Lezen

Procesbewaking

Of ik dan geen procesbewaking heb, vraagt hij. Niet enigszins gefrustreerd, wel helemaal. Deze klant laat niks aan het toeval over. Enkel aan processen. Die hij keurig bewaakt. Dat ik al vele processen te bewaken heb, vertel ik hem niet. Vooral in het bedrijf van mijn gedachten. Daar ben ik dan wel de manager van.Die processen beheren is onbegonnen werk. Kon ik ze outsourcen, de vacature was al ingevuld. "Mevrouw?", herhaalt hij, alsof hij me wil terughalen. Naar zijn wereld dus. Die van de procesbewaking. Ik slik mijn woorden in. Dat ik zijn aanwerving overweeg. Als manager dan, van dat hoofd zonder bewaakte processen. "Zeker, meneer. We geven steevast korting. Aan klanten die mee opvolgen.” We hebben daar een procesbewaking voor.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

62 7

De val (150 woorden)

Het gesprek gaat over het WK veldrijden van diezelfde dag. Er worden pronostieken gemaakt. Ze duiden allemaal dezelfde winnaar aan. "Och, Merckx won in zijn tijd ook alles", zegt een van de twee mannen aan de cafétafel achter ons. Wij hebben ons aan de toog gezet. Daarna vertelt hij iets over Joop Zoetemelk, maar dat heb ik niet goed verstaan. "Ik hoop dat hij valt", zegt de andere man. Dat heb ik wel goed begrepen. De gedoodverfde winnaar mag van hem tegen de grond gaan, zodat een andere de regenboogtrui kan aantrekken. Een Belg wellicht. Daarna nemen ze zijn tegenstanders onder de loep. De conclusie blijft hetzelfde: er valt niets aan te doen. Tenzij dus een val. De man die de latere wereldkampioen wil laten vallen staat recht. Omdat er niet veel ruimte is tussen de toog en de tafeltjes, schuif ik wat naar voor. Kwestie van voorzichtig te zijn.

Rudi Lavreysen

5 0

Tip

Hartzeer

lieg maar niet tegen de cardioloog over die steken in de linkerkamer ook niet over hartzeer op een vrijdag of het mes dat je zou scherpen voor een feilloos resultaat zeg maar niet tegen de noorderwind hoe koud het is geworden in de longen van de nacht de ijsbreker vaart sowieso voorbij omdat de kapitein op tijd moet zijn ginds aan de sluis te zomergem aarzel maar niet mijn lieve schat ik wacht al eeuwen op de manen van een tedere leeuwin zij windt er straks geen doekjes om zij zal verscheuren elk verdriet haast je maar want ik voel kracht wanneer jij lacht een schaduw wil zich zomaar werpen voor de stralen van de zon die elke traan heeft opgedroogd ja zelfs de ijskristallen zijn verdreven van het klasraam neen de school biedt geen beschutting meer het dak is weg omdat een oorlog weer vernieling heeft gebracht geloof me maar de adem van geduld is veel te kort ik wil geen tijd verliezen lieveling ik mag misschien zelfs lekker huilen in je armen ook je mond verwennen met een zoen die je vertelt dat het stilaan warmer wordt uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

115 8

Tip

Kaartenhuis

Ken je Spinvis, de Nederlandse zanger? Of band, daar is wat discussie over. Ik ging naar een concert waar de band uit twee muzikanten bestond. De band bestond uit twee muzikanten, maar het was ongelooflijk hoeveel muziek ze maakten. Ken je Spinvis? Ik ging naar een concert waar ze met twee muzikanten een hele band leken. Ze werkten met loops. Ik ging naar een concert, waar ze met loops werkten. Ze speelden alles live, namen het ter plaatse op en maakten een loop. Waarna ze andere instrumenten namen en nieuwe lagen toevoegden. Echt knap. Ken je Spinvis? Ze werken met loops op hun concerten: eerst drums en bas, dan gitaar en keyboards. Twee muzikanten, maar ze spelen alles. Ze bouwen de muziek op in lagen. Je had erbij moeten zijn. Ik zat op de derde rij, ik kon het allemaal goed zien. Eerst speelden ze drums en bas, dat namen ze ter plaatse op en maakten zo een eerste laag. Ze werkten met loops. Daarna speelden ze andere instrumenten. Ze waren maar met twee muzikanten. Echt knap. Je had erbij moeten zijn. Hun teksten zijn ook bijzonder. Het lijken allemaal losse zinnetjes. Net zoals de muziek. De lagen en de loops. Ze bouwen het op met twee muzikanten. Het wordt telkens meer. Ik had twee tickets, maar ben uiteindelijk alleen gegaan. Ken je Spinvis? Ik was graag met je naar hun concert gegaan. Het was echt knap. Ze bouwden hun muziek op met loops. Ze speelden met twee muzikanten alle instrumenten. Met pedalen en computers namen ze alles op. Ik kon het goed zien, ik zat op de derde rij. Je had erbij moeten zijn. De plek naast me was vrij. Ik had twee tickets. Ik hou ook van hun teksten. De teksten waren… hoe zeg je dat? Jij weet altijd het juiste woord. Associatief? Is het dat? Je had erbij moeten zijn. Ik had twee tickets. Ze waren maar met twee muzikanten, die alle instrumenten speelden. Ze bouwden de muziek op met loops. Laag na laag na laag. Echt knap. Als een kaartenhuis, een muzikaal kaartenhuis. Soms moesten ze opnieuw beginnen, als één van de loops niet goed zat. Als ze niet in hetzelfde ritme zaten. Maar ook dat opnieuw beginnen hoorde erbij. Het knapste nummer was Kom terug. Je kent het zeker, dat wordt ook op de radio gespeeld. Maar dan is het natuurlijk af. Terwijl op het concert… Ken je Spinvis? Weet je hoe ze het doen? Ze zijn maar met twee muzikanten, ze bouwen samen een huis, met loops. Eenvoudige melodieën, vaste ritmes, maar toch, samen wordt het… meer? Je had erbij moeten zijn. Ik had tickets op de derde rij. Je kon perfect zien hoe ze het deden met pedalen en computers. Alsof ze telkens opnieuw begonnen aan hetzelfde nummer, maar toch werd het groter en groter. Een huis, een kaartenhuis. Echt knap. Kom terug. De muziek is mooi maar op een bepaalde manier droevig. Ik weet niet hoe dat werkt, ik ken niets van muziek. Mineur-akkoorden of zo? Je had erbij moeten zijn. Ik zat op de derde rij. De stoel naast me was leeg. De muziek is heel… jij zou zeggen fragiel… ze bouwen het op met loops. Soms ging het mis. Misschien was het daarom een beetje droevig? Het is niet hetzelfde op de radio of cd of Spotify… Jij hebt natuurlijk de vinyl. Past er wel bij. Beetje retro, knutselmuziek. De teksten zijn ook erg knap. Net als de muziek. Ze bouwen op met laagjes, het lijkt niet samen te hangen en toch wordt het groot. Ze zijn maar met twee muzikanten, maar door alles juist te doen lijkt het een heel orkest. Eerst speelden ze gewoon drums en bas. Ritme, een eenvoudige melodie. Ze waren maar met twee. Toch lukte het. Ze werkten met loops, ik kon het perfect zien vanop de derde rij. Pedalen, computers, de stoel naast me was vrij. Alles moest kloppen. Als het misging begonnen ze opnieuw… en opnieuw… en nog eens als het moest. Tot de melodieën klopten met het ritme, en de teksten aansloten op de akkoorden. Droevig maar mooi. Mineur-akkoorden misschien. Ze speelden Kom terug. Je had erbij moeten zijn. De teksten zijn echt knap, echt iets voor jou. Zo subtiel, bijna onbegrijpelijk. Elke zin apart betekende niet veel, soms valt het zelfs in herhaling. Maar de opbouw, de herhaling, maakt er iets meer van, iets groter. Net zoals de muziek. Het is opgebouwd in lagen, zoals een kaartenhuis. Kom terug. Ken je Spinvis? Kom terug. Dat is hun mooiste nummer. Vind ik. Ik ging naar het concert, weet je, ik had twee tickets, maar je kon niet. Jammer, want het was echt knap. Ik zat op de derde rij. Ze werkten met loops. Ze bouwden hun muziek en teksten heel voorzichtig op, laagje per laagje. Ze lieten elkaar nooit los. Ze waren met twee muzikanten, ze namen de instrumenten live op. Je had erbij moeten zijn. Kom terug.

R.F.G. Vandenhoeck

110 3

Waar is de andijvie?

"Kan u dat herhalen, meneer?Ik versta u niet zo goed.” Opnieuw fluistert hij,ditmaal iets nadrukkelijker. “Weet u waar de andijvie ligt, mevrouw?” We bevinden ons in de groenteafdelingvan de supermarkt.Schouders opgetrokken,alsof dat de kou zou wegnemen. Het gefluister klinkt vreemden komt ook van een vreemde man. Hij is het in alle betekenissen.Omdat ik hem niet ken,maar ook omdat hij onbekend aandoet.Ik herken hem nochtans.Ben hem al meermaals gekruist.Net als ik lijkt hij vrijdagavondenvoor te behouden voor de supermarkt. Hij beneemt me telkens de adem,zijn verschijning en wat hij uitschijnt —hopeloosheid. Hij lijkt zo grondeloos dat hij schuifelt,als wil hij grond zoeken —houvast.Een bergbeklimmer met hoogtevrees. Een derde maal herhaalt hij zich,in een poging me uit mijn staren te verlossen. “De andijvie, mevrouw?” Een onhandige openingszin,gezien de andijvie schittertin zijn verder lege winkelkar.Ik besluit het spel mee te spelen. “Zelf ben ik geen fan van andijvie, meneer,maar ik vermoed dat u ze naast de kolen zal vinden.” Hij lijkt weinig moeite te doenrichting kolen te stappen,schuifelt ter plekke. Nog steeds bang voor zijn moeras. Het gesprek krijgt geen vervolg.Ik trek me uit het spel terug,nog voor de kaarten goed en welgeschud zijn.Ik knik vriendelijken gebaar naar mijn boodschappenlijstje. Toch voel ik me aangesproken.Het appèl vertraagt mijn winkelkar. De vreemde man zit in het moeras.Alleen dus.En schreeuwt op fluistertoon. “Waar is de andijvie, mevrouw?” Hij voelt zich veilig bij me.En reikt uit.Hoewel het me ontroert,zet ik er de pas in. Op naar de chocoladerayon. Wat endorfines kunnen nooit kwaad.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

82 4

als vrienden (tekst 2)

Ik hou van je. Onmiddellijk had ik spijt.De wereld stond enkele minuten stil.Je ogen stonden groot, wenkbrauwen hoog, je mond, lippen licht van elkaar.Ik keek weg. Schaamte. We zaten in mijn favoriete kroeg. Weet je nog? Op het terras, ‘s avonds.Naast ons een tafel met vrienden. Met z’n allen onder de warmtelampen. Eén van de eerste koelere avonden na een zwoele zomer. Jij dronk een glas Ice Tea Green, geen bubbels voor je maag. Ik dronk routineus een pint en rookte een sigaret. Licht dronken. Het gebeurde niet vaak dat wij met twee samen op café zaten, zonder andere kennissen of vrienden.Natuurlijk praatten we vaak. We noemden elkaar beste vrienden, maar dat was vooral via het scherm, de intimiteit van onze generatie; Nooit geleerd echt te praten. Enkele minuten ervoor was het gesprek stilgevallen. Ik was in gedachten verzonken. Dronk mezelf wat moed in en zei wat ik altijd al had willen zeggen. Terwijl ik wist dat het nooit wederzijds zou zijn. Jij zou dat nooit zeggen. Net zoals je nu niet wist wat te zeggen. In de verte briesde een auto voorbij.Ook de tafel naast ons was gestopt met praten, afwachtend hoe dit genant gedoe zou eindigen. Iets moest er gebeuren. Ik denk dat we beiden wisten in dat moment dat de vriendschap voorbij zou zijn.Jij en ik, nooit meer op dezelfde golflengte. Niets zou dit nog kunnen redden, maar iets moest wel nog gezegd worden. Kom, iets, allez, iets, maar wat wat wat Allez bon, ik bedoel uh, als vrienden eh. Het lachen barstte uit.

Wout

3 0

Pensioenleeftijd

Ik las in de krant een interview met de voorzitter van een politieke vereniging die zich anders wil opstellen. Hij stelde zelf een vraag. ‘Waarom bestaat er een pensioenleeftijd? Dat moeten ze me toch eens uitleggen.’ Ik begrijp wat hij bedoelt en ik zou daar samen met u een boom over kunnen opzetten, maar het nadeel van het opzetten van een boom is dat het nogal snel op ‘zagen’ uitdraait. Dat wil ik u niet aandoen beste lezer. Ook de boom niet. Ik heb, net zoals u, nogal wat gepensioneerden gekend in mijn leven. Mijn vader ging al op jonge leeftijd met brugpensioen en dat was nergens goed voor. Dan zou ik op mijn leeftijd nu ook al thuiszitten. Daar zie ik het nut niet van in. En iedereen werkt tegenwoordig toch zolang als hij of zij wil. Afijn, tot daar deze boom over het pensioen. Maar ik wil daar nog iets anders over kwijt. Daarvoor heb ik uw eerlijke mening nodig. De vraag is eenvoudig. Schat u me ouder in? Ik vraag het omdat ik – weeral eens – iemand tegenkwam die dacht dat ik al met pensioen was. Ik passeerde een oud-collega en het weerzien was hartelijk. “Ik ben blij je nog eens te zien”, zei ze. “Zo gepensioneerden onder elkaar.” Ik heb haar toch moeten overtuigen van het feit dat ik nog niet aan mijn pensioenleeftijd zit. Ze keek me ongelovig aan. Maar het moet dus iets te maken hebben met het feit dat mensen me ouder inschatten. De vorige keer dat het gebeurde is zelfs al enkele jaren geleden. Misschien ben ik oud geboren? Een oude ziel heb ik altijd gehad. Misschien uit zich die oude ziel nu ook aan de buitenzijde. Wie zal het zeggen? Misschien de voorzitter van de politieke vereniging die zich anders wil opstellen.

Rudi Lavreysen

0 0

Flitsverhaal over jou

Ze bewoog heen en weer als een strohalm in de wind. Ze leek wel te vliegen op een hemelse melodie. Het deed me denken aan een vogel, vrij in de hoge lucht. De felle pasteltinten in haar kledij in combinatie met haar mooie en ergens ook zuivere lach, herinnerden me aan een eenhoorn die ik als kind zag. Ze was één met de tijd, gaf antwoorden op vragen die het leven vergat te stellen, terwijl ik samen kon smelten met haar en haar passen. Ze danste zo prachtig dat ik bijna stopte met ademen en nog beter, ik zag dat zij reeds bij me hoorde, dat wij al een koppel waren. Ik keek en zag het publiek. Ook zij stonden verbijsterd. Ik kan me niet voorstellen dat ik me op dat moment afvroeg of iemand wenste om met haar naar huis te gaan. Ongetwijfeld en heel waarschijnlijk koesterden velen een droom over een vrouw als zij. Ik weet dat ik uitverkoren ben, alleen al voor vandaag en alle dagen dat ik bij haar ben en zij naast me loopt. Wanneer ze zo in de spotlights glundert, vergeet ook ik alles. Het is magisch wanneer zij danst. Klokken stoppen met tikken, hongerigen worden gespijsd en daklozen staan in de duurste kostuums te kijken wanneer zij ons op het podium ontroert. Er is geen moment, en het einde is altijd te vroeg terwijl ze meningen vervoert en ons gedachteloos aanschouwen verroert. Haar bewegingen zouden berekend zijn, maar noch ingewikkelde, noch gemakkelijke formules zijn de uitkomst. Het enige antwoord dat steek houdt, zou liefde zijn. Echter weet een onbekende dat niet. Ze vertelt wel eens over de sterkste kracht. Je kan het vinden in de donkerste zwaarte van het bestaan. Het is het stralende licht, wanneer je ontdekt dat niets is wat het lijkt, wanneer het tegenovergestelde klopt en alles is wat het was. Je kijkt naar haar en vraagt je af wat ze bedoelt. Haar heldere ogen kijken je aan en je weet dat ze gelijk heeft, je kan het voelen in je hart. Net dan legt ze haar hand op je borstkas en ze zegt zacht: “daar merk je dat”. Het is als thuiskomen na een ernstige ziekte. Het is als terug kunnen gaan naar je land waar oorlog woedde. Het is misschien als opstaan uit de dood of als herboren worden. Het is weten hoeveel geluk je hebt haar te kennen en de grote droefheid wanneer je beseft dat niet iedereen haar kent zoals jij. Het is je handen vouwen en dankbaar bidden in ongeloof. Het is ontvankelijk geven op het ritme van het leven dat niet bestond. Het is je verliezen in een eenvoudige aanraking met haar ziel. Het is onbeschrijflijk mooi. Het is iedereen en niemand, maar bovenal is het gewoon jij. Céline M.

Céline M.

9 0

De Daktylovorax

“Mijn naam is Daktylovorax. Dat betekent ‘tenenverslinder’, maar eigenlijk is die naam een grove misvatting. Zie je, ik heb die naam ooit gekregen omdat ik nu eenmaal graag aan mensen hun tenen sabbel wanneer ze ‘s nachts hun voetjes nietsvermoedend over de rand van hun bed laten hangen. Ik kan je eerlijk zeggen dat ik werkelijk nog geen één keer een teen heb afgebeten en opgepeuzeld. Misschien ooit eens een kleintje, maar dat was echt waar per ongeluk. Mijn tanden zijn te scherp en daar kan ik persoonlijk niets aan doen. Tegen het schemerdonker sluip ik muisstil naar dat donkere plekje onder je bed en dan ga ik daar klaarzitten; rillend, watertandend en handenwringend. Wanneer je de slaapkamer binnenkomt zit ik daar dan te wachten. Ik kauw gespannen op het uiteinde van mijn lange, harige staart tot die bloedig is, om maar geen geluid te maken. Je heerlijke voeten verschijnen aan het bed en ik houd mijn adem in. Het bed kraakt en piept wanneer je gaat liggen, de lakens ruisen zachtjes over je heen. Weldra zullen ze te warm worden, voel je je klamme lijf bezweten, en dan is het zo ver. Dan komt daar één voetje onschuldig van onder het laken uit piepen. Onbewogen wacht ik tot je wegdommelt. Een waar engelengeduld leg ik hierbij aan de dag. Je kan niet geloven hoe zeer ik mezelf beheers. Ik ben de stilte en de sereniteit en de duisternis zelf. Ik ben onaandoenlijk. Ik ben het hoogtepunt van bedaardheid. Ik… Het is zover! Je snurkt. Ik likkebaard. Je beweegt even in je slaap. Ik kwijl over je tapijt. Je ronkt vredig verder. Ik krabbel aan mijn behaarde navel en negeer de golf van pluizen die eruit komt. Je beweegt je voet nog verder van onder het laken vandaan. Ik kan het al bijna aanraken. Nu kom ik langzaam tevoorschijn van onder je bed. Het maanlicht weerspiegelt kortstondig in de donkere poelen van mijn ogen, maar trekt zich even snel weer terug. Ik buig me over je uitgestrekte been en besnuffel voorzichtig alle kanten van je voet. Ik glijd met mijn tong over mijn scherpe tanden. Wat een heerlijke teentjes in het vooruitzicht! Voorzichtig steek ik mijn tong uit richting je grote teen. Wanneer je ademhaling stokt, houd ik halt. Mijn ogen schieten richting de grote slapende bult onder het laken, mijn tong nog uit mijn mond hangend. Dan adem je verder en adem ik ook geluidsloos uit. Trillend van de anticipatie ga ik ervoor. Ik slurp de kwijl die van mijn tong hangt stilletjes terug op en lik aan je dikke teen. Je proeft heerlijk zout en aromatisch, als een lang gerijpte Parmezaanse kaas.

LeenB

0 1

'T straat is van iedereen

18 januari 2026, acht uur 's morgens. Op weg door de Brusselse naar mijn dagelijkse koffie in mijn favoriete bar 'Onan', liep ik op de openbare weg. Normaal denkt u dan. Iedereen neemt gewoonlijk de platgetreden voetpaden op weg naar zijn/ haar dagelijkse bestemming. Ik heb iets van: ' t straat, de openbare ruimte is van iedereen. Waarom moeten voetgangers op het voetpad en auto's, fietsers en steps op het asfalt gedeelte? Waarom mag ik, als voetganger, als er geen kat op straat te zien is niet op de asfalt lopen? Blijkbaar is dat volgens sommigen verboden, hoewel het bij wet nu mag. Er kwam een man op een step achter mij gereden en hij gebruikte zijn bel. Kijk hé gast, je hebt plaats genoeg om je show te verkopen met je dure step van jou en laat me gerust. Scheer niet rakelings naast mij om mij schrik aan te jagen. Domme eikel. Nu, hij verwenste mij iets, had het niet verstaan en riep nog na dat ik zogezegd een zatlap was. Ok dan als die kerel dat denkt.... Ik weet nog beter dan hem....

Canniball

14 0

Pizza flirt met de tijd

Pizza flirt met de tijd. Hier zit ik dan. De wekker van de oven gaat zo af, toen was er pizza. Rondom me flauw licht van de oven en van de twee spots boven de wastafel. Ik hoor de droogkast draaien en er is voetbal in de living. België staat 2-1 voor op IJsland. Oké. Dit gaat alle grenzen te boven! Mijn pizza heeft me, letterlijk, aangevallen! Wij hebben de oven hoog boven de koelkast staan en de ovendeur is naar voren. Het alarm ging: dat de pizza klaar is. Ik nam mijn bord en een vork en trachtte de pizza, links langs de oven, mijn bord op te toveren. De pizza had er geen zin in of ik was even onvoorzichtig. Hoe dan ook, deze pizza vloog over mij. Mijn trui plakt onder de gesmolten kaas en tomatensaus vloog in het rond want ik probeerde in een ongekende reflex mijn maaltijd te redden. Mijn linkerpols en mijn rechterwijsvinger zijn lichtjes verbrand omwille van mijn heldhaftige daad om de pizza niet in de vuilbak weg te kiepen. Ik zeg het, het was een persoonlijke aanval op mij. Ik had thans geen vlees op de pizza. Céline M.

Céline M.

13 0

Een lip verkocht mij avondrood

handelaars in huid ze hebben vlees gevonden het voelde al wat kil zo zonder vel avondrood bekleedt alsnog mijn loom skelet handelaars in huid ze fluisteren te luid zij willen dat ik al mijn wonden weer bedek kereltje, zo zeggen zij het maakt best veel verschil wanneer je niets meer scheurt de treurnis rusten laat plak op je gemak het keurslijf netjes toe omhul de appel weer met verse repen schil verberg die binnenkant herstel de bloedsomloop want avondrood het duurt niet lang handelaars in huid ze houden weldra op het ijs bekruipt mij al want er is dood op komst wees voorzichtig zegt een paarse mond die mij een lip verkopen wil om nog heel even aan te voelen dan het leven door te bijten uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

7 1

Dubbel (150 woorden)

Ik heb een boek waarin tweemaal dezelfde twee pagina’s voorkomen. Het boek is de verhalenbundel 'De muur' van Jean-Paul Sartre. De dubbele pagina's staan in het tweede verhaal 'De kamer', over een man die gek wordt. Ik had hetzelfde gevoel. 'Dat heb ik daarnet toch al gelezen', dacht ik keer op keer. Toen pas zag ik de fout. De pagina’s 35 en 36 zitten twee keer in het boek. Even was ik in de veronderstelling dat het de bedoeling van Sartre was, omdat het toch een filosofisch werk is. Een bundel met existentialistische verhalen, met 'personages die in extreme situaties hun vrijheid, verantwoordelijkheid en de absurditeit van het bestaan ervaren.' 'Hij wil ons laten ervaren wat een gek voelt', dacht ik. Flauwekul natuurlijk, want het is gewoon een fout in het drukproces. Ik heb het boek tweedehands gekocht voor welgeteld 1 euro. Het is zijn geld -minstens- dubbel waard.

Rudi Lavreysen

7 0

Woordenbrij (150 woorden)

De snert - zoals onze noorderburen het tegen erwtensoep zeggen - staat op het vuur te pruttelen. Dadelijk nog mixen en daarna stukjes rookworst, spek, wortelen en selder toevoegen. Het ruikt al goed. Zal ik nog croutons maken van oud brood? Het woord snert zou uit het Fries komen. 'Etymologie onzeker', lees ik. 'Vermoedelijk verwant met snars. Iets van weinig belang.' Snars komt dan weer van een snelle beweging maken, van 'snirren' of 'snarren'. Het is niet altijd gemakkelijk om de herkomst van onze woorden te begrijpen. Maar we nemen die woordenbrij wel elke dag in de mond. Ik zie de president van de USA (hij weer), op een beeldfragment met zijn middelvinger ‘snarren’. Het gebaar is bestemd voor iemand die iets heeft gezegd wat hem niet aanstaat. De woordenbrij die hij hierbij uitspreekt (twee woorden, zeven letters) is niet nodig. Iedereen begrijpt het. Het is te zeggen. Niemand begrijpt het.

Rudi Lavreysen

13 1

ik heb mij gebukt

Koen Vlerick

10 0

De buitenbeller

Tijdens het wandelen kom je wonderbaarlijke mensen tegen. Kijk, daar staat een echte buitenbeller. Op het terras van een taverne met een telefoon aan zijn oor. Het is behoorlijk koud, maar toch heeft hij enkel een trui aan. Tja, als je gebeld wordt, heb je geen tijd om snel een jas aan te trekken. Een echte buitenbeller rept zich meteen naar buiten. Hij neemt binnen zijn telefoon op en zegt tegen de persoon aan de andere kant van de lijn iets in de zin van 'Wacht, ik ga naar buiten'. Eenmaal buitengekomen deelt hij eerst zijn locatie met de persoon die hem gebeld heeft. Het is geen nieuw fenomeen, maar je ziet ze minder vaak, de buitenbellers. Dat heeft met de draadloze oortjes te maken. Dan valt het niet zo op en lijkt het alsof ze tegen zichzelf praten. Een buitenbeller kan ook een buitenroker zijn. Dan profiteren ze van het buitenbellen om meteen te gaan buitenroken. Andersom zal het ook wel eens gebeuren, maar toch beduidend minder. Ik ken deze buitenbeller. Hij zwaait uitbundig. Misschien zegt hij tegen zijn gesprekspartner dat hij naar mij zwaait, want die kan natuurlijk niet zien dat de buitenbeller aan het zwaaien is. Maar zo duurt het gesprek wat langer en kan hij bij het terug binnenkomen tegen zijn tafelgenoten 'sorry, dat was dinges' zeggen en zo een gesprek over dinges op gang brengen. Het lijkt een tegengesteld gegeven, maar buitenbellen kan een meerwaarde voor het sociale gebeuren zijn. Nu steekt hij zijn duim naar mij omhoog. Dat weiger ik pertinent. Gewoon terugzwaaien is genoeg. Destijds waren er alleen binnenbellers. Je zag pas buitenbellers toen de eerste generatie draagbare telefoons eraan kwamen. Die kon je in het begin alleen thuis gebruiken, op het terras. Soms lijkt het alleen maar zo, dat de tijden veranderen.

Rudi Lavreysen

17 0

Geradbraakt (150 woorden)

'Voorzichtig met die tas', krijg ik als waarschuwing mee. We kregen ze bij een paar schoenen. Nu gaat ze mee naar de supermarkt. Voor groenten en andere dringende benodigdheden. De hippe tas heeft touwtjes, maar echt stevig is ze niet. 'Van een schoon talloor kunt ge niet eten'. Het zijn woorden van vader. Ik hoor het hem nog zeggen. Het was in de tijd dat men op weekdagen eerst de soep en daarna de aardappelen uit hetzelfde diepe bord at. 'Allemaal streek', zei hij, als op zondag de patatten een exclusief plat bord kregen. Het moet exacte wetenschap zijn. Van de winkel heb je altijd meer bij dan je vooraf denkt. Uit schrik voor het scheuren van de tas houd ik ze goed vast. Maar met de sneeuw is het uitkijken. Thuis aangekomen is alles nog heel. Maar zelf ben ik wel geradbraakt van het sneeuwwandelen. Alsof mijn touwtjes geknakt zijn.

Rudi Lavreysen

7 0

het AI-monster slaat toe

Koen Vlerick

8 0

Charles (150 woorden)

"I want my time with you" lezen we bij het aankomen in St. Pancras International, amper uit de Eurostar. Het is een kunstwerk van Tracy Emin. Ik weet niet welk lettertype het is, maar het is stijlvol gemaakt in grote roze neonletters. Alsof het met de hand geschreven is. Zelf zegt ze dat het een persoonlijk en romantisch statement is. Een liefdesbrief naar Europa. Het werd in 2018 ingehuldigd voor de 150e verjaardag van het St. Pancras station. Twee jaar voor de brexit. De Britten hebben tijd voor ons. Zoals in The Lucas Arms, de eerste pub die we binnenstappen. We bestellen er fish and chips. Niet op een stuk krant, maar mooi op een bord. Er liggen dikke frieten bij, nog dikker dan onze dikste Belgische frieten. Met tartaarsaus en een potje erwten. Het zijn Charels daar in Engeland. Of Charles. Maar hoe zeg je dat in het meervoud?

Rudi Lavreysen

7 1