Lezen

Kimono

dochters kimono - door motten aangevreten kinderverleden

Margaretha Juta
20 0

Lucht staren

Zuurstof, adem in Koolstofdioxide, adem uit Gebakken lucht verkopen we nu en dan Als een luchtbel spat deze vaker dan verwacht uit elkaar Want lucht is niet onze taal Geuren verdringen De kleuren die onze staafjes en kegeltjes filteren Toch als de wind duizende onbeschrijfbare kleuren aan de horizon weet te toveren Staren we ons nog net niet blind. Geschreven op 29/04/2023 op Schrijfdag tijdens de workshop 'Klimaatdichten: S.O.S. – Schrijven over Systeemfalen' van Sara Eelen

Zonsondergangdromen
18 0

Gedijen

In het dal waarin je jou bevindt Hoor je een kreet Het klinkt haast als jouw hint Je rent, en holt, en spurt, haalt hijgend nét de meet Daar op die berg, werp je jouw blik over valleien waar ooit bomen met giga toppen de hoogte in scheerden Op die top, blijf je juist gedijen Aangezien jouw voeten niet meer van zijn plek bewegen (gebaseerd op Vossenvallei - Hanneke Van Eijken) Geschreven op 29/04/2023 op Schrijfdag tijdens de workshop 'Klimaatdichten: S.O.S. – Schrijven over Systeemfalen' van Sara Eelen

Zonsondergangdromen
44 0

Onuitputbaar

Vrouw, jij met jouw onuitputbare energie Met een zachte maar zekere stem Roep jij: ‘boom, mens, dier, en een beetje magie’ Jij komt op, op voor jouw rechten, al loop je af en toe klem In het doolhof van de natuur, verwikkeld in het machtsspel van de mens die jou verplicht Toch, jouw krachtige armen hunkeren, net zoals de toppen van ontélbare bomen Reiken naar het haast onbeperkte zonlicht Om te gaan voor jouw eindeloze dromen.   Geschreven op 29/04/2023 op Schrijfdag tijdens de workshop 'Klimaatdichten: S.O.S. – Schrijven over Systeemfalen' van Sara Eelen

Zonsondergangdromen
60 0

Natuurtaal

Zelfs in de steden wordt er gepoogd ons te verdelgen Toch, nooit zullen zij ons ooit kunnen verzwelgen    Wij, die voor schoonheid zorgen Een verdwaalde bosmetselbij voedsel verzorgen   Of een citroentje nectar van ons laat drinken Laat het allemaal even bezinken   Kijk even naar die buizerd boven jouw hoofd Al weet, ooit vloog een blauwe kiekendief daar over die kloof   Die kloof, die put, gegraven door jullie geschud Jaagde de steenmarter zelf uit zijn veilige schulp   In zijn haast vrat hij een egel kaal En toch weten wij, samen, spreken wij één taal.   Geschreven op Schrijfdag 29/04/2023, tijdens de workshop: 'Klimaatdichten: S.O.S. – Schrijven over Systeemfalen' van Sara Eelen.

Zonsondergangdromen
13 0

Mama thee

hoe zoet de nepthee geserveerd door mijn dochter  in speelgoedservies 

Margaretha Juta
34 3

mijn huizen

mijn huizen ooit bouwde ik kastelenmet lucht die er doorheenhun lompe muren waaiden er droeg ik geen krooner dopte ik mijn eigen bonener at ik niet met gouden lepels geen zandlandschap riep ervoor warm blinkende beeldhun tuinen pronkten er dor het pak dat ik droeg joeg meer doorheen vreemde oordenniet de scepter zwaaide ik er mijn kerkers bleken erg diepenige torens had ik er niet voor dat eeuwige verzicht als was ik er koningniets liet me er dromen koetsen noch tronen mijn rijk ik liep er chagrijnigmeerdere dagen te dolenvond in leven kind noch kraai geen butler verschoondelinnen rook er naar zweeter walgde als me kantelen hoog tot ik ineens er de sleutelvond en er mezelf buitenslootop straat leek alles weer helder mijn wind ging er liggenik kon er weer zijn voor mewaren huizen beter als klein

de jutte acrobate
4 0

mijn beeld

mijn beeld er lag mijn beeld aan diggelen instant trof het de grond me in stukken werd ik ineens grof onbestaand als zijnde verworpen hoe het de grond raakte scherp klonk schriel voor eenzame oren   kwetsbaar als was ik zocht ik houvast in beelden een rijkdom waarom het viel het me verliet een raadsel tot opslag mijn oog niet ik trok het om als vanzelf verliet het mijn oren te zwak   ongewild viel het naar opzet als verkasteelde mijn lucht  vergezelde het tot oogopslag me inpalmde me schudde het instant af dat verwilde beeld schriel viel grof er tot grond   op schudde ik mijn rijkdom beter als eenzaam raadsel me beter me als uit lucht kasteel in stukken verworpen het ik onbestaand wild er houvast beter beeld me aan diggelen   

de jutte acrobate
3 0

leven.

ik probeer van je te houden mezelf in je te verliezen gulzig van je te proeven zonder ooit te moeten kiezen   ik probeer in je te geloven je licht binnen te laten je fouten te vergeven zonder je ooit nog te haten   ik probeer je te vatten om je ooit te begrijpen en de kansen die je biedt met beide handen te grijpen

Lennart Stein
8 0

Zonnige aanbieding

wolken aan de hemel: twee halen, één betalen, omdat de zon schijnt

Margaretha Juta
13 0

Euthanasie

EUTHANASIE of Het SPOOKSCHIP de VLIEGENDE HOLLANDER   Dit wordt mijn laatste reis, dacht hij ik vaar wel uit, maar keer niet weer want alles is hier als vanouds en jong zijn lukt mij ook niet meer.   De kerk, het plein, het lang gezicht van uitgezakte gevels, vertellen roddels vol chagrijn, ik ga ze nu vergeten.   Eén koers nog wil ik varen, recht vooruit, geen omweg door het leven, ’t gegist bestek heeft lang genoeg geduurd en niemand die zal wenen.   De zee loopt leeg, aan ’t einde moet ik zijn, daar wacht mijn laatste storm met hem raas ik mijn woede uit en daarna blijft het stil.

Tadorna
2 0

Yearning

En toen wisten ze stiekem niet waar ik voor kreun Mijn kruin kittelt het trekt stel je een touwtje voor horizontaal op mijn buik ik sleep overgegeven en dat op mijn nieuwe t shirt En ze wisten stiekem niet waar ik heen wil mijn hartkietel mijn yearning yearning yearning is een mooi woord het vertaald niet in lading

MargarethaDaniel
1 0

Zomer

Borstel door het natte haar. Zomerpyjama. 

Sarah
14 1

dubbele bodem

de vloer nodigt uit voor de dans  hij deint als je wegglijdt in een roes  de zoete mist van een lager verdiep dringt  door beton en hult de kamer in een waas je raakt in de ban van een raadsel dat nooit slijt en danst tussen wat rondslingert, gevallen voorwerpen uitgezaaide zorgen, een leger van stofmijten en het kind van een verlangen dat al jaren spartelt van verzet om wat je hem ontzegt, de grond bonkt van het gestamp, ramen trillen van de bas uit de klankkast als de rust daalt veeg je de sporen van het feest op blik de vloer biedt opnieuw een draagvlak, tot je er doorheen zinkt    

Wim V
29 1

Koningsdag

een zwerm vuurvlinders fladdert om mijn voeten oranje mijn passen                                                                                                                                                           (Gisteren, op 27 april, vierde Nederland Koningsdag. Een groot volksfeest. Voor de verjaardag van de koning schreef ik deze haiku. Dankzij de vlinders had ik in Japan toch nog een beetje het oranjegevoel, waarmee ik ben aangestoken toen ik in Nederland woonde.)

Margaretha Juta
13 1

Liever(d ja)wel

Ik vind dat we bij elkaar moeten Ik vind dat we bij elkaar kunnen Omdat ik vind dat we al samen slapen Dat we naast elkaar moeten Dat we tegen elkaar moeten Dat we voor elkaar  Dat we achter elkaar moeten ...           ...            ... Nee, daar ben ik nog niet klaar voor Dat moeten van bij elkaar en ernaast en ervoor en tegen en uiteindelijk ... 

MargarethaDaniel
7 1

Dit is een betoog van mij:

Graag wil ik terug op een podium staan Dan sta ik hier  Liefst op een verhoogje En dan zitten jullie allemaal op klapstoeltjes Rood net zoals  De gordijnen gaan open  Ik sta daar Al dan niet theatraal Eerst verlegen maar dan kijk ik op Zie niemand door de felle spot Dus Dan laat ik mijn facade vallen en zijn we nog met twee Mijn personage en ik Het probeert me te ontroeren Ik communiceer die ontroering Dat lukt (Voor mij althans)  

MargarethaDaniel
2 1

Hebzucht

mijn geest gevangen in gedachten over geld  beraamt een overval

Margaretha Juta
12 1

Berliner Mauer

  misschien ging het als volgt in een onuitgesproken ruimte verstrengeld samen vallen was niet het plan toen   we probeerden dichter bij elkaar te komen was er mist en stof en restafval vooral   alsof er een onafwendbare grenslijn was maar het versteende niemandsland dat we delen doet godsgruwelijk veel pijn  

GeertDS
55 1

geen geluid

geen geluid er was geen geluid, sprak mijn innerlijke stiltemijn geest door teveel beeld overschaduwddwong me tot denken al modderde ik wat aande klepel van hun klok zocht ik, wou roepenbij momenten verdwijnen, het ontstemde meverbleekte me, als dat ene blad dat vergeeldeafvallen wilde, aan twijg onwetend bengeldeviel en er werd als verloren nut opgeveegd er was geen geluid, het ontstemde door lawaaiin ruimte vulde ik me wild, naar verloren klepelzocht ik, als voor klok er verdwenen onwetendhing mijn geest, en hun overschaduwde deelvragen verdrong ik, twijg noch blad pasklaarer niets anders te doen, wist ik, nut vergeeldemijn schaduw liep er vast, hun klok tikte luiddwong me tot denken, hun deel niet het mijne er was geen geluid, ik was en er teveel beeld

de jutte acrobate
2 0
Laad meer ...