEK hebt bijgebracht . Geniet samen met ons Ma van op jullie wolkje mee , wanneer wij tijdens onze familiebijeenkomsten een liedje zingen of elkaar nieuwtjes bezorgen over de ontdekking van een nieuw zangfenomeen of muzikant . Opvolging verzekerd op muzikaal gebied ! Een achterkleinzoon die op jonge leeftijd , barstend van talent , op de t.v. , de finale van Junior Eurosong haalt samen met een vriendinnetje onder de naam: “DNA.” Wat zouden jullie trots geweest zijn en Pa had onmiddellijk het liedje meegespeeld op de piano . Een kleindochter mocht de titel van Ambassadeur van de Klassieke Muziek dragen en een kleinzoon , heeft het professioneel al ver gebracht als maestro van een muziekensemble en als dirigent van een harmonie die de muziek speelt waar jij zo verzot op was . Een deuntje of muziekstuk uit de oude doos …,een aria gebracht door een lading nieuwe tenoren of soprano’s…,een opvoering met wat jij “ machtige muziek “ zou hebben genoemd… denkt ieder van ons steeds , jouw kinderen ,kleinkinderen en nog veel meerdere : “ DAAR had Hij moeten bij geweest zijn ! “ Pa , wij missen je zozeer . G.

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 5

Als de piano … deel 5 Herinneringen van zus P. aan onze Pa : Aan Pa terug denkend , geeft me altijd een warm en rustgevend gevoel . Nochtans stond hij synoniem voor een hardwerkende man ,uiterst zelden rustend in de zetel . Een heel fijne herinnering was op zondagmorgen naar de mis te voet langs de spooroverweg in het kielzog van onze Pa . We stapten samen in de maat ,neuriënd met soms zelfs hoorbare pom-pom-pom , pararapampom-pom over de straat tot aan de kerk . Alle marsen die onze Pa kende kwamen aan bod en zodoende kennen we er sommige nog van . Het gaf een geweldig samenhorigheidsgevoel. De band die toen gesmeed is ,is nu bij het ouder worden nog steeds van groot belang . Wat die marsen betreft , die komen op onze familiefeestjes nog regelmatig boven water ,we kenden toen alleen de pom-poms , maar nu weten we zelfs dat de mars van de zweetmuttekes er bij zat . De zusters karmelietessen konden altijd op de hulp van Ma en Pa rekenen en zij op hun gebed . Was er iets stuk , het werd hersteld , moesten vijzen of moeren los , die dikwijls verroest waren , kreeg onze Pa ze toch los met het tovermiddel : (in onze kindertaal : heksentuf .) Wat alle bezoekers bij ons thuis volmondig zullen beamen en herinneren ,was de joviale ontvangst met de gekende uitspraken : ietske drinken ? stukske eten ? alles goed ? zet u neer ! Onze Pa had iets van een grappige clown , met zijn guitige ogen , gekke sprongen ,gebaren en bekkengetrek ,waardoor na het bezoek aan bomma en bompa ,de kleinkinderen nog minutenlang schaterlachend op de achterbank van de auto zaten en we huiswaarts keerden met de liedjes en gedichtjes van bompa Dorke op de achtergrond , ze zongen en kwebbelde , tot ze in slaap vielen. Tot het dagelijks ritueel thuis waren een kusje en een kruisje op het voorhoofd van elk kind gegeven door Ma en Pa , voor het slapen gaan, zowel voor groot en klein . Met zo ’n veilig gevoel de nacht in gaan . ONVERGETELIJK ! Wat was het leven toen simpel en wondermooi ! Achter , beter gezegd naast onze Pa stond een sterke vrouw ,ons Ma . Zonder mekaars eindeloze liefde zouden zij niet het hechte liefdevol koppel geworden zijn zoals wij ze hebben gekend en mochten ervaren . Ze hebben al hun liefde op ons overgedragen en ons alzo steeds een warm nest en thuis gegeven . Ik besef dat wij waren gezegend met zo’n zorgzame vader en moeder , beide met een immens groot verantwoordelijkheidsgevoel .Pa en Ma , duizendmaal dank . P.  

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 4

Als de piano … deel 4  In gedachten van broer J . Het is een hele eer en boeiend om kinderen van Dorke en Stina te zijn . Als ge ze in gedachten eens rustig bekijkt en beluisterd ,dan herinner ik mijn ouders terug in hun wezen ,hun taal ,hun klanken ,hun schrijven ,hun stappen ,hun bewegingen ,hun kijken en hun uitdrukkingen . Toch is onze Pa niet te evenaren. Wat elk kind volmondig kan beamen is dat onze Pa heel veel en hard heeft gewerkt . Nooit opgeven ! Zo bijvoorbeeld bij overwerk in de mijn , was er ’s nachts geen tram (en later ) geen bus meer huiswaarts , dus midden in de nacht dikwijls te voet naar huis en ‘s morgens vroeg was hij toch weer stipt op het werk . Meermalen zorgde onze Pa er voor dat ’s avonds zijn kroost braafjes in hun bed kwamen te liggen .  Alles muisstil tot Pa beneden was , menigmaal werd er dan verstoppertje gespeeld . Dat ging zo : eentje verstopte zich en de andere moesten gaan zoeken ,niet rechtop lopend maar sluipend over de vloer . Op die bewuste avond had onze oudste broer zich verstopt . Wij ,zochten en zochten ,op alle kamers , op den allee , op het trapje naar de zolder … ons broer was onvindbaar … wij werden bang  en traantjes vloeiden. Beneden hadden ons Ma en Pa geluid van geween en gesnik gehoord ,er was boven toch iets niet pluis … Plots knipte het licht aan in de hal en vroeg Pa voorzichtig : gaat het daar boven ? Stil allemaal en slapen ! Wij de traantjeslaters : “Pa onze grote broer is verdwenen.” IJzige stilte maar plots bulderde het gelach van onze broer . Hij had zich verstopt boven op de kleerkast . Iedereen terug gelukkig , lachen en slaap wel . Ettelijke kilometers werden afgelegd op de gammele fiets samen met Pa op familiebezoek . Eén kleine van voor op het stoeltje en eentje achter op het bagagerek . Er waren toen geen verharde fietspaden , dikwijls slechts een karrespoor… het was een gehobbel en gebobbel ,soms platte tube . Maar voor wie van ons toen mee mocht ,was dat een onvergetelijke plezante ervaring . Nog zo een avontuur was met de trein naar Antwerpen . In de voormiddag bezoek aan de zoo , nadien een hapje eten in de expres bar aan het station . ’s Namiddags met de tram naar Wilrijk , op bezoek bij Pa zijn studie- en jeugdvriend L.V. en zijn familie . We smulden van de koffiekoeken en pasten schoenen ,want M., L. zijn vrouw had een schoenwinkel . Vanzelfsprekend werden de familienieuwtjes uitgewisseld . Tegen de avond reisden we dan moe maar gelukkig terug naar huis . De tweede wereldoorlog heeft onmiskenbaar sporen nagelaten in het leven van onze ouders . Onze Pa werd samen met veel andere mannen na de 18-daagse veldtocht in 1940 als krijgsgevangenen meegevoerd tot in Nürnberg . Daar werd hij tentverantwoordelijke . Bij de broodverdeling hield hij minuscuul bij wie de korst-van-die-dag terecht kwam , ieder op zijn beurt , eerlijk zijn deel was pa zijn zienswijze . Gelukkig werden Pa en die mannen vrijgelaten rond 9 juli 1940 . Onze Pa heeft daar een dagboek over bijgehouden. In mei 1951 verhuisden ons gezin naar een eigen woning . Na jaren hard werken en sparen kwam hun wens uit en woonden wij in ons eigen huis ,wat waren we trots op en dankbaar om onze ouders . Onze Pa zijn interesses waren ruim , hij hield van muziek en alles dat harmonieus klonk . We waren fier als een gieter wanneer we mee mochten naar het concert van de Harmonie in de Casino te B. . Via de radio genoot hij van de luisterspelen , de voetbal- en Prioruitslagen . Hij hoopte ooit een winnende combinatie samen te stellen maar won hij er nooit het grote lot mee . Hij meende wanneer hij beweerde met zijn gezin het grote lot gewonnen had. Pa was ook in onze ogen grootmeester in het schaken . Ik kan me niet indenken ooit van Pa te hebben gewonnen . Hij zag de hele wereld bij het bestuderen van land- en wegenkaarten en heeft het geluk gehad om samen met Ma , met de al gehuwde kinderen mee op reis te kunnen gaan . Zo bezocht hij de Normandische kust met de herinneringen aan de landing in 1944 . Zo reisden ze ook door Italië met een bezoek aan Rome . ’n Weetje : voor de Lourdesreis samen met de kajotters van heel Vlaanderen in 1933 werd er 330 Bef. betaald hetgeen toen veel geld betrof . Ik meen oprecht wanneer ik nu stel , dat onze Pa zijn positieve inzet voor de medemens mij en mijn broers en zussen op verschillende vlakken geprikkeld heeft en ons tot navolging heeft aangezet . J.            

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 3

Als de piano … deel 3 Verhaal van broer A . Onze Pa is een echte “Kampenaar “.Eerstgeboren zoon van V.A. en J.B.. In 1935 huwde onze Pa met J.H. eerstgeboren dochter van J.H. en C.V. , die onze lieve moeder zou worden . Dorke werd als jonge man sterk aangegrepen door de boodschap van priester ( later kardinaal ) Jozef Cardijn , die vond dat jonge arbeiders een eigen zending en verantwoordelijkheid hadden . Gefascineerd door de woorden en de figuur van Cardijn werd hij kajotter in hart en nieren . Hij is dat zijn verdere leven gebleven . De rode draad in onze Pa zijn leven is deze van dienstbaarheid , trouw en nederigheid tegenover iedereen en vooral in het bijzonder voor de zwakkeren in de maatschappij . Onze Pa zijn karakter betrof optimisme ,moed , kop omhoog , vooruitkijkend en toch het verleden koesteren . Kortom in elkeen het goede zoeken , warmte en genegenheid rondstrooien met gulle hand . Onvoorwaardelijke en niet aflatende werkkracht , steun en toeverlaat op sociaal , parochiaal en gemeentelijk vlak . Op de koolmijn in B., waar hij altijd heeft gewerkt , werd hij de eerste (en dit gedurende 12 jaar ) secretaris van de ondernemingsraad . Voor zijn inzet werd hij geëerd als laureaat van de arbeid . Onze Pa was een heel christelijk ,vroom ,en sociaal bewogen man met groot respect voor ieders overtuiging . Het zware werk op de mijn , de zorg voor een groot gezin en zijn bejaarde vader ,alsmede zijn bewogen leven en inzet hebben vroegtijdig hun tol geëist . Hij is ons veel te vroeg ontvallen twee dagen voor kerstmis in 1982 . Zijn familie , vrienden  oud-werkmakkers , kennissen van heinde en ver , de kampse bevolking ,allen bewezen ze hem hun eer en dank op zijn begrafenis door massaal aanwezig te zijn . A.  

g.a.she
14 0

Als de piano ... deel 2

Als de piano … deel 2  Mijmeringen van zus M . J. Honderd jaar geleden geboren , toch presteerden hij reeds half jaren 1936 toen al , wat nu van de jonge generatie vaders “als nieuwe man “ verwacht wordt . Onze Pa zorgde samen met ons Ma voor hun bewust gekozen groot gezin bestaand uit vijf zonen en drie dochters . Pa hielp met de dagelijkse  bezigheden in het huishouden , kleine reparaties in huis , zijn kroost bijstaan met huistaken en lessen leren . Na zijn zware dagtaak in het ketelhuis op de koolmijn maakte onze Pa , na alle dagelijkse beslommeringen , om steevast voor elk kind de nodige aandacht te schenken en te helpen , zodat we ’s avonds in alle rust en harmonie konden gaan slapen , zo ving hij de spinnen in de hal of kamer , keek voor ons onder bed , achter de kast , of alles veilig was …. Heel typerend voor onze Pa was , wat hij ook deed ,hij steeds handelde met de glimlach en oneindig veel geduld . Ik zal hem altijd blijven herinneren als een vader om lief te hebben en heel trots op te zijn. M.J. .    

g.a.she
0 0

blinkende ogen

Elke keer als je naar me belt en je geen tijd voor me maakt wel vraagt wanneer ik kom barst ik in eenzaamheid uit en tegelijkertijd voel ik twee handen op mijn schouders een gevoel van tijdelijkheid belangrijk genoeg te zijn om tijd vrij te maken vrij te maken en dan zie ik mezelf de volgende dag gedragen zoals jij doet

pole
9 0

Chopsticks en een warme plas

Een enkele rij bomen scheidt de kaarsrechte weg van de velden, af en toe onderbroken door een verbodsteken als opgestoken vinger. Er is nog een beetje clementie, tractoren mag je inhalen. Het lijkt Amerika wel, maar we zijn in Zeeuws-Vlaanderen, op weg van Cadzand naar Antwerpen. De puber heeft net voor vertrek een fles San Pellegrino gedronken, zelf hield ik het bij één glas witte wijn en een thee. De winterse regenlucht hangt laag, en we nemen het zekere voor het onzekere. Eén boom, één man. Onze plas dampt en ik snuif de zoete geur van verse urine op, wanneer die de grond raakt en zich mengt met de klei. Ze stinkt niet zoals in de stad, waar ze in de kieren van beton en asfalt kruipt om eeuwig te rotten. Hier verschilt de wilde mensenplas in niets van de eeuwige plas van de koeien, wat verderop in de wei. Onze straal wordt door de wind wat opzij gebogen en druppels scheiden zich af. We zijn één met de natuur. Terug in de warme machine met zijn zacht trillende motor voelen we ons echt mens, heersers van het universum. De puber, een verwoed stedelijk fietser, kijkt bewonderend naar het fietspad, bijna even breed en beter onderhouden dan de weg. Ik doe een poging om uit te leggen hoe de ruimtelijke ordening in Nederland zo anders is kunnen worden dan in België.  Onze verkavelingen en langgerekte dorpen vindt hij maar niks, maar de dichtbebouwde kernen met de kleine, lage huizen die hij hier ziet, zijn hem ook te kneuterig. Alleen de ruimte bevalt hem, en het eindeloze strand van Cadzand, niet begrensd door aangespoelde en opgehoopte stenen. Je moet keuzes maken, leg ik uit. Ook verkeerde redenen kunnen de goede blijken te zijn, en andersom. Jouw besluit is er maar één tussen de vele, en de tegenstemmers hebben hun invloed gehad. Hoe het uitpakt weet je nooit, maar onbeslistheid vermoeit. Ik blijf in de stad, zegt hij. Dat is toch waar mensen zouden moeten wonen? Wat doe je in godsnaam in een dorp, de hele dag? Hij hoeft er niet bij na te denken, zijn biotoop ligt onwrikbaar vast, hij ziet zich eeuwig slalommen door het uitgekookte en ingedikte verkeer. We maken een tussenstop bij een design winkel. Hij houdt van tafels met marmeren blad en een strak design, en ik maak me zorgen over de hardheid van zo'n voorkeur. Ze hebben iets troostend, zegt hij, die tafels. Marmer toont hoe elegant het leven kan zijn. Er komen eerst grote machines aan te pas, en brute kracht. En dan is er verfijning. Meer kan je toch niet verwachten? In koken hebben we geen zin, en net voor Antwerpen bellen we een Japanner. Geen mes en vork, zeg ik. Sushi's en sashimi's eet je met chopsticks. Als elegantie zo belangrijk is voor jou, dan moet je ook dat leren. Hij doet zijn best, leert snel. Al prikt hij, wanneer ik even niet kijk, een sushi aan zijn stokje. Ik laat hem. Gedrag en oorzaak vallen niet altijd samen. En gevolgen niet met je keuze. Dat zeg ik wel. Ze bestaan wel, momenten waarop wie je bent samenvalt met wat je doet, en je keuzes niet lijden onder de onhandigheid van je daden. Ze blijven niet duren, tenzij in je herinnering, waar ze verkleuren en van smaak veranderen. Ze dienen zich aan, altijd onverwacht. Je kan er niet vals mee spelen, er enkel hardnekkig blind voor zijn. Zo moet het ook gaan in de protserige verkavelingshuizen in pastorie stijl, waar ik mij veel marmer bij voorstel. Ik weet dat ik me vergis, zoals wel vaker, en dat ook de would-be kasteelheren daar schoonheid en oprechtheid verbergen in een ruimtelijke ordening die ze niet zelf hebben gekozen. Hoezo, zegt hij, hoe kan ik anders dan afgaan op het gedrag dat ik zie? Wanneer een auto me de pas afsnijdt, interesseert het me niet waarom hij dat doet, ik ben gewoon boos. En toch, zeg ik, is dat ook wat jij wil. Dat ik begrijp waarom een marmeren tafel voor jou mooi is, terwijl dat voor mij niet zo is. Niet dat ik er één koop, we hoeven het niet eens te zijn. Maar ze blijven gevaarlijk, zegt hij, die chauffeurs. De laatste sushi ligt tussen ons in, ééntje met makreel. De strijd tussen intentie en gedrag barst los. We hebben allebei nog zin en honger, vier chopsticks zweven boven het stukje vis. We kijken mekaar aan, ik lach, en hij slaat toe. Dirk Van Boxem meer op www.bijgekleurd.wordpress.com

Dirk Van Boxem
0 0

Dreams and Memories

Dreams and memories Did we really think that it was so simple?And has the situation made it to an end?If we have the chance to do it all over again?Tell me? Would we? Should we?It is too painful,When I remember.All the precious moments, All the talks,All the tea moments.Dreams in my memory.

Raba Tower
20 0

Jouw Muziek

De muziek in mijn oren is giftigDoor de drastische stekenDie jij met jouw duimenOp het zwart-wit tapijt laat vallen,Door de groeiende bonzenDie in mijn hoofd een oorlog voeren.Maar eens de eerste drafjes Van zachtere klankenNaar mij toe kruipen,Maakt een wazige gloed de weg vrijVoor de dans die kan volgen.Deze klankenspelingIs nog niet uitgepraat,Want mijn wakkere hoofdHeeft slechts één kleur ingelijst:Deze muziek,Jouw muziek.

Masha
0 0
Laad meer ...