Lezen

Paazei

simpele woorden steriel bijna en uiteraard klinisch beautiful freaks weerloze, ongevaarlijke nuttelozen want dat is de huidige realiteit dat de asocialen de socialen zijn de ongevaarlijke de gevaarlijke de maatpakman te beduchten   wijlen voetbalicoon en enfant terrible van den Beerschot Rik Coppens knipte de plastrons af van de goegemeente mijn vader, de neutrale butler, prostitueerde zich aan de hoogste bieder, de champagnespuiters, de decadenten hij had geen empathie met de rebellen, de schooiers, het langharig werkschuw tuig, of de kinderlijke voetbalmiljonairs McEnroe spuwde hij uit omdat die geen handtekening wou geven aan een kind maar zelf troggelde hij wel voor een peulschil horloges af van de dorpsgek   schaam u van den doden niets dan goed but that shit fucked me up stel je voor binnen enkele decennia de dochter die jou voor de bus gooit dan want is dat niet wat kinderen nu doen ouders overladen met alle zonden van Babylon moeder waarom leven wij terwijl het zo’n geschenk zou kunnen zijn maar wie zorgt nog voor wie alles is zelfbehoud geworden er is al lang geen sneuvelbereidheid meer hoe kan het ook als je in niks meer gelooft volgens Goelag-overlever Sjalamov waren dat de beste mensen in het kamp zij die geloven geloven in God geloven in het goede rechtvaardigheid, wederkerigheid, solidariteit, barmhartigheid, opoffering dure woorden in het (belastings)paradijs ze kosten niks uitgesproken maar wat als je daadkracht ontbeert woorden zijn namelijk hol dit schrijven volkomen overbodig de daad is alles Socrates had ongelijk wie het goede weet, kent, doet niet per se het goede tenzij in het kapitalisme iedere daad verkeerd is dan is lethargie en passiviteit toch een mogelijk antwoord maar wie gelooft dat, hein?   eels - beautiful freak - live - 1997

Kameraad 60
43 0

Op een dag

  Op een dag ga je En dan neem je mij niet mee   Op een dag ga je En dan blijf jij voorgoed achter

Elle Hart
12 0

In FC De Kampioenen schuilt een ziekelijk virus

  Het wordt inmiddels meer en meer duidelijk hoezeer de besmettingen door de TV-serie FC De Kampioenen schade toebrachten. Na de hernieuwde aandacht voor mijn tekst FC Pol Pot op Azerryfactor, die dit ziekelijke fenomeen behandelt, reageert vandaag ook Minister Theo Francken op mijn publicatie. "Het gedrag en de mentaliteit van onze strijdkrachten heeft zich met de jaren meer en meer gealigneerd met deze beelden. Dit heeft drastische gevolgen voor de militaire weerbaarheid van onze natie," aldus een deskundige.   © & bronnen: HLN, VRT, Photo News

Bernd Vanderbilt
7 0

Haikukoorts

al dat genies  in het park - haikukoorts  

Margaretha Juta
3 0

De wet van drie, zes en negen

 Mijn vriend heeft een perfecte pelouse. Maar echt. Perfect. Geen spriet durft scheef te staan. Ge houdt uw adem in als ge er voorbij loopt. Het gras ligt zo strak dat ge het gevoel hebt dat het ’s nachts nog rechtgetrokken wordt. Het is een voortuin. Dat is belangrijk, want een voortuin is niet van u alleen. Een voortuin is een statement. Een zachtgroene mededeling aan de straat. Het bepaalt de norm.  En elke vrijdag — élke vrijdag — staat hij daar. Alsof zijn leven ervan afhangt. Alsof er een jury komt. Alsof ergens iemand met een clipboard notities maakt. Hij maait. Hij strooit. Hij kijkt. Hij stapt achteruit en dan weer vooruit. Hij buigt zich. Hij recht zich. Hij knikt soms. Naar niemand. Hij kan zorgen voor iets dat eigenlijk nooit af is. Hij blijft geloven dat perfectie bestaat.  “Drie, zes en negen,” zegt hij dan. Alsof het over iets eenvoudigs gaat. Alsof iedereen dat weet. "Drie, zes en negen maanden om uw gazon te bemesten. In maart en september ook kalk. En in die negende maand maakt ge alles klaar voor de winter." Hij zegt dat met een vanzelfsprekendheid waar ik licht ongemakkelijk van word. Maart. Ge begint. Ge strooit. Ge hoopt. Ge denkt: dit wordt schoon. Juni. Ge onderhoudt. Ge kijkt of het pakt. Of het groeit. Of ge het onder controle hebt. Spoiler: dat hebt ge niet. En dan september. Ge strooit opnieuw. Kalk. Zorg. Nog één keer alles geven. Niet om het mooier te maken — maar om het te laten overleven wat komt. Want daarna wordt het koud. Daarna groeit er niks meer. Daarna is het gewoon… wachten. Ik moest daar dus aan denken. Aan die drie, zes en negen. En aan hoe wij mensen elkaar liefhebben. Want wij doen dat ook zo, denk ik. In het begin zaaien we. We geven alles. We willen dat het groeit, dat het schoon is, dat het klopt. In het midden proberen we het gaande te houden. Water geven. Praten. Soms zwijgen. Doen alsof we weten waar we mee bezig zijn. En dan — ergens — komt er ook een september. Een moment waarop ge voelt: nu moet ik zorgen dat dit blijft. Niet dat het nog groter wordt, niet dat het nog beter wordt, maar dat het kan blijven bestaan. Dat het de winter overleeft. Misschien maken we een liefde ook klaar voor de winter. Na die negende. Niet met mest of kalk, maar met zachtheid. Met aanvaarding. Met minder eisen. Niet meer alles willen veranderen. Niet meer alles willen laten groeien. Maar gewoon zeggen: blijf maar, het is goed zo.  Mijn vriend staat in zijn voortuin. Recht. Zeker. Met zijn perfecte pelouse. Voor de straat. Voor de blikken. Voor iets dat misschien buiten hem ligt. En ik? Ik sta ernaast. Met vuile handen. Met vragen. Met iets dat lijkt op liefde. En het lichte besef dat ge sommige dingen perfect kunt onderhouden voor de buitenwereld, maar dat ge ze pas echt leert kennen wanneer niemand kijkt, het stil wordt, en de winter begint.

Katrien Daniels
92 4

De mens als een unieke open-samenleving en de filosofie van Emmanuel Levinas

De mens als een unieke open-samenleving en de filosofie van Emmanuel Levinas   Als ziekenhuishygiënist werd ik geconfronteerd met hygiënische problemen die binnen het gangbare denkkader niet langer oplosbaar waren. Ons mensbeeld had een update nodig. We hadden (en hebben) nood aan een nieuw hygiënedenkkader om alle problemen met betrekking tot zorginfecties en de mondiale verspreiding van zorggerelateerde ‘Multi Drug Resistant Organisms’ (MDRO’s) op te lossen. In 2015-2017 schreef ik hierover een ‘essay’: ‘De noodzaak van een nieuw zorghygiënedenkkader’. Als bij toeval las ik (en lees nog steeds) over de filosofie van Emmanuel Levinas (1906 – 1995), een Franse filosoof die beschouwd wordt als een van de grootste denkers van de twintigste eeuw. Zijn denkbeelden wijken vaak sterk af van wat we gewend zijn te denken maar zijn mensbeeld is, weliswaar in andere woorden, volledig congruent met het mensbeeld dat ik in mijn ‘essay’ beschreef. Klassiek zien we de mens als een enorm groot en enorm complex systeem van eukariotische cellen (10^13) die in een perfecte symbiose leeft met een enorm groot microbioom (10^14 prokaryotische cellen, bacteriën, eencelligen). Het microbioom (de commensale bacteriën) wordt niet als tot de mens behorend beschouwd. Het wordt als een epifenomeen beschouwd, een voor de mens nuttige, maar vrijblijvende, samenleving. Maar dat is niet zo. Het menselijke microbioom is een essentieel subsysteem van ons lichaam. De samenleving is open en noodzakelijk. Ons lichaam is eukaryotisch en prokaryotisch. Er bestaat op aarde geen complex-meercellig organisme zonder een eigen microbieel subsysteem. ‘Als je een menselijke gedaante tegenkomt zonder eigen microbioom, pas dan op! Die gedaante is zeker geen mens en wellicht een ‘alien’ met kolonisatieneiging.’, Yvon Bories. Het denken van Emmanuel Levinas is een differentiedenken of relatiedenken: alles is differentie (relatie) of uit differenties (relaties) afleidbaar en verklaarbaar. De differentie is een contradictie. Voorbeeld: Ik ben geest en materie, onafhankelijkheid en afhankelijkheid, tegelijk. Ik ben een levende contradictie. Hun gelijktijdigheid constitueert het lichaam. Ik ben een hybride werkelijkheid als differentie. In de combinatie krijgen we de derde entiteit (het lichaam), de logisch uitgesloten derde. Als zijnde de ‘vereniging’ is deze derde entiteit iets heel nieuws. Deze kan ervaren worden (Levinas is een fenomenoloog) maar niet gedacht. De vereniging kan niet logisch gedacht worden zonder tegenstrijdigheid. De logica bevat de wet van de niet-tegenstrijdigheid. Ons verstand werkt volgens de categorie van oorzaak en gevolg en weigert een contradictie op te nemen. De gelogificeerbare werkelijkheid, de werkelijkheid dus die door het bewustzijn met zijn denkwetten gevat kan worden, is kleiner dan de werkelijkheid. Maar wat niet logisch is kan nog wel reëel zijn (het lichaam is reëel). Het denken is een instrument om het leven leefbaar te maken maar wellicht niet om het omvattend te vatten. Mijn mensbeeld op de wijze van Levinas: Mijn lichaam is eukaryotisch en niet-eukaryotisch (prokaryotisch) in relatie samen zijn, verenigd in scheiding (niet vermengd). Ik (het eukaryotisch systeem) en ‘Ik’ (het prokaryotisch systeem), ik ben die beide als lichaam. Het lichaam is niet één, maar twee. Ons lichaam is reëel (maar niet logisch) en produceert geen antilichamen tegen de bacteriën van ons microbioom. Ons lichaam heeft weet van de lichaamseigenheid van het microbioom, nu onze geest nog! De werkelijkheid is wat het is of we het nu willen of niet. Het is niet de mens en zijn microbioom, zijn ééncelligen, als epifenomeen maar de mens als epifenomeen in een wereld van ééncelligen. De mens is niet de heerser der aarde, de mens is een vrucht van de aarde.   Gezien voor ‘t leven Ecce homo Kijk de mens En ik Ik heb de mens gezien Nog voor hij door mijn rede stierf Geen één in stukjes Door de rede in lijkwaad gebundeld Neen, ik heb de mens gezien In een wereld van magie Een samen één In magie getooid Ik heb de mens gezien Een feit met een uitroepteken? Een vraagteken? Geen weg terug Geen weg vooruit Ik heb de mens gezien Gezien voor ‘t leven.       Yvon Bories.

Yvo
0 0

de witte ark

rodrigue Samaran hield elke beweging van haar scherp in het oog. Het uitzicht beviel hem wel maar het was enkel kijken en niet aankomen! Myrthe merkte hem niet op, ze kon maar aan één ding denken:  hoe de aandelen overkopen van die bulebak! terwijl ze bijna geen geld had. En jij denkt natuurlijk maar aan één ding hè, dacht ze woedend, maar dat kan je vergeten! 

amanda allesie
3 1

Omleiding te Ledegem

  met zo veel slangen in de ruimte loopt dit niet goed af   de laatste lach hangt rond mijn nek onzichtbaar voor mijn mond   wat mijn ziel nog wil bereiken moet thans via smart en Ledegem   voor alles wat zich eeuwig waant is er die wegomlegging   een raaf zit op de vensterbank de slangen pompen lucht en vocht   zielen moeten nooit echt wachten  enkel vlees reist door het rood   gif en dampen drijven stilaan weg dit afwissekend verkeer is tijdelijk   troost is hier niet meer op zoek de sluipwegen verkiezen rust   luister naar de lome klokken gekrijs van toornvalken   toch is deze stem niet dodeijk de verpleegster straalt zowaar   op haar schouder zit die uil zij komen dagelijks naar hier   helemaal uit Jezus-Eik waar elke boomhut moed verbergt   het is die lach rond mijn nek die nu toch licht beweegt   de fabeltjes zij kruipen nog ze geven nog niet op   tegen alle zieke regels in kleedt zij zich uit   kruipt op dit bed, verslindt de slangen één voor één   ze streelt, ze steelt mijn laatste hoop   ze geurt zo heerlijk als de dood       uit de reeks 'Duim voor Dimitri'                        

Bernd Vanderbilt
7 0

issues

tegenover het huis in het bos staat er water in poelen en geulen, kronkelt er een kronkelend hondenpaadje   vergaanbare achteloze plastieken hondenpoepzakjes hangen in laaghangende struiken - als het vergaat is er geen probleem en problemen zijn er meer dan genoeg   ja, ik heb issues - vroeger minder - nu meer - ze hangen ook laag en in het zicht, en 't is nog af te wachten of ze je weet wel, ja, je weet wel, vanzelf of zo                                                                       een ander paadje inslaan is allicht geen oplossing - ik weet niet eens of er andere wegeltjes zijn, zo goed ken ik het bos nu ook weer niet - en wacht eens even:                                                       het is allemaal eigenlijk niet vergelijkbaar met paadjes en hondenpoep  of donkere poelen en geulen - ze zijn er gewoon    denk ik - en ik hoop dat ze vanzelf verdwijnen

Hans Van Ham
9 0

De krant

op het parkmuurtje de krant als kussentje - een oma rust uit 

Margaretha Juta
4 0

Brons

We leven in een oordeel een stem die gisteren werd bepaald morgen ben ik een vader gisteren was ik een kind vandaag ben ik een jager die de liefde van gisteren bemint.   Ik wil niet meer opgeven maar ik moet andere helpen overleven Ik wil niet meer verbieden maar zo laat ik andere genieten   Ik ben geen krijgsheer geen man, geen koning, geen soldaat ik ben een mens en ik moet moorden en toch koester ik geen haat   Ik moet voor jouw zorgen en ik snap dat het vreet het is voor mij ook pijnlijk ik wou dat de tijd ons niet versleet   ik jaag en ik zorg en ik geniet van de natuur maar deel daar van is ook Het verteren van de destructie van ons eigen vuur.   

Kakofoon
5 0

Jij

De zolder staat op de gelijksgrond en de eerste verdieping bevindt zich op de derde. Wanneer je de lift naar de gevel neemt sla dan rechts af naar mijn kamer. Mijn kamer bevindt zich op een hele hoge straat. Waar iedereen die ooit bestaan heeft langskomt. Vanop mijn bed kan ik ze zien. Allemaal. En dan zie ik jou. Bel mij. Bel mij. Bel mij op. De zolder had drie kamers, elke vreemder dan de vorige. Maar dat hing natuurlijk af van de volgorde waarin jij ze betrad. De eerste kamer werd omvergegooid tot een soepbar. In de soep die ze serveren zitten de haren van meisjes waar jij ooit verliefd op was. Het is iedereen die ooit bestaan heeft die komt proeven of de haren nog dezelfde parfum dragen. En dan proef je mij. Proef mij. Proef mij. Proef mij. Jij. De rijen van planken die als kasten uit de muren steken hebben voor iedereen die ooit bestaan heeft een claustrofobisch doel. De tweede kamer is een bib waar de miniatuur beeldjes staan van meisjes waar jij ooit iets voor hebt gevoeld. De categorieën zijn terug te vinden in de runes gegraveerd in de randen van de kast. En dan zeg je. Zeg mij. Zeg mij. Zeg mij. Jij. Welke categorie ik daarvan was. Iedereen van heel de wereld staat plots versteld wanneer de laatste kamer voor hun ogen wegsmelt. Een derde kamer aan de gevel van een hele hoge straat, daar draai jij als enige naar rechts. De laatste kamer op de gelijksgrond. De laatste kamer hangt vol bedrukte lakens als gordijnen aan het plafond. En bedrukt op de lakens, daar sta jij. Zo ben je dicht. Dicht bij. Dicht bij mij.

Tess Declercq
7 0

Draag mij waar wind water wordt

Voor mij schrijf ik een boekje vol pijn Zo kan ik zien hoe ik mezelf leerde zijn Zo kan de wind mij dragen Naar plekken ver van huis Een afstand tussen twee lichamen Nestelt zich in mijn kwetsend geruis Tegenpolen die elkaar niet verdragen   Draag mij waar wind water wordt Want ik leef om te vergeten In mijn boekje vol pijn Leer ik terugkomen tot het heden Waar ik nooit meer had willen zijn Want ik wil naar de zee Daar mijn bestaan uitvloeit Zo de levens van de ander bloeit   Zo de wind draait draait draait Mijn ideeën in het rond Waar het water ze oplost Zo ik me forceer te vergeten De dingen waar ik nooit tegenop stond Kies niet voor iemand die alleen wil leven   De woorden zijn ontoereikend Dat begrijp ik voor het eerst

Tess Declercq
8 0

Schimmelmier en tovertong

  Alles komt. Ofwel uit de lucht, uit de grond of uit het niets en er is die keizermier met een achterban waanzinnig groot. Mijn hoofd moet het geloven. Dit aftasten op zoek naar eetbare levensresten begint van bovenaf. Deze kolonie moet afgedaald zijn. Ze kropen door de kieren van mijn zadeldak. Een paard met kloven in de ogen keek gelaten toe. Vertekend is het uitzicht op een redding. Ze mogen mild begaan, tot ik niets meer voel. Gelukkig groeit er schimmel op mijn schedel. Een recent symptoon, beweert het nieuwste uur. En echt. Deze keizermieren vreten alles, zelfs de sporen van verslagen tijden, gedachten die zich overgaven aan het lot. Mierenhoop, denkt de rib waaruit ik ooit gegroeid ben, dat is wat mij rest. Intussen. Kleinigheden hebben zich verzameld op het binnenplein. Sterf nog niet, beginneling, zegt de uil uit fabelland. De dag is nog pas vers. Het paard heeft nog drie hoeven en die toverfee komt straks. Zij weet alles over schimmen, paddenstoelen, giftig fruit, driften van de slangen met een kop of drie. Zo snel bloed een avondzon niet leeg. Haar spreuken zullen in mijn oren kruipen. Samen met het puntje van die tintelende tong.       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
6 0

Ontladen

“Iedereen moet één vuile lade hebben.”  Mijn tante is vastberaden, overtuigd van een ongeschreven wet. Haar eigen huishoudwet.  De traditie indachtig heb ook ik een vuile lade.  Vol onbestemd gerief dat geen bestemming kiest:  de sleutels zonder sleutelgat —wel keurig aan hun bos,  de rekkers zonder rek —wie weet wat ze ooit nog samenhouden, het vergeelde recept van oma —ik roer het ooit tot levenin de keuken van mijn dromen. Mijn lade nooit helemaal dicht, laat ze mijn leven op een kier. “Zonder vuile lade kruipt de rommel in je hoofd.” Niet één maar enkel vuile — kan ik maar beter toch wat lades legen. Alles in één lade, en zo de andere  ontladen.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
99 11

Trendsetters (150 woorden)

Het lijkt wel of elk woord met een y een moeilijk woord is. Zoals yoghurt of pyjama. Ik heb er eentje in mijn familienaam, waardoor ik die altijd moet spellen. 'De y van yankee', zeg je volgens het internationaal spellingsalfabet. Ook moeilijk, maar dan weet je tenminste dat het met een y wordt geschreven. Een ander probleem: hoe spreek je het uit? Zeg je ypsilon? Griekse y? Of i-grec? Het mag allemaal.  Wat ik ook mag is op zaterdag of zondag naar de bakker gaan. Een man is snel klaar, wordt gezegd. Tanden poetsen, een klets water, wat reuk, een pet op uw hoofd en hup. Wel even de pyjamabroek wisselen voor een echte broek. Met mijn geruite pyjamapantalon de krant uithalen doe ik wel. Het zou nog een schoon artikel in een magazine zijn. Trendsetters aan de brievenbus.  Maar ik ga toch passen. Snel naar binnen met die gazet.

Rudi Lavreysen
3 1

Vintage

zestig jaar terug met een droge klik - vintage camera

Margaretha Juta
9 1

Zuiver is het slib

  de bodem van de zee is vlakgevist weg zijn de wrakken zuiver is het slib   enkel op het strand liggen nog lijken wie zal ze verheffen   op die toren staat de tijd nu stil   voorgoed   het vuur is gedoofd met de oren van een olifant   zelfs de wijsheid heeft nu lege ogen   ik ben het nu vrij zeker weg is het verlies gered werd het slib       uit de reeks 'Waanhoop' 

Bernd Vanderbilt
6 0

Paazgedicht

Het is geen zicht gedragen te worden door engelen in het wit terwijl gifmengers de doodsklokken luiden over je lid waar zijn ze nu Djibriel en Lazarus, zie je ’t niet, ik zit in de jus de paazhaaz zit te zenuwpezen in de tuin en leidt de kinderen om de puin hopen van krachtpatsers met microlulletjes die spelen met levens, geweren en te dure spulletjes Nog steeds is er plaats voor een Caligula in de politiek die verstopte dode baby’s in een portiek om zijn vader Tiberius knetter van de rottende stank te maken je zou denken dat we in de 21ste eeuw zulke decadentie en sadisme laken maar ondertussen hebben we na een stille lente en zure regen radioactief spinazie gehad en smeltende gletsjers, ik kan er niet meer tegen teveel kinderen die sterven vooraleer ze leven hebben ons geen geweten gegeven zo absurd is het leven en de dood dat er een ongerept eiland is waar vogels sterven tijdens het nesten met de resten van plastic soep in hun maag een plaag van innovatie en welvaart is ons excuus onze excessen te blijven exonereren, masturberen, vermassacreren, cremeren van wie de assen, de Latijnse spreuken, het kruisje op het voorhoofd wat gaat er boven een rituele orale zuiging van de maagdelijke eikel met fantoomvoorhuid de enige hoop is de napalm in dit gedicht voor een kindergezicht cocaïne vermengd met buskruit, rechtse hufterproof valse straathonden maken de buurt woef woef   PJ Harvey & John Parish: Pig Will Not (live)

Kameraad 60
46 0

Blazen

Kom je hier bij mij zitten, naast mij, op een stoel Op de grond kan ook, of gelijk waar je maar wil Zolang het maar naast mij is, naast mij in de ruimte Die te ruim is en verstikkend en vertikkend af te geven Een heel klein beetje zuurstof, een heel klein beetje maar Veel heb ik niet nodig, ben een minimum gewoon  En als je dan naast mij zit, naast mij, op een stoel Of op de grond, mocht ook, echt, kies maar waar je wil Blaas je zachtjes in mijn richting dan, al mijn ruimten vullend Dan warmt het blazen kilte en verkilt de wrede hitte En wakkert het vuur aan, een blazen doet al goed Veel hoeft dat niet te zijn, dat doet genoeg wat moet

Robin Tytgadt
7 0
Laad meer ...