Lezen

duivels ogen

Het feest liep op zijn einde. Hilda had hem niet horen aankomen tot ze een hand op haar schouder voelde: 'ha eindelijk heb ik je te pakken  heks! ' siste hij bij haar oor. Ze draaide zich om en keek hem woest aan:'ik jou!'  tierde ze en sloeg toe. Het mes trof hem recht in z'n hart. hij zeeg neer met een verbaasde blik in z'n ogen. 'eindelijk brul je in de hel, maar alsjeblieft niet te luid, je was hier al een foltering voor mijn oren' zei ze en maakte zich uit de voeten. 

amanda allesie
12 1

Cirkelend

Het kan een maandagochtend zijn. Of een zaterdagochtend. Of eender welke dag. De voorwaarde is dat het een warme dag is en dat je nog iets merkt van het dorpsfeest van de avond voordien. Er wordt opgeruimd, de brouwer levert, het maakt niet uit. Het geeft een gevoel zoals in het kustdorpje waar we jaarlijks verblijven. De glazenwassers, de visgroothandel waarvan de meeuwen de bestelwagens herkennen, ze zijn er voor de toeristen komen. Zo voelt het vanochtend in ons stadje. Maar de meeuwen en de zee zijn ver weg. Aan het dorpsplein draait een esdoornblad naar beneden, zoals de schroef van een helikopter. Daar speelden we vroeger mee op de bank aan het voetbalterrein. We stonden op de bank, gooiden de blaadjes naar omhoog en keken wie het langst in de lucht bleef hangen. Bij de bakker stopt een mama met haar zoontje. Hij zit op het fietsstoeltje aan het stuur en praat honderduit. Dat is misschien wel het mooiste wat er bestaat. De mama draagt een oranje jurk. De kleur van de ondergaande zon. Ze staan voor een gesloten bakkersdeur. Ook de automaat geeft geen brood. Dan maar terug huiswaarts. Ik volg ze in gedachten, erboven cirkelend zoals een helikopter. "Wat gaan we dan eten mama?", vraagt de jongen. "Er is nog een beetje brood van gisteren", antwoordt ze. Als ze na een tijdje, de wind op de fiets geeft verkoeling, vlakbij hun huis zijn draait de jongen aan het handvat van het stuur. Daar zit de bel. Dat heeft zijn mama hem geleerd. Hij mag het alleen doen als ze bijna thuis zijn. Thuis steekt de jongen zijn hand in het blauwe opblaaszwembad. Hij voelt of het water nog te koud is. Zijn mama staat in de keuken en kijkt ernaar. Wat zullen we straks eten, denkt ze.

Rudi Lavreysen
18 1

Dat zijn tijden die niet meer terugkomen

Ik zit tegenover mijn moeder en mijn gezicht begint te bloeden. Zij wijst me erop, want zelf voel ik niets. In haar bijzijn slaapt het kind; dat is het beste voor iedereen.Ze wil een potje mercurochroom uit haar badkamer halen, weer eens moeder zijn. Ze dringt aan, maar ik verkies een papieren zakdoekje boven een nog roder gezicht. Met wat deppen stopt het bloeden.Ik wist niet dat dat nog bestond, de flesjes 'rood' uit mijn jeugd. Voor geschaafde knieën en ellebogen en troost. Hoewel ik de zorgrol heb overgenomen nu ze zoveel vergeet, ontroert haar gebaar. Ik wou dat ik haar hersenen rood kon kleuren. Repareren wat niet meer te maken valt. Mijn vader komt thuis van het boodschappen doen en begint te vertellen. Over vroeger, toen hij nog een kleine Jozef was.Lang heb ik hem niet gekend, ook al was hij aanwezig, maar de laatste tijd lijkt hij nog snel dingen te willen doorgeven voor het te laat is. Ik hoor hem graag, leer hem graag kennen zo op de valreep.Hoe hij hield van meester Fons, die ook nog eens hun buurman was. Hoe Fons hem tot 'Beste leerling van de klas' maakte. Trots. De spelletjes die meester Fons met zijn leerlingen speelde. Hen opdroeg bewegingloos te blijven zitten, en dan bij iedereen kwam proberen. Tot een straaltje water in de nek.Mijn vader toont het kind, zijn stem kraakt een beetje van weemoed. Hij zegt: dat zijn tijden die niet meer terugkomen.Maar ook: hoe de jongens op hun twaalfde hun eerste sigaret kregen. Hoe vanzelfsprekend dat was.En op school liet de Sint voor elke jongen drie sigaretten achter in de holte voor pennen in de lessenaar.Mijn vader zucht: ja, dertig jaar ben ik nu rookvrij. Ik herinner me zijn pogingen, het vallen en opnieuw proberen. Het autoraampje op een kier tijdens het rijden, wij desondanks achterin in de rook. Toen bracht de Sint al mandarijnen. Met ons drieën gaan we de tuin in voor muntbladeren. Beide ouders plukken en vullen een plastic zakje voor mij, om mee te nemen. De muntgeur bedwelmt meters rondom. Zij zeggen niets (meer) te ruiken. 

Katrin Van de Velde
20 0

Typhoon 2

het frisse briesje in no time    een felle typhoon

Margaretha Juta
4 0

al te vaak

tot mijn scha duw ik mezelf al te vaak in de schaduw

saskia van laere
10 0

later

wanneer je vastzit denk dan aan later niets blijft zoals het is zelfs een steen verandert door de stralen van de zon of de golven van water

saskia van laere
9 2

waarde

mijn voorwaarde staat voor mijn waarde

saskia van laere
8 0

Typhoon

Typhoon Maria komt aan land, hij bidt voor het Boeddha beeldje

Margaretha Juta
7 0

Gogol en armoedebestrijding.

  Gogol de Oekraïnse Russische schrijver beschrijft in zijn boek "dode zielen" hoe in die tijd aan armoedebestrijding werd gedaan.De rijke notabelen legden samen voor een schranspartij wat overbleef werd aan de armen gegeven.In onze tijd noemen de rijke notabelen AANDEELHOUDERS.    ****************************************************************************************** foto GALLERY  https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ ************************************************************************************* foto VERF ED bank HIEREN  https://www.2dehands.be/q/verf+ed+bank+hieren/ *************************************************************** https://www.2dehands.be/q/verf+ed+rooie+flikkers+amsterdam%3a+montaigue+de+quercy%2c+frankrijk/ ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e    

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen dommekloot
10 0

Dolk in piepschuim

Een weerloze prooi was ik omsingeld door een groepje menselijke hyena's en nog wou ik niet dood dacht fien.  'Wat een pech!' tierde ze en gaf Siska  een klap in het gezicht. Siska  keek Fien woest aan ze  wilde terugslaan maar Fien was haar te slim af ze greep haar arm stevig vast en kneep. Siska schreeuwde het uit. Fien glunderde: 'eindelijk lijd jij en niet ik!' riep ze.   

amanda allesie
9 1

Braga koffie

Met een zuur gezicht nam Guisepe een slok van zijn glas citroen limonade. Bah, dacht hij, ik zou een moord begaan voor een glas wijn of whisky! Maar dan zou hij teveel opvallen had Felix gezegd gr! Ik wring die knul zijn nek om! Alsof er zich in dit godvergeten dorpje een agent durfde te vertonen! 

amanda allesie
9 1

Zinsbegoocheling

een mus leent het  lichaam van een kraanvogel  lichtval op de muur 

Margaretha Juta
4 0

De dodelijke minachting

  Vincent van Gogh die vermoord wordt door een geprivilegieerd zoontje.   Een kleinburger die na ettelijke veroordelingen zomaar een jong gezin te pletter rijdt.  Een bruine man die vermoord wordt door een  geprivilegieerde bende. De bruin die veroordeeld wordt omdat hij een joint opsteekt, terwijl om de hoek een witte, wit hangt te schuiven.   De onaantastbaarheid  waar mee ze door het leven gaan.   Een dodelijke .   Een onaantastbaarheid die iedere geloofwaardigheid vernietigd.  De dodelijke minachting voor de andere in moeilijheden.  ************************************************************************* foto VERF ed  TOGETHER     https://www.2dehands.be/q/verf+ed+rooie+flikkers+amsterdam%3a+montaigue+de+quercy%2c+frankrijk/   +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen dommekloot
11 0

Ik rouw wel om jou

Grof versneden licht gekruid  wat kappertjes en ui  rood en rauw geslagen   Zo heeft hij je graag   Het licht in je ogen gedoofd hart en ziel vermalen gevierendeeld en onthoofd van je huid ontdaan, naakt    Zo heb je hem gesmaakt    Het maakt hem niet uit hoe je werd afgemaakt Niemand die om je rouwt In mij rauwe tranen    Want ik, ik hou van jou      Een stem voor de vergeten dieren op Woordenwalvis

Woordenwalvis
17 2

Hart

de klapwiekende  vleugels van de vlinder,  nectar drinkend van  de bloemen op het graf, alsof haar hart weer pompt

Margaretha Juta
15 1

Paarden?

Hoe lang is het geleden? Ik kom uit op zestig. Dat is naar schatting dubbel zoveel dan de leeftijd  van die leraar Nederlands toen hij in de klas beweerde dat je moest dromen. Naast een dagboek bijhouden, vond hij het belangrijk om te dromen. Waar hij die zogenaamde wijsheid vandaan haalde weet ik niet, maar het had iets te maken met het graven in het onderbewuste. Ik ben bang dat de man niet meer leeft, anders had ik hem het goede nieuws gebracht dat ik tegenwoordig de indruk heb permanent in dromenland te vertoeven. Ik had hem destijds de vraag moeten stellen waarom dromen een werkwoord is, maar het woord nachtmerriën niet bestaat? Dat past namelijk beter bij de helse toestanden die zich in mijn kop afspelen. Niet alleen ’s nachts trouwens, ook door de dag heb ik dagmerries. Er komen mensen bij mij over de vloer die beweren dat ik een mooi leven achter de rug heb. Wie zij zijn, weet ik niet. Sommigen beweren dat ze familie van mij zijn. Ach, ik laat ze maar in hun waan, wie ben ik om hen tegen te spreken. Het is niet omdat ze verwanten zouden zijn, dat ze mij dingen mogen verbieden. Zoals rijden bijvoorbeeld. Mijn auto is trouwens verdwenen. Er staat nog enkel een oude fiets in de garage, maar daar mag ik ook niet mee op de baan. Het huis waarin ik woon is het mijne, dat weet ik wel zeker. Het achterliggende tuintje staat vol met planten en zelfs bomen die ik zelf ooit gepland heb. Ik zit graag in de tuin. Laatst dacht ik dat het einde van de wereld nabij was. Toen was er een hevige storm opgestoken die wel drie bomen ontworteld had. Een ervan was op het dak van het huis beland. Iets later kwam ik uit een roes en zag ik dat er niets aan de hand was. Wat haat ik het als ik deze waanvoorstellingen krijg. Pilletjes, ja, die slik ik elke dag. Waarvoor ze dienen, weet ik niet zo goed en in feite interesseert het mij niet meer. Mijn dokter beweert dat ze nodig zijn om de draadjes in mijn hoofd te activeren. Zelf vind ik dat niet nodig. Het liefst  wil ik al die draden doorknippen. Ze moeten toch ooit eens stoppen, die dwaze wilde merries die rondspoken bij klaarlichte dag of in het pikkedonker.

Vic de Bourg
23 1

Het leven…

Als het niets ons ooit te wachten staat Zijn we maar beter niet bang Uiteindelijk zullen we niets anders weten En als het leven voor altijd zal doorgaan Kunnen we dat maar beter accepteren Het zal het langste zijn Dat we ooit hebben gedaan En als jij en ik eigenlijk niet bestaan Maar kennen door in gedachten te gaan Zou je mij dan nog herkennen Wanneer ik niet meer zie En zou ik je dan nog vinden Wanneer ik zoek Maar niet wetend naar wie

wardsheart
5 0

Meester Marionnettiste

Het onafhankelijkheidsstreven van dit eiland, Is zo bezeten zodoende erg pedant, Het duurt niet lang of ik maak me van kant.  De Vlaming is zo hard in zijn zenuwstelsel geraakt, Gevoelloos de touwtjes aan hun lichaam vastgemaakt.  In hun handen wordt de Flaamse leeuw gestoken, Om mee te zwaaien voor de vreemden hun ogen,  Met ijzeren hand wordt hun kultuur gedicteerd, Hun vrijheid van meningsuiting wordt geviseerd. De hersenspoeling is reeds begonnen,  De Flaamse gronden worden ontgonnen, De rangen ongemerkt sluiten zich dicht,  Met de keizer voorop en zijn volgelingen in zicht.  Silex     Schilderij: Fat boy horse by Fernando Botero 

Silex
19 1

inktlucht

De woorden sprongen eruit:braaf zijn, geen politie, jij alleen..als je durft. goeten,Stefanus. ps:zie bijgvoegde foto. Johan klikte op de afbeelding en werd lijkbleek: een afgehakt hoofd dat hem met holle ogen aanstaarde. 'nee!' schreeuwde hij 

amanda allesie
9 1

Plattegrond

Vooral helder blijven. Rijn. Kort bij de kern. Niet verdwalen in verval, niet tevreden met de halve tocht. Er zijn wegen genoeg om je dagen te slijten de waarheid ligt achter het ouderlijk huis. Verloren zoon die ik ben, ben ik gevonden. “Hij is nog steeds dezelfde zeiler als toen hij over het water liep.” Veel is er niet veranderd. Ze spreken nu wel van pretentie,  maar gaan nog steeds slapen om stipt hetzelfde uur. Alleen, in de nachtelijke stilte, ontvouwt de wereld zich vreemd. Geef me de voeling, liefste, die ik niet ken. Help me zoeken naar de weg en het uitspreekbare woord. Graaf me een tunnel naar de tombe bedolven fundamenten van het zinnige bestaan.

Vince Noens
154 2
Laad meer ...