Lezen

In de gloria

Het was weer zo’n ochtend. Jeweetwel, zo’n ochtend dat je doodmoe bent tegen het moment dat je de voordeur achter je in het slot slaat om naar het werk te vertrekken. ‘Hup Hup, uit je bed. Komaan.’ ‘Nee mama, mijn ogen zijn nog moe.’ ‘Komaan. Opstaan.’ ‘Maar de nacht was zo kort.’ ‘Allez kom, uit je bed.’ Wat later dolen spookjes met dichtgeknepen ogen rond in het huis. Kleren worden morrend aangetrokken. Er wordt gewankeld bij het aanmeten van kousenbroeken. Getwijfeld over bijpassende truien. Nog wat later zit de kroost aan de ontbijttafel. Balanceren tussen thee uitschenken, lunchpakketten maken, gezonde tussendoortjes in de boekentassen stoppen, planningen overlopen. Manlief slurpt koffie en knikt niet luisterend. ‘Allez, eet ne keer voort.’ ‘Ik wil niet naar school.’ ‘Had jij geen zwemmen vandaag?’ ‘Ik heb toets delen vandaag. Aiai, dat gaat niet lukken.’ Paniek. Gehuil. ‘Rustig. Rustig. Dat zal wel lukken.’ ‘Dat zal helemaal niet lukken, mama, jij begrijpt er niks van!’ ‘Allez kom, we gaan er nu niets meer aan veranderen alleszins. Thee opdrinken en naar boven om te poetsen.’ ‘Maar mama.’ ‘Kom, naar boven en poetsen.’ Terwijl ze gaan poetsen een heerlijke minuut grijpen. Neerzijgen aan tafel, havermout eten en de krant scannen. ‘Allez kom, haast u een beetje, papa staat al buiten te wachten om jullie naar school te brengen.’ ‘Ja maar, ik weet niet wat ik eerst aan moet doen.’ ‘Allez, meiske toe, dat weet je toch: trui, jas, fluovest, muts, helm, handschoenen.’ ‘Ja maar je begrijp het niet, he, ik kan dat stofje van die handschoenen echt niet verdragen, mama, ik word er gek van.’ ‘Niets aan te doen, je kan niet zonder handschoenen in de kou. Allez, ik help je om ze aan te trekken.’ ‘Mijn staart is niet goed gemaakt, zo gaat dat niet met mijn muts.’ ‘Ge meent het niet, he.’ ‘Zo gaat het ECHT niet, mama.’ ‘Grrr, allez kom, ik maak ‘m snel opnieuw.’ Deur toe. Zucht. Koffie binnengieten. Een artikel in de krant lezen. Poetsen. Rugzak laden. Alles aantrekken. En weg. Onderweg betrap ik mijzelf op het neurieën van een medley van twee nummers.   ‘Is dit nou laaaaater, is dit nou laaaater.. als ik groot ben..’  ‘Is dit alles, oehoehoehoe, is dit alles, is dit alles wat er is. Ooooh, is dit alles. Ahahahaha, is dit alles, is dit alles wat er is.’ Oh nee, ik was die toch niet luidop aan het zingen zeker. Schaamrood. Ik trek mijn kop in mijn kraag. De lucht is koud maar deugddoend. Ik adem ‘m diep in mijn longen. Met gezwinde benen fiets ik een paar drukke straten door. Dan rij ik langs het water.  De bleke winterzon in de verte. De bomen met hun kunstige naakte kruinen. De ochtend doet zijn wonderlijke gloordingen. ‘Ja ja,’ mompel ik,’ ‘t is goed zulle. Ja, ik heb het gezien. Het is een prachtige ochtend. Begrepen. Copy that.’

Eva Maria De Groote
0 0

terugkeer

ze bergt haar trekkersschoenen op vraagt de wintergrond te wachten kilometers stelt ze gerust tijd en ruimte heeft ze nodig

Nellie
20 0

Brief, 6 december 2013

6 december 2013   Mijn liefste T., Sinterklaas vandaag. Geen cadeautjes voor mij helaas, tenzij je de extra mandarijntjes in de fruitmand op het werk mag meetellen. Bittere troost jammer genoeg, gezien de laatste dagen van mijn contract ingaan. In 2014 ben ik weer werkloos na mijn zoveelste tijdelijke contract.    Ik had je raad moeten opvolgen en ICT moeten bijstuderen! Ach ja. Misschien een goed voornemen? Dat hoort wel bij een nieuw jaar. Een nieuw jaar en een nieuwe reeks sollicitatiegesprekken in mijn agenda. Nieuwe rondjes vragen zoals: waar zie je jezelf over 5 jaar? Of mijn lievelingsvraag: wat zijn je beste/slechtste karaktereigenschappen? Alsof iemand daar ooit eerlijk op antwoordt! Tja, ik werk eigenlijk niet graag met mensen samen. Of:  Liever lui dan moe!  Ik zou nooit meer aan een job geraken, als ik niet met de glimlach verhaaltjes uit mijn duim kon zuigen over wat voor een geweldige werknemer ik wel niet  ben.   Ik hoor je het al zo zeggen: wat zie je het weer somber in, jij pessimist! En ik antwoord je zoals altijd: niet pessimist, realist. Ik ken mijn gebreken en ik weet waar ik moet op letten als ik weer voor de zoveelste keer opnieuw begin. Natuurlijk maak ik dan weer een andere fout en wordt mijn lijstje weer wat langer.    Misschien ben ik toch een pessimist. Gelukkig ken je me en mijn buien al, anders zou ik misschien deze brief moeten verscheuren.  Als we dan toch bezig zijn over mijn gebreken: het spijt me dat ik vorige maand niet op bezoek kwam. Ik wou komen… maar je weet dat ik het zo niet op mensenmassa’s heb. En je moeder, ze heeft liever niet dat ik kom. Ze heeft het me nog niet vergeven, denk ik. Dat is niet erg hoor, ik neem het haar niet kwalijk. Ik heb het mezelf ook nog niet vergeven. Ik zag haar chrysanten gisteren, mooie gele. Ze heeft goede smaak, je moeder. Ik weet nooit wat ik moet meebrengen en sta meestal maar wat te draaien in de bloemenwinkel tot een van de meisjes me komt helpen. Nog eentje voor op mijn lijstje van gebreken. Of misschien steel ik wat van je optimisme en zet ik het op mijn lijstje goede voornemens. Tot volgend jaar met zelfgekozen bloemen. Ik mis je.

Ainsley W.
0 0

Tijdloos

Het was alweer een hele tijd geleden dat we nog samen gekomen waren. Een hele resem verworvenheden, vanzelfsprekendheden dienden teruggedraaid te worden. Omdat ze verkeerd bleken. Omdat ze in alle eerlijkheid een klucht van een idee waren geweest. Omdat we te zat waren. Te ver heen in de olie. Te diep in het glas. Tussen opgedroogde druiven. Rozijnen noemt men dat. En als je lang genoeg in de spiegel kijkt. Je gezicht. Onherkenbaar. In de schaduw van zijn plooien. Vind je dat niet raar? Dat wij spreken over oceanen. Over melkwegen als het moet. Dat wij zien doorheen muren. En lichtsnelheden. Vermorzeld. Zonder een spatje puin. En dat we ondertussen wegkwijnen in onze eigen duisternis. Vind je dat niet raar? Je zou het raar moeten vinden. Als je nadenken zou. Zonder vooroordelen. Zonder premisse. Hypotheseloos. Als een vrij mens. We nemen er het lijstje bij. Te schrappen: Democratie. Emancipatie van de vrouw. Geld. Religie. Tijd. Als we daar nu eens mee zouden beginnen? Dat lijkt me haalbaar vóór de pauze. Koffie schrappen we vooralsnog niet. Thee? Dat blijft een twijfelgeval. Koekjes? Niet meer van deze tijd. Tijd? Nog verkrijgbaar tot de noen. Goed. Democratie, dus. Wat doen we in de plaats? Of schrappen we het gewoon? Niemand zal het merken. De mensen hebben nooit echt iets in de pap te brokken gehad. We behouden de formaliteiten nog één, twee, drie decennia. Gommen elk jaar wat weg. Tegen 2050 weet niemand nog dat het ooit anders was. En tussen haakjes: Het evolutionair verdwijnen van de noodzaak tot herinnering loopt gesmeerd. Geen kat die het merkt. Hersenen passen zich aan. Google eyes. Externe geheugenunits. Gigabits & bytes. Vol manipuleerbare informatie. Beheers het verleden. Bepaal de toekomst. Het heden is een illusie. Next. Emancipatie van de vrouw. We kijken elkaar aan. Plooien onze lippen simultaan. Breder en breder. Gelijk een ondergaande zon aan de einder. Barsten ten slotte in schaterlachen uit. Storm op zee. Vuurwerk. We scheuren van de rollercoaster. We beloofden voldoening en vrijheid. Verschaften stress, rilatinekoters, E-nummers en grote betonnen kooien. Gomden reeds aan tijd. Want voor wat hoort wat. Je kunt niet alles hebben. Weg ermee? Ja, alstublieft, voor hun eigen goed. Schrappen die handel! Moet er wat in de plaats komen? Tijd. Tot aan de noen. Daarna bekijken we dat wel weer. Tijd dus. Nog heel even. Next. Geld. Opnieuw kruisen onze blikken. Doch, onze lippen golven zich niet. De zee is bedaard. Van ongeloof gaan liggen. Op een bedje van zichzelf. Had je ooit kunnen denken dat ze het zouden omarmen? Een sprookje dat opgeraakt. Als je niet meeheult. Als je niet weet wat men denkt te weten. Als je niet kunt wat iedereen kan. Als je het niet verder vertelt. Versnipperd in kleine anekdotes. Zonder enige moraal. Moraal! Dat ze ook dat zouden slikken. Een goed en een slecht. Een hemel en een hel. Wat een brug! Religie! Het lachen is ons vergaan. We schrappen zwijgzaam. De stilte dreunt over tafel. De klok tikt. En tikt. En tikt. En niks verandert. We draaien rond. In een ellips. Rond onszelf. Gewichtloos. We slurpen de laatste seconden tijd naar binnen. Nooit smaakten ze zo vol en zoet en als een zuchtje wind. We knikken. Het is tijd om haar te schrappen. Het is tijd voor iets anders. Het is tijd voor tijdloosheid. Niemand zal het merken. Er restte ons immers weinig. Geen haan die er naar kraaien zal.  

Evy
0 1

Er is niets tegen te beginnen

Ze willen niet verliezen. Verbaasd dat de andere volgt testen ze hun benen. Ze leggen een vinger op de kam en blijven op de helling steken. Of hebben we niet goed gekeken? Ze houden een vrouw vast en begrijpen dat ze dat zelf hebben bedacht.

Leen Pil
38 0

Als je later groot bent

Wat wil je later worden? Een vraag waar je als kind allang een antwoord op had. Ik weet het nog goed. Ik wilde onder andere een cowboy, astronaut, brandweerman, politieagent, soldaat, ridder, schrijver, en acteur worden. Naarmate ik ouder werd kwam ik erachter dat lang niet alles wat ik wilde worden even realistisch was. Cowboy of ridder zat er helaas niet in. Een astronaut, soldaat, politieagent of brandweerman worden waren ook geen doelstellingen meer voor mij. Schrijven en acteren dan, net twee dingen die zo'n heerlijke bestaanszekerheid geven. Maakt niet uit, dromen zijn er om uitgevoerd te worden. Of niet, en dan moet je er na een tijd toch echt aan geloven dat je iets anders moet gaan doen om de rekeningen te kunnen blijven betalen. Want niet iedereen kan een succesvol schrijver, acteur of rockster worden. Maar een enkeling wordt het wel, probeer gewoon die enkeling te zijn. Die enkeling die een succesvolle ondernemer wordt, of een goede dokter, misschien wel de president? Het enige wat je te verliezen hebt is dat je droom geen werkelijkheid wordt. Dan vind je terwijl je probeert je dromen te verwezenlijken wel iets anders wat je leuk vind om te doen. Of niet natuurlijk. Ach, zolang je maar gelukkig bent. Daar hoef je geen beroemd schrijver of filmster voor te zijn. 

Atlas
0 0

Turkse jongeman en duif

Een trein spuwt me uit in Gent Sint-Pieters. Elf minuten wachten op een aansluiting naar Gent-Dampoort. Ik ga op het perron op de lange houten bank zitten. Zo ver mogelijk van de jongeman die er al op zit. Kwestie van geen verkeerde indruk te geven. Hij is een Gentse Turk. Hij vindt het vast maar niks als ik naast ‘m ga zitten. Een tik tegen mijn laars aan de achterkant. Een duif pikt tegen mijn voet. Ik kijk het beest achterna terwijl het van onder de bank naar voren wipt, naar de sporen toe. Mijn bankgezel heeft het gezien. Hij haalt wat kruimels uit zijn zak. Uit een leeg koekplastiekje dat hij niet had weggegooid. Hij gooit kruimel per kruimel naar de duif die gretig pikt. Ik doe alsof ik het niet zie. Ik weet niet waarom. De trein komt aan. Ik stap op, hou mijn muts en jas maar aan. Slechts elf minuten trein in het vooruitzicht. We rijden traag en verheven langs de stad, ter hoogte van de daken. Deze ochtend viel er regen. Op het dak van een vrachtwagen waar we langsrijden, in het witte gladgespannen zeil, staat er een kuil water. Een merel doet zich te goed aan een verkwikkend bad. De jongeman zit aan de andere kant van het compartiment. Hij staart voor zich uit. Dat van de merel heeft hij gemist.  

Eva Maria De Groote
0 0

Villanella voor Nietzsche

Hij danste alsmaar meer en meer En lachte met de geest der zwaarte Ja-zeggend tegen de eeuwige wederkeer   Bij Tribschen aan dat schone meer In die dagen van diep geluk en glans Danste hij alsmaar meer en meer   Van hoge bergen daalde hij neer En toen begon zijn ondergang Ja-zeggend tegen de eeuwige wederkeer   In grote eenzaamheid bleef hij een Heer Altijd moedig, zelden bang En danste hij alsmaar meer   Op zoek naar droge lucht en frisser weer Op gladde steile wegen, in zon of regen Ja-zeggend tegen de eeuwige wederkeer   Gedragen door de wind Werd hij kameel, dan leeuw en kind Ja-zeggend tegen de eeuwige wederkeer Danste hij alsmaar meer en meer

Peter Gast
0 1

Ik ben God deel 1

                                                                     IK   BEN GOD                                                                toneelspel door Anton Segers                                              Dramatis personae       (in volgorde van opkomst)   God                                       als een doorsnee dame van middelbare leeftijd   Ene                                        een handelende gevoelsmens   Coach Ene                           diens denker, een verstandsmens   Andere                                  andere handelende gevoelsmens   Coach Andere                     diens denker, andere verstandsmens   Vrouw                                  een vrouw               Decor     Een boksring, open aan de voorkant, met een grote gong. Aan elke kant een zitplaats voor de coach.           Eerste bedrijf   (God komt spectaculair op, geïntroduceerd met de gepaste effecten - vanuit de lucht, met rookontwikkeling en bombastische muziek, enz. - in de verrassende gedaante van een doorsnee dame van middelbare leeftijd, ze knikt iedereen glimlachend toe)                           GOD Ik ben God. Dag, mensen. U bent verrast? U had niet verwacht dat ik er zo zou uitzien? En toch, de mens is geschapen naar Gods evenbeeld... U vraagt zich af: waarom speelt God toneel? Ik kon niet anders. De schrijver schrijft: “God komt spectaculair op”. Dat kan je toch niet aan toneelmensen overlaten... Ik vroeg mij af: waarom schrijft die schrijver dat? Volgens hem: (blasé) “om dit stuk te transponeren naar een metafysisch niveau”… Volgens mij: hij dacht dat het een origineel begin was. Iets dat de aandacht trekt. Een titel die verkoopt. Wat wil je, alles is al eens gedaan, het wordt moeilijk voor een schrijver om nog op te vallen. Waarom leent God zich daartoe? Ach, God is mededogen… Makkelijk is het niet. De wereld, dat ging in 7 dagen. Theater vraagt iets meer tijd. Je gelooft nooit wat voor tekst ik moet zeggen. Hoe ging ‘t weer? (neemt brochure, bladert) Mijn geheugen is niet meer wat ‘t een paar eeuwen geleden was. Ah, hier. Zet je schrap, ‘t is zware kost. (leest)Ik ben God. Ik schiep… (terzijde) ‘schiep’?! … ik schiep het dier, ik schiep de mens. Het verschil? Het dier is één, de mens valt in lichaam en geest uiteen. Hij splitst zich uit in iemand die doet en iemand die denkt. Daarom wordt in dit stuk de pro.. de proto.. progato... nist… … (terzijde) tja, God heeft geen toneel geleerd… ..letterlijk uitgesplitst in twee protoga.. togo.. nisten… … ( geërgerd terzijde) dàt hebben ze nu wel door. De mens bekijkt zichzelf in wat hij doet en grijpt in waar nodig, om zich te verbeteren. Hij heerst als een God over zijn eigen leven. En heeft God… (terzijde) mij dus … niet meer nodig. Of toch wel...? (klapt brochure dicht) Tot zover deze lezing. De mens heeft mij niet meer nodig. Ik ben benieuwd... (ze verdwijnt op identieke wijze als ze gekomen is, de muziek maakt plaats voor supportersgejuich, uit de ene hoek komt de Ene op, een zich opwarmend bokser, op de rug van zijn badjas staat ENE, gevolgd door zijn coach – op zijn trainerspak staat COACH ENE, ze lijken een beetje op elkaar; uit de andere hoek komt de Andere op met coach, op hun rug staat ANDERE / COACH ANDERE. God weer op - zonder effecten – in een zwart-wit gestreepte scheidsrechterspak)                             GOD (beschaamd) Prachtig kostuum... (leest met tegenzin af)God presenteert: het kampioenschap Vechten Voor Idealen, een strijd voor Vrijheid, Gelijkheid en Broederlijkheid… (terzijde) hoe komt hij erop?... In de categorie Vrijheid: een gevecht tussen aan mijn rechterhand, in de witte broek: de kampioen van de schrijver, hoofdrol in dit toneelstuk: de Ene...! (terzijde) de goeie!... ( Ene groet het publiek met veel show) Aan mijn linkerhand, in de zwarte broek: de Andere...! (terzijde) de slechte!... (Andere groet het publiek, de boksers gaan naar hun hoek, de trainers coachen bij hun boksers)                           ENE Ik ga winnen. Zet de champagne maar klaar. Dat zal hier rap gedaan zijn.                           COACH ENE Pas toch maar op.                           ENE Wie gaat er mij tegenhouden? Hij daar?                           COACH ENE Kalm. Gebruik je verstand.                         ENE Vrijheid, wat is daar nu moeilijk aan? Als ik iets niet wil, zeg ik nee. Gewoon nee.   (een enigszins droeve Vrouw in badpak loopt rond met een bord waarop “Ronde 1” staat; God scheidsrechtert, doet de twee kemphanen mekaar een hand geven, slaat op de gong, plots worden de boksers hartelijke vrienden, God volgt de scène van dichtbij)                           ENE Eindelijk! Zomer!                           ANDERE We hebben het gehaald! Zijn we weg?                           ENE Yes! Ik wil de ideale vakantie! Waar gaan we naartoe?                           ANDERE Maakt me niks uit. Als we maar weg zijn. (neemt folders ter hand) Keuze genoeg.                             ENE Ik pak intussen al in. (hij maakt zijn koffer)                           ANDERE (leest folder) ‘Leven als God in Frankrijk: la Côte d’Azur!’                           ENE Nee! Drie weken strand, dan kom ik totaal afgestompt terug.                           ANDERE Laat vallen. (neemt andere folder) ’De Caraïben! De Dominicaanse Republiek!’                           ENE Ideaal? Nee, geen bananenrepubliek. Ik heb een geweten, zie je.                           ANDERE Laat vallen. (neemt andere folder) ‘La bella Italia! Ideaal!’                           ENE Als er geen Italianen woonden. Ik haat macho’s.                           ANDERE Laat vallen. ‘Thailand, het mysterieuze, exotische paradijs!’                           ENE Paradijs voor pedofielen.                           ANDERE Laat vallen. ‘Het o zo gastvrije Turkije!’                           ENE Niet zo gastvrij voor de Koerden, en de Armeniërs.                           ANDERE Laat vallen. ‘De 1000 meren van Finland!’                           ENE ‘t Noorden? Ik kom nu al 1000 uren zon tekort.                           ANDERE (raakt geërgerd)Laat vallen.‘Eviva Espana! Costa del Sol!’                           ENE Wat? Daar gaat iedereen naartoe. Daar kom ik mijn buurvrouw tegen!                           ANDERE Laat vallen. ‘De nieuwe wereld: the United States of America!’                           ENE Nieuw? Dat zie ik elke dag op T.V. (klapt zijn ingepakte koffer dicht) Ik wil iets anders, iets speciaals, ik wil een ontdekking!                           ANDERE Wil je een ontdekking? Weet je wat? Ga eens alleen! Egotripper! ( kwaad af)                           ENE ‘Egotripper’? ( erachteraan) Hé wacht! Ik wil best naar de Peloponnesus, de Dordogne, Portugal, Zuid-Afrika, Praag, Canada, Australië… (valt stil) dat is ideaal... (zijn koffer valt open, alles valt eruit, hij duikt om het op te vangen, valt zelf)                           GOD (slaat op de gong) Winnaar van de eerste ronde: de zwarte hoek!   (Andere groet zegevierend het publiek, laat zich door Coach Andere feliciteren)                           ENE Hoe? Wat gebeurt er? Ik heb toch nee gezegd!                           GOD Ja, maar hij ook.                           ENE Hij doet wat hij wil. Wat kan ik daar aan doen?                           GOD Een goeie vraag. Denk eens na. Je hebt een coach, gebruik hem.   (Vrouw loopt rond met bord “2”; Coaches duwen boksers op krukjes, peppen ze op)                           COACH ENE Twee seconden nadenken. Nieuwe taktiek. Minder ‘boef! baf! ’                           ENE Minder ‘boef! baf! ’                           COACH ENE We laten hem komen, we gaan mee.                           ENE We gaan mee.                           COACH ENE En pas als hij je vertrouwt, dàn...                           ENE ‘Boef! baf! ’                           COACH ENE Nee, diplomatisch, geduldig. De vrijheid wordt tactisch gewonnen.                            ENE Diplomatisch, geduldig. (God slaat op de gong, boksers komen op mekaar af) Wat een mooi kunstwerk hebt u hier, meneer.                         ANDERE Ja?                           ENE Als ik zo een schilderij zie, besef ik wat schoonheid waard is...                           ANDERE Hier zit méér dan 30 jaar hard werk in, jongen, in dit huis.                           ENE (bewonderend) Alsjeblief...                           ANDERE En, jongen, wie weet wordt dat allemaal ooit van jou.                           ENE Dank u...                           ANDERE Mijn dochter krijg je nu al, voor de rest zal je hard moeten werken.                           ENE Och meneer, weet u, ik en materieel bezit..                           ANDERE Je bent diplomatisch, dat waardeer ik… Besef jij dat: er zit muziek in WC-buizen.                           ENE Wablief?                           ANDERE Ik dank alles aan WC-buizen. Wie hard wil werken baant snel zijn weg in WC-buizen. Stel je jezelf voor na 30 jaar in WC-buizen - waar je dan zit!                           ENE (wordt er niet goed van) Alsjeblief...                           COACH ENE Laat je niet inpakken.                           GOD (fluit) Stilte in de witte hoek!                           ANDERE 8 jaar in afvoerpijpen, 13 jaar in rioleringen, 10 in beerputten. Wat een toekomst.                           ENE (idem) Dank u...                           COACH ENE Doe iets. Je raakt ingesloten.                           GOD (fluit streng) Laatste verwittiging!                           ENE Het is niet dat ik daar op neerkijk, maar eigenlijk liggen mijn ambities elders.                           ANDERE Meer in labowerk? Proeven op de urinebestendigheid van WC-buizen, ..microscopisch uitwerpselonderzoek, het verrottingsproces….                           ENE Dat is allemaal machtig interessant, maar mijn passie ligt in..                           ANDERE Schimmelinfecties, ik wist het! Geen probleem, je krijgt de job die je wil.                           ENE Dank u, maar ik wil liever helemaal..                           ANDERE ..helemaal onderaan beginnen en je langzaam opwerken in WC-buizen. Je bent geduldig. Dat waardeer ik.                           COACH ENE Aanvallen! ‘Boef! baf! ’                           GOD (fluit snerpend) Strafpunt voor de witte hoek! (Coach Andere juicht meer en meer)                           ANDERE Echt de ideale schoonzoon. Diplomatisch en geduldig!                           ENE Dank u, maar ik vrees dat ik u moet teleurstellen..                           ANDERE Alleen artiesten of wereldverbeteraars, die kunnen mij teleurstellen.                           ENE Nu u het zegt, het is vervelend, maar ik ben toevallig wel..                           ANDERE Die schoften blijven met hun fikken van mijn dochter af!                           ENE (incasseert, wankelt) Ah…veralgemeent u misschien niet een klein beetje..                           ANDERE Mijn dochter verdient het beste, een goed leven, volgens aloude traditie.                           ENE Maar ik hou van uw dochter, meneer..                           ANDERE Vroeg opstaan, WC-buizen, half zes aan tafel, WC-buizen, vroeg gaan slapen, WC-buizen, kinderen kweken, WC-buizen, zondag familiebezoek, WC-buizen, én...als uiteindelijke beloning, het toppunt van het jaar: 14 dagen aan de Costa del Sol!                           ENE Wat?Daar gaat iedereen naartoe, daar kom ik mijn buurvrouw tegen!                           ANDERE Ja, gezellig hè! (klopt hem lachend op de rug) ’Boef!’ (Ene valt neer) ‘Baf!’ (Andere lacht) Jij bent gebuisd!                           ENE ‘Gebuisd’?!                           GOD (slaat op de gong) Winnaar van de tweede ronde: de zwarte hoek!   (de hoek van de Andere zegeviert uitbundig)                           COACH ENE Wij protesteren! De situatie was anders. De tegenstrever was anders.                           GOD Dat is het leven: altijd anders.                           COACH ENE Dat is niet eerlijk. Als dat zo zit, spelen wij ook niet meer eerlijk!                           ENE (krabbelt recht) Ons hebben ze niet meer!   (Vrouw loopt rond met bord “3”; Coaches zetten boksers op krukjes, lappen ze op)                           COACH ENE Derde en laatste ronde. Vanaf nu is alles toegelaten.                           ENE Alles!                           COACH ENE Het enige dat telt is dat we hem volop raken.                         ENE ‘Boef! baf! ’                           COACH ENE Nee, onder de gordel!                         ENE Onder de gordel!                           COACH ENE Maak hem af! Vrij of dood!                           ENE Ik vrij! Hij dood!   (God slaat op de gong: de boksers drinken op een receptie, zien mekaar plots)                           ANDERE (zeer blij) Nee! Zeg dat het niet waar is!                           ENE (zeer geërgerd) Ja alsjeblief, zeg dat het niet waar is.                           ANDERE Dat ik jou hier tegen het lijf moet lopen!                           ENE Ik dacht net hetzelfde.                           ANDERE Mijn allerbeste vriend! Ik droom!                           ENE Een nachtmerrie overdag.                           ANDERE Veel te lang geleden!                           ENE Niet lang genoeg, lang niet lang genoeg.   (Andere lacht maar zuur; God telt hem uit (telt luidop af op haar vingers): “Eén..”)                          ENE Oeieoei, wat ben jij ouder geworden! Dat gaat snel bij jou... (God: “..Twee..”)                           ANDERE (lacht zuur) Boh, een paar jaar maar.                           ENE Niet dat je er ooit deugdelijk hebt uitgezien, maar het is nog een pak erger geworden,                         je houdt het niet voor mogelijk. (God: “..Drie..”) Wat heb jij al die jaren gedaan?                           ANDERE Boh, een mens doet wat hij kan...                         ENE Dat is dan niet veel... (God: “..vier..”)                           ANDERE En wat heb jij al die jaren gedaan?                            ENE Geprobeerd je te ontlopen. Tevergeefs. (God: “..vijf..” - Andere incasseert steeds) En? Nog getrouwd geraakt?                           ANDERE Boh… Dat euh…is niet gelukt. Helaas.                           ENE Wat een verrassing! Hoe kan dat? Met zo’n sex-appeal. (God: “..zes..”; Coach Ene juicht, maar Ene zelf walgt meer en meer) En die kleren. Heel trendy. Echt in de mode - in de prehistorie, bedoel ik. (God: “..zeven..”) Hoe ben jij op dit feestje binnengeraakt? Vermomd als kamerplant? (Andere wankelt; God: ”..acht...”; Ene maakt hem met tegenzin af)En je stinkt nog even erg uit je bek als toen. Een hele opluchting. Er zijn nog vaste waarden in ‘t leven. (God: “..negen..”) Zeg, moet hier niemand zijn padvindersdaad verrichten voor vandaag? Kan niemand mij verlossen van deze trieste treurwilg, deze wandelende dooie tak? (Andere zakt in mekaar op de grond)                           GOD Tien! (slaat op gong en heft de arm van ene omhoog) En de winnaar is, door knock-out in de derde ronde, in de witte hoek: de Ene!                           ENE (lusteloos) Joepie... Wat ben ik blij...                           COACH ENE (omarmt Ene juichend) We winnen! Vrijheid! Je bent vrij! Een winnaar!                           ENE Een zak. Ik ben een zak. (hij druipt af, Coach Ene er paf achteraan; Andere wordt door Coach Andere afgedragen)                           GOD Mensen. Nooit tevreden.                         VROUW Pardon mevrouw, ik heb horen zeggen - ik maak me misschien totaal belachelijk...                           GOD Vraag maar.                           VROUW Bent U echt God?                           GOD (lachend) Zie ik er uit als God?                           VROUW (lacht mee) Nee.                           GOD Ik bèn God.                           VROUW Godver... excuseer, ik bedoel 'Halleluja! - En ik sta zomaar met u te praten...                                                 GOD Zoals te verwachten en te voorzien was.                          VROUW  God, hoe wist u dat?                         GOD Simpel: de anderen hebben tijd nodig om van kostuum te veranderen, en wie beter dan God om de gaatjes te vullen. Meneer heeft even geen inspiratie.                           VROUW Meneer? Wie?                           GOD ‘t Is altijd zo geweest: God als lapmiddel, als vangnet. Ben ik niet meer waard dan dat?                           VROUW Natuurlijk mevrouw, euh...God.                           GOD De mensen hebben lef. Ze verknoeien zelf hun leven en dan zeggen ze: “Waarom laat God dat allemaal toe? Dat kàn niet. God bestaat niet.” Dat zal wel. Als God niet bestond, bestonden zij niet eens.                           VROUW Heel goed gezegd. U moet zich zo niet laten doen.                           GOD (almaar kwader) Tot ze mij eens écht nodig hebben. Dàn besta ik weer wel.                           VROUW Geef ze er maar eens goed van langs, God.                           GOD Als dat zo zit, krijgen ze van mij rap een aardbeving of twee rond hun oren. Of een meteoortje...dat slaat altijd in. Ha! Wacht maar. Ze zijn nog niet af van God.   (gejuich, de boksers komen weer op, op de ceremoniële manier, maar nu in andere kleuren)                           GOD God presenteert: blablabla...in de categorie Gelijkheid...een gevecht...ratata… aan mijn rechterhand, in de rode broek, de kampioen van de schrijver: de Ene! En aan mijn linkerhand, in de blauwe broek: de Andere!   (ze groeten het publiek; trainers peppen hun boksers op - enkel Ene en Coach Ene hoorbaar)                           COACH ENE Tweede gevecht. Wat ga je doen?                           ENE (nog even lusteloos) Vechten, zeker?                           COACH ENE Vechten! Waarvoor?                            ENE Omdat jij het zegt. (krijgt een mep van zijn coach, meteen)Voor Gelijkheid.                           COACH ENE Voor Gelijkheid! En waartegen? Tegen…?                           ENE Tegen mijn zin. ( krijgt weer een mep, meteen) Onderdrukking. Tegen Onderdrukking. Nu heb ik het.                           COACH ENE Dat is mijn jongen, zo wil ik het horen. Pak hem! (Vrouw passeert met bord “1”, God slaat op de gong, Ene springt recht)                           ANDERE (blijft zitten, net als Vrouw af wil gaan) Schat!                           VROUW Pardon?                           ANDERE Weet je dat jij dat heel goed doet?                           VROUW Wat?                           ANDERE Je hebt het of je hebt het niet, en jij schat, jij hebt het: klasse.                           VROUW (straalt) Néé!? Jàà? Dank u wel, meneer de Andere.                           ANDERE Andy, zeg maar Andy.                         ENE Zeg, wat gebeurt er hier?                           GOD Hier wordt gevochten, wat anders?                           ANDERE Schat? Ik moet vechten, en ik heb nog geen massage gehad.                           VROUW O.                         MAN Wees eens een schat, schat.                           VROUW O natuurlijk Andy. (ze masseert zijn rug)                           ENE Scheidsrechter! Wanneer begint hij nu?                           GOD Wanneer begin jij nu? De eerste ronde is halverwege, je staat flink achter.                           ENE Hè? Hoe?                           GOD Trek je ogen eens open.                           ANDERE Zalig. Jij kan meer dan je denkt. Ik zal eens een goed woordje voor je doen. Hogerop.                          VROUW Wow! Bedankt, Andy.                           COACH ENE Vooruit, doe iets!                           ANDERE Nu mijn benen. Wees eens een schat, schat. (ze doet het)                           ENE Meneer, dat meisje is uw slaafje niet.                           ANDERE Jaloers? (tegen haar) Je bent echt een schat.                           ENE Gelijkheid van de seksen: nog nooit van gehoord?                           ANDERE Gelijkheid? Kennen wij heel goed, hé schat? Jij zorgt voor mij, dan zorg ik jou... Maar om een goed woordje te kunnen doen, moet ik je beter leren kennen. Schat. Wat zou jij ervan zeggen... (fluistert grijnzend in haar oor)                           COACH ENE Hij pakt haar. Niet laten gebeuren. Pak hem verdomme!                           ENE U hebt geen enkele respect voor deze vrouw. Ik verbied u..                           ANDERE Ken jij haar? (tegen haar) Ken jij hem?                           VROUW Nee.                         ANDERE Waar bemoei jij je mee?                           ENE ‘t Gaat om 't principe. Ik kom in opstand als ik een macho een vrouw zie misbruiken.                           ANDERE Wat ga je eraan doen? Op mijn gezicht slaan? -Doe rustig voort, schat.                           ENE Fysiek geweld is beneden mijn waardigheid.                           ANDERE Je bedoelt, boven je vaardigheid...? (tegen vrouw) Schat, je doet me goed. Ik voorspel je een grote toekomst.                           ENE Dit is echt het laagste van het laagste.                           ANDERE (kreunt van genoegen)Ja, nog lager... Ja, daar...                           ENE (zet zich in bokshouding) Ik daag u uit. Een gevecht. Van man tot man. Nu.                           ANDERE Ben je gek, dit is veel lekkerder. Vecht maar op je eentje. Hmm schat... (Coach Andere juicht, de Ene staat paf, laat zijn armen zakken)                           GOD (slaat op de gong) Winnaar van de eerste ronde: de blauwe hoek! (Andere groet zegevierend het publiek, laat zich door Coach Andere feliciteren en verzorgen)                           ENE Maar dat is niet eerlijk! Hij wil niet vechten!                           COACH ENE (trekt hem neer, coacht) Zo kan je hem nooit verslaan.                           ENE Twee seconden nadenken?                           COACH ENE (ziet hoe Vrouw met bordje “2”passeert)Nieuwe tactiek. Negeer hèm. Gebruik hààr.                           ENE Hè? Hoe?                           COACH ENE Zij kan hem makkelijker raken dan jij.                           ENE Ze kan hem toch niet neerslaan.                           COACH ENE Als je de tiran niet kan overwinnen, breng dan de slaven tot opstand. Werk op haar in. (God slaat op de gong)                         ENE (net als Vrouw af wil) Juffrouw!                           VROUW Pardon? Wilt u ook een massage?                           ENE Nee, ik wil alleen maar zeggen dat u meer waard bent dan wat mannen u laten doen.                           VROUW  Ah, u wil ook een goed woordje voor mij doen, hogerop?                         ENE Nee, ik help u niet. U zal voor uzelf moeten zorgen.                           VROUW O. Oei.                         ENE Uzelf verdedigen. In opstand komen. Tegen mannen die u misbruiken, zoals hij daar. Zie je dat niet, hij wil iets van u.                           VROUW Nee!                           ENE Als u hem gelooft, wordt u uiteindelijk niets anders dan zijn hoertje.                           VROUW Hoertje?                           ENE  De waarheid kwetst, ik ben eerlijk.                         ANDERE Hij, eerlijk?                           ENE Ik wil niets van u. Hij wel. Dat zijn de feiten.                           ANDERE Dit is een wedstrijd, hij wil winnen. Dàt zijn de feiten.                           ENE U moet er iets aan doen. U moét vechten.                           ANDERE Dat zal wel. Als jij tegen mij vecht, dan wint hij. Hij wil dat jij voor hem wint.                           VROUW Is dat waar?                           ENE Als u tegen hem vecht dan win ik, ja, maar als ik win wint ù ook. Als hij wint, dan wint u niet, want hij vecht tégen u, maar ik niet. Ik vecht voor u. Dat is het verschil. Begrijpt u?                           VROUW Ik begrijp het: alle mannen willen iets van me.                           ENE Maar nee!                           ANDERE Maar ja. En ik kom er tenminste voor uit. Dàt is het verschil. Bij mij weet je het.                           ENE Wat ik wil, is voor uw bestwil! Ik wil gewoon dat u...                           ANDERE ...dat jij de klappen krijgt in zijn plaats. Dàt wil hij. Zie je het?                           VROUW Ik zie het.                           ENE Wilt u dan heel uw leven ongelukkig blijven? Dat is dom!                           VROUW Ik wil niet vechten voor u. Waar moeit u zich mee? ‘t Ging best voor u ertussen kwam. Niemand kafferde mij uit. Nu ben ik een hoertje, dom. Laat me gerust! (loopt snikkend af, duwt Ene opzij, hij valt neer)                           GOD (slaat op de gong)Winnaar van de tweede ronde: de blauwe hoek!   (de Anderen vieren feest - Ene ligt er verwezen bij)                           COACH ENE Je moet tegen hem vechten, niet tegen haar!                           ANDERE (grinnikt) Ik moet zeggen: je hebt haar echt voor je gewonnen.                           GOD Laat mijn meisje gerust. Straks kan God nog zelf met dat bord rondgaan.                           COACH ENE Ik weet het even niet meer. Nieuwe tactiek…euh…                           ENE Ik wil toch niet meer vechten.                           COACH ENE Daarnet lag je ook achter. Je kan nog winnen.                           ENE Ik wil niet meer winnen, denk ik.                           COACH ENE Jij doet - ik denk.                           ENE Heb je haar niet zien wenen? Heb jij geen gevoel?                           COACH ENE Gevoel? Ik dènk.                           ENE Dus jij denkt - ik doe?                           COACH ENE  Dat is het.                         ENE Ik doe… ik doe... mijn handschoenen uit. (en gaat achter de Vrouw aan)                           ANDERE Aha. Hij geeft op?                         COACH ENE Zie jij een witte handdoek? Hij komt terug. (en gaat achter Ene aan)                           GOD Hij heeft nog 15 seconden. (en loopt dan maar zelf met het bordje “3” rond)   (Vrouw betraand op -Ene achter haar aan, Coach Ene achter hém aan)                           VROUW Het spijt me. (neemt het bordje van God over, doet haar ronde)                           ENE Het spijt mij. Je had gelijk. Om hem te raken, wou ik u raken.                         VROUW Mannen zeggen zoveel. Ga maar lekker vechten. Het is tijd.                         ENE Ik kan niet meer. Ik heb zo te zien niet het karakter dat nodig is om te winnen.                           ANDERE Pathetisch.                         VROUW Wat zit daar achter? Wat wilt u nu weer van mij?                           ENE (tracht zijn handschoenen los te krijgen) Hulp. Ik krijg mijn handschoenen niet uit.                           VROUW U stopt? Echt?                           COACH ENE Maar nee.                           ENE Maar ja.                           ANDERE God, mag ik mij dan ook gaan omkleden?                           GOD Zie jij een witte handdoek? Vechten!                           ANDERE Tegen wie?                           VROUW U stopt...voor mij?                           COACH ENE Ik zeg nee.                           ENE Ik zeg ja. Op één voorwaarde. Als u dan een ietsje minder ongelukkig bent. Ik kan daar niet goed tegen. Als dat zou kunnen heb ik genoeg gewonnen.                           VROUW Maar dàt is lief...                           ANDERE Is die komedie nu nog niet gedaan?                           VROUW Dit is geen komedie. Opgeven bewijst dat je gevoelens hebt, wat meer is dan ik tot nog toe van jou gezien heb.                           ANDERE Wat krijgen we nu?                         VROUW (doet handschoenen van Ene uit) U hebt gewonnen. Ik ben een ietsje minder ongelukkig.                           ENE Dan voel ik mij ook een ietsje minder ongelukkig. Dank je.                           ANDERE Ik moet kotsen.                           ENE Een vrouw als u die een man nodig heeft om zich goed te voelen, om te weten wat ze waard is. ’t Zou niet mogen. (hij wil afgaan)                           VROUW (houdt hem tegen) Ga zo niet weg.                           ANDERE Laten gaan, schat. Je bent beter af met mij.                           VROUW Ja? Jij zou nooit gestopt zijn voor mij. In geen honderd jaar.                           ANDERE Waarom zou ik stoppen? Ik ben gewonnen.                           VROUW Ja? Mij ben je verloren. (tegen Ene) Ik stop ook. Ik hoef dit niet te doen. Ik ga iets doen dat ik echt graag doe.                           ANDERE Aha, ik heb zo een idee wat dat kan zijn... (hij wil haar omarmen)                                 VROUW Wees eens een schat, schat? (duwt hem van zich af, hij valt neer, Staat op en gaat kwaad af, Coach Andere gooit witte handdoek en volgt)                                 GOD (slaat op gong) En de winnaar is, door opgave, in de rode hoek: de Ene! (heft zijn arm hoog)                           COACH ENE (omhelst juichend zijn bokser) Wij winnen! Yes! Gelijkheid!                                 ENE Ben je gek? Ik kàn niet winnen. Ik heb al lang opgegeven.                           COACH ENE Maar ik niet!                           GOD Zoiets kan alleen in toneel: de goeie wint altijd.                           COACH ENE Geniale nieuwe tactiek! Ik wist dat niet: jij kan denken!                           ENE Als dat waar is, heb ik jou niet meer nodig. Je bent ontslagen.                           COACH ENE Wat…?! Dat is zo typisch. Als een man verliefd is, schakelt hij meteen zijn verstand uit.                           ENE Ik ben niet verliefd.                           COACH ENE Typisch, hij wéét niet eens dat hij verliefd is. De vrouw regeert, de driften dicteren.                           VROUW Hé! Ho!                           ENE Uit mijn ogen, mislukte trainer. Vanaf nu wordt er over mijn leven niet meer nagedacht. Dat brengt alleen maar ellende, dat is nu wel bewezen.                           COACH ENE Ik ben al weg. Ik ga iets drinken. Met zo’n eigenwijs ventje kan ik niet werken.                           ENE Je bent niet meer nodig. Vanaf nu ga ik alleen op het gevoel af.                           COACH ENE Altijd dat verdomde gevoel. Ik verwittig je, zonder je verstand zal je niet ver raken.                          ENE Ik wil nergens raken. Hier wordt niet meer gevochten, gewonnen of verloren.                           GOD (gaat met Coach de zaal in)Oef, dan kan ik eindelijk die scène af. Dat stomme pak uitdoen.                           COACH ENE (in deur zaaluitgang) Zie je nu!. Zonder God zal je niet ver geraken. (gaat kwaad af)                         GOD (in deur zaaluitgang) Ach, wie weet... Ik ben benieuwd... Pauze. Tot seffens. (gaat glimlachend af - donkerslag - eventuele pauze)

Hazelof
0 0

voorstellingen

fragmenten toveren een tijd tevoorschijn van langspeelplaten en lelijke eendjes bloemetjes- en spijkerstof                en wij als jij en ik  

Nellie
15 0

Ook zonder vliegtuig crasht een mens

Achter de poorten zijn de deuren dicht. Armtechnieken op het plein. Een opschrift dat op letters lijkt. Snacks uit de nachtwinkel. De keukenhoek gesloten. Ruiten die gewassen zijn. Ik twijfel bij rabarbertaart voor ik een ticket neem en alles bij elkaar veeg.

Leen Pil
10 0

Wat zazen de wanzen zo zalig vooruit, lied (06/10/2013)

Katharina met je lange haren van rood breng morgen je kind naar de schoot van het land die zonodig je aanroept die stil met je praat op het plein van de bomen die zich vluchten die staan naar het straatlicht die roepen je naam Katharina laat me gaan laat me gaan laat me gaan Wat zazen de wanzen zo zalig vooruit Wanneer de mensen die zingen en dansen, welkgeen ik fluit over Merels die vloeien de schoonheid durft bloeien over vingers en schaadt over kunst, rood van aard Wat zazen de wanzen zo zalig vooruit Wat zazen de wanzen zo zalig vooruit Wat zazen de wanzen zo zalig vooruit Wat zaadt daaruit? Wat zaadt daaruit?

Alexander Vrijdewei
0 0

Wat zazen de wanzen zo zalig vooruit (14/08/2013)

Man staat op het podium op een groot bed van klavertjes 4. Hij zoekt hiertussen het enige klavertje 3 die daar verborgen zit. Eerst door subtiel rond te kijken naar beneden. Later kruipt hij al hurkend door het veldje. Nog later op handen en voeten. Hierna legt hij zich tussen de klavers. Een vrouw komt binnen en net als de man ongeduldig begint te krabben in de aarde, begint zij te slaan op een tafel die niemand kan zien, maar die wel degelijk daar op het podium staat. Na enkele minuten serieus doorslaan op tafel, begint de man te slaan op zijn klaverveld. Ze slaan nu tegelijkertijd. De man en de vrouw beginnen samen te schreeuwen, heel furieus, heel luid. Het geschreeuw begint te wisselen van toon en begint na een tijd een rustige melodie te vormen. De vrouw begint te neurieën. De man zingt: -Katharina Met je lange haren van rood Breng morgen je kind naar de schoot van het land die zonodig je aanroept die stil met je praat Op het plein met de bomen die zich vluchten die staan naar het straatlicht die roepen je naam Katharina laat me gaan laat me gaan laat me gaan De vrouw neemt een pot rode verf en loopt hiermee naar de man. De man staat recht. Ze begint hem geheel onder te verven; met uitzondering van zijn handen. De man streelt met zijn handen de wangen van de vrouw. De man spreekt: -Van dorpen en huizen zie ik vaak enkel de gevelAls ze me nu eens aanspraken en me konden vertellen wat ze hebben rommelen in hun grote buiken Hoe vaak de hond uitgelaten werd? Of de poes wel te eten kreeg? Hoe vaak de apen met elkaar vreeën? hoe vaak die vrijpartijen gemeend waren? Of ze gelukkig zijn Of ze leven Of ze zich doden De vrouw antwoordt: -Geen vrees in mij zit geen een man die geen vrees heeft wees niet bang Enkel de muizen zijn bang maar in de kamer van het hol van de witte muis die in mij leeft zijn er kleine kinderen ze roepen naar hun moeder ze krabben en bijten elkanders oren afze zijn zich aan het hoeden voor de waarheid voo de rede dat hun moeder hen verlaten heeft voor de pijn dat ze weg is voor... De man schreeuwt: -GENOEG! en knijpt de keel dicht van de vrouw die dood valt. De man kijkt naar zijn handen en ziet het bloed stromen dat onzichtbaar is voor de kijker. De man neemt groene verf, ontkleedt de dame en tekent een grote klaver 3 op de haar buik, waarvan twee blaadjes haar borsten zijn. De man verlaat het podium licht valt uit Doek valt in 1 seconde naar beneden luid geschreeuw -fin-

Alexander Vrijdewei
0 0

Retour

Na een paar rondjes vragen ze wat ik bij me heb, verboden spullen en een zomerliefde in mijn koffer vallen niet goed bij de douane, het hoogseizoen legt plaats en adem naast elkaar, geen forse reisafstanden, te kleine wieltjes die nog dolen. Een hand blijft hangen, een ander geeft de tandenborstel en vindt mijn ogen mooier.

Leen Pil
17 0
Tip

Verloren - proloog

Proloog   1827   De regen kletterde tegen de daken en de ruiten van de oude villa. Mijn hoofd rustte op mijn rechterhand terwijl ik met mijn andere hand een brief schreef. Het was stil, te stil. Het enige geluid wat ik hoorde was het geluid van de klok die 8 uur sloeg. Ik keek op en hoorde hoe de klok haar laatste slag sloeg. Met een tevreden gezicht keek ik weer naar de brief tot een ijzige gil de stilte doorbrak. Geschrokken liet ik mijn veer vallen en stond op, niet oplettend dat de veer op mijn brief viel waardoor druppels inkt zich verspreidden over het perkament. Ruw schoof ik de fauteuil naar achter, zodat die omviel en liep met een zenuwachtig gevoel richting de zware houten deuren van mijn studeerkamer. De deuren vlogen open nog voordat ik ze had aangeraakt. Terwijl ik de ijskoude gang inliep, hoorde ik de schaduwen tegen me fluisteren. “Het is tijd... Het is tijd...” steeds weer diezelfde drie woorden. Sneller dan mijn voeten me konden dragen, stormde ik de trap op. Het zenuwachtige gevoel had plaats gemaakt voor een bang gevoel. “Te laat... Je komt te laat...” de schaduwen maakten me alleen maar banger door dat te zeggen. Ik draaide me om en opende een onopvallende zwarte deur. Voor een seconde sloot ik mijn ogen en ademde diep in en uit. Daarna keek ik de kamer in. Een kleine mollige vrouw, Molly genaamd, keek me met grote ogen aan. Haar lichtgrijze haren hingen slap voor haar ogen en haar altijd zo vrolijke ogen zagen er dof uit. Haar witte schort was besmeurd met rode bloedspetters en in haar armen hield ze twee prachtige, kleine baby’s vast. Toen ik naar de twee schepseltjes keek, groeide het vadergevoel in mijn hart. “Twee gezonde dochters, Heer Leisterstean,” Ik knikte en strekte mijn hand naar het linkse meisje uit. Een zacht en warm gevoel overkwam me toen ik haar wangetje aanraakte. Ik keek weer op en zei: “Hoe gaat het met Elizabeth?” Ze legde de meisjes in hun eigen wiegje maar keek me niet aan. “Molly. Waar is Elizabeth?” Nog steeds keek Molly me niet aan. Ik begon boos te worden en met een zenuwachtig gevoel woelde ik door mijn haar. “Molly. Molly! MOLLY!” Toen keek ze op. De tranen rolden over haar wangen. “Ze is.. Ze is do-dood. H-h-het spijt me zo,” stotterde ze. Haar woorden kwamen aan als een mokerslag. Maar ik moest me sterk houden. “Waar is ze?” Mijn stem brak net niet. Molly nam mijn hand en trok me mee naar de zijkamer. Ik durfde niet te kijken maar toch deed ik het. Het lichaam van een mooie jonge vrouw lag in het midden van de kamer op een bed. Mijn hand beefde toen ik mijn hand naar haar uitstrekte. Mijn vingertoppen raakten dit keer niet een zachte, warme huid maar een ijskoude. Een traan rolde langs mijn wang en viel op de witte huid van Elizabeth. Voorzichtig streek ik hem weg en trok het witte laken over haar perfecte gezichtje heen. Daarna trok ik mijn gezicht weer in de plooi en knikte beslist naar Molly. Ik liep naar de wiegjes van de meisjes en bekeek ze erg aandachtig. Een zachte glimlach verscheen op mijn mond en ik wreef liefdevol over de wang van het kleinste meisje. “Jij gaat de wereld op een dag beter maken, lieverd. De tijd komt snel.” “Gaat u haar…” Molly snikte even, “… wegnemen, Heer?” Ik draaide me om en knikte. “Neem me niet kwalijk, Molly. Verwacht me binnen een halfuur terug.” Ze knikte triest. “Veel succes klein meisje, veel succes daar in de toekomst.” En met dat verdween Heer Leisterstean en liet een verslagen Molly achter.

Yenna
0 0

Later

LaterAchter de duinen van haar droomligt een woordenstroom verborgen,wachtend op de dag van morgendie weldra komen zal. Zij kijkt en luistertnaar de mensen die daar leven,naar zij die hun stilte hebben op-gegeven, om te wonen in dat droombeeld.Zij ploetert en klautert door 't onstuimigewater en besef heel goed: er wacht haargeen duinenwoonst. Zij groeit nietin de volle zon. Vanuit dit schaduw-land kijkt ze toe naar 't volle stranden hunkert heimelijk naar later. 

Fuaran
0 0

Roos en de Makelaar in Ontroerende Goederen. Aflevering 2: De profielschets. Over promotie, branding en The Big Five.

Toegegeven. Het woord profielschets klinkt akelig zakelijk. De analytische geest in me denkt aan resultaatgebieden, gedragsfactoren, competenties. En dat uiteraard, hoe kan het anders:  in een ontegensprekelijke Excel-tabel gegoten. Categoriek in kaart gebracht. Niet door mezelf weliswaar, maar door de Makelaar. Het intakegesprek peilde vrij transparant en direct naar The Big Five: 1. Extraversie (tegenover introversie). 2. Vriendelijkheid/mildheid (tegenover bazigheid) 3. Ordelijkheid (tegenover wanordelijkheid). 4. Emotionele stabiliteit (tegenover emotionele instabiliteit). 5. Autonoom (intellectuele autonomie) (tegenover niet - autonoom). Ben ik georganiseerd, gedisciplineerd, betrouwbaar en consciëntieus of een hopeloze chaoot? Ben ik emotioneel onstabiel, lees: een type Amy-Whinehouse-total-loss of zo ongenaakbaar en onvermurwbaar als Angela Merkel? En kan ik voor mezelf denken, of aap ik toch liever maar wat groteske alpha-males en females na? Tot mijn grote opluchting is de koppelaarster een vrouw van woorden. Geen cijfers of statistieken, maar een mooi stuk geschreven proza krijg ik de week na het intakegesprek in m’n mailbox. Eéntje waar ik zowaar even week van word. Noem het mijn bescheiden zelve (of, tja, mijn emotioneel onstabiele zelve, het is maar hoe je het bekijkt) maar zoveel moois is er over mij in één pagina nog weinig of nooit gezegd. Om bevestigd te krijgen dat er naast makelaar-en-promotalk ook effectieve waarheid in het A4-tje staat raadpleeg ik enkele trouwe vrienden, én m'n twee kinderen. M'n stuntelige, klungelige, onbeholpen zelve tikt zowaar een fout e-mail adres in en stuurt het prozaïsche profiel ook per abuis naar een ex. Iemand die me genegen was loslaten, is duidelijk niet m'n sterkste punt. In m'n onderbewuste schrijf ik nog elke dag lange e-mails vol verhalen die nooit meer aankomen. De reacties zijn unaniem (ja, ook die van de ex): Helemaal jij. De schatten. Mijn zoon voegt nuchter en opmerkzaam toe dat er nergens vermeld wordt dat ik allergisch ben aan de plantenfamilie van de nachtschade. Maar goed. Da's een detail. En ook: “Roos is uiterst gevoelig voor nachtschade”, klinkt niet bijster uitnodigend, toch? Dus gaan we ermee door. Deze “sympathieke, veelzijdige vrouw met een rijke en boeiende persoonlijkheid die met passie in het leven staat” geeft groen licht aan het makelaarsbureau:  ja, verkoop haar maar. Maar voorzichtig en met mate. Ze is niet enkel “kleurrijk en eigenzinnig”, maar ook oh zo breekbaar. Helemaal onderaan de schets zijn er enkele lijnen vrij voor mijn “desiderata”. Ah. Roos’ diepste verlangens krijgen zowaar een plaats. Rechttoe rechtaan had ik er zelf geschreven: goeie chemie, een subtiele mix van (fantastische) seks, goede wil, comfort, verlangen, vriendschap en vrijheid, en dat mysterieuze extraatje dat ervoor zorgt dat ik als een blok voor 'm val. Van de hand van de koppelaarster staat er nu enigszins getemperder: “Een aangename, intelligente man die bewust en met vertrouwen in het leven staat, zou goed bij Roos passen. Met haar deelt hij een open geest, relativeringsvermogen en zin voor humor”. Ah. Da’s een waarheid als een stier: wie Roos aan het lachten brengt krijgt steevast een welgemeende Big Five. De profielschets eindigt mysterieus met “hoe de relatie precies wordt vormgegeven, zal de toekomst bepalen”. Ik zucht diep. Lady Gaga zong het al in Future Love: “when I get to him I'll run him over with my rocket ship.” Een  George Clooney-kloon in mijn eindeloze Gravity heelal. Yup. Roos is very much ready for take-off. Roos Wordt vervolgd: Aflevering 3. Roos ontmoet Witse.

Roos
0 1

Emma's wraak

‘Hallo, is dit Eerste Hulp bij Relatieproblemen? Dag mevrouw. Ik bel u omdat… Weet u… Het is heel simpel. Er is me iets ongelooflijks overkomen, ja iets zo ongelooflijk vreselijks dat ik erover moet praten, dat ik er met iemand over moet praten, ik kan het absoluut niet aan mijn moeder vertellen, en ik dacht, waarom niet aan u, want ik zag uw advertentie op internet. Zal ik u het probleem voorleggen? Ik ga het uitleggen… hoe moet ik beginnen, hoe moet ik woorden vinden, ik weet het niet… Ja, ik zal proberen te bedaren. Diep ademhalen zei u? Ik zal het proberen. Goed. Ik ben getrouwd. Ik ben dertig jaar. Ik heet Emma…’ ‘Uw stem komt me zo bekend voor. Een zeldzaam warm timbre, vooral als u zich opwindt. Zingt u als hobby? Of misschien wel professioneel?’ De stem van de dame van de Eerste Hulp bij Relatieproblemen zakte een octaaf. Ze wilde rust uitstralen. ‘Nee, nee, ik heb nog nooit met zo’n nummer gebeld, ik heb als kind al geleerd mijn problemen zelf op te lossen. Hoe komt u erbij dat ik…’ riposteerde Emma. ‘Ik heet Caroline,’ onderbrak de vrouw aan de andere kant van de lijn. ‘Zullen we elkaar tutoyeren, dat praat wat makkelijker.’ Ze ging zonder op een antwoord te wachten op ‘je’ over. ‘Emma, vertel me nu eens in één woord wat er is gebeurd, dan gaan we daarna wel in detail.’ ‘Verliefd,’ mompelde Emma. ‘Oké, dat is toch prachtig. Ik zou een gat in de lucht springen. Maar je zei net dat je getrouwd bent en ik neem niet aan dat hij de gelukkige is.’ ‘Waarom moet het een ‘hij’ zijn? Tegenwoordig kan je ook best een ‘zij’ hebben,’ antwoordde Emma. ‘En in dit geval ís het een ‘zij’ en daar schaam ik me niets voor.’ ‘Heb je er met haar al over gesproken? Dat je verliefd bent op een ander.’ ‘Ben je belazerd. Mijn vrouw, ze heet Olga, is strafrechtadvocaat. Die ziet overal een misdrijf in en ze mept er meteen op los als ze denkt dat iemand haar ontrouw is. Dat heb ik al twee keer ondervonden.’ ‘Ben je al twee keer vreemd gegaan?’ ‘Nee, eigenlijk niet, maar zij dácht dat ik een ander had. Ze vond een verdachte voornaam in mijn smartphone: Amber, en dat vindt ze een typische slettennaam. Razend was ze. En de tweede keer ben ik inderdaad gaan tongen met Amber. Daar had ik al langer zin in en nu vroeg mijn vrouw er gewoon om. Maar ze lachte me midden in mijn gezicht uit toen ik het haar opbiechtte. Ze schaterde: “Jij met die slettenbak? Daar geloof ik niets van. Zo’n meid gaat niet met jou bekken.” Ze had het met een jaloerse ondertoon gezegd en was naar de keuken gegaan om een espresso te halen. “Jij er ook een?” had ze gevraagd. Ze had me diep in mijn ogen gekeken en haar mond op mijn mond gedrukt. Haar tong was naar binnen geglipt en was een vurige dans begonnen met de mijne. “Je hebt er niets bij geleerd,” had ze de spot met mij gedreven en haar mond weer vrijgemaakt voor haar espresso.’ ‘Oké, het gaat dus over een zekere Amber. Daar ben je nu verliefd op. Ze kan blijkbaar lekker kussen.’ ‘Nee, ik ben niet verliefd op Amber. Ja, lekker zoenen kan ze maar ze heeft zelf ook een relatie. Hij heet James, die kende ik al eerder van squashen, en ik heb een keer met hem gevreeën maar dat was vóór mijn huwelijk. Hij was de laatste man in mijn seksleven’ ‘Dus die is het ook niet?’ ‘Ik heb James al een paar jaar niet gezien. Eigenlijk het laatst bij de crematie van Georgina. Die is door een auto-ongeluk om het leven gekomen. Ze was nog geen dertig maar ze was het zelf schuld dat ze moest sterven.’ ‘Zo, dat is harde taal. Waarom haatte je haar zo?’ ‘Ze moeten van mijn spullen afblijven. En van mijn geliefdes. Niemand speelt spelletjes met mij. Wie dat wel doet, wordt gestraft. Zij is te ver gegaan.’ Caroline slaakte een lange zucht. Ze werd steeds nieuwsgieriger. ‘Vertel me wat er gebeurd is, we hebben alle tijd.’ ‘Ik heb Daphne op een receptie leren kennen. Ze beviel me meteen. Ze stond als een trotse leeuwin in een hoekje van de zaal met een glas champagne in haar hand. Mijn ogen kleefden aan haar lichaam en haar fonkelende blik nodigde me uit om dichterbij te komen. Ik liep volkomen weerloos naar haar toe en gaf haar een hand. Ik was niet verrast dat ze me nog dichter naar zich toe trok en me vol op mijn mond kuste. Zelden in mijn leven ben ik acuut zo opgewonden geweest. We hebben urenlang gepraat en zijn daarna naar haar appartement gegaan. We schopten onze schoenen uit, rukten elkaar de kleren van het lijf en ploften op haar driezitsbank om in een opeenvolging van explosies te belanden.’ ‘En toen zijn jullie een stelletje geworden?’ ‘Ik wilde graag. Maar Daphne vertelde me de volgende morgen dat ze me een heel geil wijf vond maar er niet over peinsde een relatie te beginnen. Vrijheid blijheid had ze gezegd, dat kreng. Maar zo ga je met mij niet om. Aflikken, krikken en wegflikkeren? Dat schreeuwde om wraak.’ ‘En toch heb ik je stem wel eens gehoord. Weet je echt zeker dat je hier nog nooit gebeld hebt?’ ‘Nee, echt niet, dat weet ik zeker. Maar wil je de rest ook horen?’ Caroline fluisterde ‘ja’. Ze voelde een mengeling van groeiende interesse en verholen angst. ‘Ik heb haar dagenlang gemaild, gebeld, beschoten met sms’jes, gevolgd in de stad, achtervolgd met bussen, trams en taxi’s. Waar zij verbleef, was ik ook of kwam minuten later. Ik was haar schaduw geworden en slaagde erin haar identiteit te misbruiken. Talloze pakketten van Zalando heb ik laten bezorgen op haar adres, dozijnen dildo’s, hetzelfde merk waar we elkaar die nacht mee volgestopt hebben, honderden flessen champagne, haar lievelingsmerk, en tenslotte vond ze zichzelf terug in diverse overlijdensadvertenties. Aan kanker gestorven, omgekomen bij een busongeluk, de hand aan zichzelf geslagen. En toen dat allemaal niet hielp…’ Caroline zat ademloos te luisteren. Ze twijfelde of ze Emma verder zou laten praten of haar zou doorsturen naar psychiatrische hulp. ‘Jij denkt nu vast dat ik rijp ben voor een psychiater,’ zei Emma. ‘Nee dus. Ik weet heel goed wat ik doe en wat de consequenties zijn. Ik heb een half jaar voorwaardelijk gekregen wegens stalking en oplichting en dat heb ik er graag voor over gehad.’ ‘Maar wat is de rol van Georgina in dit hele verhaal?’ ‘Die hoer heeft ná mij met Daphne aangepapt. Ik heb ze samen gezien toen ik met mijn verrekijker vanuit de galerij van de flat tegenover in haar appartement keek. Met míjn Daphne, op onze bank, met onze speeltjes en onze drankjes. Ik was razend. Uren later, diep in de nacht, kwam Georgina naar buiten en liep naar haar auto. Ik zat al klaar aan de overkant van de straat in mijn BMW, startte en gaf meteen vol gas. Georgina kwakte tegen de voorruit en plofte via het dak achter mij op het asfalt. Volgens de krantenberichten was ze op slag dood. Jammer, ze had rustig wat langer kunnen lijden of in een rolstoel kunnen belanden. Gelukkig had mijn auto weinig schade.’ ‘Heeft niemand gezien dat je haar aangereden hebt?’ ‘Volgens mij niet. Ik heb er nooit meer iets van gehoord. Vier dagen later was haar crematie en heb ik nog bloemen voor haar meegebracht. Haar broer vroeg me of ik haar goed gekend had en nodigde me uit voor een hapje en een drankje met de familie. Ik heb op haar geproost. Mooi dat je weg bent hoer, dacht ik nog toen ik mijn glas hief in de richting van haar ouders. Hadden ze haar maar beter moeten opvoeden, het verschil tussen mijn en dijn moeten verklaren.’ ‘Maar die Georgina heeft toch eigenlijk niets fout gedaan. Daphne was toch vrij om te doen en laten wat ze wilde. Je wist toch dat ze geen vaste relatie wilde?’ ‘Hoe vaak ik dat al tijdens mijn leven heb moeten horen, niets fout gedaan. Toen ik zes jaar was, had ik een grote bruine beer. Gekregen van mijn tante op mijn verjaardag. Ik was gek op dat beest. Hij at mee aan tafel, keek televisie op de bank en deelde mijn bed met mij. Mijn broertje van drie heeft allebei zijn oren afgebeten toen ik even op straat speelde waarna ik hem een dreun voor zijn kop heb verkocht. Mijn moeder heeft me bont en blauw geslagen. Ik had er maar rekening mee te houden dat mijn broertje nog niet wist wat hij deed. Nou, dat wist hij heel goed, die vuile grijns van hem zit nú nog op mijn netvlies.’ ‘En daar ben je nog steeds zo kwaad over?’ ‘Twee jaar later kreeg ik mijn eerste fiets. Blauw met zilvergrijze strepen. Plus een mandje achterop. Ik was apentrots. Ik liet hem meteen aan mijn vriendinnen zien en fietste ermee naar school. Na een week was hij al gestolen. Terwijl het slot er op zat, dat wist ik zeker. Kreeg ik opnieuw een pak rammel van mijn moeder. Ik kon dat mens wel schieten. ’s Nachts voelde ik de pijn van de slagen maar nog meer het verdriet om het aangedane onrecht. Ik ben huilend in slaap gevallen en droomde dat mijn moeder onder een trein kwam. Ik stond naast haar op het perron en lachte haar uit toen ze door een zwerver op de rails geduwd werd en vervolgens overreden. Zelf schuld dacht ik voordat ik badend in het zweet wakker werd.’ ‘Heb je nog contact met je ouders?’ ‘Met mijn vader wel, mijn moeder leeft niet meer. Soms denk ik dat ik haar écht dood gedacht heb. Een soort Voodoo voor beginners. Je zou er bijna in gaan geloven. Maar ze had longkanker. Dat domme gerook ook. Het hele huis stonk ernaar. Mijn vader heeft nu een nieuwe. Die rookt gelukkig niet. Ik houd zielsveel van mijn vader. Wie aan hem komt, komt aan mij. Dan ben ik tot alles in staat.’ Caroline zocht naar woorden en zinnen. Ze wilde Emma niet onderbreken maar het gesprek over een andere boeg gooien. ‘Vertel eens iets over je eerste liefde.’ ‘Je weet de zwakke plekken wel te vinden. Op mijn veertiende gingen we op vakantie naar Italië. Mijn moeder met haar losse handjes, de duivel hebbe haar ziel, mijn lieve doch onmachtige vader en mijn eikel van een broer. We zaten op een camping aan het Lago Maggiore en het wemelde daar van die huisbakken Latino-jongens. De een nog charmanter dan de ander. Verstaan kon ik ze niet maar hun gezichten spraken boekdelen. Blonde meid uit Holland met voor haar leeftijd behoorlijke borstjes. De jacht was meteen geopend. Ik ging echter voor een blonde jongen, tot afgrijzen van de donkerharige exemplaren die mokkend afdropen. Carlo was al zestien en wist van wanten. Na een middag zwemmen nam hij me mee naar het washok en sloot de deur achter ons met een sleutel. Hij nam mijn hoofd in zijn handen, aaide over mijn bol en voor het eerst in mijn leven kreeg ik een vreemde tong in mijn mond. Ik was op slag verliefd maar nog genoeg bij kennis om zijn naar mijn billen graaiende handen weg te duwen. Hij keek me vuil aan, liet me los en verdween. Een dag later zag ik hem weer. Hij had een zwartharig meisje in de houdgreep dat hij eveneens, de route was mij bekend, naar het washok voerde. Blijkbaar was dat zijn afwerkplek maar dat woord kende ik toen nog niet. Ik liep achter hen aan en begon, nadat ze binnen waren, keihard op de deur te slaan en ‘bastard’ te roepen. Dat woord kende ik wél, van televisie. Het meisje kwam meteen naar buiten. Ik ben naar haar toegegaan en heb haar twee keer keihard in haar gezicht geslagen. Rothoer schreeuwde ik maar dat begreep ze niet. Ze rende huilend weg.’ Caroline speelde nerveus met het slotje van haar zilveren halsketting. ‘Ik weet nu zeker dat ik je stem gehoord heb. Maar waar was dat in godsnaam?’ ‘Nee hoor, ik zou niet weten waar. Er zijn zoveel stemmen die op elkaar lijken.’ ‘Maar nu weet ik nog steeds niet op wie je verliefd bent. Of moet dat een geheim blijven?’ ‘Op jou!’ Caroline zocht met beide handen steun op haar bureau terwijl de hoorn van de telefoon op de vloer kletterde. Ze raapte hem meteen op. ‘Ben je er nog?’ vroeg Emma. Ze klonk licht geïrriteerd. ‘Dit is zeker een grapje. Je hebt mij nog nooit gezien of gesproken. Hoe kan dat nu?’ ‘Ik volg je al een half jaar. De eerste keer dat ik je zag, was in de ‘Zwarte Maagd’, die pub in de binnenstad. Ik was meteen helemaal ondersteboven van je. Die onpeilbare arrogante blik, dat uitdagende strakke lijf. Je bleef tot sluitingstijd en daarna ben ik achter je aan gelopen naar je appartement. Als een loopse hond ben ik je gevolgd, trillend over mijn hele lichaam. Ik kwam bijna klaar op straat. Rozenstraat, nummer 69, drie hoog aan de gracht. Ik heb je vervolgens gevonden op Facebook, op Twitter en op Instagram. Ik heb je wel tien keer gebeld op je mobieltje en je gevraagd of je mij wilde ontmoeten. Een blind date. Maar mevrouw wilde niet. Gelukkig getrouwd, man en twee jonge kinderen. Nou en? Wel eens van “second love” gehoord? En misschien is seks met een vrouw wel een stuk lekkerder.’ Caroline verwerkte razendsnel wat Emma vertelde. Ze ís stamgast in de ‘Zwarte Maagd’, ze wóónt op het genoemde adres en ineens wist ze ook waar ze die stem van kende. Die vreemde voorstellen om elkaar op een parkeerplaats te treffen. Seks niet uitgesloten. Ze had ervan gewalgd omdat ze een pure hetero is maar met name van de brutaliteit om zó in medias res te gaan. ‘Ik zie je vanavond in de ‘Zwarte Maagd’. Om tien uur! En geen woord tegen je man. Zeg maar dat je uit gaat met je beste vriendin, Annette heet ze toch? En bij haar blijft slapen. Als je niet komt, vertel ik die vent van je dat we al een half jaar met elkaar vrijen. Ik krijg alles wat ik wil. Goedschiks of kwaadschiks. Die twee prachtige kinderen van je, hoe oud zijn die? Drie en vier, hè? Dat is een heel kwetsbare leeftijd.’  

hanco naninck
0 0

Uitzicht

We hebben een chauffeur, zegt hij en ruikt de regen op mijn jas, de waslaag en de bladeren. We lopen om de grote druppels heen, worden aan de kant gedrukt, het licht loopt van ons af en volgt de auto. We kiezen een weg. Dan begint het pas echt.  

Leen Pil
19 0

Het Woud

Nu is er niemand om mij de weg te wijzen. Ik ben overgeleverd aan deze wilde natuur, die zich als duizenden handen aan mij vergrijpt. Een heel gretige, maar onverbiddelijke natuur. Een natuur die geen stuk van me overhoudt en me volledig wil absorberen. Een natuur die neemt en niet geeft. Duizenden bomen, miljoenen bladeren. Het dichtbegroeide woud. Donker. Slechts enkele hoopgevende straaltjes licht. Daar in de hoogte. Daar is de buitenwereld. Daar is mijn leven. Alles wat ik ken. Alles wat ik heb. Verslagen kijk ik naar mijn tijdmachine, nu niets meer dan een aftands anachronisme in deze primitieve wereld. Een hulpeloze Ikaros in deze woeste, groene zee. Enkele ogenblikken geleden nog in al zijn glorie. Weldra een immobiele, overwoekerde Prometheus, volledig ingenomen door de oppermachtige natuur. Zijn doel was te ijdel. De hoop op vooruitgang. Het toonbeeld van macht en trots. Als een koning hoog boven deze vergankelijke, bespottelijke wildernis. Als een schaterende albatros, onoverwinnelijk en oppermachtig, die vol minachting de naïeve onderwereld gadeslaat, en af en toe zijn uitdagende blik nog hoger wendt. Er zijn geen grenzen aan vooruitgang. Met van tijd tot tijd eens een offer stelt de wetenschap zich tevreden. Mevrouw Clamence. De heer Ferrès. Hun dochter Lucy. Hun neef Pierre Lachutte. Die vriendelijke Engelse wetenschapper. Onze steward. De norse co-piloot. Ook de piloot. Allemaal zijn ze. Een slapende Lucy was het laatste wat ik zag voor de hele wereld instortte. Ze leek zo onschuldig. Als een zorgeloos engeltje, met haar zilveren kettinkje om haar hals. Ik duizel. Ik walg. Een tweede keer val ik. Dieper en dieper dan die eerste, noodlottige keer. De verstikkende adem van de jungle brengt me weer bij. Ik voel een sterke aanwezigheid vlakbij mij. Versuft probeer ik recht te staan. Mijn ogen zijn mijn bode. Ik weet het weer. Het wordt tijd om het altaar te verlaten en mijn krachten te meten met de enige ware god. Ik neem Pierre nog zijn offermes af en werp nog een laatste blik op het afschuwelijke massagraf. Ik verdwijn. Op weg naar nergens. Wat voor zin heeft dit? Waar wil ik dan heen? Ik weet niet eens waar ik me bevind. Dit moet één van de miljoenen eilanden in de oceaan zijn. De kans is dus groot dat het onbewoond is. Is dit wel een eiland? Veel dieren heb ik hier ook niet gezien. Zelfs geen vogels. Hoe zou ook maar iets kunnen overleven in dit verstikkende woud? Alles is donker en de verzengende lucht grijpt me bij de keel. Ook de bomen zijn niet zoals ik ze gewoon ben. Hier zijn ze dreigend en angstaanjagend. Het is donker. De hitte is bijna niet uit te houden. Het ademen wordt moeilijker en moeilijker. Het lijkt wel of het woud beetje bij beetje alle lucht uit mijn strot probeert te knijpen. Het lijkt wel… Nu weet ik het. Het woud berooft mij van mijn adem. Het plundert mijn longen. Als een parasiet leeft het op mijn luchtwegen. Ik kan het zelfs horen. Het ademt in en uit. Meer dan ooit voel ik nu die beklemmende aanwezigheid. Iets jaagt op mij. Een onbekend woud. Maar ik moet erdoorheen. Er zit gewoon niets anders op. Ik kan niet eten. Ik kan niet drinken. Ik kan niet uitrusten. Niet in dit woud. Ik kan amper ademhalen. Dat doet het woud in mijn plaats. Moeizaam zet ik mijn tocht verder. Een eindeloze excursie door het donker. Een marteling. Takken. Hitte. Duisternis. Lucht. Adem. Het houdt niet op. Mijn zintuigen zijn murw geslagen. Alsof ze onder een pletwals zijn terecht gekomen en nu in elkaar overvloeien. Alsof het allemaal één afgrijselijke waarneming wordt. Een grandioze osmose. Een permanente synesthesie. Ik zweef in een ondraaglijke trance van radeloosheid, wanhoop en waanzin. Alles doet pijn. Mijn danig gescheurde kleren zijn nu overbodig. Mijn lichaam sleep ik mee. Als een last. En dan, in een vlaag van onbezonnen woede, ga ik het woud te lijf. Nee, niet dat beest dat alsmaar nader sluipt. Maar alle bomen rondom mij. Ik hak, ik snij, ik sla. Als een losgeslagen gek probeer ik het woud dodelijk te verwonden, in de hoop het naderende beest te verzwakken, en het nakende gevecht te vergemakkelijken. Ik draai, ik duizel, ik spring in het rond. Overal waar ik maar kan, plant ik mijn speer in. Het woud moet sterven. Ik niet. Ik wil niet sterven. Ik wil terug naar die zo vertrouwde wereld. Daar hoog boven mij. Dit is slechts een nachtmerrie. Ik wil wakker worden. Nu! Nu! NU! Een vreemde kreet doet me verstijven. Het ademen wordt luider dan ooit. Het doet pijn aan mijn oren. Ik draai me om in de richting van het beest. Ik zie het niet, maar weet dat het zich nu op zo’n drie meter van mij moet bevinden. Het schreeuwt om mij. Het wil mij. Maar voor het eerst voel ik me niet meer machteloos. Ik kan nu heel de wereld aan. Ook deze wereld. Deze verschrikkelijke, primitieve wereld. Een wereld waar geen mensen zijn, geen houvast, geen contact, een wereld die je isoleert, die je van zowel je adem als je verstand ontdoet, die je verstikt. Een wereld als deze, is geen wereld. En met een oorverdovende kreet werp ik me, met uitgestoken speer, in het woeste gebladerte. Het beest grijpt me vast en schudt me door elkaar, maar voor hem is het nu te laat. Ik plant mijn speer diep in zijn borst. En opnieuw. En opnieuw. De groene takken en bladeren rondom mij kleuren rood. Maar dat zijn maar kleuren. Want nu is er wél hoop. Eindelijk voel ik dat het beest in elkaar zakt. Het is dood. Het woud is verslaan. Totaal uitgeput zak ik in elkaar. Bloed en zweet verblinden me. Alles is donkerder dan ooit. Maar het beest is dood. Even verbaas ik me nog over die vreemde kreet. Het leek wel alsof het beest mijn naam riep. Nee. Dat kan niet. Ik had toch goed gekeken? Ik was de enige. Alleen ik was weer rechtgestaan. Het woud had iedereen tot zich genomen. Maar ik ben nu als winnaar uit de strijd gekomen. Ik heb hen allemaal gewroken. Alle gevallen engelen die nu branden in deze groene hel. Ik kom weer tot bedaren. Mijn ademhaling wordt weer normaal. De verstikkende lucht lijkt met het beest te zijn verdwenen en het woud ruikt nu fris en lekker. Met mijn handen veeg ik het bloed uit mijn ogen. Ik kijk op naar de zonnestralen, die feller schijnen dan ooit. Een mooier teken zou de wereld, ver boven mij, maar nu niet ver meer, mij niet kunnen geven. De bladeren lijken zelfs groener dan ooit en boven mijn hoofd kwetteren enkele papegaaien. Ontroerend. Het lijkt wel alsof ik deze wereld van een boze geest heb verlost. In het gras glinstert iets zilvers in de zon. Euforie maakt plaats voor gruwel wanneer ik een ongelovige blik werp op mijn onschuldige slachtoffer. Ze lijkt nog zorgelozer dan die laatste keer.

Gert Vanlerberghe
15 0
Laad meer ...